ตอนที่ 69 ดีกว่าของหลิวกาวต๋า

พอกำหนดข้อบังคับบริษัทเรียบร้อย ทั้งสองคนก็โอนเงินมาทันที

เริ่มจากลงขันกันคนละหนึ่งร้อยล้านหยวนก่อน ถ้าไม่พอยังค่อยเติมเงินเพิ่ม

เฉียนจื้อหย่งเอ่ยขึ้น "พี่ชายทั้งสอง ผมคงอยู่คุยต่อไม่ได้แล้วครับ!"

"ผมต้องรีบไปเมืองเซินซื่อแล้ว!"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?" ซุนโหย่วอันแปลกใจ

เฉียนจื้อหย่งยิ้มบางๆ "ผมทำงานเน้นคำเดียวเลยครับ คือ 'เร็ว'!"

เฉินจิ่งฝูหัวเราะร่วน "น้องเฉียนนี่ช่างฉับไวเด็ดขาดจริงๆ!"

ซุนโหย่วอันตบไหล่เฉียนจื้อหย่งพลางว่า "น้องเฉียน ไว้พอนายกลับมา ฉันจะชวนไปนั่งเล่นที่บ้านนะ!"

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาชวนเฉียนจื้อหย่งไปเที่ยวบ้านอยู่แล้ว ไม่นึกเลยว่าเฉียนจื้อหย่งจะลงมือทำอะไรรวดเร็วปานนี้

"ได้เลยครับพี่!" เฉียนจื้อหย่งตอบอย่างอารมณ์ดี

พอเฉียนจื้อหย่งเดินพ้นประตูออกมา เว่ยเสี่ยวเยี่ยนที่ยืนรออยู่ข้างนอกนานแล้วก็จ้องมองเขาตาเขียวปั๊ด

เฉียนจื้อหย่งเกาหัวแกรก "ผมจำได้ว่าเธอชื่อเว่ยเสี่ยวเยี่ยน ไม่ชอบกินขึ้นฉ่ายนี่นา!"

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนยืนเท้าสะเอว "ฉันชอบกินขึ้นฉ่ายต่างหากค่ะ!"

"ฉันไม่เข้าใจเลย พวกนั้นไม่มีใครเก่งเท่าฉันสักคน ทำไมคุณถึงเลือกพวกเขาแต่ไม่ยอมเลือกฉัน?"

"งานง่ายๆ แค่เป็นเลขาให้คุณ คิดว่าฉันจะทำไม่ได้หรือไงคะ?"

"ฉันจบจากฮาร์วาร์ดเลยนะ มีกี่บริษัทกันที่ส่งข้อเสนอรับเข้าทำงานมาให้ฉัน"

เฉียนจื้อหย่งลูบหัวตัวเองปอยๆ

เขาจะกล้าบอกได้ยังไงว่า เพราะเธอนั่นแหละที่เก่งเกินไป

เขากลัวว่าถ้ารับเธอเข้ามาแล้ว จะพาให้ร้านชานมทำกำไรมหาศาลน่ะสิ?

แถมพี่ชายทั้งสองคนก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ด้วย!

สองคนนั้นลงทุนไปตั้งคนละหนึ่งร้อยล้านหยวนเชียวนะ

ถ้าบอกความจริงออกไป พวกเขาคงได้ฆ่าเขาตายแน่

ซุนโหย่วอันเหลือบมองเว่ยเสี่ยวเยี่ยน ก่อนจะหันไปยิ้มพูดกับเฉียนจื้อหย่ง "ฉันว่าเด็กคนนี้ดูเข้าท่าดีนะ"

เฉินจิ่งฝูก็พยักหน้าเห็นพ้อง "ฉันดูแล้วเธอก็คล่องแคล่วกระฉับกระเฉงดี แถมยังจบจากฮาร์วาร์ดอีก เป็นคนมีฝีมือที่ร้านชานมของเราต้องการเลยล่ะ"

เฉียนจื้อหย่งได้แต่พยักหน้ายอมรับอย่างช่วยไม่ได้ "ก็ได้ครับ ในเมื่อพี่ทั้งสองคนเห็นว่าเข้าท่า"

"งั้นเธอก็มาเริ่มงานได้เลย!"

ในเมื่อพี่ใหญ่ทั้งสองคนเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ และต่างเห็นพ้องต้องกันทั้งคู่ เขาจึงไม่อาจขัดอะไรได้อีก

เมื่อเห็นท่าทีจำใจรับเธอเข้าทำงานอย่างสุดกล้ำกลืนของเฉียนจื้อหย่ง เว่ยเสี่ยวเยี่ยนก็โมโหจนอกกระเพื่อมหอบหายใจแรง

เธอจบจากฮาร์วาร์ด ฮาร์วาร์ดเชียวนะยะ!

ไม่ใช่มหาวิทยาลัยไก่กาไร้หัวนอนปลายเท้าเสียหน่อย!

ที่ผ่านมามีแต่เธอเป็นฝ่ายรังเกียจคนอื่น ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ต้องมาถูกคนอื่นรังเกียจแบบนี้!

สีหน้าของเฉียนจื้อหย่งบ่งบอกชัดเจนสุดๆ ว่า เขาไม่อยากรับเธอไว้เลยสักนิด

แต่เพราะติดเรื่องน้ำใจและหน้าตา จึงจำต้องยอมรับไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้

ความรู้สึกเหมือนกับคนเผลอกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัวไม่มีผิด

และแมลงวันตัวนั้นก็คือตัวเธอนี่เอง!

ในนาทีนี้ เว่ยเสี่ยวเยี่ยนแอบสาบานในใจว่าจะต้องทำให้เฉียนจื้อหย่งมองเธอใหม่ให้จงได้

เธอจะทำให้เขารู้ซึ้งว่า คนที่จบจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดมันมีค่าและเก่งกาจแค่ไหน!

……

จูต้าเฉียง โจวไคเทียน หลี่เหลียน และเยี่ยเสี่ยวฉิน สี่คนมายืนรอเขาอยู่ข้างนอกก่อนแล้ว เฉียนจื้อหย่งพาเว่ยเสี่ยวเยี่ยนสมทบ ขบวนคนทั้งหกจึงออกเดินทางไปกันอย่างเอิกเกริก

"ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่มีรถสักคันนี่ มันไม่ค่อยสะดวกเอาเสียเลยจริงๆ!" เฉียนจื้อหย่งเอ่ยขึ้น

"เถ้าแก่ครับ ไปรถผมสิ"

"ผมเพิ่งถอยรถใหม่มาเลยนะ!" จูต้าเฉียงยิ้มกริ่ม

พอพูดจบ จูต้าเฉียงก็รีบวิ่งไปขับรถออกมา

เพียงไม่นานรถก็แล่นเข้ามาจอด ทุกคนทยอยกันขึ้นไปนั่ง

"เป็นรถตู้หรูเจ็ดที่นั่งเหรอเนี่ย!"

"ไม่เลวเลย!"

"ผู้จัดการจู รถคันนี้บริษัทขอซื้อเข้าเป็นของบริษัทนะ เดี๋ยวบริษัทโอนเงินคืนให้นาย!"

"นายค่อยไปหาซื้อใหม่อีกคันแล้วกัน!"

เฉียนจื้อหย่งว่า

ตอนนี้เขามีกิจการขยายใหญ่โตจนต้องวิ่งไปนู่นมานี่บ่อยๆ

หากบริษัทไม่มีรถใช้เลย มันลำบากจริงๆ

"ตกลงครับ" จูต้าเฉียงพยักหน้ารับ

รถคันนี้เขาเพิ่งซื้อมาได้ก็เพราะเฉียนจื้อหย่งปรับขึ้นเงินเดือนให้ แถมยังมีเงินปันผลอีกก้อนโต

ตอนแรกเขากะจะซื้อรถธรรมดาๆ ทั่วไป แต่พอคิดขึ้นได้ว่าบริษัทยังไม่มีรถใช้ ก็เลยตัดสินใจซื้อรถตู้หรูคันนี้มา

เฉียนจื้อหย่งเริ่มคิดคำนวณในใจ ตอนนี้บริษัทขยายใหญ่ขึ้นแล้ว

ระบบก็อนุญาตให้เขาซื้อรถได้แล้วด้วย แต่ดูเหมือนรถคันเดียวจะยังไม่พอมือ

ถ้าอย่างนั้นก็จัดไปสองคันเลยแล้วกัน

ทว่ารถยนต์นับเป็นสินทรัพย์ถาวร ซึ่งตอนนี้สินทรัพย์ถาวรของเขาก็ปาเข้าไปตั้งกว่าเจ็ดสิบห้าล้านหยวนแล้ว

สินทรัพย์ถาวรจะสูงไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว!

อย่างน้อยๆ ก่อนที่วงเงินระบบจะเพิ่มขึ้น สินทรัพย์ถาวรจะพุ่งเกินไปกว่านี้เด็ดขาดไม่ได้!

หลังจากใคร่ครวญดู เฉียนจื้อหย่งจึงพูดขึ้น "บริษัทยังต้องการรถอีกคันนะ"

"ในเมื่อมีรถตู้หรูแล้วคันหนึ่ง งั้นก็ซื้อรถสปอร์ตเพิ่มอีกสักคันแล้วกัน!"

รถสปอร์ตเนี่ยนะ?

ทุกคนถึงกับอึ้งค้างไปชั่วขณะ

บริษัทจำเป็นต้องใช้จริงหรือเปล่าเนี่ย?

ตัวคุณเองต่างหากที่อยากได้น่ะ!

จูต้าเฉียงถามขึ้น "อยากได้รถสปอร์ตแบบไหนเหรอครับ?"

เฉียนจื้อหย่งเอ่ย "แพงกว่ารถสปอร์ตของหลิวเกาต๋าสองเท่า!"

จูต้าเฉียงเข้าใจกระจ่างทันที

ตอนนั้นเองเฉียนจื้อหย่งก็นึกขึ้นได้ "จริงสิ ผู้จัดการจู ตอนนี้เยี่ยเสี่ยวฉินกับเว่ยเสี่ยวเยี่ยนเป็นเลขาฯ ของผมแล้ว"

"เรื่องพวกนี้ก็โยนให้สองคนนี้จัดการเถอะ!"

"คุณเว่ย กะอีแค่ซื้อรถ สำหรับคุณแล้วคงเป็นเรื่องกล้วยๆ ใช่ไหมล่ะ!"

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนกอดอก ไม่อยากจะเสวนากับเฉียนจื้อหย่ง

เยี่ยเสี่ยวฉินผู้มีหุ่นสะบึมที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยยิ้มๆ "เจ้านายคะ ฉันซื้อรถเป็น ให้ฉันจัดการดีกว่าค่ะ!"

เฉียนจื้อหย่งเอ่ย "เสี่ยวฉินยังเข้าท่ากว่าเยอะ"

"พอยิ้มแล้วยังมีลักยิ้มเล็กๆ สองข้างด้วย!"

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

พลางแอบก่นด่าเฉียนจื้อหย่งในใจว่าบ้ากาม

ก็แค่ตรงนั้นของเยี่ยเสี่ยวฉินมันใหญ่กว่าไม่ใช่หรือไง?

ผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันหมด พอเห็นผู้หญิงตรงนั้นใหญ่เข้าหน่อยก็หน้ามืดตามัว

เธอจะต้องทำให้เฉียนจื้อหย่งได้เห็นว่า ผู้หญิงนอกจากรูปร่างหน้าตาแล้ว ความสามารถและจิตใจก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ชายเลยสักนิด!

เฉียนจื้อหย่งไม่ได้รู้เลยว่าเว่ยเสี่ยวเยี่ยนกำลังดูแคลนเขาอยู่

ตอนนี้เขากำลังวาดฝันอย่างเพลิดเพลินถึงภาพที่ตัวเองขับรถสปอร์ตไปเบ่งอวดต่อหน้าหลิวเกาต๋า

แต่เรื่องนั้นเอาไว้เป็นเรื่องของเดือนหน้า

เดือนหน้าค่อยซื้อรถ

กำลังนึกถึงหลิวเกาต๋าอยู่พอดี ก็เห็นพนักงานคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "เจ้านายครับ ผู้จัดการหลิวตามหาคุณไปทั่วเลยครับ!"

ได้ยินดังนั้น เฉียนจื้อหย่งก็ขมวดคิ้ว

รถยังไม่ได้ซื้อเลย หลิวเกาต๋าก็จะมาโผล่หัวแล้วเหรอ?

อีกอย่างตอนนี้เขายุ่งมาก มีเวลาแค่สิบวัน เขาต้องทำให้ขาดทุนสามร้อยล้านหยวน เท่ากับต้องผลาญทิ้งวันละสามสิบล้านหยวน

การผลาญเงินเร่งด่วนยิ่งกว่าดับไฟ ไฟลนก้นจนแทบไหม้อยู่แล้ว!

จะมีเวลาว่างไปฟังหลิวเกาต๋าพูดพล่ามไร้สาระได้ยังไง?

เฉียนจื้อหย่งเอ่ย "ตอนนี้ผมยุ่งมาก นายไปบอกเขา มีธุระอะไรไว้รอผมกลับมาก่อนค่อยคุยกัน!"

พูดจบ เฉียนจื้อหย่งก็หันไปสั่งจูต้าเฉียง "ออกรถ เร็วเข้า!"

จูต้าเฉียงรู้ดีว่าเจ้านายกำลังรีบสุดชีวิต จึงเหยียบคันเร่งมิด รถพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรหลุดจากแล่งทันที

กว่าร่างอ้วนท้วนของหลิวเกาต๋าจะวิ่งกระย่องกระแย่งออกมาได้ ก็ไม่เห็นแม้แต่ไฟท้ายรถแล้ว!

……

ขับรถไปถึงสนามบิน ขึ้นเครื่องบิน ไม่นานเฉียนจื้อหย่งก็มาถึงเมืองเซินซื่อ และมาถึงถนนคนเดินที่มีร้านชานมชิงเยวี่ยตั้งอยู่

ที่นี่ผู้คนพลุกพล่านไม่เลว มีสาวๆ มาเดินช็อปปิ้งกันเพียบ และมองเห็นคิวยาวเหยียดหน้าร้านชานมชิงเยวี่ย

นอกจากร้านชานมชิงเยวี่ยแล้ว ที่นี่ยังมีร้านชานมอยู่อีกร้านหนึ่ง

เฉียนจื้อหย่งไม่คิดอะไรให้มากความ เดินตรงเข้าไปในร้านชานมร้านนั้นทันที

จูต้าเฉียงเข้าใจเจตนาของเฉียนจื้อหย่ง จึงรีบก้าวเข้าไปเจรจา

ผ่านไปครู่หนึ่ง จูต้าเฉียงก็เดินกลับมารายงาน "เจ้านายครับ เถ้าแก่ของพวกเขากำลังรีบมาครับ"

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า

เขาซื้อชานมแจกทุกคนคนละแก้ว ส่วนตัวเองก็กอดถังใบใหญ่ซดดังอั้กๆ อย่างเอร็ดอร่อย

ไม่นานนัก เถ้าแก่ร้านชานมก็มาถึง

เถ้าแก่เป็นชายวัยกลางคนผมสั้น เดินเหินฉับไวผึ่งผาย ดูมีราศีในตัวเอง

เฉียนจื้อหย่งเปิดฉากตรงประเด็น "เถ้าแก่ ผมถูกใจร้านชานมของคุณ อยากจะเซ้งต่อครับ"

พอเถ้าแก่เห็นว่าเฉียนจื้อหย่งพาคนมาเยอะขนาดนี้ ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายมาทำเรื่องใหญ่แน่

คนพวกนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นทีมงานธุรกิจทั้งทีม ในเมื่ออีกฝ่ายถูกใจร้านของเขา ย่อมไม่ตระหนี่ที่จะทุ่มเงินก้อนโตแน่นอน