ตอนที่ 61 ลุงเอ็งสิ

หลังจากผู้จัดการทั้งสองคนออกไป แววตาของยามานากะ มัตสึก็เปลี่ยนเป็นทั้งบ้าคลั่งและอำมหิต

"ฉันจะเผาซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงทิ้งซะ!"

"ดูซิว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจะเอาอะไรมาสู้กับฉันอีก!"

ยามานากะ ยูคิตกใจจนหน้าถอดสี

"นายต้องคิดถึงผลที่ตามมาด้วยนะ ถ้าถูกจับได้ขึ้นมา นายจะหมดอนาคตไปทั้งชีวิต!"

ในประเทศฮว่า คดีวางเพลิงเป็นความผิดร้ายแรงมาก!

ยามานากะ มัตสึกล่าวว่า "ฉันทุ่มลงไปสามร้อยล้านแล้วนะ!"

"นายคิดว่าฉันยังถอยหลังกลับได้อีกเหรอ"

"เงินสดสามร้อยล้านเชียวนะ!"

"ถ้าสายป่านการเงินขาดลงเมื่อไหร่ ธนาคารจะยึดทรัพย์สินทั้งหมดของฉันไปชำระหนี้ทันที"

"นายก็น่าจะรู้ผลลัพธ์ของภาวะหนี้ท่วมหัวดีนี่!"

ยามานากะ ยูคิย่อมรู้ดี หากหนี้สินล้นพ้นตัว บัญชีธนาคารจะถูกอายัด ทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของเขาจะถูกนำไปขายทอดตลาด

ยามานากะ มัตสึจะร่วงจากมหาเศรษฐีผู้มีทรัพย์สินหลายพันล้าน กลายเป็นคนเบี้ยวหนี้ที่มีหนี้สินติดตัวหลายร้อยล้านในชั่วพริบตา!

ถึงตอนนั้น สภาพของยามานากะ มัตสึจะน่าเวทนายิ่งกว่าขอทานเสียอีก

อย่างน้อยขอทานก็ไม่มีหนี้สิน

"ฉันขี่หลังเสือแล้วลงไม่ได้แล้ว!" ดวงตาของยามานากะ มัตสึแดงก่ำ

"ตอนนี้ฉันต้องการแค่อย่างเดียว คือให้ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเจ๊งไปซะ!"

ยามานากะ ยูคิไม่ได้เกลี้ยกล่อมอีก

เพราะเขารู้ดีว่า ต่อให้เกลี้ยกล่อมไปก็เปล่าประโยชน์

ถ้าหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตยังเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่กี่เดือน สายป่านการเงินของยามานากะ มัตสึก็จะขาดลง

ตระกูลไม่มีทางให้เขายืมเงินอย่างไม่มีที่สิ้นสุดแน่

เต็มที่ก็ให้ยืมแค่หนึ่งร้อยล้าน

ทว่าเฉียนจื้อหย่งกลับสามารถระดมทุนสามร้อยล้านที่เมืองเซินซื่อได้สบายๆ

หากแข่งกันทางธุรกิจแบบปกติ พวกเขาจะเอาอะไรไปเป็นคู่ต่อสู้ของเฉียนจื้อหย่งได้?

……

ภายในห้องอันมืดมิด ยามานากะ มัตสึมีสีหน้าบ้าคลั่งอย่างถึงที่สุด

เบื้องหน้าของเขาคือชายฉกรรจ์วัยกลางคนท่าทางกะล่อนดูไม่น่าไว้ใจสองคน

"เถ้าแก่ยามานากะ เรียกพวกเรามาด่วนขนาดนี้ มีงานอะไรให้ทำเหรอครับ" ชายรูปร่างค่อนข้างผอมถามขึ้น

ทั้งสองคนเคยทำงานใต้ดินที่ไม่อาจเปิดเผยได้ให้ยามานากะ มัตสึมาไม่น้อย

ยามานากะ มัตสึจ่ายเงินงามมากเสมอ

ครั้งนี้ก็ดูเร่งรีบเป็นพิเศษ

เพียงแค่โทรศัพท์กริ๊งเดียว พวกเขาจึงรีบร้อนบึ่งมาทันที

"ฉันอยากให้พวกแกช่วยเผาซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงให้วอด!" ยามานากะ มัตสึกล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

วางเพลิงงั้นเหรอ

ทั้งสองคนต่างเริ่มลังเลและถอยก่น

วางเพลิงเป็นคดีอุกฉกรรจ์นะ

โดนจับได้ อย่างน้อยก็ติดคุกสิบปี

ยามานากะ มัตสึชี้ไปที่ถุงบนพื้น "ในนั้นมีสามล้าน"

"ทำงานเสร็จเมื่อไหร่ จะได้อีกสามล้าน!"

"ถ้าพวกแกพลาดท่าโดนจับ ฉันจะจ้างทนายที่ดีที่สุดมาแก้ต่างให้"

"นอกจากนี้ ติดคุกไปปีละเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้อีกปีละหนึ่งล้าน!"

ทั้งสองคนเปิดถุงดู ข้างในอัดแน่นไปด้วยธนบัตร

"ทำงานนี้เสร็จ ทั้งชาตินี้ก็ไม่ต้องลำบากแล้ว!" ชายร่างกำยำเอ่ยขึ้น

ชายอีกคนกัดฟันแล้วพูดอย่างเด็ดขาด "งานนี้พวกเรารับ!"

"ดีมาก!" ยามานากะ มัตสึพอใจยิ่งนัก "พวกแกรู้กฎดีอยู่แล้ว"

"ต่อให้โดนจับ ก็ต้องบอกว่าเป็นความคิดของตัวเอง ไม่ชอบขี้หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเอง!"

"ห้ามดึงฉันเข้าไปเกี่ยวเด็ดขาด"

"ไม่อย่างนั้น นอกจากจะต้องติดคุกแล้ว เงินสักแดงเดียวก็อย่าหวังจะได้เลย!"

ทั้งคู่พยักหน้า

หากพวกเขาสารภาพซัดทอดถึงยามานากะ มัตสึ แล้วใครจะให้เงินพวกเขาปีละหนึ่งล้านเล่า?

……

ยามค่ำคืน รัตติกาลอันมืดมิดถูกย้อมด้วยแสงสลัวรางจากแสงไฟนีออน

อาศัยความมืดช่วยอำพราง ทั้งสองคนช่วยกันหิ้วถังน้ำมันเบนซิน ปีนข้ามกำแพงอย่างระมัดระวังจนมาถึงหน้าประตูด้านหน้าคลังสินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ต

ทั้งสองคุ้นเคยกับงานแบบนี้เป็นอย่างดี ชายคนหนึ่งหยิบคีมตัดเหล็กขนาดใหญ่ออกมา ออกแรงบีบทีเดียวก็ตัดแม่กุญแจบนประตูจนขาดสะบั้น

"ง่ายชะมัดเลยว่ะ!" ชายรูปร่างผอมดีใจยกใหญ่

เมื่อคืนนี้พวกเขามาซุ่มดูลาดเลาอยู่ที่นี่ตลอดทั้งวัน

พบว่าการป้องกันของซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ไม่ได้แน่นหนาอะไรเลย

ก็จริง ซูเปอร์มาร์เก็ตธรรมดาๆ ร้านหนึ่ง ปกติก็ระวังแค่คนมาขโมยของ ใครจะไปคิดระแวงว่าจะมีคนมาวางเพลิงกันล่ะ?

จะป้องกันเข้มงวดขนาดนั้นไปทำไม?

พวกเขาอำพรางใบหน้าไว้ ขอแค่วางเพลิงเสร็จแล้วรีบชิ่งหนีไปทันที

ต่อให้มีกล้องวงจรปิด แต่ถ่ายไม่เห็นหน้า ยังไงก็ไม่มีทางจับพวกเขาได้หรอก!

เงินก้อนนี้หามาง่ายเกินไปแล้ว!

ชายร่างกำยำหัวเราะเยาะ "คนเฝ้าประตูก็แค่ตาแก่คนหนึ่ง อายุตั้งแปดสิบแล้ว ตาฝ้าฟางมองแทบไม่เห็น"

ชายผอมเอ่ยอย่างแปลกใจ "แกคิดดูสิ ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่โตขนาดนี้ ได้ยินว่ามีพนักงานตั้งพันกว่าคน ทำไมถึงให้ตาแก่อายุแปดสิบมาเฝ้าประตูวะ?"

ชายร่างกำยำส่ายหน้า "ใครจะไปรู้ว่าเถ้าแก่ซูเปอร์มาร์เก็ตมันคิดอะไรอยู่!"

"แต่แบบนี้ก็ยิ่งสะดวกพวกเรา รีบลงมือให้เสร็จแล้วรีบไปกันเถอะ!"

ทั้งสองเปิดถังน้ำมันเบนซินแล้วเทราดเข้าไปในโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต

ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีเชื้อไฟอยู่เพียบ ไม่จำเป็นต้องใช้น้ำมันเบนซินเยอะนัก

พอน้ำมันหมดถัง ชายผอมก็ล้วงไฟแช็กออกมาจากกระเป๋า

"มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ จุดไฟสิ!" ชายร่างกำยำเร่ง

"ไฟแช็กพังว่ะ!" ชายผอมเหงื่อแตกพลั่กด้วยความร้อนรน

"ไม่ได้เรื่อง!" ชายร่างกำยำล้วงไฟแช็กกันลมอย่างดีราคาอันละสามหยวนออกมาจากกระเป๋า

"พวกแกกำลังทำอะไรกันน่ะ?" จู่ ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมา ทำเอาทั้งสองสะดุ้งตกใจสุดขีด

ตรงประตูโกดังมีคุณตาคนหนึ่งยืนหลังค่อมถือไฟฉายส่องเข้ามา

ใช่แล้ว... ก็คือตาแก่เฝ้าประตูวัยแปดสิบกว่าปีตามคำร่ำลือนั่นแหละ

ชายชราได้กลิ่นผิดปกติในอากาศ

น้ำมันเบนซิน!

แถมในมือพวกมันยังถือไฟแช็กอยู่ด้วย!

พวกมันคิดจะวางเพลิง!

ชายชรารีบกรอกเสียงใส่วิทยุสื่อสารทันที "ศูนย์หนึ่ง ศูนย์หนึ่ง นี่โกดังนะ มีคนจะวางเพลิง!"

เสียงซ่าดังลอดออกมาจากวิทยุสื่อสาร "อะไรนะ มีคนจะวางเพลิงที่โกดังเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง?"

ยุคนี้เป็นสังคมที่มีขื่อมีแป พวกเขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

"ไฟไหม้แล้ว! มีคนวางเพลิง!" เมื่อเห็นทั้งสองทำท่าจะหนี ชายชราก็โยนไม้เท้าข้างมือทิ้ง

พุ่งตัวกระโจนเข้าใส่ กอดขากางเกงชายผอมไว้แน่นสุดชีวิต

เปลวไฟเริ่มลุกไหม้ขึ้นมาแล้ว ชายชราร้อนใจราวกับถูกไฟสุมทรวง

เสียงตะโกนร้องของชายชราปลุกให้ไฟนับไม่ถ้วนรอบด้านสว่างวาบขึ้นมาทันที

"มีคนวางเพลิง!"

"แม่มันเอ๊ย มีคนกล้ามาวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตพวกเรา ขุดโคตรเหง้ามันเลย!"

"เร็ว ไปตามอาสามอาสี่มาด้วย!"

"ช่วยด้วย ใครก็ได้มาเร็วเข้า!"

"..."

บริเวณรอบซูเปอร์มาร์เก็ตโกลาหลไปหมด!

ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงไม่เหมือนที่อื่น การรับคนเข้าทำงานไม่ดูวุฒิการศึกษา ดูแค่วาสนาเท่านั้น

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถบนั้นจึงได้ทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ตกันเพียบ

แถมซูเปอร์มาร์เก็ตยังไม่กีดกันการชวนญาติพี่น้องมาทำงาน พนักงานจึงดึงญาติของตัวเองเข้ามาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ก็ในเมืองฮั่นเฉิง เงินเดือนเฉลี่ยอยู่ที่สามพันหยวน แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงให้สูงลิ่วถึงแปดพันหยวน

ทำงานแค่วันละหกชั่วโมง แถมยังหยุดเสาร์อาทิตย์อีกต่างหาก

ทั่วทั้งเมืองฮั่นเฉิง มีซูเปอร์มาร์เก็ตไหนเทียบกับซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงได้บ้าง?

พอมีเรื่องเกิดขึ้นที่ซูเปอร์มาร์เก็ต พนักงานจึงกระวนกระวายใจยิ่งกว่าใคร

นี่คือที่ทำมาหากินของคนทั้งครอบครัวเชียวนะ!

ชามข้าวของทั้งบ้านเลยนะเว้ย!

ชีวิตทิ้งได้ แต่ชามข้าวของครอบครัวจะทิ้งไม่ได้เด็ดขาด

ใครกล้ามาทุบหม้อข้าวของพวกเขา พวกเขาก็จะเอาชีวิตมันมาแลก!