ตอนที่ 66 นับผมไปด้วยคน

เป้าหมายผลาญเงินหนึ่งร้อยล้านในสิบวัน มีลู่ทางแล้ว

ร้านชานมนี่แหละ!

เขาต้องผลาญเงินหนึ่งร้อยล้านนี้ทิ้งไปในเวลาที่สั้นที่สุด

เวลากระชั้น ภารกิจหนักหน่วง เขาต้องเร่งมือแล้ว!

แถมพอเปิดร้านชานมขึ้นมาแล้ว ต่อไปไม่ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟจะทำกำไรได้มากแค่ไหน ก็เอามาถมลงร้านชานมได้หมด

ภารกิจรอบหน้าก็จะผ่านฉลุยได้อย่างราบรื่นสุดๆ

ตัวเขานี่มันอัจฉริยะจริงๆ!

เมื่อเห็นเฉียนจื้อหย่งตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย

ซุนโหย่วอันกับเฉินจิ่งฝูก็สบตากัน

หรือว่า น้องเฉียนจะคิดว่าร้านชานมเป็นโปรเจกต์ทำเงินมหาศาล?

หรือเขาคิดไอเดียเด็ดอะไรออกแล้ว?

ต้องเป็นอย่างนั้นไม่ผิดแน่!

พวกเขามาหาเฉียนจื้อหย่งก็เพื่อมาขอลงทุนอยู่แล้ว

ตอนนี้เฉียนจื้อหย่งมีลู่ทางทำเงิน จะมัวลังเลอะไรอยู่อีก

ลงทุนสิ!

ถึงกลุ่มทุนยามาอิจะร้ายกาจ แต่ที่นี่คือประเทศฮว่านะ!

"น้องชาย นายคิดจะเปิดร้านชานม ขอนับพี่ไปด้วยคนได้ไหม" ซุนโหย่วอันยกแก้วเหล้าขึ้น ยิ้มแย้มกล่าว

เฉินจิ่งฝูก็ยกแก้วเหล้าขึ้นเช่นกัน "บวกฉันเข้าไปด้วยคน!"

"ถึงตอนนี้ฉันจะช็อตเงินไปบ้าง แต่สักสองสามร้อยล้านยังพอควักออกมาได้!"

ในพอร์ตหุ้นของเขายังค้างอยู่อีกสองสามร้อยล้าน พอดีเอามาลงทุนได้

เมื่อเฉียนจื้อหย่งได้ยินว่ามีคนจะเอาเงินมาลงทุนให้ เขาก็ส่ายหน้าเป็นพัลวัน

"ผมไม่เคยทำร้านชานมมาก่อนเลย ไม่รู้ว่าจะได้กำไรหรือขาดทุน พี่ๆ อย่ามาร่วมวงด้วยเลยครับ"

เขาตั้งใจจะไปผลาญเงินให้เจ๊งนะ เงินทองใครกันที่ลอยลมมาเปล่าๆ?

ถ้าทำเงินของสองคนนี้สูญไป จะไม่น่าเกลียดแย่เหรอ

อีกอย่างภารกิจของเขาก็หนักหนาสาหัสอยู่แล้ว หากบวกเงินของสองคนนี้เข้าไปอีก มันไม่ใช่การเพิ่มปริมาณงานให้เขาหรอกหรือ

"พี่เชื่อใจน้องชาย!" ซุนโหย่วอันพูด

เฉินจิ่งฝูพยักหน้า "ฉันก็เชื่อใจน้องเฉียนเหมือนกัน!"

"การลงทุนมีได้มีเสียเป็นเรื่องปกติ ต่อให้นายทำขาดทุนพวกเราก็ไม่โทษนายหรอก!"

ซุนโหย่วอันหัวเราะพลางพูดว่า "พี่เป็นแองเจิลอินเวสเตอร์มาตั้งหลายปี การลงทุนส่วนใหญ่ก็ขาดทุนทั้งนั้นแหละ!"

"แต่มีส่วนน้อยที่ได้กำไร เงินที่ได้กำไรมาก็หักกลบยอดขาดทุนได้ ขอแค่ภาพรวมมีกำไรก็พอแล้ว!"

"ไม่มีใครหรอกที่ลงทุนทุกครั้งแล้วจะได้กำไรทุกครั้ง ต่อให้เป็นผู้เฒ่าบัฟเฟตต์ก็ยังทำไม่ได้เลย!"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "ผมไม่เหมือนคนอื่นครับ!"

"ไม่ได้เด็ดขาด!"

"ยังไงก็ไม่ได้ครับ!"

พี่ชายทั้งสองคนเป็นคนดี จะพาพวกเขาไปเสียเงินไม่ได้

เฉียนจื้อหย่งหนักแน่นมาก!

เฉินจิ่งฝูพูดขึ้น "ฉันมีเหล้าลังละหนึ่งล้านอยู่ลังหนึ่ง เดี๋ยวสั่งให้คนขนมาส่งให้นาย"

"พี่ก็มีเหล้าดีๆ อยู่ลังหนึ่ง ราคาพอกัน ราวๆ หนึ่งล้าน!" ซุนโหย่วอันรู้ใจกันทันทีจึงรีบเสริม

"จะร่วมลงทุนกับผมก็ใช่ว่าจะไม่ได้นะครับ" เฉียนจื้อหย่งลุกขึ้นยืนทันควัน รินเหล้าให้ทั้งสองคน

พลันหันไปพูดกับโจวไคเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ "อาจารย์โจว คุณยังยืนบื้ออยู่ทำไม ต่อไปพวกเขาคือท่านพ่อสปอนเซอร์ของร้านชานมเรานะ"

"คุณที่เป็นถึงซีอีโอ ถ้าไม่ปรนนิบัติดูแลท่านพ่อสปอนเซอร์ให้ดี จะนั่งเก้าอี้ซีอีโอได้อย่างมั่นคงได้ยังไง"

"ยังไม่รีบให้พนักงานยกเนื้อยกเหล้ามาเสิร์ฟพี่ใหญ่ทั้งสองอีก?"

โจวไคเทียนรีบผลุนผลันออกไป สั่งให้พนักงานยกเหล้ากับเนื้อขึ้นโต๊ะด้วยความเร็วที่สุด

"พี่ชายทั้งสองครับ ทำไมถึงได้เชื่อใจผมขนาดนี้ล่ะครับ" เฉียนจื้อหย่งถามด้วยความไม่เข้าใจ

ความสามารถของตัวเอง ตัวเขารู้ดีที่สุด เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาๆ คนหนึ่ง

คนเราต้องรู้จักประเมินตัวเอง

ซึ่งเขามี

แต่พี่ชายสองคนนี้เปย์ให้หนักเกินไปจริงๆ

สองล้านเชียวนะ!

ถึงรอบนี้เขาจะคิดว่าตัวเองสามารถถอนขนแกะจากระบบได้ถึงยี่สิบล้าน

แต่เงินเข้ากระเป๋าย่อมชัวร์กว่า เงินที่กำอยู่ในมือตอนนี้ต่างหากถึงจะเป็นเงินจริงๆ!

ก็แค่เพิ่มความยากขึ้นมาอีกนิดไม่ใช่หรือไง

ต่อให้ต้องอดหลับอดนอนสิบวันสิบคืน เขาก็จะต้องผลาญเงินพวกนี้ให้เจ๊งเรียบให้ได้!

เฉินจิ่งฝูหัวเราะพลางเอ่ย "คนอื่นเป็นยังไงฉันไม่รู้ แต่สำหรับนาย ฉันเชื่อใจแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม!"

"แผนการอันน่าทึ่งชุดนั้นของนาย ทำเอาฉันต้องอัศจรรย์ใจจนตาค้าง"

"เรียกได้ว่าแพรวพราวละลานตาจนคนมองตามแทบไม่ทัน"

"ซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟที่ตอนนี้กอบโกยกำไรเป็นกอบเป็นกำ ล้วนเป็นผลมาจากกลยุทธ์ทางธุรกิจอันน่าทึ่งของนายทั้งนั้น"

"นาย เฉียนจื้อหย่ง มีดีไปหมดทุกอย่าง แต่เสียอยู่อย่างเดียว!"

"ถ่อมตัวเกินไปจริงๆ!"

"ถ้าเป็นคนอื่นที่ประสบความสำเร็จเท่านาย ป่านนี้คงวิ่งโร่ไปคุยโม้โอ้อวดที่เมืองเซินซื่อ แล้วหาทุกวิถีทางเพื่อระดมทุนไปนานแล้ว"

"แต่นายกลับดีเหลือเกิน พวกเราจะเอาเงินมาลงทุนให้ นายกลับปัดแล้วปัดอีก"

เฉียนจื้อหย่งเกาศีรษะ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ผมไปเอาชนะหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตได้ยังไงครับ"

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตถึงปิดตัวลง

ยามานากะ มัตสึ ถูกจับไปแล้ว ยังมียามานากะ ยูคิ อยู่อีกไม่ใช่เหรอ

ปิดตัวไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแท้ๆ

พอคิดถึงเรื่องที่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตปิดกิจการ ในใจเขาก็โมโหขึ้นมา

ไหนตกลงกันว่าจะสู้กันให้ถึงที่สุด ไหนบอกว่าจะไปด้วยกันตลอดรอดฝั่ง ทำไมนายถึงปิดกิจการไปได้ล่ะเนี่ย

ถ้าหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ปิดตัวลง ซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟก็คงเจ๊งไปแล้ว!

เปิดร้านอยู่ดีๆ ทำไมยามานากะ มัตสึ ถึงต้องไปลอบวางเพลิงด้วย

คราวนี้เป็นไงล่ะ ไฟย้อนเข้าตัวจนได้!

ให้ร้ายคนอื่นแต่สุดท้ายทำลายตัวเองแท้ๆ!

เฉียนจื้อหย่งรู้สึกว่าตนเองถูกยามานากะ มัตสึ ทำพังยับเยิน

แต่อีกฝ่ายก็ต้องติดคุกอย่างต่ำสิบปี นับว่าน่าเวทนามากแล้ว เขาเลยไม่รู้จะก่นด่าอย่างไรดี

เขายังคงงุนงงไม่หาย ทำไมยามานากะ มัตสึ ถึงต้องจนตรอกจนทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้น

ครั้งนี้เขาได้กำไรมาแบบงงๆ จริงๆ!

เฉินจิ่งฝูหัวเราะลั่น "ตอนนี้ในแวดวงการลงทุน ใครๆ ก็รู้เรื่องแผนการสุดยอดของนายทั้งนั้นแหละ เฉียนจื้อหย่ง"

"งั้นฉันจะวิเคราะห์ให้นายฟังแบบละเอียด ดูซิว่าฉันพูดถูกไหม"

"ในอดีตกุนซือหยั่งรู้ฟ้าดิน คาดเดาใจคน!"

"นายน่ะ เฉียนจื้อหย่ง คำนวณฟ้า ดิน และคน ไว้ครบถ้วน จะไม่ชนะได้ยังไงกัน"

"ประการแรกคือ 'คน' พนักงานที่นายรับเข้ามา ล้วนยกมาทั้งครอบครัว ไม่ก็เป็นญาติสนิทมิตรสหาย"

"แถมยังให้เงินเดือนสูงลิ่ว พวกเขาย่อมห่วงซูเปอร์มาร์เก็ตจะเจ๊งยิ่งกว่าใคร แล้วจะไม่ทุ่มสุดชีวิตทำงานได้ยังไง"

เฉียนจื้อหย่งนิ่งเงียบ

นี่มันฝีมือหลิวเกาต๋าไปรับมาต่างหาก

หลิวเกาต๋าจะไปเก่งกาจขนาดนั้นได้ยังไง

ตอนรับคน อีกฝ่ายแค่หาทางสบาย รับกระทั่งคุณตาวัยแปดสิบเข้ามา

เรียกว่าใครมาก็รับหมด ขอแค่เป็นคนก็เอาแล้ว!

ส่วนเรื่องเงินเดือนสูงลิ่ว นั่นเป็นเพราะเขาอยากขาดทุนต่างหาก!

ไม่ได้มีความหมายแฝงอื่นเลยสักนิด

เฉินจิ่งฝูจิบเหล้าไปคำหนึ่ง แล้วกล่าวต่อ "ประการที่สองคือ 'ชัยภูมิ'"

"เรื่องนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เฟยหวงซูเปอร์มาร์เก็ตของนายสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับคนท้องถิ่นไว้ตั้งแต่ตอนทำร้านขายส่งแล้ว"

"ผู้แทนจำหน่ายเกือบทั้งเมืองฮั่นเฉิงเคยร่วมงานกับเฟยหวงซูเปอร์มาร์เก็ตกันทั้งนั้น แต่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นคนจากประเทศซากุระมาเปิด เทียบเรื่องชัยภูมิท้องถิ่นแล้ว พวกนั้นแพ้นายหลุดลุ่ย!"

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า

เรื่องที่พวกผู้แทนจำหน่ายมีความสัมพันธ์อันดีกับเขานั้น เขารู้อยู่แก่ใจ

ก็เขาคืนค่าธรรมเนียมการวางสินค้าทั้งหมดไปนี่นา

แถมซูเปอร์มาร์เก็ตของเขายังระบายสินค้าออกไปมหาศาล ยอดขายของผู้แทนจำหน่ายพุ่งกระฉูด ผู้จัดการของผู้แทนจำหน่ายหลายคนถึงกับได้เลื่อนตำแหน่ง

แต่ที่คืนค่าธรรมเนียมการวางสินค้า ก็เพื่อจะขาดทุนหรอกนะ!

"สุดท้ายคือ 'เวลา' ฤดูร้อนนายเปิดร้านหม้อไฟจนสร้างชื่อเสียงโด่งดัง พอถึงฤดูหนาวซึ่งเป็นช่วงที่ร้านหม้อไฟขายดีที่สุด นายก็ไปเมืองเซินซื่อเพื่อระดมทุน"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "ผมไม่เคยคิดจะระดมทุนเลยสักนิดครับ"

ซุนโหย่วอันที่อยู่ข้างๆ พลอยหัวเราะลั่นไปด้วย "ตอนแรกฉันก็นึกว่าน้องชายจะระดมทุนจริงๆ เหมือนกัน แต่ภายหลังถึงได้กระจ่าง นายทำแบบนี้ก็เพื่อบีบให้เถ้าแก่ของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตคลั่งต่างหาก!"

"เถ้าแก่ของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตอาศัยว่าตนเองรวยกว่านาย ถึงได้ไม่กลัวขาดทุน"

"แต่กลับพบว่า เงินทุนของนายหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย เขาเทียบชั้นนายไม่ติดเลยสักนิด!"

"'คิดจะทำลายผู้ใด ต้องทำให้ผู้นั้นคลั่งเสียก่อน!'"

"นายคำนวณทุกย่างก้าวไว้หมดสิ้น บีบเขาจนตรอก สุดท้ายเขาก็เหลือแค่เส้นทางสู่หายนะ"

ซุนโหย่วอันตบพุงใหญ่ของตัวเองพลางทอดถอนใจ "นายหยั่งถึงใจคนได้ลึกซึ้งถึงขั้นนี้ ลึกล้ำจนน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!"

ได้ยินทั้งสองคนพูดแบบนั้น เฉียนจื้อหย่งถึงกับยืนเอ๋อ

เขาก็แค่อยากขาดทุนเองนะ!

ไฉนขาดทุนไปขาดทุนมา เถ้าแก่ของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตถึงคลั่งจนพินาศไปเองได้ล่ะเนี่ย