ตอนที่ 71 คุณผ่านการคัดเลือก

โจวไคเทียนเอ่ยถาม "เถ้าแก่ ร้านชานมร้านหนึ่งจะรับสมัครกี่คนครับ"

จูต้าเฉียงชิงพูดขึ้นก่อนทันที "ผมว่าห้าคนก็พอแล้วครับ!"

"กะละสองคน แบ่งเป็นสองกะ อีกคนเป็นตัวสำรอง"

การที่เขาชิงพูดตัดหน้าเถ้าแก่ถือว่าเสียมารยาทมาก แต่นั่นก็เพราะเขาอยากให้เถ้าแก่รับคนน้อยลงหน่อย

เขารู้อยู่แก่ใจว่าเถ้าแก่ไม่มีทางให้พนักงานทำงานวันละสิบสองชั่วโมงแน่ จึงคิดว่ารับห้าคนกำลังดี

ในสายตาเขา อย่าว่าแต่ห้าคนเลย สองคนก็เหลือเฟือแล้ว

เงินเดือนสูงขนาดนั้นเชียวนะ!

เฉียนจื้อหย่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "ห้าคนน้อยเกินไป!"

"สิบคน!"

"กะละสี่คน อีกสองคนสลับกันหยุด ทำงานวันละหกชั่วโมง ห้ามทำโอทีโดยเด็ดขาด"

"ส่วนเรื่องจัดกะ พวกคุณไปจัดสรรกันเอาเอง!"

ในใจเฉียนจื้อหย่งมีตัวเลขคำนวณไว้แล้ว ต้นทุนคนละหนึ่งหมื่นเจ็ดพัน สิบคนก็ตกเดือนละหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นหยวน

ถ้าเปิดหนึ่งร้อยสาขา เดือนหนึ่งก็หนึ่งสิบเจ็ดล้านหยวน

ถ้าหนึ่งพันสาขา นั่นก็คือหนึ่งร้อยเจ็ดสิบล้านหยวน

ที่สำคัญที่สุดคือ นี่เป็นเงินทุนที่ต้องผลาญทิ้งทุกเดือน!

สะใจชะมัด!

เป้าหมายของเฉียนจื้อหย่งคือเปิดหนึ่งพันสาขาเป็นอันดับแรก

แบบนี้แล้วเขาก็จะขาดทุนเดือนละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบล้านหยวน

เอาเงินที่ฟาร์มซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงกับร้านหม้อไฟทำกำไรได้มาละลายให้หมดเกลี้ยง

เขากำลังจะมีธุรกิจที่ขาดทุนอย่างมั่นคงเสียที

ช่วงนี้ไม่ใช่กำลังฮิตเรื่องรายได้ตอนนอนหลับกันหรอกหรือ

แค่ร้านชานมเปิดขึ้นมา เขานอนอยู่เฉยๆ ก็ขาดทุนได้แล้ว นี่มันก็คือรายได้ตอนนอนหลับชัดๆ ไม่ใช่หรือไง

"แล้วพวกเราจะเปิดกี่สาขาครับ" โจวไคเทียนถาม

เฉียนจื้อหย่งตบไหล่โจวไคเทียนแล้วเอ่ยว่า "มอบหมายภารกิจหนักหน่วงให้คุณอย่างหนึ่ง ภายในสิบวัน เอาเงินสามร้อยล้านนี้ไปลงทุนซะ เปิดได้มากเท่าไหร่ก็เปิดเท่านั้น!"

สามร้อยล้าน?

มือของโจวไคเทียนสั่นเทาไปหมด

เฉียนจื้อหย่งจะลงทุนสามร้อยล้านจริงๆ แถมยังต้องทุ่มลงไปทั้งหมดภายในสิบวันอีกด้วย

ตอนนี้โจวไคเทียนอยากจะแหงนหน้ากู่ร้องขึ้นฟ้าเหลือเกิน "คนแซ่โจวอย่างฉันก็มีวันนี้ด้วยโว้ย!"

"วันนี้ใช้หนึ่งร้อยล้าน พรุ่งนี้หาได้หนึ่งพันล้าน!"

"สิบวันใช้สามร้อยล้าน! สิ่งที่ฉันเคยคุยโม้ไว้เมื่อก่อน วันนี้กำลังจะเป็นจริงทั้งหมดแล้ว!"

"หลังจากนี้ใครกล้ากังขาในตัวฉันอีก ฉันจะฟาดสเตตเมนต์ใส่หน้ามันเลย!"

วินาทีนี้โจวไคเทียนแทบอยากจะเปลี่ยนชื่อใหม่

จะเรียกโจวไคเทียนทำไม เรียกโจวสามร้อยล้านไปเลยสิ!

โจวไคเทียนตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนที่อยู่ด้านข้าง ในใจก็พลอยฮึกเหิมขึ้นมาเช่นกัน

เธอจบจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดก็จริง แต่ก็เป็นแค่นักศึกษาเพิ่งเรียนจบหมาดๆ

จบมาปุ๊บได้คุมเครือบริษัทชานมที่ลงทุนถึงสามร้อยล้าน เธอก็แทบไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน

นับเป็นเรื่องยากที่เว่ยเสี่ยวเยี่ยนจะส่งยิ้มให้เฉียนจื้อหย่งมากขึ้นหลายส่วน

"แล้วกลยุทธ์การบริหารร้านชานมแบบรูปธรรมล่ะคะ" เว่ยเสี่ยวเยี่ยนถาม

โจวไคเทียนเอ่ยขึ้น "เรื่องนี้ผมรู้"

"ต้องใช้ผลไม้ที่ดีที่สุด วัตถุดิบสดใหม่ที่สุด ต้องมอบประสบการณ์ที่ดีที่สุดให้แก่ลูกค้า"

วิธีการทำงานของเฉียนจื้อหย่งไม่เคยยึดติดกับกรอบเดิมๆ และใจกว้างเป็นอย่างยิ่งมาโดยตลอด

ยกตัวอย่างเช่นซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านหม้อไฟ รวมถึงภัตตาคารเฟยหวง

เฉียนจื้อหย่งไม่เน้นว่าต้องแพงที่สุด แต่เน้นว่าต้องดีที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นการตกแต่งหรือวัตถุดิบ ล้วนต้องดีที่สุดทั้งสิ้น!

แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเฉียนจื้อหย่งจะส่ายหน้ารัว "ไม่ เราจะไม่เอาของที่ดีที่สุด เราจะเอาของราคาถูก"

"สุขอนามัยและความปลอดภัยของอาหารต้องทำให้ได้มาตรฐาน นี่คือเส้นตายขั้นต่ำ"

"นอกจากนั้นแล้ว วัตถุดิบให้เอาแบบเรียบง่ายเข้าไว้ ทางที่ดีสั่งซื้อทางอินเทอร์เน็ตได้โดยตรงจะดีที่สุด!"

"ส่วนเรื่องการตกแต่ง ทำให้เรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ต้องไปแต่งเติมอะไรให้มันฉูดฉาดเว่อร์วัง"

วัตถุดิบคุณภาพสูงบวกกับราคาขายที่แพงของร้านหม้อไฟ ทำให้เขาฟันกำไรไปจนพุงกาง

คราวนี้ยังไงก็ต้องตั้งราคาให้ถูกเข้าไว้

นี่คือธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม ถ้าวัตถุดิบไม่ดี ต่อให้ฝีมือพนักงานจะเลิศเลอแค่ไหน ก็ไม่มีทางชงชานมที่อร่อยออกมาได้หรอก

เฉียนจื้อหย่งไม่เชื่อหรอกว่าทำขนาดนี้แล้วยังจะไม่ขาดทุนอีก!

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนกับโจวไคเทียนสบตากัน รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก

ทว่าเว่ยเสี่ยวเยี่ยนก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม

อย่างไรเสียเธอก็เป็นแค่นักศึกษาเพิ่งเรียนจบ ไม่ได้มีความรู้เรื่องการบริหารร้านชานมอะไรลึกซึ้ง

นี่อาจจะเป็นกลยุทธ์ทางธุรกิจของเฉียนจื้อหย่งก็ได้!

ในเมื่อทั้งซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านหม้อไฟ ต่างก็ทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำทั้งคู่

ในด้านอื่น เธออาจจะกังขาในตัวเฉียนจื้อหย่งได้

แต่ในด้านการบริหารธุรกิจ เว่ยเสี่ยวเยี่ยนรู้ลิมิตของตัวเองดี

เฉียนจื้อหย่งว่าอย่างไร ก็ว่าตามนั้น!

โจวไคเทียนยิ่งไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง เขาเลื่อมใสศรัทธาในตัวเฉียนจื้อหย่งอย่างไม่ลืมหูลืมตาอยู่แล้ว

ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็มีแต่คำพูดทำนองว่า เถ้าแก่ของผมเก่งกาจขั้นเทพขนาดไหน

"ได้ครับเถ้าแก่ พวกเราจะทำงานให้เสร็จเร็วที่สุดแน่นอนครับ" โจวไคเทียนยืนตัวตรงเอ่ยรับคำ

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า

...

เมืองเซินซื่อ ภายในอาคารสำนักงานอันกว้างขวาง ที่นี่คือสำนักงานแห่งใหม่ของร้านชานมปิงมี่

ภายในห้องทำงาน เฉียนจื้อหย่งกำลังเปิดรับสมัครพนักงานอยู่

พวกโจวไคเทียนแยกย้ายกันไปเปิดร้านชานมสาขาใหม่กันหมดแล้ว

เขาขี้เกียจตระเวนไปทั่ว จึงนั่งรับสมัครคนอยู่ในบริษัทใหม่แห่งนี้นี่เอง

เขาโพสต์ประกาศรับสมัครงานลงบนเว็บไซต์ใหญ่ๆ ไปแล้ว ทุกคนที่ส่งเรซูเม่เข้ามา เฉียนจื้อหย่งเรียกมาสัมภาษณ์ทั้งหมด เน้นทำตามใจตัวเองล้วนๆ

เฉียนจื้อหย่งพบว่า มีนักศึกษาจบใหม่จากมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่ง ส่งเรซูเม่มาให้เขาไม่น้อยเลยทีเดียว

"สมัยนี้แข่งขันดุเดือดกันขนาดนี้เลยเหรอ"

"เด็กจบมหา'ลัยชั้นหนึ่งเนี่ยนะมาขายชานม"

เฉียนจื้อหย่งค่อนข้างคิดไม่ตก

ยังไงก็เป็นเด็กมหา'ลัยเหมือนกัน ถึงเขาจะจบจากมหา'ลัยชั้นสอง แต่ก็ยังรู้สึกว่าช่วยได้ก็ช่วยกันไป

เขาสั่งอาหารเดลิเวอรีให้ตัวเองชุดหนึ่ง แล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา

ไม่นานนัก คนที่มาสัมภาษณ์ก็มาถึง

เฉียนจื้อหย่งบอกให้พวกรอสักครู่

ในเวลาอันรวดเร็ว ผู้สัมภาษณ์คนแรกก็เดินเข้ามา

เรื่องสัมภาษณ์งานนั้นเฉียนจื้อหย่งช่ำชองคล่องมือแล้ว

เริ่มจากให้อีกฝ่ายแนะนำตัว จากนั้นก็รับเข้าทำงานทันที

บางคนตอนแรกนึกรังเกียจงานขายชานม แต่พอได้ยินว่าเงินเดือนหนึ่งหมื่นหยวน แถมยังมีเงินอุดหนุนสารพัด ก็แทบจะทนรอเซ็นสัญญาไม่ไหว

สัมภาษณ์ไปหลายสิบคน ไม่มีใครยอมถอยหนีแม้แต่คนเดียว โดนเฉียนจื้อหย่งกวาดเข้าสังกัดทั้งหมด

การรับสมัครคนมันช่างง่ายดายจริงๆ

โพสต์ประกาศรับสมัครบนอินเทอร์เน็ต จากนั้นก็นัดสัมภาษณ์ ยื่นข้อเสนอเรื่องค่าตอบแทน อีกฝ่ายตอบตกลงทันที แล้วก็เซ็นสัญญา

มันง่ายดายขนาดนั้นเลย

ข้าวกล่องเดลิเวอรีของเขามาส่งแล้ว

เฉียนจื้อหย่งกำลังสัมภาษณ์อยู่ พลางยื่นมือไปรับข้าวขาหมูที่คนส่งยื่นมาให้

ตอนนี้เวลาเขาสั่งเดลิเวอรี จะสั่งแบบมีเนื้อเน้นๆ ตลอด

ในมือยังมีเงินอีกสองล้านกว่าหยวน อยากใช้จ่ายอะไรก็ใช้ได้ตามใจชอบ มันช่างสะใจจริงๆ!

ผู้สมัครตรงหน้ายังไม่ทันได้เริ่มแนะนำตัว เฉียนจื้อหย่งเพื่อที่จะได้รีบกินข้าวก็พูดขึ้นมาว่า "คุณผ่านแล้ว!"

"บอกคนข้างหลังให้รอสักเดี๋ยวนะ ผมกินแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

พูดจบ เขาก็เริ่มสวาปามอาหารทันที

พี่ชายที่มาสัมภาษณ์คนนั้นถึงกับยืนเอ๋อ

พนักงานส่งอาหารก็อึ้งไปเหมือนกัน

พนักงานส่งอาหารเอ่ยแซวเล่นว่า "คุณสัมภาษณ์แบบนี้ เถ้าแก่ไม่ไล่คุณออกเหรอครับ"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้าอย่างมั่นใจ "ฉันนี่แหละเถ้าแก่ ใครจะมาไล่ฉันออกได้"

พูดจบ เขาก็ตักข้าวเข้าปากอีกคำ

ข้าวขาหมูนี่จานละห้าสิบหยวน รสชาติอร่อยใช้ได้เลยจริงๆ!

ผู้สมัครคนนั้นถามขึ้น "ผมยังไม่ได้ถามเรื่องเงินเดือนเลยนะครับ"

จู่ๆ ก็โดนรับเข้าทำงานทันทีแบบนี้ เขาเลยรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง

คงไม่ใช่ว่าเงินเดือนจริงไม่ตรงกับที่ลงไว้ในเน็ต แล้วได้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินหรอกนะ

เฉียนจื้อหย่งตอบว่า "ในเน็ตก็ลงไว้แล้วนี่"

"ถ้าคุณไม่ได้อ่าน เดี๋ยวผมบอกอีกรอบแล้วกัน"

"เงินเดือนเดือนละหนึ่งหมื่นหยวน แล้วก็มีเงินอุดหนุนอื่นๆ อีก รวมแล้วอย่างน้อยคุณจะได้หมื่นสอง"

"ถ้าคุณอยากได้เงินเดือนเพิ่มขึ้น ในอนาคตก็มีโอกาสอยู่แล้ว"

เงินอุดหนุนมันเยอะไปหน่อย เขาจำได้ไม่หมด แต่จำได้ว่าอย่างน้อยต้องได้หมื่นสองแน่ๆ