ตอนที่ 65 ความอิจฉาริษยา

สีหน้าของทุกคนดูย่ำแย่

สีหน้าของเฉียนจื้อหย่งเขียวคล้ำ

เรื่องอะไรก็ช่างเถอะ แต่มาด่าพ่อแม่เขานี่ ไม่มีทางทนได้เด็ดขาด

เฉียนจื้อหย่งอยากจะซัดคนให้คว่ำ

สื่อหงจ้วงก็ดูออกว่าเฉียนจื้อหย่งไม่พอใจ เขาหัวเราะร่าขึ้นมา "หรือฉันพูดผิดไปล่ะ?"

"บรรพบุรุษแกแต่รุ่นไหน ๆ เคยรวยกับเขาบ้างไหมล่ะ?"

"ไอ้พวกผีจน!"

"จนขนาดนี้ ไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้เลยด้วยซ้ำ"

"พอได้แล้ว!" เฉินจิ่งฝูตบโต๊ะดังปังแล้วลุกพรวดขึ้นมา "สื่อหงจ้วง แกจะมากเกินไปแล้วนะ!"

"มาจากไหนก็ไสหัวกลับไปที่นั่นเลยไป๊!"

"อย่าบีบให้ฉันต้องตบแกนะ!"

พูดจบ เฉินจิ่งฝูก็ง้างฝ่ามือใหญ่เท่าหม้อดินขึ้นมา

สื่อหงจ้วงตกใจจนตัวสั่น พาคู่ควงสาวเผ่นหนีออกไปข้างนอกทันที

ตอนจะไป สื่อหงจ้วงยังทิ้งคำขู่ไว้ "เฉินจิ่งฝู แกกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้!"

"ฉันจะบอกแกให้ อย่าหวังว่าจะได้เงินจากตระกูลยามาอิของพวกเราแม้แต่แดงเดียว!"

จนกระทั่งสื่อหงจ้วงจากไปแล้ว อารมณ์ของเฉียนจื้อหย่งก็ยังสงบลงไม่ได้อยู่นาน

มันเหมือนกับออกจากบ้านแล้วเหยียบขี้หมา ไม่ได้เจ็บตัวอะไรหรอก แต่มันน่าขยะแขยง

เฉินจิ่งฝูยกจอกเหล้าบนโต๊ะขึ้นมากล่าวว่า "น้องเฉียน เป็นพี่ใหญ่เองที่ผิด ไม่ควรพาหมอนั่นมาเลย"

"ฉันขอลงโทษตัวเองสามจอก!"

พอพูดจบ เฉินจิ่งฝูก็กระดกหมดรวดเดียวสามจอก

เหล้าสามจอกนี้แรงเอาเรื่องจริงๆ ใบหน้าของเฉินจิ่งฝูแดงก่ำขึ้นมาทันตา

เดิมทีในใจเฉียนจื้อหย่งยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้าง แต่พอเห็นเฉินจิ่งฝูดื่มจนทรมานขนาดนั้น เขาก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า

"เหล้านี้เป็นของร้านผมนะ คุณดื่มให้น้อยหน่อย อย่าดื่มจนผมหมดตัวล่ะ!"

ทั้งเฉินจิ่งฝูและซุนโหย่วอันต่างก็หัวเราะออกมา

ทรัพย์สินของเฉียนจื้อหย่งก็เกินร้อยล้านแล้ว จะมาเสียดายเหล้าแค่นี้ได้ยังไง?

มุกตลกนี้แปลว่ายกโทษให้แล้ว

เฉียนจื้อหย่งยกโทษให้แล้ว แต่โจวไคเทียนล่ะ?

ทั้งสามคนหันไปมองโจวไคเทียน เห็นอีกฝ่ายกำลังเหม่อมองไปทางประตูตาค้าง

"เป็นอะไรไป?" เฉียนจื้อหย่งเอาศอกสะกิดเขา

โจวไคเทียนพึมพำว่า "สวยจัง บนโลกนี้มีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย!"

ทั้งสามคนระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

โจวไคเทียนถึงเพิ่งได้สติ ใบหน้าสูงวัยแดงแจ๋ขึ้นมาทันที

เฉินจิ่งฝูหัวเราะร่า "ผู้จัดการโจว คุณเกิดอารมณ์หนุ่มสาวเข้าแล้วล่ะสิ!"

เฉียนจื้อหย่งกล่าวว่า "ชายยังไม่แต่ง หญิงยังไม่แต่ง ชอบก็คือชอบ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนี่ครับ"

โจวไคเทียนโบกมือยิ้มๆ

ฝ่ายนั้นมีฐานะอะไร แล้วเขามีฐานะอะไร?

เหมือนที่สื่อหงจ้วงพูดนั่นแหละ เขาคู่ควรเหรอ?

เขาไม่คู่ควรหรอก?

แค่จะใช้สายตามอง ยังถือเป็นการลบหลู่ฝ่ายนั้นเลยด้วยซ้ำ

เขาเป็นแค่คนต้มตุ๋นที่แม้แต่เมียก็ยังหาแต่งไม่ได้คนหนึ่งเท่านั้นเอง

เฉียนจื้อหย่งมองออกถึงความรู้สึกด้อยค่าในใจของโจวไคเทียน จึงตบไหล่เขาเบาๆ โดยไม่พูดอะไร

ตอนนี้เอง เฉียนจื้อหย่งก็นึกถึงคำพูดที่สื่อหงจ้วงทิ้งท้ายไว้ก่อนไปขึ้นมาได้ จึงถามอย่างแปลกใจว่า

"สื่อหงจ้วงก็แซ่สื่อแท้ๆ ทำไมเขาถึงบอกว่าเป็นตระกูลยามาอิของพวกเราล่ะครับ?"

"ตระกูลยามาอิไม่ใช่ตระกูลของประเทศซากุระหรอกเหรอ?"

ชื่อยามาอินี่ ฟังปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของประเทศฮว่า

เฉินจิ่งฝูถอนหายใจยาวกล่าวว่า "ชานมชิงเยว่ของบ้านพวกเขามีกลุ่มทุนยามาอิถือหุ้นใหญ่"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแค่ร้านชานมของตัวเองถูกกลุ่มทุนยามาอิถือหุ้นใหญ่ ทำไมถึงอ้างว่าตัวเองเป็นคนของตระกูลยามาอิไปได้!"

"ต่อให้เขาอยากจะเข้าร่วมกลุ่มทุนยามาอิ คนอื่นก็ใช่ว่าจะแลเขาเสียหน่อย"

เฉียนจื้อหย่งเดาว่า "เขาเน้นย้ำถึงความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษตัวเองมาตลอด"

"บางที เขาอาจจะอยากเข้าร่วมกลุ่มทุนยามาอิ กลายเป็นคนของกลุ่มทุนยามาอิ เพื่อจะได้รู้สึกว่าตัวเองมีสายเลือดของตระกูลยามาอิหรือเปล่า?"

"พอเป็นแบบนี้ เวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก เขาจะได้เอาบรรพบุรุษของตระกูลยามาอิมาอ้างเป็นบรรพบุรุษของตัวเองได้ไงครับ?"

เฉียนจื้อหย่งรู้สึกว่าข้อสันนิษฐานนี้น่าตกใจอยู่บ้าง

บนโลกนี้ยังมีคนที่รังเกียจว่าตัวเองเป็นคนประเทศฮว่าอยู่อีกเหรอเนี่ย?

นี่คือประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ห้าพันปี สายเลือดแห่งมังกรเชียวนะ!

เฉียนจื้อหย่งภาคภูมิใจอย่างลึกซึ้งที่ตัวเองเป็นทายาทมังกร!

เฉินจิ่งฝูส่ายหน้า "ใครจะไปรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่?"

"แต่เขาก็เอาตระกูลยามาอิมาแขวนไว้ที่ปากตลอดเวลาจริงๆ เลื่อมใสบูชาตระกูลนี้มากเหลือเกิน"

"ที่ฉันพาเขามา ก็เพราะเขาอยากจะพบนายนั่นแหละ อีกอย่างฉันเองก็มีเรื่องต้องขอร้องเขาอยู่ด้วย..."

เฉียนจื้อหย่งถามด้วยความสงสัย "ทำไมเขาถึงอยากพบผมล่ะครับ?"

ซุนโหย่วอันที่อยู่ข้างๆ กล่าวขึ้นว่า "น้องเฉียน นายยังไม่รู้อีกเหรอ ตอนนี้นายคือนักธุรกิจรุ่นใหม่เบอร์หนึ่งของประเทศแล้วนะ"

"ไม่รู้ว่ามีคนหนุ่มสาวเทิดทูนคุณมากแค่ไหน ไม่แน่ว่าคู่ควงของเขาก็อาจจะคลั่งไคล้คุณอยู่เหมือนกัน"

"คนแบบนั้นจะอิจฉาพรสวรรค์ของคุณ ผมไม่แปลกใจเลยสักนิด"

"พอมาเห็นตัวจริงแล้วพบว่าคุณเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ถึงได้ทำตัวกำเริบเสิบสานขนาดนั้น"

"ในทางธุรกิจเทียบพรสวรรค์ของคุณไม่ติด ก็เลยเอาพ่อแม่ เอาบรรพบุรุษตัวเองมาข่ม ถึงจะหาความรู้สึกเหนือกว่าเจอ!"

ซุนโหย่วอันลูบหัวตัวเอง "คงไม่เกี่ยวกับฉันหรอกนะ?"

"เมื่อกี้ฉันก็เอาแต่ชมพ่อน้องเฉียนต่อหน้าเขาตลอด บอกว่าพ่อน้องเฉียนเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจที่ฟ้าประทานมา"

"หรือว่านี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาอิจฉา?"

"แต่มันก็ไม่ใช่ฉันคนเดียวนี่นาที่ชม ใครได้ยินวีรกรรมของพ่อน้องเฉียน ก็ต้องยกนิ้วโป้งให้ทั้งนั้นแหละจริงไหม?"

เพราะอิจฉาเนี่ยนะ?

เฉียนจื้อหย่งพูดไม่ออก

ตั้งแต่เล็กจนโต เพิ่งจะมีคนอิจฉาเขาเป็นครั้งแรกนี่แหละ

"เอาเถอะ ช่างเขาเถอะครับ!" เฉียนจื้อหย่งโบกมือพลางถาม "พวกคุณรู้ไหมว่าชานมชิงเย่ว์อยู่ที่ไหน?"

"ตอนนี้ผมอยากเปิดร้านชานม"

"และอยากเปิดมันตรงข้ามร้านชานมของพวกเขานี่แหละ!"

เมื่อกี้เขายังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะหาวิธีไหนมาผลาญเงินให้ขาดทุนดี

สื่อหงจ้วงก็มาชี้ทางสว่างให้เขาพอดิบพอดี

ร้านชานมนี่แหละยอดเยี่ยม!

ร้านชานมร้านหนึ่งขาดทุนสักไม่กี่แสนหยวน เขาเปิดสักหลายพันสาขา เงินระดับหลายพันล้าน หรือแม้แต่หลักหมื่นล้านก็ผลาญให้เกลี้ยงได้!

แถมยังมีชิงเย่ว์ของบ้านสื่อหงจ้วงมาเป็นคู่แข่งอีก จะมีอะไรดีไปกว่านี้!

หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเจ๊งไปแล้ว ตอนนี้เขาต้องการแผนการที่จะช่วยให้เขาขาดทุนอย่างเร่งด่วน!

เอาชานมชิงเย่ว์นี่แหละ!

เฉียนจื้อหย่งไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น

จริงๆ นะ!

เพราะมีแค้นอะไร เขาก็เอาคืนมันเดี๋ยวนั้นเลย

อืม...

เปิดร้านชานมไม่ได้ทำเพื่อแก้แค้นสักหน่อย แค่อยากขาดทุนล้วนๆ ต่างหาก!

บริสุทธิ์ใจจริงๆ นะเออ!

พอได้ยินคำพูดของเฉียนจื้อหย่ง ทั้งสองคนต่างก็ตกใจยกใหญ่

ซุนโหย่วอันรีบเกลี้ยกล่อมทันที "พ่อน้องเฉียน ในแวดวงธุรกิจใช้อารมณ์ไม่ได้เด็ดขาดนะ!"

"เรื่องบาดหมางส่วนตัวก็ส่วนตัว อย่าเอามาปนกับเรื่องธุรกิจเด็ดขาด!"

"ที่เขาว่ากันว่าความปรองดองนำมาซึ่งทรัพย์น่ะ ถ้าพกความแค้นส่วนตัวมาด้วย มันจะขาดทุนเอาง่ายๆ นะ!"

"ฟังพี่ชายคนนี้สักคำเถอะ อยากแก้แค้นใช้วิธีอื่นก็ได้ อย่ามาลงแรงกับเรื่องนี้เลย"

เฉินจิ่งฝูก็ช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย "น้องชาย ถึงฉันจะมองสื่อหงจ้วงขัดหูขัดตาเหมือนกัน"

"แต่ก็ต้องยอมรับนะว่าบ้านเขาน่ะ ในวงการชานมก็มีฝีมืออยู่ไม่น้อยเลย!"

"แถมยังมีกลุ่มทุนยามาอิหนุนหลังอยู่ นายอาจจะไม่ใช่คู่มือของเขาก็ได้!"

"จริงเหรอครับ?" ตาของเฉียนจื้อหย่งเป็นประกายวาววับ

เขาไม่ใช่คู่มือของชานมชิงเย่ว์ ถ้าไปแข่งกับอีกฝ่าย ก็มีแต่เจ๊งกับเจ๊งน่ะสิ!

เบื้องหลังของชานมชิงเย่ว์น่ากลัวมาก

มีกลุ่มทุนยามาอิเป็นแบ็กให้

ไม่ใช่ระดับที่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตจะเทียบชั้นได้เลย!

เถ้าแก่ของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต คุยว่ามีเงินหลายพันล้าน ขาดทุนไปแค่ไม่กี่ร้อยล้านก็ล้มละลายแล้ว

พวกนั้นมันสวะ แต่กลุ่มทุนยามาอิต้องไม่ใช่สวะแน่ๆ

ไม่แน่อาจจะยอมควักเนื้อมาขาดทุนได้เป็นหมื่นล้านเลยก็ได้!

ฮ่าๆๆ...

เฉียนจื้อหย่งหัวเราะร่า ตบโต๊ะฉาดแล้วพูดว่า "ผมตัดสินใจแล้ว ซูเปอร์มาร์เก็ตกับหม้อไฟไม่มีความท้าทายอีกต่อไป ผมจะลงทุนเปิดร้านชานม!"

"อาจารย์โจว คุณรับตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปของร้านชานมไปเลย!"

"หลังจากนี้พอกิจการร้านชานมขยายใหญ่ขึ้น คุณก็คือซีอีโอของร้านชานม"

เฉียนจื้อหย่งตื่นเต้นสุดขีด แทบจะรอไปเปิดร้านชานมไม่ไหวแล้ว