ตอนที่ 62 แสนทวยเทพสวรรค์

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!...

เสียงฆ้องกลองดังสนั่นลั่นฟ้า ในสถานการณ์คับขัน มีคนถึงขั้นคว้าโทรโข่งออกมาตะโกนเรียกคนไปทั่วชุมชน

บริเวณรอบซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้นมาทันที

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างพากันวิ่งตรงมายังโกดังสินค้าอย่างรวดเร็ว

ชายฉกรรจ์สองคนเห็นไฟในชุมชนโดยรอบสว่างพรึ่บขึ้นมาพร้อมกัน ก็ตกใจจนหน้าถอดสี

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

ตาสมองนั่นแค่ตะโกนแหกปากคำเดียว เมื่อครู่ยังเงียบสงัดแท้ ๆ ไหงตอนนี้กลับจอแจยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก?

ไม่ต้องคิดก็รู้ คนพวกนั้นตั้งใจมาจับพวกเขากันทั้งนั้น!

ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนใส่เกียร์หมาเผ่นแน่บทันที

ทว่าขาของไอ้ผอมกลับถูกกอดเอาไว้แน่นหนา ไม่ว่ามันจะออกแรงดึงแค่ไหนก็ชักขาไม่ออก

จะทำยังไงดี?

ชายร่างล่ำเดิมทีคิดจะช่วย แต่พอเห็นว่ามีคนวิ่งกรูมาจากระยะไกล มันก็กุมหัว ไม่สนใจไอ้ผอมอีกต่อไป รีบเผ่นหนีสุดฝีเท้า ล้มลุกคลุกคลานเอาชีวิตรอดไปคนเดียว

ไอ้ผอมเริ่มลนลาน มันรีดแรงทั้งหมดที่มี ยกขาขึ้นอย่างแรง

"ปล่อยสิวะ ไอ้แก่!"

เห็นไอ้ผอมรูปร่างไม่ได้กำยำ แต่มันกลับมีแรงควายไม่น้อย

มันยกทั้งขาและตัวคุณตาคนนั้นลอยขึ้นมาได้เลยทีเดียว

ทว่าสิ่งที่ไอ้ผอมคาดไม่ถึงก็คือ ต่อให้มันยกขาขึ้นแล้วพยายามสะบัดสุดแรงเกิดแค่ไหน

แขนของตาแก่ก็ยังเปรียบเสมือนรากไม้เก่าแก่ที่พันรัดขามันไว้แน่น ไม่ยอมคลายเลยแม้แต่น้อย

มองเห็นมือของชายชราที่ผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งกรัง

จากการที่ถูกยกขึ้นแล้วกระแทกลงพื้น เลือดสด ๆ ก็เริ่มไหลซึมออกจากปากของชายชรา

"ปู่ เงินเดือนแค่สามพัน จะเอาชีวิตมาแลกทำไมวะ!"

ไอ้ผอมร้อนใจจนแทบบ้า

ชายชรากัดฟันกรอด "ใครว่าเงินเดือนกูสามพัน เงินเดือนกูตั้งหนึ่งหมื่นโว้ย!"

"ทั้งเมียกู ลูกชายกู ลูกสะใภ้ หลานชาย หลานสะใภ้ หลานสาว หลานเขย ทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้กันหมด!"

"มึงกล้ามาเผาซูเปอร์มาร์เก็ตกู กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่!"

เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาไม่หยุด แต่ชายชรายังคงกอดแน่นไม่ยอมปล่อยมือ

ไอ้ผอมร้อนใจจนกระทืบเท้าเร่า ๆ

เมื่อไม่มีทางเลือก มันจึงได้แต่ลากตัวชายชราวิ่งต่อไปทั้งอย่างนั้น

มันวิ่งหนีสุดชีวิต ชายชราก็กอดขามันแน่นสุดชีวิตเช่นกัน ต่อให้ร่างจะครูดไปกับพื้นจนใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็ยังกัดฟันแน่น พยายามถ่วงขามันเอาไว้อย่างไม่คิดชีวิต

ไอ้ผอมกัดฟันอำมหิต คว้าคีมตัดเหล็กขนาดใหญ่ออกมาจากเอว

"ถ้ามึงไม่ปล่อย กูจะทุบมึงให้ตายตรงนี้แหละ!" ไอ้ผอมตวาดเสียงเหี้ยม ชูคีมตัดเหล็กยักษ์ในมือขึ้นสูง

คีมตัดเหล็กสะท้อนแสงไฟข้างทาง เปล่งประกายโลหะเย็นยะเยือกชวนให้คนมองรู้สึกขนหัวลุก

ชายชราจ้องเขม็งไปที่ไอ้ผอม ไม่สะทกสะท้านต่อคีมยักษ์นั้นเลยแม้แต่น้อย

ยึดมั่นดั่งขุนเขาไม่ยอมคลาย ต่างฝ่ายต่างรู้แก่ใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

สบตากันเพียงแวบเดียว ไอ้ผอมก็ดูออกทันทีว่า อีกฝ่ายตั้งใจแน่วแน่ว่าจะจับมันให้ได้จนถึงที่สุด!

อ๊าก!

ไอ้ผอมแทบจะเป็นบ้า!

มันทำชั่วมาสารพัด แต่ไม่เคยเห็นรปภ. ที่ยอมสู้ตายถวายชีวิตขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต

อยู่บริษัทอื่น แค่ยังไม่ทันชักอาวุธ รปภ. ก็วิ่งหนีเร็วกว่าใครเพื่อนแล้ว

พอชักอาวุธออกมา ยิ่งไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้าใกล้!

แล้วทำไมที่นี่ถึงไม่เหมือนกันวะ?

ไอ้เฉียนจื้อหย่งนั่น จ่ายเงินเดือนให้รปภ. คนละหนึ่งหมื่นจริง ๆ เหรอวะ?

เงินเดือนหนึ่งหมื่น จ้างนักศึกษาจบใหม่ร่างกายกำยำได้ตั้งสามคนแล้วนะเว้ย!

เงินเดือนหนึ่งหมื่น มึงเสือกจ้างคนแก่อายุแปดสิบ ไอ้เวรเอ๊ย มึงบ้าไปแล้วหรือไง!

ไอ้ผอมไม่กล้าทุบลงไปจริง ๆ

ถ้าไม่ทุบแล้วโดนจับ อย่างมากก็ติดคุกสิบปี

แต่ถ้าทุบลงไป มันจะกลายเป็นคดีฆ่าคนและวางเพลิง โทษหนักพอให้โดนยิงเป้าสามรอบ ต่อให้ตายไปแล้วก็ยังต้องถูกลากศพมาเฆี่ยนประจาน

และเพียงแค่จังหวะที่มันลังเลอยู่นั้น ชายหนุ่มร่างกายกำยำหลายคนก็วิ่งกรูมาถึงตัว

"คุณปู่!" ชายหนุ่มคนหนึ่งเห็นชายชราเนื้อตัวชุ่มไปด้วยเลือด ก็ร้อนใจจนแทบคลั่ง

"หลานรัก... เอ็งมาแล้วเรอะ" ชายชรายิ้มออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นก็หลับตาลง แล้วล้มพับแน่นิ่งไปกับพื้น

"คุณปู่!" ชายหนุ่มกรีดร้องอย่างเจ็บปวด โผเข้าไปกอดร่างชายชราไว้แน่น

คนอื่น ๆ ที่ตามมาติด ๆ รีบช่วยกันกดตัวไอ้ผอมลงกับพื้นทันที

"ไม่เกี่ยวกับผมนะ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย!" ไอ้ผอมโยนคีมตัดเหล็กทิ้งไปด้านข้าง ยอมนอนหมอบราบให้กดตัวแต่โดยดี

เพราะที่เบื้องหน้า มีฝูงชนกลุ่มใหญ่กำลังหลั่งไหลเข้ามาแล้ว

พอมองขึ้นไป ก็เห็นผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ต่ำกว่าสามร้อยคน!

ภายในพริบตาเดียว ทั่วทั้งบริเวณโกดังก็ถูกล้อมไว้จนมดสักตัวก็ลอดออกไปไม่ได้

ด้วยแรงร่วมใจของทุกคน เปลวไฟในโกดังจึงถูกดับลงอย่างรวดเร็ว โดยแทบไม่ก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงใด ๆ

มีคนโทรแจ้งตำรวจและเรียกรถพยาบาลไว้เรียบร้อยแล้ว

เสียงหวอไซเรนดังระงมใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

ทันทีที่ได้ยินว่าซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเกิดเรื่อง รถพยาบาล รถตำรวจ และรถดับเพลิง ต่างก็เหยียบคันเร่งมุ่งหน้ามาด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้

พยาบาลสี่คนกับหมอหนึ่งคนลงมาจากรถพยาบาล พร้อมกับหามเปลวิ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

แล้วรีบตรวจร่างกายของชายชราทันที

"แย่แล้ว คนไปเสียแล้ว!" หมอดูม่านตาของชายชรา รูม่านตาขยายกว้างแล้ว

ไม่มีชีพจร ซ้ำยังหยุดหายใจไปแล้วด้วย

หมอตรวจวินิจฉัยแล้วสรุปว่าคนไข้เสียชีวิตแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องพาไปโรงพยาบาลอีก

ชายร่างผอมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับช็อกตาตั้ง!

รถพยาบาลมาเร็วมาก แค่ห้านาทีก็ถึงแล้วแท้ ๆ

เร็วขนาดนี้ ทำไมถึงตายได้ล่ะ!

เขายังไม่ได้ใช้คีมอันใหญ่ฟาดเสียหน่อย!

"เป็นไปไม่ได้!"

"ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!" ชายร่างผอมร้องไห้ตะโกนลั่น

เขาไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้

ถ้าตาลุงนี่ตาย

เขาก็กลายเป็นฆ่าคนวางเพลิงน่ะสิ!

เขาไม่ได้อยากฆ่าคนเลยสักนิด!

เขาจะไปฆ่าคนได้ยังไง?

เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย!

เขาบริสุทธิ์นะ!

"คุณปู่ ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก ควรให้คุณปู่นอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลแท้ ๆ!" ชายหนุ่มร้องไห้น้ำตานองหน้า

เขาร้องไห้ไปพลางพูดไปพลาง "ปู่ของผมเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้ายแล้วครับ หมอบอกว่าอยู่ได้อีกอย่างมากแค่สามเดือน!"

"พวกเราทุกคนบอกให้ปู่หยุดทำงานแล้วแท้ ๆ!"

"แต่ปู่บอกว่าชอบที่นี่ ไม่อยากนอนรอความตายอยู่ที่บ้าน!"

"นึกไม่ถึงเลยว่า..."

"ฮือ ๆ ๆ..."

พอได้ยินว่าเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย ทุกคนถึงได้เข้าใจว่าทำไมชายชราถึงได้จากไปเร็วขนาดนี้

มะเร็งตับระยะสุดท้าย ร่างกายย่อมทรุดโทรมอ่อนแออย่างยิ่ง แล้วจะไปทนแรงฉุดกระชากลากถูแบบนั้นไหวได้อย่างไร?

ตำรวจมาถึงแล้ว และเข้าจับกุมตัวชายร่างผอมทันที ณ ที่เกิดเหตุ

"นี่ไม่เกี่ยวกับผมนะ ตาแก่นี่สุขภาพไม่ดีเองต่างหาก!" ชายร่างผอมร้องโวยวายว่าตนถูกปรักปรำ

ตำรวจแค่นเสียงเย็นชา "เมื่อกี้แกไม่ได้ยินที่พ่อหนุ่มนี่พูดหรือไง?"

"เขายังอยู่ได้อีกตั้งสามเดือน!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะแก ลุงเขาจะตายไหม!"

"ไม่ใช่เพราะแก แล้วมันเพราะใครกันล่ะ?"

"วางเพลิงฆ่าคน แกเตรียมตัวไปกินลูกตะกั่วได้เลย!"

"สารภาพมาให้หมด ซัดทอดตัวการเบื้องหลังกับผู้ร่วมขบวนการออกมาให้สิ้น แกยังมีโอกาสทำคุณไถ่โทษเพื่อเอาชีวิตรอด!"

พอชายร่างผอมได้ยินว่าจะต้องไปกินลูกตะกั่ว สภาพจิตใจก็พังทลายลงในพริบตา

ในมือเขายังมีเงินอยู่อีกตั้งหลายล้านนะ!

เขาไม่อยากตาย

ที่สำคัญที่สุดคือ ติดคุกยามานากะ มัตสึยังให้เงินเขาปีละหนึ่งล้าน

แต่ถ้าต้องไปกินลูกตะกั่วล่ะ?

คนตายไปแล้ว ต่อให้เอามาให้ร้อยล้านก็ไม่มีประโยชน์

สู้เผากงเต๊กส่งไปให้ยังดีกว่า!

เขาไม่อยากตาย!

"ผมพูดแล้ว ผมยอมสารภาพทุกอย่างแล้วครับ"

"เป็นเถ้าแก่ยามานากะ มัตสึของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต เขาเป็นคนสั่งให้ผมทำ ผมยังอัดเสียงเอาไว้ด้วย..."

ชายร่างผอมสติแตกไปแล้ว ถามอะไรก็ตอบหมดสิ้น

เขาไม่ได้อยากฆ่าคนเลยจริง ๆ!

แค่อยากได้เงิน ใครกันจะไม่อยากมีชีวิตอยู่จนต้องไปทำร้ายชีวิตคนอื่น?

เพื่อเอาชีวิตรอด ชายร่างผอมจึงรู้เท่าไรบอกหมดเปลือก ไม่มีปิดบังแม้แต่คำเดียว

เมื่อทุกคนได้รู้ว่าเป็นเถ้าแก่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต ก็พากันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟทันที

"แข่งกันอย่างยุติธรรมแล้วสู้ไม่ได้ ถึงกับใช้วิธีชั้นต่ำพันธุ์นี้ สมควรตายจริง ๆ!" ผู้คนนับไม่ถ้วนพากันก่นด่า

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนยังคว้าท่อนไม้ถือกระบอง มุ่งหน้าไปยังหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตโดยตรง

เป็นยามานากะ มัตสึที่บงการ มันนั่นแหละคือตัวการใหญ่ จะปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้เด็ดขาด!

ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเกิดเรื่อง ย่อมเป็นเรื่องใหญ่สะเทือนฟ้าดินอย่างแน่นอน

แถมยังมีคนร้ายหนีรอดไปได้อีกหนึ่งคน ผู้คนจึงโทรบอกต่อ ๆ กัน ชวนเพื่อนฝูงจนคนนับไม่ถ้วนต้องลุกขึ้นมาจากที่นอนกลางดึก

บางคนนอนงัวเงียอยู่ พอเห็นสามีตัวเองลุกพรวดพราดขึ้นมา ก็โมโหขึ้นมาทันที

"ลุกขึ้นมาทำไมดึก ๆ ดื่น ๆ จะออกไปหาอีตัวข้างนอกใช่ไหม?"

"พูดมาสิ!"

"แกไม่รักฉันแล้วใช่ไหม?"

ชายคนนั้นไม่มีเวลาอธิบาย ได้แต่พูดอย่างร้อนรนว่า "ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเกิดเรื่องแล้ว โดนเถ้าแก่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตมาลอบวางเพลิง!"

พอได้ยินเช่นนั้น หญิงคนนั้นก็ตกใจหน้าตื่น "ซูเปอร์มาร์เก็ตของพวกเราโดนลอบวางเพลิงเหรอ!"

"แล้วทำไมแกยังมัวโอ้เอ้อยู่อีก!"

"ไม่ได้การ ฉันต้องไปด้วยตัวเอง!"

เพียงแค่หนึ่งชั่วโมง ตอนตีหนึ่ง ก็มีคนออกมาถึงหนึ่งแสนคน ฝูงชนเนืองแน่นราวกับทะเลมนุษย์ ออกตามหายามานากะ มัตสึกับชายร่างกำยำคนนั้นไปทั่วทุกหนทุกแห่ง!