ตอนที่ 59 พี่ชายที่แสนดี

กำลังกินข้าวกันอยู่ ด้านนอกก็มีเสียงเอะอะดังขึ้น

โจวไคเทียนรีบลุกขึ้น วิ่งออกไปดู

ครู่หนึ่ง โจวไคเทียนก็กลับมา ในมือยังถือของบางอย่างมาด้วย

"เถ้าแก่ครับ เถ้าแก่ซุนอยากมาขอพบครับ!"

กลัวว่าเฉียนจื้อหย่งจะไม่รู้ว่าเป็นใคร โจวไคเทียนจึงเสริมว่า "ก็เถ้าแก่คนที่อยากจะลงขันสามร้อยล้านนั่นแหละครับ"

พอได้ยินว่าเป็นเถ้าแก่ที่จะลงขันสามร้อยล้าน คนที่กะจะทำให้เขาทำกำไรจนสิ้นเนื้อประดาตัวคนนั้น เฉียนจื้อหย่งก็โมโหขึ้นมาทันที

"ไม่พบ!"

"บอกให้หมอนั่นไสหัวไปให้ไกลที่สุดเลยไป๊!"

"ฉันไม่เอาเงินสกปรกของมันหรอก!"

ตอนนี้ใครคิดจะเอาเงินมาให้เขา ก็เท่ากับเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้!

"จริงสิ โจวไคเทียน นายถืออะไรมาในมือน่ะ" เฉียนจื้อหย่งถาม

"เถ้าแก่ครับ เหล้าครับ" โจวไคเทียนตอบ

จูต้าเฉียงเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "เหล้าสองขวดนี้ แสนหยวนครับ"

แสนหยวน?

แสนหยวนเชียวนะ!

เฉียนจื้อหย่งโยนตะเกียบทิ้งทันที "เร็ว! รีบไปเชิญคุณพ่อฉันเข้ามาเร็วเข้า!"

เขาทั้งวิ่งทั้งกระโดดไปที่ประตู เปิดประตูพรวดออกไปราวกับบิน ชายวัยกลางคนหัวล้านคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนอกพอดี

"คุณพ่อตาครับ มาหาผมทำไมไม่เข้ามาเลยล่ะครับเนี่ย!" เฉียนจื้อหย่งพุ่งเข้าไปสวมกอดแน่น

คุณลุงค่อนข้างท้วม เฉียนจื้อหย่งเอ่ยอย่างเป็นห่วงเป็นใย "คุณพ่อตาต้องดูแลสุขภาพให้ดี ๆ นะครับ!"

แววตาที่มองเถ้าแก่ซุนนั้น สนิทสนมกลมเกลียวจนแทบจะกลืนกิน

"ฮะ ๆ..." เถ้าแก่ซุนตบหลังมือเฉียนจื้อหย่ง "ฉันชอบคนหนุ่มที่เปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างนายจริง ๆ!"

เฉียนจื้อหย่งเชิญเถ้าแก่ซุนเข้ามาข้างใน เลื่อนเก้าอี้ให้ด้วยตัวเอง

โจวไคเทียนจะรินเหล้าให้เถ้าแก่ซุน ก็ถูกเฉียนจื้อหย่งแย่งไปทันที "ฉันจัดการเอง!"

รินเหล้าจนเต็มแก้ว เฉียนจื้อหย่งก็เรียกพ่อตาคำนั้น พ่อตาคำนี้ ช่างสนิทสนมหวานชื่นเหลือเกิน

"คุณพ่อตาครับ ผมเห็นหน้าคุณครั้งแรก ก็รู้สึกเหมือนเจอญาติสนิทที่พลัดพรากไปนานหลายปีเลยครับ!"

"มันมีความรู้สึกผูกพันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก!"

"คุณพ่อตาต้องมาหาผมบ่อย ๆ นะครับ!"

"ถ้าติดไม้ติดมือของฝากมาด้วยสักนิด ก็จะยิ่งดีเข้าไปใหญ่เลยครับ!"

"จริง ๆ นะครับ ผมไม่ได้หวังของฝากหรอก แค่อยากสนิทสนมกับคุณพ่อตาให้มากขึ้นเท่านั้นเอง!"

ใบหน้าของเฉียนจื้อหย่งเต็มไปด้วยความจริงใจ แทบจะควักหัวใจออกมาวางตรงหน้าได้อยู่แล้ว

เขายกแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้น "คุณพ่อตาครับ แก้วนี้ผมขอหมดแก้ว คุณตามสบายเลยนะ!"

พริบตาที่เฉียนจื้อหย่งกำลังจะกระดกเข้าปาก เถ้าแก่ซุนก็พูดขึ้นว่า "แต่ลูกสาวฉันเพิ่งจะสามขวบเองนะ"

สามขวบ?

เฉียนจื้อหย่งที่มีไหวพริบไวเป็นกรดจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "พี่ชาย ผมก็ว่าทำไมมันถึงได้คุ้นเคยขนาดนี้!"

"ที่แท้พี่ก็คือพี่ชายแท้ ๆ ร่วมสายเลือดที่ผมไม่เคยเจอหน้ามาก่อนนี่เอง!"

"พี่ครับ การที่เราได้มาพบกันท่ามกลางผู้คนนับล้านแบบนี้ มันเป็นวาสนายิ่งใหญ่ขนาดไหน"

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พี่คือพี่น้องร่วมสาบาน เป็นญาติสนิทมิตรสหายที่ผมรักที่สุด!"

"แก้วนี้ ผมขอดื่มคารวะพี่ชายครับ!"

"ผมหมดแก้ว!"

เฉียนจื้อหย่งที่ไม่ดื่มเหล้า กระดกอึกเดียวก็ซดเหล้าหมดทั้งแก้ว

วางแก้วเหล้าลง เฉียนจื้อหย่งก็แอบเอาเท้าเขี่ยเหล้าสองขวดบนพื้นไปทางจูต้าเฉียงอย่างแนบเนียน

จูต้าเฉียงเข้าใจเจตนาทันที ส่งสายตาบอกให้วางใจ ก่อนจะแอบเอาเหล้าไปซ่อนไว้อย่างระมัดระวัง

ร่ำสุราผ่านไปสามรอบ อาหารผ่านไปห้ารส เฉียนจื้อหย่งก็เมาแอ๋ไม่เป็นท่า

ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น พอเฉียนจื้อหย่งรู้ว่าอาหารมื้อเมื่อวานเถ้าแก่ซุนเป็นคนจ่ายให้ ความซาบซึ้งใจก็ยิ่งเอ่อล้นขึ้นไปอีก

เพิ่งเดินออกจากห้อง โจวไคเทียนก็วิ่งเข้ามา "เถ้าแก่ครับ เถ้าแก่หลี่มาหาครับ"

"หือ?" เฉียนจื้อหย่งรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย ไม่อยากพบใครเท่าไหร่

เมื่อวานดื่มเหล้าไปเยอะเกินจริง ๆ!

เขาจะไม่มีวันแตะเหล้าอีกแล้ว!

"เถ้าแก่ครับ เถ้าแก่หลี่เอาเหล้ามาสองขวดด้วยครับ แบบเดียวกับที่เถ้าแก่ซุนเอามาเลย!" โจวไคเทียนรายงาน

"พี่ชายรุ่นใหญ่มาหาฉัน แล้วจะมัวรออะไรอยู่ล่ะ!" เฉียนจื้อหย่งกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

ด้วยเหตุนี้ เฉียนจื้อหย่งจึงอยู่ต่อที่เมืองเซินซื่ออีกหลายวัน

บรรดาพี่ชายในเมืองเซินซื่อต่างกระตือรือร้นและมีน้ำใจกันเหลือเกิน ส่งเหล้ามาให้เขาทุกวัน

ภายในเวลาไม่กี่วัน บัญชีส่วนตัวของเขาก็มีเงินเข้าถึงห้าแสนหยวน!

แถมพวกพี่ชายยังเลี้ยงข้าวเขาอีก ทั้งหมดล้วนเป็นภัตตาคารหรูหราทั้งสิ้น

เฉียนจื้อหย่งจำอะไรไม่ได้เลย จำได้แค่อย่างเดียวว่าอาหารทะเลตัวใหญ่มาก แล้วก็อร่อยสุดยอดจริง ๆ!

ที่แท้บนโลกใบนี้ ยังมีของอร่อยที่เลิศรสยิ่งกว่าเนื้อแพะอยู่อีกเรอะ!

เขาตัดสินใจแล้ว พอรีดขนแกะเอาเงินร้อยล้านจากระบบมาได้เมื่อไหร่ เขาจะเลี้ยงตอบแทนพวกพี่ชายเหล่านี้แน่นอน!

……

ที่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต ผู้จัดการซุนกับผู้จัดการหลี่วิ่งเตลิดเปิดเปิงเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายอย่างลนลาน

"เถ้าแก่ครับ เรื่องใหญ่แล้วครับ!"

เมื่อได้ยินคำว่า "เรื่องใหญ่แล้ว" ที่ซ้ำซากมานับครั้งไม่ถ้วนนี้ หัวใจของยามานากะ มัตสึก็บีบรัดตัวอย่างรุนแรง

ตั้งกี่ครั้งแล้วเนี่ย!

ทุกครั้งที่ได้ยินว่าเรื่องใหญ่ เงินในกระเป๋าเขาก็ต้องอันตรธานหายไปหลายสิบล้าน

คราวนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกอีกล่ะ?

ผู้จัดการซุนกล่าวว่า "เถ้าแก่ครับ โจวไคเทียนไปเมืองเซินซื่อแล้วครับ เขาจะไประดมทุนให้เหอลี่เหลา!"

"โจวไคเทียนคือใคร?" ยามานากะ มัตสึเอ่ยถาม

ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหู เหมือนเคยได้ยินมาก่อน แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

ผู้จัดการหลี่ที่อยู่ด้านข้างรีบเตือนความจำ "เถ้าแก่ครับ ก็คนที่เฉียนจื้อหย่งขุดหลุมดักคุณไว้ ที่เชิญอาจารย์มาจากเมืองเซินซื่อนั่นไงครับ!"

"อีกฝ่ายมาบรรยายในซูเปอร์มาร์เก็ต ปลุกใจพนักงานจนฮึกเหิมเลือดร้อน"

"ทำให้พวกเราเข้าใจผิดคิดว่าพวกอาจารย์มีประโยชน์จริง ๆ พวกเราก็เลยยอมทุ่มเงินก้อนโตเชิญอาจารย์ระดับเหรียญทองมาบ้าง จนล้างสมองพนักงานเสียสติไปหมดเลยไงครับ!"

ยามานากะ มัตสึถึงนึกขึ้นได้

เจ้าหมอนั่นเองเรอะ!

พอนึกถึงหมอนั่น ก็พลอยนึกถึงเงินหลายสิบล้านที่ถูกหลอกสูญไปทันที!

หัวใจของยามานากะ มัตสึเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

"ยา! ขอยา!" ยามานากะ มัตสึกุมหน้าอก ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ผู้จัดการทั้งสองคนรีบถลาเข้าไป คลำค้นในอกเสื้อของยามานากะ มัตสึจนเจอยาขวดหนึ่ง แล้วรีบป้อนให้เขากินเม็ดหนึ่งทันที

"แฮ่ก... แฮ่ก..." ยามานากะ มัตสึหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เดิมทีร่างกายของเขาแข็งแรงดีมาก

แต่ตั้งแต่มาที่นี่ มารับช่วงต่อซูเปอร์มาร์เก็ตเฮงซวยแห่งนี้ เขาก็นอนไม่หลับเลยสักคืน

หลายเดือนมานี้ กลางคืนไม่ได้นอน กลางวันก็สะลึมสะลือไม่ตื่น

แถมเงินในกระเป๋ายังโดนสูบเลือดออกไปเรื่อย ๆ เขารู้สึกเหมือนพลังชีวิตของตัวเองถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น

มีไม่กี่คืนที่อุตส่าห์ข่มตานอนหลับได้ ก็ยังสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายกลางดึกอยู่ดี

เงินยังหาไม่ได้สักแดงเดียว แต่ดันเป็นโรคหัวใจจนได้

ขณะนั้นเอง ยามานากะ ยูคิได้รับข่าว จึงผลักประตูเดินเข้ามา

เมื่อเห็นยามานากะ มัตสึหอบหายใจเสียงดัง จึงรีบปรี่เข้าไปถามไถ่ "น้องชาย นายเป็นอะไรไหม?"

ยามานากะ มัตสึสะบัดมือยามานากะ ยูคิออกด้วยความโกรธ "ไสหัวไปเลย!"

"ทั้งหมดเป็นเพราะแกนั่นแหละ!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะมารับช่วงต่อซูเปอร์มาร์เก็ตเฮงซวยของแก ฉันก็คงไม่ขาดทุนยับเยินขนาดนี้หรอก!"

"แล้วก็คงไม่เป็นโรคหัวใจด้วย!"

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ต้องเผชิญมาตลอดหลายเดือนนี้ อารมณ์ของยามานากะ มัตสึก็พังทลายลง

เดี๋ยวก็ด่าทอยามานากะ ยูคิ เดี๋ยวก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมา

เมื่อเห็นน้องชายเสียสติ ยามานากะ ยูคิก็โผเข้าไปกอดเขาไว้แน่น ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ไม่เป็นไรนะ เงินพวกเรามีเยอะกว่าเฉียนจื้อหย่งตั้งแยะ!"

"มันคิดจะมาเป็นศัตรูกับเรา ยังไงก็ไม่ใช่คู่มือของพวกเราอยู่แล้ว!"

"พี่น้องร่วมใจ แม้แต่ทองก็ยังตัดให้ขาดได้!"

เมื่อได้ยินคำพูดของพี่ชาย ยามานากะ มัตสึก็ค่อย ๆ สงบลง

ยามานากะ ยูคิลอบถอนหายใจยาว

น้องชายคนนี้เป็นอัจฉริยะจริง ๆ อายุน้อยแค่นี้ก็มีทรัพย์สินนับพันล้านแล้ว

แต่เพราะเป็นอัจฉริยะเกินไปนี่แหละ จึงไม่เคยลิ้มรสความล้มเหลวมาก่อน พอเจออุปสรรคเข้าหน่อย อารมณ์จึงพังทลายได้ง่ายดาย

ทว่าเขาเชื่อว่า น้องชายจะต้องปรับตัวกลับมาได้แน่นอน

ยามานากะ ยูคิยิ้มพลางกล่าวว่า "ยังจำคำพูดตอนที่นายเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไหมล่ะ?"

"เฉียนจื้อหย่งมันก็แค่เด็กเมื่อวานซืน นายแค่ลงมือเบา ๆ นิดเดียว ก็ทำให้มันคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตได้แล้ว!"