ตอนที่ 68 ข้อบังคับบริษัทสุดแปลก

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนเดินออกไป

ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งโมโห

ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงถูกปฏิเสธ

ส่วนที่เฉียนจื้อหย่งบอกว่า คุณเก่งเกินไป เราเลยไม่รับคุณ มันไม่เหมือนกับการแจกการ์ดคนดีที่เธอเคยให้คนอื่นหรอกเหรอ?

"ฉันคิดว่าคุณเป็นคนดีมากนะ แต่เราไม่เหมาะกัน"

พูดให้ชัดก็คือ มองไม่เข้าตานั่นแหละ

เฉียนจื้อหย่งแจกการ์ดคนเก่งให้เธอเนี่ยนะ!

"คุณเก่งมาก แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่เหมาะกับคุณ!"

"ฮึ่ม!" เว่ยเสี่ยวเยี่ยนคิดแล้วก็ไม่ยอมกลับ นั่งรออยู่ตรงนั้นแหละ

เธออยากจะดูนักว่า สุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่จะได้อยู่ต่อ

คนที่มามีไม่น้อย แต่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกไร้น้ำยา เทียบกับเธอไม่ได้เลยสักนิด!

เฉียนจื้อหย่งไม่รู้ความคิดในหัวของเว่ยเสี่ยวเยี่ยนเลย เขาเปิดรับผู้เข้าสัมภาษณ์คนที่สอง

หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาแบบ "จัดจ้าน" ดูท่าทางจะทึ่มๆ มึนๆ ไปบ้าง

พอเดินเข้ามาก็โค้งคำนับให้เขาหนึ่งที

"เชิญนั่งครับ!" เฉียนจื้อหย่งรีบบอกให้เธอนั่ง

"ช่วยแนะนำตัวหน่อยครับ!" เฉียนจื้อหย่งกล่าว

หญิงสาวชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแจ่มใส "ฉันชื่อเยี่ยเสี่ยวฉินค่ะ ถึงในชื่อจะมีคำว่าฉินที่แปลว่าขึ้นฉ่าย แต่ฉันไม่ชอบกินขึ้นฉ่ายนะคะ"

"งานอดิเรกของฉันคือว่ายน้ำ จริงๆ แล้วตอนแรกชอบเล่นบาสเกตบอล แต่ว่า..."

เฉียนจื้อหย่งกระแอมไอทีหนึ่ง "ช่วยพูดถึงข้อดีหน่อยครับ เอาด้านการทำงานนะ!"

เยี่ยเสี่ยวฉินคิดอย่างสับสนงุนงง พลางเอ่ย "ข้อดีของฉัน เอ่อ..."

เธอคิดอยู่นานสองนานก็นึกไม่ออกว่า นอกจากหุ่นดีแล้ว ยังมีข้อดีอะไรที่พอจะยกขึ้นมาอวดได้อีก

"เอาเธอนี่แหละ!" เฉียนจื้อหย่งตัดสินใจเด็ดขาด "ถ้าสะดวก เริ่มงานตอนนี้เลย วันนี้คิดเงินเดือนให้เต็มวัน"

"ถ้าไม่ติดอะไร รีบไปเซ็นสัญญากับฝ่ายบุคคลเลยนะ เงินเดือนสองหมื่น ไม่สิ ห้าหมื่นหยวนต่อเดือน"

"เพราะงานอาจจะเหนื่อยหน่อย บางทีอาจจะยุ่งมาก เงินเดือนก็เลยสูงกว่าพนักงานคนอื่นนิดหน่อย"

"อีกอย่าง วันหยุดนักขัตฤกษ์ทุกวันได้หยุดหมด ถ้าทำล่วงเวลามีค่าโอทีให้ ค่าโอทีคิดเป็นสองเท่าของค่าจ้าง"

"ฉันได้รับเลือกแล้วเหรอคะ?" เยี่ยเสี่ยวฉินชี้นิ้วเข้าหาจมูกตัวเองอย่างแทบไม่อยากเชื่อ

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า "เดี๋ยวไปออกทริปทำงานที่เมืองเซินซื่อกับผม"

"พกบัตรประชาชนมาด้วยใช่ไหม? เดี๋ยวต้องใช้บัตรประชาชนตอนซื้อตั๋วเครื่องบิน"

"ถ้าพร้อมแล้ว ตอนนี้ก็ไปเซ็นสัญญาได้เลย!"

ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเยี่ยเสี่ยวฉินไม่ค่อยมีสมอง

นี่แหละคือพนักงานที่เขาต้องการที่สุด!

เยี่ยเสี่ยวฉินเดินงงๆ ออกไป

โจวไคเทียนไปแจ้งสองคนนั้นแล้วกลับมายืนรออยู่ด้านนอก

พอได้ยินว่าเยี่ยเสี่ยวฉินได้รับการตอบรับ ก็พาเธอไปทำเรื่องเริ่มงานทันที

พอเดินไปตามทาง เยี่ยเสี่ยวฉินถึงเพิ่งได้สติกลับมา

เดี๋ยวนะ!

เดือนละห้าหมื่นหยวนเหรอ?

ห้าหมื่นหยวนเชียวนะ!

พระพุทธเจ้าข้า เงินเดือนเก่าของเธอแค่เดือนละสี่พันหยวนเท่านั้นเอง

ตอนนี้ได้เดือนละห้าหมื่นหยวน มากกว่าเงินเดือนเดิมตั้งสิบกว่าเท่า!

"เดือนละห้าหมื่นหยวนจริงๆ ด้วย"

"โอ้ เย้~~"

เยี่ยเสี่ยวฉินส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ ความปลาบปลื้มฉายชัดออกมาทางสีหน้า

เมื่อได้ยินว่าเยี่ยเสี่ยวฉินได้รับเข้าทำงานทันที แถมยังได้เงินเดือนถึงห้าหมื่นหยวน

ผู้สมัครคนอื่นๆ ต่างก็อิจฉาตาร้อน

พวกเขาเคยได้ยินมานานแล้วว่า เถ้าแก่ของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงใจป้ำมาก

คิดไม่ถึงว่าจะใจป้ำขนาดนี้

เดือนละห้าหมื่นหยวน นี่มันก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตชัดๆ!

ทุกคนต่างฮึดสู้ขึ้นมาทันที ต้องโชว์ฟอร์มให้ดีที่สุดเพื่อคว้าโอกาสหายากนี้ให้ได้

เฉียนจื้อหย่งต้อนรับผู้สมัครคนถัดไป เป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

อีกฝ่ายมาสมัครตำแหน่งฝ่ายบัญชี

เพราะเป็นบริษัทร่วมหุ้นที่เปิดกับหุ้นส่วน จึงจำเป็นต้องมีฝ่ายบัญชีแยกต่างหาก

รอจนอีกฝ่ายแนะนำตัวเสร็จ เฉียนจื้อหย่งก็ถามขึ้น "ไหนลองบอกข้อดีกับความสามารถของคุณมาสิครับ"

ทันทีที่ได้ยินคำถามของเฉียนจื้อหย่ง ชายวัยกลางคนก็ตอบว่า "ผมทำงานในสายงานบัญชีมานานกว่าสิบปีแล้วครับ"

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้ารับอย่างเรียบเฉย

ชายวัยกลางคนรู้สึกว่า ข้อดีแบบนี้ดูไม่ค่อยดึงดูดใจ ไม่ได้มีความได้เปรียบอะไรโดดเด่นที่จะทำให้ตัวเองเป็นที่สะดุดตา

เขาจึงลดเสียงลงแล้วพูดเบาๆ "เถ้าแก่ครับ ผมทำบัญชีปลอมเป็นนะ แล้วก็ช่วยวางแผนเลี่ยงภาษีได้ด้วย!"

สีหน้าของเฉียนจื้อหย่งเปลี่ยนไปทันที "ขอโทษด้วยนะครับ คุณคงไม่เหมาะกับบริษัทเรา ทางเราจะชดเชยค่าเดินทางให้ ตอนนี้เชิญคุณกลับไปได้แล้วครับ"

ชายวัยกลางคนตกใจยกใหญ่ พยายามจะพูดแก้ตัว

แต่เฉียนจื้อหย่งไม่มีอารมณ์จะคุยกับเขาอีกต่อไปแล้ว

ทำอะไรไม่ได้ ชายวัยกลางคนจำต้องเดินคอตกออกไป

เฉียนจื้อหย่งยกมือขึ้นลูบอกตัวเอง คนพวกนี้มันยังไงกันเนี่ย!

การเสียภาษีเป็นหน้าที่ของพลเมืองทุกคน ทำไมถึงมีความคิดไม่ซื่อแบบนี้ได้นะ?

คนที่เดินเข้ามาเป็นคนถัดไปคือชายหนุ่มที่แต่งตัวค่อนข้างเฉิ่มเชย และมาสมัครตำแหน่งบัญชีเช่นกัน

"ผมชื่อเฉินถงฮว่าครับ ผะ...ผมทำงานด้านบัญชีมาปีหนึ่งแล้ว บัญชีของผม...ไม่เคยผิดพลาดเลยครับ ผม..."

เฉินถงฮว่าค่อนข้างประหม่า พูดจาตะกุกตะกัก

เฉียนจื้อหย่งรอจนเขาพูดจบ ก่อนจะยิ้มแย้มแล้วเอ่ยว่า "คุณผ่านการคัดเลือกแล้วครับ เงินเดือนเดือนละสามหมื่น ตอนนี้ไปเซ็นสัญญาได้เลย"

"ถ้าสะดวก พรุ่งนี้ก็มาเริ่มงานได้เลยครับ!"

"เอ๊ะ?" เฉินถงฮว่าชะงักไปครู่หนึ่ง ยังตามเรื่องไม่ทัน

รับเข้าทำงานแล้วงั้นเหรอ?

ผลงานของเขาเหมือนจะแย่มากเลยไม่ใช่เหรอ!

"ขอบคุณครับ! ขอบคุณมากครับ!" เฉินถงฮว่าที่ได้สติรีบกล่าวขอบคุณยกใหญ่

เขาเดินออกจากห้องทำงานไป ท่ามกลางรอยยิ้มของเฉียนจื้อหย่ง

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่พี่เฉินจิ่งฝูเจ้าของตึกกับซุนโหย่วอันมายืนรออยู่ด้านนอก

เฉียนจื้อหย่งแนะนำ "นี่คือพนักงานบัญชีที่ผมเพิ่งรับเข้ามาดูแลร้านชานมครับ"

ทั้งเฉินจิ่งฝูและซุนโหย่วอันต่างยิ้มพลางพยักหน้าให้เขา

เฉินถงฮว้ารีบค้อมตัวลง

พอเฉินถงฮว่าเดินจากไป เฉินจิ่งฝูกับซุนโหย่วอันก็ก้าวเข้ามาข้างใน

"พนักงานบัญชีคนเมื่อกี้นี้ ดูเหมือนความสามารถจะไม่ค่อยเท่าไรนะ" ซุนโหย่วอันเอ่ย

เขามองแค่ปราดเดียวก็ดูออกแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนซื่อบื้อไปหน่อย

เฉียนจื้อหย่งกล่าว "แค่ทำบัญชีน่ะครับ คนยิ่งซื่อสัตย์เท่าไรก็ยิ่งดี"

ซุนโหย่วอันคิดดูแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก

ยิ่งทำให้เขาวางใจในตัวเฉียนจื้อหย่งมากขึ้นไปอีก

พนักงานบัญชีที่ทึ่มทื่อแบบนี้ ต่อให้เฉียนจื้อหย่งคิดจะเล่นตุกติกอะไรกับพวกเขา ก็ยากที่จะไม่ถูกจับได้

หรือบางทีการที่เฉียนจื้อหย่งรับคนแบบนี้เข้ามาทำงาน ก็เพื่อให้พวกเขาสบายใจนี่เอง!

เฉินจิ่งฝูหัวเราะ "น้องชาย นายทำงานได้น่าเชื่อถือจริงๆ คิดรอบคอบเหลือเกินนะ!"

เฉียนจื้อหย่งเกาหัว ไม่เข้าใจว่าเฉินจิ่งฝูกำลังพูดเรื่องอะไร

"พวกพี่มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?" เฉียนจื้อหย่งถาม

ซุนโหย่วอันหัวเราะออกมา "น้องชาย นายลืมไปแล้วเหรอ ข้อบังคับบริษัทของพวกเรายังไม่ได้กำหนดกันเลยนะ!"

เฉียนจื้อหย่งเองก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้

ร่วมหุ้นเปิดบริษัท แต่บริษัทยังไม่ได้จัดตั้งขึ้นมาเลย!

ยังดีที่เรื่องนี้ก็ง่ายนิดเดียว ขอแค่กำหนดข้อบังคับบริษัทไว้ก่อน เรื่องอื่นค่อยโยนให้คนอื่นไปจัดการ!

เฉินจิ่งฝูกล่าว "ข้อบังคับบริษัทเรื่องอื่นน่ะคุยง่าย ที่สำคัญที่สุดคือกฎระเบียบเรื่องการถอนตัวและการเข้าร่วม"

เฉียนจื้อหย่งคิดแล้วตาพลันเป็นประกาย

มีทางแล้ว!

เขาไม่อยากให้พี่ชายทั้งสองคนต้องมาขาดทุนเลยจริงๆ

แต่อีกฝ่ายยื่นเงินให้เขาคนละหนึ่งล้าน เขาปฏิเสธไม่ได้เลย

ถ้าหากหลังจากขาดทุนแล้ว สามารถซื้อสัดส่วนหุ้นในมือของอีกฝ่ายกลับคืนมาได้ แบบนี้ก็เหลือเขาคนเดียวที่ขาดทุนแล้วไม่ใช่เหรอ?

เฉียนจื้อหย่งไตร่ตรองอย่างละเอียดรอบคอบแล้วพูดขึ้น "ผมคิดว่าควรมีกลไกบังคับซื้อหุ้นคืนครับ!"

"ตราบใดที่ผู้ถือหุ้นต้องการเข้าซื้อ ก็สามารถบังคับซื้อสัดส่วนหุ้นของคนอื่นได้"

"เพื่อป้องกันการเข้าซื้อกิจการแบบไม่เป็นมิตร ผมคิดว่าควรอิงตามมูลค่าประเมินในตลาด หรือไม่ก็ด้วยราคาเป็นสองเท่าของเงินทุนที่อีกฝ่ายลงไป"

"อันไหนสูงกว่า ก็ต้องใช้อันนั้นในการบังคับซื้อเท่านั้นครับ!"

ทั้งซุนโหย่วอันและเฉินจิ่งฝูต่างหัวเราะลั่นขึ้นมา

เฉินจิ่งฝูกล่าว "น้องเฉียน นายใจถึงพึ่งได้จริงๆ เลย!"

ซุนโหย่วอันเองก็ทอดถอนใจ "ฉันสัมผัสได้ถึงความจริงใจอย่างเปี่ยมล้นจากตัวนาย"

"ฉันลงทุนกับคนมาไม่น้อย แต่มีแค่นายคนเดียวเท่านั้น ที่คิดเพื่อประโยชน์ของอีกฝ่ายในทุกๆ เงื่อนไขจากใจจริง"

"คนอื่นส่วนใหญ่น่ะ แทบจะอยากตั้งเงื่อนไขทุกข้อให้ตัวเองได้เปรียบทั้งนั้น"

เฉียนจื้อหย่งคิดในใจ 'ก็ต้องคิดเพื่อพวกพี่จากใจจริงอยู่แล้วสิ ยังไงก็ใช้เงินของระบบนี่หว่า!'

'แถมที่พวกพี่ให้ผมมามันคือเงินสดแท้ๆ สองล้านหยวนเลยนะ!'

'ไม่ทำดีกับพวกพี่ แล้วจะให้ไปทำดีกับใครล่ะ?'

'อีกอย่าง ที่บังคับซื้อก็เพื่อจะขาดทุน พอผมบังคับซื้อคืนมา มันก็จะได้ขาดทุนจนหมดเนื้อหมดตัวไปเลยไม่ใช่หรือไง?'