ตอนที่ 70 ขนาบข้างให้อยู่ตรงกลาง

เจ้าของร้านคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปาก "ถ้าเธออยากเซ้งร้านฉันต่อก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะ ราคาเดียว สิบล้าน!"

"พรวด..." จูต้าเฉียงพ่นชานมออกมาคำโต

"เท่าไหร่นะครับ สิบล้าน?"

หลี่เหลียนอุทานลั่น

แม้ที่นี่จะเป็นเมืองเซินซื่อที่ที่ดินแพงระยับหูฉี่ แต่ร้านตรงหน้านี้มีขนาดไม่ถึงยี่สิบตารางเมตรด้วยซ้ำ

พวกเขามาขอเซ้ง เป็นแค่การเช่า ไม่ใช่ซื้อขาด!

ต่อให้ราคาพื้นที่ค้าขายจะแพงแค่ไหน ก็ไม่มีทางพุ่งไปถึงตารางเมตรละห้าแสนได้หรอก

เงินสิบล้านน่ะ ซื้อร้านขนาดเท่านี้ได้ถึงสองร้านสบาย ๆ!

แล้วนี่มันแค่ค่าเซ้งนะ!

คนคนนี้อยากได้เงินจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!

เยี่ยเสี่ยวฉินยกมือกุมหัวใจ พอได้ยินตัวเลขสิบล้าน เธอก็รู้สึกเหมือนหัวมีเสียงวิ้ง ๆ ขึ้นมาทันที

เฉียนจื้อหย่งขมวดคิ้ว

อย่างไรเขาก็ตั้งใจจะมาขาดทุนอยู่แล้ว อีกฝ่ายเปิดราคาสูงขนาดนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เพียงแต่เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกมองเป็นไอ้โง่ให้เชือด

"ขอรบกวนแค่นี้ครับ!" เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า แล้วเดินตรงไปยังร้านข้าง ๆ ร้านชานมชิงเยวี่ย

ตรงนั้นเป็นร้านขายเสื้อผ้า มีขนาดเพียงสามสิบตารางเมตร

"พ่อหนุ่ม อย่าเพิ่งไปสิ! ถ้ารู้สึกว่าราคาสูงไป เรายังคุยกันต่อได้นะ!" เจ้าของร้านร้อนรนขึ้นมาทันที

มีที่ไหนคุยธุรกิจกันแบบนี้บ้าง?

เขาเปิดราคาเผื่อต่อ ฝั่งนั้นก็ต้องต่อราคาสิ

ให้ตายสิ เดินหนีไปดื้อ ๆ แบบนี้หมายความว่ายังไง?

แกช่วยต่อราคาสักหน่อยก็ยังดี!

ขอแค่ต่อราคามา ไม่ว่าหลุดโลกแค่ไหนเขาก็ยอมรับทั้งนั้น

พูดตามตรง ร้านชานมร้านนี้ขาดทุนมาโดยตลอด

เมื่อก่อนก็ทำเงินดีอยู่หรอก แต่พอมาร้านชานมชิงเยวี่ยเปิดใหม่ตรงข้าม กิจการของเขาก็ทรุดฮวบลงเรื่อย ๆ

ตอนนี้อุตส่าห์มีคนมารับช่วงต่อแท้ ๆ...

เฉียนจื้อหย่งไม่สนใจเจ้าของร้านคนนั้น เขาเดินตรงเข้าไปในร้านเสื้อผ้า เห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง จึงเอ่ยถามอย่างสุภาพ

"ผมอยากเซ้งร้านนี้ต่อ ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ของพวกคุณอยู่ไหมครับ?"

หญิงวัยกลางคนยิ้มพลางตอบ "ฉันนี่แหละเจ้าของร้าน แต่ร้านนี้ฉันไม่ได้คิดจะเซ้งให้ใครหรอกนะ!"

เฉียนจื้อหย่งยิ้มพลางพยักหน้า "ผมชอบร้านนี้มาก ผมเสนอให้สองล้านครับ"

"เท่าไหร่นะคะ?" หญิงคนนั้นถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหู

"สองล้านครับ" เฉียนจื้อหย่งพูดย้ำ

"เซ้งสิคะ แน่นอนว่าต้องเซ้ง!" หญิงคนนั้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดีใจจนเนื้อเต้น

เฉียนจื้อหย่งส่งสัญญาณให้จูต้าเฉียงที่อยู่ข้าง ๆ "โอนเงิน!"

จูต้าเฉียงกระซิบเบา ๆ "เถ้าแก่ครับ ผมว่าล้านห้าก็น่าจะได้แล้วนะครับ!"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "ฉันคิดว่าร้านนี้มีมูลค่าสองล้าน!"

"ในเมื่อมีมูลค่าเท่านี้ ก็ต้องซื้อด้วยราคานี้!"

"คนอย่างเฉียนจื้อหย่งไม่เคยซื้อของถูก!"

"และไม่ชอบเอาเปรียบใครด้วย"

เฉียนจื้อหย่งแอบเติมในใจประโยคหนึ่ง: มีเงื่อนไขคือต้องเป็นเงินของระบบนะ

ถ้าใช้เงินตัวเองซื้อของ ประหยัดได้แม้แต่เหมาเดียวเขาก็ต้องประหยัด

จูต้าเฉียงรีบหยิบสัญญาออกมาและโอนเงินให้อีกฝ่ายทันที

เฉียนจื้อหย่งไม่ได้สนใจรายละเอียดพวกนี้ ปล่อยให้พวกเขาสองสามคนจัดการไป

ไม่นานนัก ร้านนี้ก็ตกเป็นของเขา

เฉียนจื้อหย่งสั่งการ "ติดต่อบริษัทตกแต่งภายในในเมืองเซินซื่อ ยิ่งเยอะยิ่งดี ยิ่งใหญ่ยิ่งดี!"

"ฉันจะเปิดร้านชานมปิงมี่ของเราให้ทั่วทั้งเมืองเซินซื่อ!"

"ที่ไหนมีร้านชานมชิงเยวี่ย ที่นั่นต้องมีร้านชานมปิงมี่ของเรา!"

"พวกเขาเปิดที่ไหนหนึ่งร้าน เราจะเปิดที่นั่นสองร้าน!"

"สรุปคือ หนีบร้านชานมชิงเยวี่ยให้อยู่ตรงกลางให้ได้!"

สำนักงานใหญ่ของร้านชานมชิงเยวี่ยตั้งอยู่ที่เมืองเซินซื่อ

ในเวลาเดียวกัน สาขาของร้านชานมชิงเยวี่ยในเมืองเซินซื่อก็มีเยอะมากเช่นกัน

"ได้ครับ" จูต้าเฉียงพยักหน้ารับ

เฉียนจื้อหย่งกำชับเพิ่ม "การตกแต่งร้านชานมไม่ต้องหรูหรามาก เอาแค่พอใช้งานได้ก็พอ"

"แต่การขายชานมมันเหนื่อย แล้วนี่ก็เป็นเมืองเซินซื่อ ค่าครองชีพที่นี่สูง เพราะฉะนั้นพนักงานร้านชานม เราต้องให้เงินเดือนสูง ๆ!"

"เอาเป็นเดือนละหนึ่งหมื่นแล้วกัน!"

"นอกจากนี้ ยังมีเบี้ยเลี้ยงค่าอาหาร ค่าเดินทาง ค่าเช่าห้องพักอีก!"

"ยังไงซะที่นี่ก็ไม่มีภัตตาคารเฟยหวง การกินข้าวในแต่ละวันของพนักงานจึงเป็นปัญหาใหญ่"

"ดังนั้นเบี้ยเลี้ยงค่าอาหารต้องสูงหน่อย เอาเป็นวันละห้าสิบหยวนแล้วกัน!"

"ได้ยินมาว่าค่าเช่าบ้านในเมืองเซินซื่อแพงมาก เบี้ยเลี้ยงค่าเช่าห้องพักก็เอาวันละห้าสิบหยวนไปเลย!"

"ค่าเดินทาง ค่าโทรศัพท์ ก็เดือนละห้าร้อย"

"เขียนพวกนี้ลงในสัญญาให้หมด"

ได้ยินดังนั้น จูต้าเฉียงก็ลองคำนวณดู ก่อนจะอุทานออกมา "เถ้าแก่ครับ รวมเบี้ยเลี้ยงต่าง ๆ กับเงินเดือนแล้ว เดือนหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องตกหมื่นสามพันห้าร้อยหยวนเลยนะครับ!"

"แถมยังมีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพอีก ต้นทุนค่าแรงคนหนึ่งก็ปาเข้าไปราว ๆ หมื่นเจ็ดหมื่นแปดแล้วนะครับ!"

คนอื่น ๆ ได้ยินต่างก็สะดุ้งตกใจ

ค่าใช้จ่ายนี้มันสูงเกินไปแล้ว!

เฉียนจื้อหย่งโบกมือไปมา "ที่นี่มันที่ไหนกัน เมืองเซินซื่อนะ!"

"อยู่ที่เมืองฮั่นเฉิงผมยังให้เงินเดือนพนักงานตั้งหมื่นหนึ่ง มาอยู่เมืองเซินซื่อก็ให้แค่หมื่นเดียวเนี่ย นับว่าขี้เหนียวมากแล้ว!"

"สรุปก็คือ เฟยหวงของเราไม่มีทางเอาเปรียบพนักงานเด็ดขาด!"

"ถ้าให้เงินเดือนน้อยไป คนอื่นเขาจะคิดว่าเฟยหวงของเราไม่มีเงินเอาน่ะสิ!"

"จะยอมให้ใครมาดูถูกไม่ได้เป็นอันขาด!"

ในใจของเฉียนจื้อหย่งมีบัญชีคิดคำนวณอยู่แล้ว

เงินที่ใช้ตกแต่งร้าน ระบบจะมองว่าเป็นสินทรัพย์ถาวร

แต่เงินเดือนที่จ่ายให้พนักงาน จ่ายออกไปเท่าไรก็ผลาญทิ้งไปเท่านั้น

ดังนั้นคราวนี้เฉียนจื้อหย่งจึงถอดบทเรียนมาแล้ว เรื่องการตกแต่ง อะไรประหยัดได้ก็ประหยัด

แต่ในส่วนของเงินเดือนพนักงาน ต้องอัดฉีดให้สูงเข้าไว้

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวจะโจ่งแจ้งเกินไปจนคนอื่นสงสัยว่าเขาจงใจทำให้ขาดทุนละก็ เขาอยากจะจ่ายให้พนักงานเดือนละหนึ่งแสนเลยด้วยซ้ำ!

จูต้าเฉียงเอ่ยเสียงเบา "เถ้าแก่ครับ ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงกับร้านหม้อไฟให้เงินเดือนพนักงานคนละหมื่นได้ นั่นเพราะสองร้านนั้นทำกำไรนะครับ!"

"แต่ร้านชานมนี่..."

พูดตามตรง ถนนเส้นนี้คนพลุกพล่านก็จริง แต่ก็มีร้านชานมตั้งอยู่แล้วถึงสองร้าน

ถ้าพวกเขาเปิดเพิ่มอีกสองร้าน การจะทำกำไรมันยากจริง ๆ

เฉียนจื้อหย่งหัวเราะ "ร้านชานมยังไม่ได้เปิดเลย นายรู้ได้ยังไงว่าจะไม่ทำกำไร?"

"เอาละ อย่าขี้เหนียวไปหน่อยเลย ขี้เหนียวไม่มีทางหาเงินก้อนโตได้หรอก ผมพูดถูกไหม อาจารย์โจว!"

โจวไคเทียนเกาหัวอย่างเก้อเขิน

ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่น เขาคงพูดออกไปแล้วว่า วันนี้ใช้หนึ่งร้อยล้าน พรุ่งนี้หาได้หนึ่งพันล้าน ยิ่งใช้มาก ยิ่งได้มาก เข้าใจแล้วปรบมือ

แต่อยู่ต่อหน้าเฉียนจื้อหย่ง ช่างมันเถอะ!

"เถ้าแก่พูดถูกครับ ผมเชื่อมั่นในตัวเถ้าแก่!" โจวไคเทียนพูดเสียงดังฟังชัด

ในเมื่อเถ้าแก่ตัดสินใจแล้ว จูต้าเฉียงย่อมไม่คัดค้านอีกต่อไป

"จริงสิ" เฉียนจื้อหย่งหันไปมองโจวไคเทียนข้าง ๆ "คุณรับตำแหน่งซีอีโอของร้านชานมปิงมี่ ดูแลการดำเนินงานทั้งหมดของบริษัท"

"เว่ยเสี่ยวเยี่ยน ตอนนี้ผมแต่งตั้งให้คุณเป็นรองประธาน คอยประสานงานกับโจวไคเทียนในการบริหารบริษัท"

"หน้าที่สำคัญที่สุดของพวกคุณสองคนคือ เปิดร้านให้ได้มาก ๆ แล้วรับคนเข้ามาให้ครบ!"

แววตาของโจวไคเทียนมุ่งมั่น ยืดตัวตรง "ครับ เถ้าแก่!"

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนดีใจจนเนื้อเต้น แต่ภายนอกยังคงทำทีเป็นไม่ค่อยเต็มใจ "ค่ะ ประธานกรรมการ"

ให้เธอทำงานใต้บังคับบัญชาของโจวไคเทียนเนี่ยนะ?

โจวไคเทียนมีความสามารถอะไรกัน?

แค่ตอนอยู่บนเครื่องบิน เว่ยเสี่ยวเยี่ยนได้คลุกคลีกับโจวไคเทียนช่วงสั้น ๆ ก็พบว่า โจวไคเทียนดูเหมือนจะมีความสามารถระดับดาด ๆ

เทียบกับเพื่อนร่วมรุ่นที่ฮาร์วาร์ดของเธอไม่ได้เลยสักนิด

คนแบบนี้กลับได้เป็นซีอีโอของร้านชานมทุนสามร้อยล้านหยวนเนี่ยนะ?

นี่มันสวรรค์ทรงโปรดชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?

เธอมีทั้งความสามารถและเล่ห์เหลี่ยมที่จะยึดอำนาจและลอยแพโจวไคเทียนได้สบาย ๆ

ทำให้โจวไคเทียนกลายเป็นคนมืดบอดไร้อำนาจในบริษัท

เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ร้านชานมปิงมี่มูลค่าสามร้อยล้านหยวน ก็จะกลายเป็นเธอที่มีอำนาจตัดสินใจแต่เพียงผู้เดียวไม่ใช่หรือ?

เหตุผลที่เธอไม่ตอบรับข้อเสนอจากบริษัทยักษ์ใหญ่เหล่านั้น แต่กลับเลือกมาร่วมงานกับเครือเฟยหวง ก็ไม่ใช่เพื่อโอกาสนี้หรอกหรือ?

คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้

อีกอย่างเฉียนจื้อหย่งก็ช่างเลอะเลือนจริง ๆ!

เธอเพิ่งจะเข้ามาที่เครือเฟยหวงแท้ ๆ เขากลับมอบตำแหน่งสำคัญขนาดนี้ให้

ดูท่าเฉียนจื้อหย่งคงไม่มีคนที่มีฝีมือให้ใช้งานจริง ๆ สินะ!

ก็นั่นแหละ เยี่ยเสี่ยวฉินที่เพิ่งรับเข้ามาเมื่อกี้ นอกจากตรงนั้นจะใหญ่กับมีลักยิ้มสองข้างแล้ว ก็เรียกได้ว่าไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง

โจวไคเทียนก็พึ่งพาไม่ได้ ความสามารถงั้น ๆ

หลี่เหลียนข้าง ๆ นั่นพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย เป็นพวกเติบโตมาจากระดับรากหญ้า เอาขึ้นเวทีใหญ่ไม่ได้

ดูท่าแล้ว ในทีมนี้มีเพียงเธอคนเดียวที่พึ่งพาได้จริง ๆ

เพราะฉะนั้นนอกจากจะมอบบริษัทให้เธอดูแลแล้ว เฉียนจื้อหย่งก็ไม่มีใครอื่นให้เลือกอีกแล้ว!