ตอนที่ 67 ไม่เหมาะ

เฉินจิ่งฝูยิ้มพลางกล่าวว่า "ที่จริงสิ่งที่ผมเลื่อมใสที่สุดก็คือ แผนยืมไก่ออกไข่ท่านี้ มันทำให้ผมทึ่งจริง ๆ!"

ซุนโหย่วอันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้วย "ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!"

"จะต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์การตลาดอย่างเด่นชัดแน่นอน!"

เฉียนจื้อหย่งลูบหัวตัวเอง พลางเอ่ยอย่างมึนงงเล็กน้อย "ยืมไก่ออกไข่อะไรกัน แล้วมันเป็นการตลาดยังไงครับ?"

เฉินจิ่งฝูหัวเราะหึ ๆ "น้องเฉียน คุณไม่ต้องมาแกล้งไขสือกับพวกเราหรอก ตอนนี้คนทั้งแวดวงนักลงทุนเขารู้กันหมดแล้ว"

"มีบทวิเคราะห์อย่างละเอียดยิบเลยด้วย!"

ซุนโหย่วอันแย่งพูดขึ้นมา "ให้ผมพูด ให้ผมพูดเอง!"

"น้องเฉียน คุณดูซิว่าผมพูดถูกไหม!"

"คุณจงใจแข่งกับหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต แถมยังดัมพ์ราคาสินค้าลงจนถึงขีดสุด ก็เพื่อดึงดูดลูกค้า!"

"แต่ถ้าแค่ลดราคาเฉย ๆ ประสิทธิภาพไม่มีทางดีขนาดนี้ได้!"

"คุณเลยใช้การแข่งกับหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นกิมมิก มอบข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบให้ลูกค้าพากันมาจับจ่ายใช้สอย"

"คนเราน่ะชอบของถูก แถมยังชอบมุงดูเรื่องสนุกกับคุยซุบซิบนินทา"

"แล้วจะมีของถูกอะไร เทียบกับวงล้อหมุนยักษ์ของคุณได้อีกล่ะ?"

"และจะมีเรื่องซุบซิบอะไร เทียบกับการห้ำหั่นกันของสองซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ที่ยอมขาดทุนวันละหลายล้านหยวนได้อีกล่ะ?"

"ลูกค้าจะแห่แหนกันมาเป็นฝูงผึ้ง มันถึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสักนิด!"

เฉินจิ่งฝูที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะแย่งพูด "ที่เด็ดที่สุดก็คือการยืมไก่ออกไข่นี่แหละ!"

"แม้ซูเปอร์มาร์เก็ตของคุณจะขาดทุน แต่นี่ก็ถือเป็นค่าการตลาดไป เงินที่ขาดทุนไปนั่นเปลี่ยนกลายเป็นชื่อเสียงจนหมดเกลี้ยง!"

"แต่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตขาดทุนจนตอนนี้ต้องเจ๊งไป การตลาดที่พวกเขายอมขาดทุนสร้างขึ้นมา อุตส่าห์ดึงดูดลูกค้ามาได้ สุดท้ายลูกค้าก็วิ่งไปซูเปอร์มาร์เก็ตของคุณหมด!"

"แถมซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟยังอยู่ติดกัน ไปซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วจะไม่แวะชิมหม้อไฟได้ยังไง?"

"คุณเปิดร้านหม้อไฟตอนหน้าร้อน ก็เปรียบเหมือนการหว่านเมล็ด ปั่นชื่อเสียงของร้านหม้อไฟจนติดลมบนไปแล้ว!"

"ตอนนี้เป็นหน้าหนาว โดยเฉพาะลูกค้าที่มาจากต่างมณฑล ต่อให้ต้องต่อคิวก็ต้องมาลองลิ้มรสชาติร้านหม้อไฟให้ได้ เพื่อดูว่ามันวิเศษวิโสสมกับที่ร่ำลือกันบนเน็ตหรือเปล่า!"

เฉินจิ่งฝูกล่าวเสริม "หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตก็คือแม่ไก่ตัวนั้น ออกไข่มาแล้ว แต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง!"

ซุนโหย่วอันแย้งขึ้น "ไม่สิ น้องชายยังเอาแม่ไก่ไปตุ๋นกินอีกด้วย"

"ชื่อเสียงของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเหม็นเน่าจนกู่ไม่กลับ เถ้าแก่ก็โดนจับเข้าคุก กว่าจะได้ออกมาคงอีกสิบปีให้หลัง!"

เฉินจิ่งฝูส่ายหน้าทอดถอนใจ "ฆ่าคน เชือดใจ ถลกหนัง เลาะเอ็น"

"เหี้ยมเกินไปแล้ว เหี้ยมจริง ๆ!"

"พวกเราสู้คนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณไม่ได้จริง ๆ!"

"น้องชาย ผมชนแก้วให้คุณสักจอก!"

"มีแต่ไอ้งั่งสื่อหงจ้วงนั่นแหละ ที่ไม่รู้ว่าน้องชายร้ายกาจแค่ไหน"

ซุนโหย่วอันเอ่ยขึ้นมาทันควัน "ทำไมตอนนี้ผมถึงเริ่มรู้สึกเป็นห่วงสื่อหงจ้วงขึ้นมาแล้วล่ะเนี่ย?"

เฉินจิ่งฝูกับซุนโหย่วอันหัวเราะลั่นออกมาพร้อมกัน

พอได้วิเคราะห์กันแบบนี้ พวกเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเฉียนจื้อหย่งจะช่วยให้พวกเขาทำเงินได้อย่างแน่นอน!

เฉียนจื้อหย่งฟังจนงงเป็นไก่ตาแตก

เขาฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด!

...

ออกจากร้านหม้อไฟมาได้ เฉียนจื้อหย่งก็รีบร้อนตรงดิ่งมายังห้องทำงานของตัวเอง

"ผู้จัดการโจว ผมต้องการตั้งร้านชานมขึ้นมาให้เร็วที่สุด ตอนนี้ต้องการคนเพิ่ม!"

"ไปแจ้งจูต้าเฉียงกับหลี่เหลียนด้วย เดี๋ยวไปเมืองเซินซื่อด้วยกัน!"

"แล้วก็ต้องรับสมัครคนเพิ่มอีก!"

เฉียนจื้อหย่งสั่งการอย่างกระตือรือร้น

ตอนนี้เขาพบว่ากำลังคนชักจะไม่พอแล้ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาต้องหาวิธีรับสมัครพวกพึ่งพาไม่ได้เข้ามาแน่

แต่ตั้งแต่รับโจวไคเทียนเข้ามา แล้วเกือบจะไปดึงเงินระดมทุนมาให้เขาถึงสามร้อยล้านหยวน เฉียนจื้อหย่งก็รู้สึกว่า คนที่ไม่น่าไว้ใจ ยิ่งไว้ใจไม่ได้เข้าไปใหญ่!

สู้รับสมัครคนธรรมดา ๆ มาลองดูก่อนจะดีกว่า

คนที่รับเข้ามาต้องไม่ฉลาดเกินไป คนฉลาดเกินไปอาจจะทำให้เขาฟันกำไรจนกระเป๋าตุงได้!

มีคนส่งเรซูเม่มาให้เขาไม่น้อย เขาจึงเริ่มเลือกดูอย่างพิถีพิถัน

สุดท้ายก็เลือกออกมาได้หลายคน จากนั้นก็รีบโทรศัพท์ไปหาพวกเขาทันที เพื่อนัดให้มาสัมภาษณ์โดยเร็วที่สุด

คนไหนที่โทรไปไม่ติดก็ตัดทิ้งทันที

รออยู่เพียงครึ่งชั่วโมง ผู้มาสัมภาษณ์ก็ทยอยมาถึงกันเรื่อย ๆ

"ไม่ค่อยสะดวกเลยแฮะ!"

เฉียนจื้อหย่งบ่นพึมพำ

ตอนนี้เขามีเรื่องต้องทำค่อนข้างเยอะ จูต้าเฉียงเองก็กำลังดูแลร้านอาหารเฟยหวงอยู่ พอไม่มีผู้ช่วยขึ้นมาจึงไม่สะดวกเอาเสียเลย

ดูท่าคงต้องรับสมัครผู้ช่วยมาก่อนสักคนแล้ว

จริงสิ รับสมัครผู้ช่วยยังสามารถให้เงินเดือนสูง ๆ ได้ ช่วยเขาผลาญเงินให้ขาดทุนได้อีก

ควรจะรับตั้งนานแล้ว เพิ่งจะนึกออกตอนนี้ ช่างล้มเหลวจริง ๆ!

โจวไคเทียนเดินเข้ามา "เถ้าแก่ครับ ผมแจ้งหลี่เหลียนกับจูต้าเฉียงแล้วครับ"

"แต่พวกเขาบอกว่า ร้านอาหารกับซูเปอร์มาร์เก็ตยุ่งมาก ปลีกตัวแทบไม่ไหวเลยครับ!"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "เปิดร้านชานมสำคัญกว่า ปลีกตัวไม่ได้ก็ต้องมา!"

"จริงสิ ไปดูงานนอกสถานที่กับผมมีเบี้ยเลี้ยงให้ วันละหนึ่งพันหยวน!"

"ให้พวกเขาสั่งเสียงานไว้ เดี๋ยวพวกเราก็ออกเดินทางกันเลย!"

"ช่วยคนเหมือนดับไฟ ด่วนมาก! ให้พวกเขา เร็ว! เร็ว! เร็ว!"

เฉียนจื้อหย่งพูดคำว่าเร็วติดต่อกันสามครั้ง

ตอนนี้เขาร้อนใจเหมือนไฟลนก้นจริง ๆ

โจวไคเทียนพยักหน้า "จริงด้วยครับ คนที่มาสัมภาษณ์มาถึงกันแล้ว จะให้พวกเขาเข้ามาเลยไหมครับ?"

"อืม!" เฉียนจื้อหย่งนั่งตัวตรง เขาต้องการสร้างความประทับใจแรกที่ดีให้แก่ผู้มาสัมภาษณ์

โจวไคเทียนออกไปแจ้ง ผู้สัมภาษณ์คนแรกเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

เป็นผู้หญิงที่ดูประณีตพิถีพิถันคนหนึ่ง แต่งกายสุภาพเหมาะสม สวมแว่นตา ทั่วทั้งตัวแผ่กลิ่นอายของผู้มีความรู้สูงส่งออกมา

"สวัสดีค่ะเถ้าแก่เฉียน!" พอหญิงสาวเข้ามาก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทันที

เฉียนจื้อหย่งรินชาให้ฝ่ายตรงข้ามหนึ่งถ้วย แล้วถามว่า "ช่วยแนะนำตัวเองก่อนสักหน่อยได้ไหมครับ?"

แววตาของหญิงสาวเปล่งประกายความมั่นใจ "ฉันชื่อเว่ยเสี่ยวเยี่ยน เพิ่งเรียนจบจากฮาร์วาร์ดมาค่ะ..."

"เดี๋ยวนะครับ" เฉียนจื้อหย่งหยิบเรซูเม่ขึ้นมาดูอย่างละเอียด สถาบันที่จบมาเป็นภาษาอังกฤษพรึ่บพรั่บที่เขาอ่านไม่ออก

เฉียนจื้อหย่งลุกขึ้นกล่าวขออภัย "ขอโทษด้วยครับ ผมดูผิดไปเอง นึกว่าเป็นมหาวิทยาลัยไก่กาโนเนมในต่างประเทศเสียอีก"

"นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นฮาร์วาร์ดที่มีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนี้!"

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง

เธอชินชาเสียแล้ว ขอเพียงคนอื่นได้ยินว่าเธอจบจากฮาร์วาร์ด ท่าทีของพวกเขาก็จะเปลี่ยนเป็นดีขึ้นมาทันตาเห็น

เธอได้รับข้อเสนอรับเข้าทำงานมาแล้วหลายแห่ง แต่ไม่มีที่ไหนทำให้เธอพอใจได้เลย

เธอประเมินหม้อไฟเหอลี่เหลาไว้สูงมาก และก็สงสัยใคร่รู้ในตัวผู้ก่อตั้งร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาคนนี้อย่างยิ่ง

นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเพียงคนหนุ่มที่ดูธรรมดา ๆ คนหนึ่ง เธอรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

แต่อย่างไรก็ตาม การที่อีกฝ่ายสามารถสร้างเหอลี่เหลาขึ้นมาได้ ย่อมต้องมีฝีมืออยู่บ้าง จะตัดสินคนจากแค่ภายนอกไม่ได้เด็ดขาด

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนเชื่อมั่นว่า อีกฝ่ายจะต้องเชื้อเชิญเธอให้มาทำงานด้วยความยินดีเป็นแน่

ไม่มีบริษัทไหนสามารถปฏิเสธหัวกะทิที่จบจากฮาร์วาร์ดได้หรอก!

"ขอโทษด้วยครับ คุณไม่ค่อยเหมาะกับที่นี่ของผมเท่าไหร่" เฉียนจื้อหย่งเอ่ยขออภัย

"จริงสิ คุณเดินทางมาสัมภาษณ์ที่นี่ สามารถเบิกค่ารถได้นะครับ เดี๋ยวออกไปข้างนอกจะมีคนจ่ายให้คุณหนึ่งร้อยหยวน!"

พูดจบ เฉียนจื้อหย่งก็ก้มหน้าก้มตาดูเรซูเม่ใบต่อไปโดยไม่สนใจใคร

ให้ตายสิ ตอนเรียนหนังสือควรจะตั้งใจเรียนจริง ๆ ไม่อย่างนั้นแม้แต่ภาษาอังกฤษง่าย ๆ แบบนี้ก็อ่านไม่ออก เสียเวลาชะมัด

พอได้ยินเฉียนจื้อหย่งบอกว่าไม่เหมาะ เว่ยเสี่ยวเยี่ยนก็ลุกพรวดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ "ทำไมคะ?"

"หรือว่าวุฒิการศึกษาของฉันยังไม่พอ?"

"หรือว่าคุณคิดว่าฉันมีตรงไหนที่ไม่ดีคะ?"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "คุณดีทุกตรงเลยครับ ผมคิดว่าคุณเหมาะกับบริษัทอื่นมากกว่า"

"จริงสิ ตอนออกไปข้างนอก รบกวนช่วยเรียกคนถัดไปเข้ามาทีนะครับ"

ตัวเฉียนจื้อหย่งเองตอนไปสัมภาษณ์งาน ไม่ชอบแบบที่ตั้งใจปฏิเสธแท้ ๆ แต่กลับบอกให้อีกฝ่ายกลับไปรอฟังผลการพิจารณามากที่สุด

ปล่อยให้คนอื่นตั้งความหวังไปเก้อ ๆ

ผู้สัมภาษณ์แบบนั้นเขาไม่ชอบเอาเสียเลย