ตอนที่ 60 กลัวโดนหลุมพรางจนขยาด

"ใช่!" ยามานากะ มัตสึ กำหมัดแน่น "เงินทุนของพวกเราหนากว่าเฉียนจื้อหย่ง แข่งกับพวกเรา เขาไม่มีทางเป็นคู่มือได้หรอก!"

"ร้านอาหารก็เปิดแล้ว กิจการเริ่มกระเตื้องขึ้นแล้วด้วย!"

"ต่อไปซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงทำอะไร พวกเราก็จะทำตาม!"

"ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะเอาชนะพวกเราได้!"

ภายใต้คำปลอบใจของพี่ชาย ยามานากะ มัตสึ ก็กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง

ผู้จัดการทั้งสองคนเห็นยามานากะ มัตสึ ฮึดสู้ขึ้นมาได้ ต่างก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

พวกเขาเข้าใจยามานากะ มัตสึ เป็นอย่างดี

ก็ขาดทุนไปตั้งหลายร้อยล้านนี่นา!

หากเปลี่ยนเป็นพวกเขา เกรงว่าจะดูไม่ได้ยิ่งกว่ายามานากะ มัตสึ เสียอีก

ไม่มีใครรักษาใจให้สงบนิ่งได้หรอกหลังจากขาดทุนไปหลายร้อยล้าน!

"ซูเปอร์มาร์เก็ตเกิดเรื่องอะไรขึ้น?" เมื่อเห็นว่าน้องชายไม่เป็นไรแล้ว ยามานากะ ยูคิ จึงเอ่ยถามเรื่องงาน

ผู้จัดการซุนก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางกล่าวว่า "โจวไคเทียนที่หายหน้าไปนานจู่ๆ ก็ปรากฏตัวที่เมืองเซินซื่อครับ ที่แท้ช่วงเวลาที่เขาหายไป ก็ไปช่วยเหอลี่เหลาระดมทุนอยู่ที่เมืองเซินซื่อ"

ยามานากะ ยูคิ ไม่ได้ใส่ใจนัก เขานั่งลงอย่างสบายอารมณ์และรินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย

"รอบ Angel กับรอบ A คงระดมทุนได้ไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง?"

"พวกเขาระดมทุนได้เท่าไหร่ล่ะ?"

ผู้จัดการซุนกล่าวว่า "ตามแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ มีคนจะลงทุนให้พวกเขาสามร้อยล้านครับ"

อะไรนะ?

สามร้อยล้าน!

"พรวด..." ยามานากะ ยูคิ สำลักน้ำชา น้ำชาติดคอจนไอโขลกๆ อย่างรุนแรง

ยามานากะ มัตสึ ที่นั่งอยู่ข้างๆ พอได้ยินเรื่องระดมทุนสามร้อยล้าน ก็รีบล้วงยาออกมาจากอกเสื้อ ไม่ทันได้ดูให้ดี เททั้งหมดกรอกใส่ปากทันที!

สามร้อยล้าน!

นี่เพิ่งแค่รอบ A เท่านั้นเองนะ

การระดมทุนยังมีรอบ B รอบ C อีก ถึงตอนนั้นร้านหม้อไฟจะระดมทุนได้มหาศาลขนาดไหนกัน?

เมื่อครู่นี้ในใจพวกเขายังคิดคำนวณอยู่เลย ว่าจะใช้เงินทุนอันหนาเตอะมาแข่งขาดทุนกับเฟยหวง

พับผ่าสิ ตอนนี้เฉียนจื้อหย่งกลับไปหาแรงหนุนภายนอกจากเมืองเซินซื่อโดยตรงเลย!

จะไปสู้เฟยหวงได้ยังไง?

ต่อให้เอาตระกูลยามานากะทั้งตระกูลมาทุ่มลงไป ก็อาจจะสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ที่สำคัญที่สุดคือ ในตระกูลยามานากะไม่ใช่เขาเป็นคนกุมอำนาจตัดสินใจ!

เงินที่เขายืมมานอกจากจะต้องคืนแล้ว ยังต้องจ่ายดอกเบี้ยแสนแพงอีกต่างหาก

"แพ้แล้ว!" ยามานากะ มัตสึ หน้าซีดเผือดราวขี้เถ้า

เขาแพ้อย่างหมดรูปแล้ว

พ่ายแพ้ยับเยิน

ยามานากะ มัตสึ ทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ราวกับกระดูกสันหลังถูกถอดออกไป

"เถ้าแก่ครับ เฉียนจื้อหย่งไม่ได้รับเงินระดมทุนนะ แถมเขายังบอกอีกว่า ชาตินี้เหอลี่เหลาจะไม่มีวันรับเงินระดมทุนเด็ดขาด" ผู้จัดการซุนกล่าว

ไม่รับงั้นเหรอ?

ยามานากะ ยูคิ ที่อยู่ด้านข้างมีความหวังผุดขึ้นมาเล็กน้อย

ยามานากะ มัตสึ ส่ายหน้ายิ้มขื่น "พี่ครับ เฉียนจื้อหย่งน่ะมันจิ้งจอกพันปีชัดๆ"

"ตอนนี้เขากำลังรอให้พวกเราติดกับอยู่"

"ถ้าพวกเราคิดว่าเฉียนจื้อหย่งจะไม่รับเงินระดมทุน แล้วไปแข่งวัดเงินทุนกับเขาละก็!"

"เขาก็จะต้องลงมือโจมตีจุดตายใส่พวกเราในจังหวะคับขันแน่นอน"

"หรือพี่ลืมเรื่องร้านอาหารเฟยหวงไปแล้ว?"

นั่นสิ

ยามานากะ ยูคิ นิ่งเงียบ

ตอนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตสองแห่งกำลังแข่งกันขาดทุนอยู่นั่นแหละ เฉียนจื้อหย่งไม่เล่นตามกติกา ชิงเปิดร้านอาหารเฟยหวงขึ้นมาโต้งๆ

ให้ตายเถอะ ลูกค้าดันคิดว่าร้านอาหารเฟยหวงเป็นห้องอาหารบ้านตัวเองไปแล้ว

คิดว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตของบ้านตัวเองไปเสียอย่างนั้น

พวกเขาจนปัญญา ได้แต่ต้องทุ่มเงินทุนหกสิบล้านสร้างร้านอาหารตามบ้าง

ร้านอาหารเพิ่งสร้างเสร็จ แม้แต่พนักงานก็เพิ่งรับสมัครครบ เพิ่งจะเปิดกิจการได้ไม่ทันไรแท้ๆ

ทางซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงก็มีข่าวเรื่องระดมทุนแว่วมาอีก

เห็นได้ชัดว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันคือกับดัก

พวกเขาถูกอีกฝ่ายปั่นหัวเล่นอยู่บนฝ่ามือ

ยามานากะ มัตสึ ตบโต๊ะฉาดใหญ่แล้วลุกขึ้นพรวด "เฉียนจื้อหย่งวางแผนเล่นงานพวกเราตั้งแต่วันแรกที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเปิดแล้ว!"

"ตอนนี้ผมคิดทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว!"

ยามานากะ ยูคิ มองน้องชายด้วยความกังขา

ผู้จัดการทั้งสองคนก็งุนงงเต็มใบหน้าเช่นกัน

ยามานากะ มัตสึ เดินไปเดินมาในห้อง หรี่ตาลง แววตาเผยความเหี้ยมเกรียมออกมา

"ตอนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงยังไม่ได้มาเปิดตรงข้ามพวกเรา เขาก็สร้างความสัมพันธ์อันดีกับพวกตัวแทนจำหน่ายในฐานะซูเปอร์มาร์เก็ตค้าส่งเอาไว้แล้ว"

"ตัวแทนจำหน่ายในเมืองฮั่นเฉิง เกรงว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์คงเคยร่วมมือกับซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงมาแล้วทั้งนั้น"

"ดังนั้นพอซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงลดราคากะทันหัน ถึงได้เล่นงานพวกเราจนตั้งตัวไม่ทัน"

"กองทัพยังไม่ทันขยับ เสบียงต้องเดินหน้าก่อน และพวกตัวแทนจำหน่ายในเมืองฮั่นเฉิง ก็คือเสบียงของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงยังไงล่ะ!"

"พวกเราเร่งรีบรับศึก ไม่มีอะไรพร้อมสักอย่าง การเบิกสินค้าจากมือตัวแทนจำหน่าย ราคาก็แพงกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงตั้งเยอะ!"

"แถมซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงยังมีประสบการณ์ทำซูเปอร์มาร์เก็ตค้าส่งมาก่อน พอทำอีกรอบก็เชี่ยวชาญช่ำชอง"

"แล้วพวกเราล่ะ?"

"ไม่มีประสบการณ์อะไรเลยสักนิด!"

"แล้วจะเป็นคู่ต่อสู้ของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงได้ยังไง!"

"เพราะงั้นตั้งแต่แรกเริ่ม พวกเราก็โดนซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงวางแผนเล่นงานไว้หมดแล้ว!"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!" ขนทั่วร่างของยามานากะ ยูคิลุกชัน

พอคิดว่าอีกฝ่ายเริ่มวางหมากขุดหลุมพรางไว้หลุมแล้วหลุมเล่าตั้งแต่ครึ่งปีก่อน

ส่วนพวกเขาก็เหมือนพวกปลายแถวที่โง่เง่ากระโดดลงหลุมไปเอง เขาก็อดขนลุกซู่ไม่ได้

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

สติปัญญาฉลาดล้ำแทบกลายเป็นปีศาจ

ร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

ยามานากะ มัตสึพูดต่อ "ไม่ใช่แค่นั้น!"

"เพื่อผลาญเงินทุนในมือเรา เฉียนจื้อหย่งถึงได้เชิญวิทยากรเหรียญทองมาเป็นอันดับแรก!"

"ผมสืบมาแล้ว ตอนที่เชิญวิทยากรเหรียญทองคนนั้นมา เฉียนจื้อหย่งแทบไม่ได้เสียเงินเลยด้วยซ้ำ!"

"แล้วพวกเราล่ะ?"

"จ่ายไปตั้งหลายล้าน!"

"นั่นยังพอว่า ที่สำคัญที่สุดคือพวกเรายังโง่เง่าไปเชื่อใจไอ้วิทยากรเหรียญทองอะไรนั่นอีก"

"คิดว่าพอมีวิทยากรเหรียญทองช่วย จะปลุกขวัญกำลังใจของพนักงานให้ฮึกเหิมได้"

"แต่กลับคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะล้างสมองหนักเกินไปจนพนักงานสติแตก ต้องเสียเงินทุนจำนวนมหาศาลไปปลอบขวัญเยียวยา"

"แค่เรื่องวิทยากรเหรียญทองเรื่องเดียว ผมก็โดนหลอกสูบเงินไปอย่างน้อยสามสิบล้านแล้ว!"

"แล้วเงินทุนก็คือกระสุนที่มีค่าที่สุดในสงครามครั้งนี้ พวกเราโดนเฉียนจื้อหย่งวางแผนปั่นหัวจนผลาญกระสุนทิ้งไปเปล่าๆ มหาศาล!"

ยามานากะ ยูคิพลันตาสว่างเข้าใจทุกอย่างเช่นกัน

แววตาของเขาไร้ประกาย พึมพำกับตัวเอง "ผมเข้าใจแล้ว ร้านอาหารเฟยหวงก็เป็นหลุมพรางเหมือนกัน หลุมพรางขนาดมหึมา!"

"สูบเงินทุนพวกเราไปตั้งหกสิบล้าน!"

"ตอนนี้เงินทุนในมือพวกเราไม่พอ แต่เฉียนจื้อหย่งกลับไปขนเงินทุนมหาศาลมาจากเมืองเซินซื่อ"

"ถ้ายังโง่เง่าเอาเงินทุนไปสู้แตกหักกับเฉียนจื้อหย่งต่อ"

"เฉียนจื้อหย่งต้องทำให้เรารู้สึกแน่ๆ ว่าอีกแค่นิดเดียวก็จะเอาชนะอีกฝ่ายได้ แล้วจากนั้นก็หลอกให้เราถมเงินลงไปเรื่อยๆ!"

"จนกระทั่งท้ายที่สุด เฉียนจื้อหย่งก็จะรับเงินระดมทุนอย่างกะทันหัน แล้วบดขยี้พวกเราให้ย่อยยับด้วยพลังประดุจสายฟ้าฟาด!"

เขาเข้าใจแจ่มแจ้งหมดแล้ว!

ทุกอย่างล้วนเป็นแผนการชั่วร้ายของเฉียนจื้อหย่ง

ล้วนเป็นหลุมพรางทั้งสิ้น!

วิทยากรเหรียญทองหนึ่งหลุม สามสิบล้าน

ร้านอาหารเฟยหวงหนึ่งหลุม หกสิบล้าน

แล้วยังมีเรื่องที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงขยายสาขา พวกเขาก็ขยายตาม อีกกว่าห้าสิบล้าน!

แค่เงินทุนที่โดนหลอกสูบไปเหล่านี้ ก็พุ่งสูงถึงหนึ่งร้อยสี่สิบกว่าล้านอย่างน่าตกตะลึงแล้ว!

จริงสิ ยังมีร้านหม้อไฟอีก ร้านหม้อไฟไม่เคยทำกำไรได้เลยสักนิด!

มีแต่ต้องเทเงินลงไปไม่หยุด

โยนลงไปอย่างน้อยก็หนึ่งร้อยล้านแล้ว

รวมกันนี่ก็สองร้อยสี่สิบล้านแล้วนะ

ไหนจะกิจกรรมโปรโมชันลดราคาของซูเปอร์มาร์เก็ตอีก ที่ต้องทุ่มเงินลงไปไม่หยุด วันละหลายล้าน แทบไม่มีก้นบึ้ง!

หลุมพรางเยอะเกินไปแล้ว ถี่เสียจนมองไปข้างหน้าตรงไหนก็ไม่ใช่ถนน แต่เป็นคูน้ำเน่าชัดๆ

พวกเขาตกลงไปอยู่ในคูน้ำ และไม่เคยปีนกลับขึ้นมาได้เลย

โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!

"ในเมื่อเขาไร้เมตตา ฉันก็ไร้คุณธรรม" สีหน้าและแววตาของยามานากะ มัตสึเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

"ผู้จัดการซุน ผู้จัดการหลี่ พวกคุณออกไปก่อน!" ยามานากะ มัตสึเอ่ยปากกันทั้งสองคนออกไป