ตอนที่ 64 เข้าประเด็นสิ

"ผู้จัดการหลี่ โอนเงินให้พวกเขา!" เฉียนจื้อหย่งสั่ง

หลี่เหลียนพยักหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาขอเลขบัญชีจากอีกฝ่ายทันที

"เอ่อ..." ชายวัยกลางคนลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมรับเงินไว้

พอกลับมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต ใจของเฉียนจื้อหย่งก็ยังคงหนักอึ้ง

หลี่เหลียนพูดขึ้นว่า "เถ้าแก่ครับ คุณตาจากไปแบบนี้อาจเป็นเรื่องดีก็ได้ คุณไม่ต้องแบกความรู้สึกผิดไว้มากขนาดนั้นหรอกครับ"

เฉียนจื้อหย่งทำหน้างง

หลี่เหลียนอธิบายว่า "คุณตาเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย หมอยืนยันแล้วว่าอยู่ได้อีกแค่สามเดือน"

"แถมช่วงสุดท้ายของชีวิตจะต้องทรมานมากด้วยครับ"

ได้ยินดังนั้น เฉียนจื้อหย่งจึงลองค้นหาข้อมูลในเน็ตดู แล้วก็พบว่าเป็นความจริง

ปมในใจของเขาคลายลงไปได้มากโข

เมื่อสบายใจขึ้นแล้ว เฉียนจื้อหย่งก็หันกลับมาสนใจเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตอีกครั้ง

และเขาก็เริ่มปวดใจกับเรื่องเงินของตัวเองต่อ

ตอนนี้นับวันยิ่งทำเงินเป็นกอบเป็นกำ!

ไม่ได้การ!

ต้องแก้ไขสถานการณ์

ยังมีโอกาสกู้สถานการณ์อยู่!

ยังเหลือเวลาอีกสิบวันก่อนที่ระบบจะคิดบัญชีรอบนี้!

เขายังมีโอกาส!

จะไปห้ามไม่ให้ซูเปอร์มาร์เก็ตทำเงินคงเป็นไปไม่ได้แล้ว!

ก็ในเมื่อซูเปอร์มาร์เก็ตดังระเบิดไปแล้วนี่นา

ส่วนร้านเหอลี่เหลาไม่ต้องดูก็รู้ สภาพคงไม่ต่างกัน

นอกจากการรัดเข็มขัดลดรายจ่ายแล้ว ก็ยังมีการเพิ่มรายจ่าย

ในเมื่อตอนนี้ลดรายจ่ายไม่ได้แล้ว ก็มีแต่ต้องเพิ่มรายจ่ายเข้าไปแทน

แต่จะเพิ่มรายจ่ายยังไงดี จะผลาญเงินออกไปอย่างไรได้บ้าง?

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น จูต้าเฉียงก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าดีใจ "เถ้าแก่ครับ เจ้าของตึกของเรามาหาแน่ะ!"

"หืม?" เฉียนจื้อหย่งนึกขึ้นได้

เจ้าของตึกคนนั้นที่เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

จ่ายค่าเช่าให้ไป เจ้าของตึกก็ดันโอนคืนกลับมาให้ส่วนหนึ่ง

พอเขายัดเยียดเงินคืนไปให้อีกฝ่าย อีกฝ่ายก็รับไว้ แต่ดันยกพื้นที่อาคารพาณิชย์ให้อีกห้าร้อยตารางเมตรเสียนี่

และก็เพราะอีกฝ่ายยกพื้นที่ห้าร้อยตารางเมตรนั้นให้แท้ ๆ ถึงได้เปิดร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาขึ้นมา จนทำเงินให้เขาเสียจนปวดตับปวดใจอยู่นี่ไง

"ไล่มันไปให้พ้น!" เฉียนจื้อหย่งตวาดอย่างเดือดดาล

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหย่งโมโหขนาดนั้น จูต้าเฉียงก็เกาหัวแกรกด้วยความไม่เข้าใจ

ที่ผ่านมาก็เป็นเขาคนเดียวที่ติดต่อกับเจ้าของตึกตลอด เถ้าแก่เผลอ ๆ จะไม่มีแม้แต่เบอร์โทรศัพท์ของเจ้าของตึกด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงได้ตั้งแง่รังเกียจอีกฝ่ายขนาดนี้กันล่ะ?

"เถ้าแก่ครับ เจ้าของตึกไม่ได้คิดจะขึ้นค่าเช่าเราเลยนะ แถมยังยกที่ให้ตั้งห้าร้อยตารางเมตร นิสัยดีมากเลยครับ เขาเป็นมิตรของเราแท้ ๆ!"

จูต้าเฉียงอยากให้เถ้าแก่เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเจ้าของตึก จึงจงใจเอ่ยถึงเรื่องพื้นที่ห้าร้อยตารางเมตรขึ้นมา

ตอนแรกถ้าจูต้าเฉียงไม่พูดถึงก็ยังพอทำเนา แต่พอพูดถึงห้าร้อยตารางเมตรขึ้นมา เฉียนจื้อหย่งก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก

"มีมิตรมาเยือนจากแดนไกล ถึงไกลแค่ไหนก็ต้องสังหารให้สิ้น!"

"ความคิดมันลอยไปได้ไกลแค่ไหน ก็ไสหัวมันไปให้ไกลสุดขอบโลกเท่านั้นเลย!"

"จริงสิครับ" จูต้าเฉียงนึกขึ้นได้ "เถ้าแก่ครับ อีกฝ่ายไม่รู้ไปได้ยินมาจากไหนว่าคุณชอบดื่มเหล้า เลยหิ้วเหล้าติดมือมาฝากสองขวดครับ"

"เหล้าสองขวดนั้นอย่างดีเลยนะครับ มูลค่าตั้งสองแสนหยวนแน่ะ!"

พอได้ยินว่าสองแสนหยวน ดวงตาของเฉียนจื้อหย่งก็เปล่งประกายวาววับทันที

ของขวัญที่เพื่อนให้มา ไม่เกี่ยวกับระบบ เขาสามารถยัดใส่กระเป๋าตัวเองได้เต็ม ๆ

"ผู้จัดการจู วันหลังพูดจาให้เข้าประเด็นตั้งแต่แรกสิ!" เฉียนจื้อหย่งเอ่ย

ในเมื่ออีกฝ่ายเอาของขวัญล้ำค่าขนาดนี้มาให้ เขาก็ย่อมต้องเลี้ยงอาหารดี ๆ ตอบแทนสักมื้อ

ด้วยเหตุนี้ เฉียนจื้อหย่งจึงพาคนกลุ่มนั้นมาที่ร้านเหอลี่เหลา

ภายในห้องส่วนตัวของร้านเหอลี่เหลา

เจ้าของตึก "เฉินจิ่งฝู" นั่งอยู่หัวโต๊ะ ด้านข้างมีคนหนุ่มหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่คนหนึ่ง และยังมีคนที่คาดไม่ถึงอยู่อีกคนหนึ่ง

ลุงหัวล้านคนนั้นนั่นเอง

อีกฝ่ายอุตส่าห์เดินทางมาจากเมืองเซินซื่อถึงที่นี่เชียวหรือ

ช่างน่าประหลาดใจจริง ๆ!

"พี่เฉิน พี่ซุน ผมขอชนแก้วคารวะพวกพี่สักจอกครับ!" เฉียนจื้อหย่งยกแก้วเหล้าขึ้นแล้วดื่มจนหมดแก้วในรวดเดียว

พี่ซุน "ซุนโหย่วอัน" หัวเราะร่า "น้องเฉียนนี่ใจถึงจริง ๆ!"

"พวกคนหนุ่มนี่ร่างกายแข็งแรงกันดีจังนะ ไม่เหมือนฉัน เดี๋ยวนี้ดื่มเหล้าเยอะไม่ได้แล้ว!"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "ร่างกายไม่ดีหรอกครับ ตอนนี้ทำเงินจนแทบจะกระอักเลือดอยู่แล้วเนี่ย!"

เขาเค้นสมองแทบแตกก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำอย่างไรให้ผลาญเงินทิ้งไปได้ร้อยล้านหยวนภายในเวลาสั้น ๆ แบบนี้!

กิจการของซูเปอร์มาร์เก็ตกับเหอลี่เหลามันดีเกินไป ตอนนี้ทำกำไรให้เขาวันละห้าล้านหยวนเข้าไปแล้ว!

เขาต้องทำให้ขาดทุนอย่างน้อยร้อยล้านหยวน ถึงจะมีโอกาสรีดเงินก้อนโตจากระบบได้

ในเมื่อซูเปอร์มาร์เก็ตกับเหอลี่เหลาปิดตัวลงไม่ได้ การตกแต่งกับอุปกรณ์ต่าง ๆ จึงเอาไปเลขายไม่ได้ ต้องนับเป็นสินทรัพย์ถาวรของเขาทั้งหมด

ยังดีที่ค่าตกแต่งกับอุปกรณ์สามารถหักค่าเสื่อมราคาได้ครึ่งหนึ่ง ไม่อย่างนั้นสินทรัพย์ถาวรคงพุ่งไปแตะร้อยล้านหยวนแน่

ตอนนี้หลังจากหักค่าเสื่อมราคาสินทรัพย์ถาวรแล้วก็น่าจะเหลืออยู่ที่เจ็ดสิบห้าล้านหยวน

นั่นหมายความว่า ขอแค่เขาผลาญเงินทั้งหมดที่มีในมือให้เกลี้ยง ก็จะสามารถรีดเงินจากระบบได้ถึงยี่สิบห้าล้านหยวนแล้ว

แม้จะไม่สามารถทำให้ซูเปอร์มาร์เก็ตเจ๊งได้สำเร็จ แต่ถ้ารีดเงินมาได้สักยี่สิบห้าล้านหยวน ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

เพราะงั้นต้องพยายามเข้าไว้!

ต้องหาทางขาดทุนให้ได้หนึ่งร้อยล้านหยวนในสิบวันสุดท้ายนี้ให้ได้!

พอคิดว่าซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟจะทำกำไรให้เขาถึงห้าสิบล้านหยวนภายในเวลาแค่สิบวัน ซึ่งยิ่งเพิ่มความยากในการผลาญเงินให้ขาดทุนขึ้นไปอีก เฉียนจื้อหย่งก็รู้สึกอัดอั้นตันใจเหลือเกิน

"เฮ้อ! ความสามารถไม่ถึงจริง ๆ!" เฉียนจื้อหย่งถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามเฉียนจื้อหย่งส่งเสียงฮึดฮัดทางจมูกอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยเย้ยหยัน "เหอะ นายยังรู้ตัวอีกเหรอว่าความสามารถไม่ถึง!"

"นายมันก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ!"

"ก็แค่พวกเศรษฐีใหม่ ไม่เหมือนฉันที่ทำการค้ามาสามรุ่น ตอนนี้ทรัพย์สินเกินหมื่นล้านหยวนไปแล้ว!"

เฉียนจื้อหย่งมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้มีท่าทีเป็นศัตรูกับเขาขนาดนี้

เขาหันไปมองชายหนุ่ม "ไม่ทราบว่าท่านนี้คือใครหรือครับ?"

เขาไม่รู้จักชายหนุ่มคนนี้ ดูเหมือนจะมาพร้อมกับพี่เจ้าของตึก

ตอนนี้เองเฉียนจื้อหย่งถึงสังเกตเห็นว่าข้างกายชายหนุ่มมีหญิงสาวแรกรุ่นนั่งอยู่ หน้าตาสะสวยชวนมองอย่างยิ่ง

สายตาของเฉียนจื้อหย่งเหลือบไปเห็นโจวไคเทียนที่อยู่ข้าง ๆ พอดิบพอดี อีกฝ่ายกำลังจ้องมองใบหน้างดงามหยาดเยิ้มของหญิงสาวจนแทบน้ำลายหก

เฉียนจื้อหย่งเอาศอกสะกิดเบา ๆ โจวไคเทียนถึงเพิ่งได้สติกลับมา

ชายหนุ่มจับสังเกตสายตาของโจวไคเทียนได้ จึงโอบเอวของหญิงสาวเอาไว้อย่างภาคภูมิใจ

เฉินจิ่งฝูผู้เป็นพี่เจ้าของตึกช่วยแนะนำ "คนนี้คือสื่อหงจ้วง ชานมชิงเยว่ก็เป็นของบ้านเขานี่แหละ!"

พอได้ยินชื่อชานมชิงเยว่ โจวไคเทียนก็สะดุ้งตกใจ

นี่เป็นถึงบริษัทจดทะเบียนเลยนะ!

ขุมกำลังแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง!

เมื่อกี้ดูเหมือนเขาจะแอบมองคู่ควงของอีกฝ่ายจนโดนจับได้ นี่ถือเป็นเรื่องที่เสียมารยาทมาก

"พี่ชาย ผมขอคารวะให้แก้วหนึ่งครับ!" โจวไคเทียนรีบลุกขึ้นส่งยิ้มประจบพลางยกแก้วคารวะ

"นายเป็นตัวอะไร มีสิทธิ์อะไรมาคารวะเหล้าให้ฉัน?" สื่อหงจ้วงปรายตามองโจวไคเทียนอย่างเหยียดหยาม

สีหน้าของเฉินจิ่งฝูผู้เป็นเจ้าของตึกกับซุนโหย่วอันดูย่ำแย่ลงทันที

พวกเขามาเป็นแขก นายไม่ไว้หน้าเจ้าบ้านแบบนี้มันจะดีเหรอ?

ทว่าเฉียนจื้อหย่งกลับหัวเราะร่า "ผู้จัดการโจว ในเมื่อเขาไม่อยากดื่มเหล้าคารวะจากคุณ งั้นก็ดื่มเหล้าปรับแทนแล้วกัน!"

"ใครหน้าไหนกล้าปรับฉัน?" สื่อหงจ้วงเชิดจมูกขึ้นสูง

โจวไคเทียนรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง แต่ก็ยังแสร้งหัวเราะเสียงดัง "ความผิดของผมเองครับ แก้วนี้ไม่ใช่เหล้าคารวะ แต่เป็นเหล้าปรับ ผมทำโทษตัวเองต่างหาก!"

"ผมขอปรับตัวเองสามแก้ว!"

โจวไคเทียนยกดื่มรวดเดียวสามแก้ว

"เหอะ!" สื่อหงจ้วงพูดเยาะ "ฉันรู้อยู่แล้วว่านายแอบมองเสี่ยวซิน ก็ไม่ได้มีอะไรให้ตื่นเต้นสักหน่อย!"

"ฉันพาเธอออกมา ก็ไม่ได้กลัวว่าใครจะมองอยู่แล้ว!"

"ฉันไม่ได้มองว่าการที่นายมองผู้หญิงของฉันเป็นเรื่องผิดหรอกนะ แต่ฉันมองว่านายเมื่อเทียบกับฉันแล้ว มันไม่คู่ควรต่างหาก!"

"วันหลังก่อนจะคารวะเหล้าใคร นึกถึงฐานะตัวเองก่อน แล้วค่อยคิดถึงฐานะของอีกฝ่าย!"

พอได้ยินเช่นนั้น เฉียนจื้อหย่งก็ตบโต๊ะดังฉาด "แล้วแกเป็นตัวอะไร มีฐานะสูงส่งมาจากไหนกันวะ?"

เฉียนจื้อหย่งเกลียดพวกหลงตัวเองที่สุด

โจวไคเทียนรีบยิ้มประนีประนอม "เถ้าแก่ ช่างเถอะครับ ช่างเถอะ เป็นความผิดผมเอง ผมไม่มีสิทธิ์คารวะเหล้าให้เขาหรอกครับ"

"วันหลังผมจะคิดทบทวนฐานะของตัวเองให้ดีก่อนแน่นอนครับ"

เฉียนจื้อหย่งโบกมือแล้วพูดว่า "ไม่ว่าเมื่อก่อนคุณจะมีฐานะอะไร แต่ตอนนี้คุณเป็นผู้จัดการของผม เป็นคนของเฉียนจื้อหย่ง!"

"ในเมื่ออยู่ข้างนอก ก็ถือเป็นหน้าตาของผม!"

"ฉันชักอยากจะเห็นแล้วสิว่ามันจะวิเศษวิโสมาจากไหน!"

"เหอะ!" สื่อหงจ้วงชี้นิ้วเข้าหาจมูกตัวเอง "ถามว่าฉันเป็นตัวอะไรน่ะเหรอ?"

"ฉันจะบอกอะไรให้นะเฉียนจื้อหย่ง ชาตินี้นายไม่มีวันเทียบฉันได้หรอก!"

"นายมันก็แค่พวกเศรษฐีใหม่ตาสีตาสาคนหนึ่งเท่านั้นแหละ!"

"ฉันสืบประวัตินายมาหมดแล้ว พ่อแม่นายเป็นพวกไร้น้ำยา บรรพบุรุษก็เป็นชาวนามาทุกรุ่น!"

"ฐานะต่ำต้อยแบบนี้ นายควรจะดีใจนะที่ได้เกิดมาในสังคมยุคปัจจุบัน!"

"ถ้าอยู่ในยุคโบราณ นายคงมีปัญญาเป็นได้แค่ขันทีเท่านั้นแหละ!"

พูดจบ สื่อหงจ้วงก็หันไปมองโจวไคเทียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "แล้วก็นายด้วย!"

"อายุตั้งสี่สิบสามเข้าไปแล้ว เมียสักคนยังไม่มีเลย ไอ้นักต้มตุ๋น!"

"ก็มีแต่เฉียนจื้อหย่งนี่แหละที่ใจดีเกินเหตุ ถึงได้จ้างนายมาเป็นผู้จัดการ"

"ในสายตาฉัน นายมันก็แค่กองขี้กองหนึ่ง!"

"ขนาดเหยียบนาย ฉันยังกลัวรองเท้าตัวเองจะเปื้อนเลย!"