ตอนที่ 63 บ้านโดนยกเค้าเข้าจริง ๆ แล้ว

เฉียนจื้อหย่งเพิ่งมารู้เรื่องเอาตอนเช้าของอีกวัน

เมื่อคืนเขาไปก๊งเหล้ากับพวกลูกพี่รุ่นใหญ่มา จริง ๆ นะ แค่ดื่มเหล้าล้วน ๆ ไม่มีเด็กสาวสักคน

ปรากฏว่าเมาแอ๋จนไม่ได้สติ

พอเช้าได้ข่าว เขาก็รีบตีตั๋วบินกลับมาแทบจะทันที

พอกลับมาเห็นเข้า หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตปิดตัวไปแล้ว!

มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน?

เขาแค่แวะไปเมืองเซินซื่อแป๊บเดียว รวม ๆ แค่ไม่กี่วันเองนะ

ตอนอยู่เมืองเซินซื่อ โจวไคเทียนเกือบจะยกเค้าบ้านเขา เกือบจะระดมทุนให้เขาตั้งสามร้อยล้านหยวน

เคราะห์ดีที่เขาห้ามเอาไว้ได้ทัน

นึกไม่ถึงเลยว่า พอกลับมาถึงบ้าน กลับพบว่าบ้านยังคงโดนยกเค้าอยู่ดี

ตอนนี้ลูกค้าทุกคนที่เดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต ล้วนแต่กำลังแย่งเงินของเขาทั้งนั้น

คนละนิดคนละหน่อย เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะทำกำไรจนสิ้นเนื้อประดาตัวอีกแล้ว

"เถ้าแก่!" หลี่เหลียนหัวเราะร่าพลางวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"ยามานากะ มัตสึโดนจับแล้วครับ เขาเป็นคนบงการให้คนมาจุดไฟเผาซูเปอร์มาร์เก็ตเรา ตอนนี้โดนขังอยู่ที่สถานีตำรวจแล้ว"

"หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตก็โดนเขาสั่งปิดไปแล้ว พวกเขายอมแพ้แล้วครับ พวกเราชนะแล้ว!"

"เถ้าแก่ พวกเราเฮงแล้ว!"

"พอหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตปิดตัวลง กิจการซูเปอร์มาร์เก็ตของเราก็ดีจนไม่รู้จะดียังไง กลายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตคนดังในเน็ตไปแล้วครับ!"

"มีคนมาเช็กอินที่ร้านเราเพียบเลย!"

"ยังมีร้านอาหารเฟยหวงอีก ยังไม่ทันถึงเวลากินข้าว คนก็แน่นเอี้ยดแล้วครับ!"

หลี่เหลียนตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

หมดเคราะห์หมดโศกแล้วจริง ๆ!

ช่วงที่ผ่านมานี้นอนหลับไม่ค่อยสนิทเลยสักคืน

แม้ว่ากิจการซูเปอร์มาร์เก็ตจะขายดีมาก แต่หลี่เหลียนก็รู้ดีแก่ใจ ยิ่งซูเปอร์มาร์เก็ตขายได้มากเท่าไร ก็ยิ่งขาดทุนมากเท่านั้น

ก็เพราะส่วนลดมันหนักหน่วงเกินไปน่ะสิ!

ตอนนี้หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตปิดไปแล้ว เขาก็รีบยกเลิกส่วนลดทั้งหมดทันที

การยกเลิกส่วนลดมีผลกระทบต่อกิจการบ้าง แต่ก็ไม่มากเท่าไร

เพราะเดิมทีราคาสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตของพวกเขาก็ต่ำมากอยู่แล้ว

ประกอบกับหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้ามปิดตัว ลูกค้าฝั่งนั้นไม่มีที่ไป ย่อมต้องแห่กันมาทางนี้อยู่แล้ว!

และที่สำคัญยิ่งกว่าคือ เจ้าของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตจ้างคนมาวางเพลิง แถมยังฆ่าคนตาย นี่มันข่าวใหญ่เบ้อเร่อเลยนะ

คนทั่วไปชอบดูเรื่องสนุกมุงดูความวุ่นวายกันอยู่แล้ว

คนที่มาที่นี่ก็เลยยิ่งเยอะขึ้นไปอีก!

"นายเป็นคนยกเลิกส่วนลดเหรอ?" เฉียนจื้อหย่งเอ่ยถาม

หลี่เหลียนตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา "ก็เถ้าแก่เคยบอกเองนี่ครับ ว่าตราบใดที่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตยังไม่ปิด เราก็จะลดราคาต่อไปเรื่อย ๆ"

"ตอนนี้หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเจ๊งไปแล้ว แน่นอนว่าพวกเราก็ไม่ต้องลดราคาต่อแล้วสิครับ!"

เฉียนจื้อหย่งยกมือเกาหัว

ดูเหมือนเขาจะเคยพูดแบบนั้นไว้จริง ๆ

ตอนนั้นเขาเองก็นึกไม่ถึงว่า หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตจะโดนเขาเล่นงานจนเจ๊งไปได้!

ใครมันบอกว่ายามานากะ มัตสึมีทรัพย์สินหลายพันล้านหยวนกันวะ?

นี่เพิ่งจะขาดทุนไปไม่เท่าไร ยามานากะ มัตสึก็แบกรับการขาดทุนต่อไม่ไหวแล้วเนี่ยนะ!

ช่างไร้น้ำยาจริง ๆ!

เฉียนจื้อหย่งอยากจะให้จัดโปรลดราคาต่อ เขาอยากจะขาดทุนต่อไป ไม่อยากได้กำไร

ทว่าคำพูดยังไม่ทันหลุดออกจากปาก ระบบก็ส่งเสียงขัดขึ้นมาก่อน

ระบบเน้นย้ำว่าพฤติกรรมทุกอย่างต้องสมเหตุสมผล!

ห้ามทำให้ผู้อื่นสงสัยโดยเด็ดขาดว่าเขามีเจตนาจงใจทำให้ขาดทุน

ห้ามทำให้คนอื่นมองว่าเขาเป็นไอ้งี่เง่าโดยเด็ดขาด

หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเจ๊งไปแล้ว ไม่มีคู่แข่งเหลืออยู่อีก กิจการก็กำลังรุ่งสุด ๆ

ถ้าเขายังขืนดึงดันลดราคาต่อไป จนในที่สุดทำให้ซูเปอร์มาร์เก็ตขาดทุนจนเจ๊ง

แบบนั้นมันฟังไม่ขึ้นอย่างแน่นอน

คนปกติทั่วไปที่ไหนก็ต้องสงสัยว่าสมองเขามีปัญหาหรือเปล่า

เมื่อมองดูป้ายคำขวัญในซูเปอร์มาร์เก็ตถูกเก็บไป วงล้อเสี่ยงโชคแจกส่วนลดก็ไม่มีแล้ว

เฉียนจื้อหย่งก็รู้สึกได้ถึงความหดหู่ใจอย่างล้นพ้นที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก

ราวกับเพิ่งพ่ายแพ้สงครามครั้งใหญ่ ศัตรูบุกตีขึ้นมาบนกำแพงเมือง แล้วปลดธงประจำตระกูลของเขาลงไป

"แล้วคุณลุงล่ะ?" เฉียนจื้อหย่งถาม

ในสายโทรศัพท์ หลี่เหลียนบอกว่าคุณลุงยามที่เฝ้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตเกิดเรื่อง

เขายังจำคุณลุงคนนั้นได้ หน้าตาใจดีเป็นกันเองมาก

ตอนเขากับหลิวเกาต๋าแอบออกไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตตอนดึก ไม่ว่าจะกลับมาดึกดื่นแค่ไหน คุณลุงก็มักจะลุกขึ้นมาเปิดประตูให้เสมอ!

เมื่อได้ยินเฉียนจื้อหย่งถามถึงคุณลุงยาม

ทุกคนต่างก็รู้สึกตื้นตันใจเป็นล้นพ้น

คนอื่น ๆ มักจะสนใจแต่ว่าตัวเองได้กำไรเท่าไร ซูเปอร์มาร์เก็ตโดนไฟไหม้เสียหายไปมากแค่ไหน

แต่เถ้าแก่ของพวกเขากลับเป็นห่วงคุณลุงยามก่อนเป็นอันดับแรก!

"คุณลุงเสียแล้วครับ!" หลี่เหลียนกล่าวด้วยความเศร้าโศก "ตอนนี้ร่างอยู่ที่บ้านของท่าน รอให้พวกญาติ ๆ กลับมากันครบ ก็จะทำพิธีส่งท่านเป็นครั้งสุดท้ายครับ"

"เสียแล้วเหรอ?" เฉียนจื้อหย่งสะท้านไปทั้งตัว

หลี่เหลียนพูดต่อ "เถ้าแก่ครับ ผมกลัวคุณจะเป็นห่วง ในโทรศัพท์ก็เลยไม่ได้เล่ารายละเอียดให้ฟัง"

ได้ยินดังนั้น ในใจของเฉียนจื้อหย่งก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

"ไปเถอะ พวกเราไปดูคุณลุงกัน ไปส่งท่านเดินทางไกลเป็นครั้งสุดท้าย!"

"แล้วก็มีเรื่องสำคัญที่สุด คุณลุงสละชีวิตเพื่อซูเปอร์มาร์เก็ต พวกเราต้องชดเชยให้ครอบครัวของท่าน!"

น้ำเสียงของเฉียนจื้อหย่งเริ่มสั่นเครือ

เขานึกถึงคุณปู่ผู้ล่วงลับของตัวเอง

ปู่ดีกับเขามาก และจากไปด้วยโรคมะเร็งเช่นเดียวกัน

บางครั้งเขาก็ฝันถึงปู่ ในฝันนั้นปู่มักจะส่งยิ้มให้เขาเสมอ

...

บ้านพักธรรมดาหลังหนึ่ง ผนังถูกประดับด้วยผ้าขาวเต็มไปหมด

เฉียนจื้อหย่งเดินเข้ามาด้วยหัวใจอันหนักอึ้ง เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ระงมรอบตัว ใจของเขาก็ยิ่งดิ่งลงไปอีก

ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง

ถ้าเขาไม่รับคุณลุงมาเฝ้าประตู ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น!

"เถ้าแก่!" ญาติของคุณลุงหลายคนวิ่งออกมาต้อนรับ

พอเห็นเฉียนจื้อหย่ง ต่างก็รีบเอ่ยทักทาย

"เถ้าแก่ ทำไมคุณถึงมาด้วยตัวเองล่ะครับ!" ชายวัยกลางคนไว้เคราครึ้มวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา

หลี่เหลียนแนะนำอยู่ข้าง ๆ "คนนี้คือลูกชายของคุณลุงครับ!"

"แล้วก็เป็นพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตของเราด้วย"

"สวัสดีครับคุณน้า ผมแวะมาดูคุณลุง มาส่งท่านเดินทางไกลเป็นครั้งสุดท้ายครับ!" เฉียนจื้อหย่งกล่าวอย่างจริงใจ

"ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง ถ้าไม่รับคุณลุงมาช่วยเฝ้าประตูให้ซูเปอร์มาร์เก็ต ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น!"

"ผมขอโทษจริง ๆ ครับ!"

เฉียนจื้อหย่งกล่าวขอโทษไม่หยุด

"เถ้าแก่ ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกครับ!" ชายวัยกลางคนส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ

หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น "คุณพ่อชอบซูเปอร์มาร์เก็ตมากค่ะ ท่านบอกว่าอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วสัมผัสได้ถึงชีวิตชีวาของผู้คน!"

"ไม่เหมือนอยู่ในโรงพยาบาล ทุกคนเอาแต่นอนรอความตาย บรรยากาศมีแต่ความหดหู่ ท่านไม่ชอบอยู่ที่นั่นเลยค่ะ!"

"แล้วก็ไม่อยากอยู่บ้านด้วย"

"พอได้อยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ได้มองดูลูกหลานทำงานอยู่ข้างใน พ่อก็มีรอยยิ้มเปี่ยมหน้าทุกวัน"

หลี่เหลียนช่วยปลอบอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน "เถ้าแก่ครับ ลุงท่านจากไปอย่างสงบ ผมคิดว่าท่านไม่เคยเสียใจเลยที่ได้มาทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของเรา!"

ทุกคนต่างก็ช่วยกันพูดปลอบใจ

แม้เฉียนจื้อหย่งจะยังรู้สึกว่าการตายของคุณลุงเกี่ยวข้องกับตนเองโดยตรง แต่อารมณ์ก็ดีขึ้นมาก

ภายใต้การนำของบรรดาญาติ ๆ เขาจุดธูปไหว้คุณลุง และคุกเข่าโขกศีรษะให้ร่างของท่านสามครั้ง

เฉียนจื้อหย่งหยิบเงินสองพันหยวนออกมาจากอกเสื้อ "นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากผมในฐานะผู้น้อยครับ"

หญิงผู้นั้นกับชายวัยกลางคนพยายามปฏิเสธอย่างสุดชีวิต

พวกเขายืนกรานไม่ยอมรับไว้เด็ดขาด

เฉียนจื้อหย่งกล่าว "ผมมาเยี่ยมคุณลุง นี่คือน้ำใจเพียงเล็กน้อย ได้โปรดรับไว้เถอะครับ!"

เมื่อเห็นแววตาจริงใจของเฉียนจื้อหย่ง หญิงผู้นั้นจึงไม่ได้ดันเงินกลับไปอีก

เธอกำเงินไว้แน่นพลางสะอื้นไห้เสียงเบา

เฉียนจื้อหย่งกล่าวต่อ "คุณลุงสละชีวิตเพื่อซูเปอร์มาร์เก็ต ทางเราจะไม่มีอะไรตอบแทนเลยไม่ได้"

"ซูเปอร์มาร์เก็ตขอมอบเงินช่วยงานศพให้คุณลุงสามล้านหยวน นี่เป็นน้ำใจจากทางซูเปอร์มาร์เก็ตครับ"

เงินสองพันเมื่อครู่มาจากบัญชีส่วนตัวของเขา

แม้คนอื่นจะมองว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นของเขาคนเดียว เงินของร้านกับเงินของเขาก็ไม่ต่างอะไรกัน

แต่เฉียนจื้อหย่งรู้สึกว่า การควักเงินสองพันจากบัญชีส่วนตัว ถึงจะเป็นน้ำใจจากตัวเขาจริง ๆ

ส่วนเงินชดเชยที่มอบให้ครอบครัวของคุณลุง สามารถใช้เงินของซูเปอร์มาร์เก็ตจ่ายได้

สามล้านหยวนคือยอดเงินสูงสุดที่ระบบอนุญาตให้ใช้แล้ว

ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง

หญิงผู้นั้นคิดจะปฏิเสธ แต่นี่คือเงินตั้งสามล้านหยวน เธอไม่กล้าตัดสินใจเอง

สามล้านหยวนเชียวนะ!

ผ่านไปครู่ใหญ่ ราวกับตัดสินใจเรื่องครั้งใหญ่ได้ ชายวัยกลางคนจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เถ้าแก่ครับ คุณให้เยอะเกินไปแล้วครับ!"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "นี่เป็นน้ำใจจากซูเปอร์มาร์เก็ต พวกคุณต้องรับไว้นะครับ!"