ตอนที่ 72 แค่ไม่รับคุณลุงคุณตาก็พอ

พอได้ยินว่าเงินเดือนหนึ่งหมื่นหยวน ถ้ารวมเงินช่วยเหลือต่าง ๆ เข้าไปด้วยก็ตกหนึ่งหมื่นสองพันหยวน ผู้สมัครงานก็ดีใจจนเนื้อเต้น

เฉียนจื้อหย่งยื่นสัญญาไปให้

ผู้สมัครก้มมองแวบเดียว ก็แทบรอไม่ไหวที่จะจรดปากกาเซ็นสัญญาทันที

จังหวะนั้นเฉียนจื้อหย่งมีเวลาว่างพอดี จึงกวาดสายตามองประวัติของผู้สมัคร พบว่าจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับแถวหน้า

เฉียนจื้อหย่งอดสงสัยไม่ได้จึงถามขึ้น "คุณจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับนี้ ทำไมถึงอยากมาทำงานที่ร้านชานมของพวกเราล่ะครับ?"

พี่ชายผู้สมัครหัวเราะร่า "เพราะผมชอบดื่มชานมมาตั้งแต่เด็กแล้วครับ เลยตั้งปณิธานไว้ว่าจะต้องสร้างเนื้อสร้างตัวและประสบความสำเร็จในวงการชานมของประเทศให้ได้!"

"จริงเหรอครับ?" เฉียนจื้อหย่งไม่เชื่อสักนิด

ถ้าเป็นผู้หญิงที่ชอบดื่มชานมมาตั้งแต่เด็ก แล้วอยากจะสร้างชื่อเสียงในวงการนี้

เขายังพอเชื่ออยู่บ้าง

แต่นี่เป็นผู้ชายตัวโต ๆ คนหนึ่งเนี่ยนะ...

จะว่าไม่เชื่อเลยก็ไม่ใช่ แต่ความเป็นไปได้มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือเกิน

พนักงานส่งพัสดุข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมา "มันจะมีอะไรอีกล่ะครับ ก็เถ้าแก่ให้เงินเดือนสูงน่ะสิ"

"อย่าเห็นว่าเป็นเมืองเซินซื่อเชียวนะครับ นักศึกษาจบใหม่ทั่ว ๆ ไปน่ะ หาเงินเดือนเกินหมื่นหยวนได้ยากจะตาย แถมยังต้องทำงานแบบเก้าโมงเช้าถึงสามทุ่มสัปดาห์ละหกวันอีกต่างหาก"

ผู้สมัครถามขึ้นมาทันควัน "จริงด้วยครับ แล้วเวลาทำงานของที่นี่เป็นยังไงเหรอครับ?"

เฉียนจื้อหย่งตอบ "ร้านชานมปิงมี่ของเราไม่อนุญาตให้ทำโอทีเด็ดขาด ใครทำโอทีจะโดนหักเงินเดือน!"

"ถ้าหัวหน้าคนไหนสั่งให้พวกคุณทำโอที ผมก็จะไล่หัวหน้าคนนั้นออกทันที"

เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ เฉียนจื้อหย่งจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "เรื่องพวกนี้ระบุไว้ในสัญญาหมดแล้วครับ!"

"ถ้ามีการละเมิดสัญญา คุณสามารถไปฟ้องศาลเอาผิดผมได้ตรง ๆ เลย"

"ส่วนเรื่องเวลาทำงาน วันละหกชั่วโมง สัปดาห์ละห้าวัน วันหยุดนักขัตฤกษ์ก็ได้หยุดเหมือนกัน แต่จะต้องผลัดเวรกันหยุดครับ"

ใจจริงเฉียนจื้อหย่งก็อยากให้พนักงานหยุดงานในวันหยุดนักขัตฤกษ์อยู่หรอก

แต่มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นร้านชานม ช่วงวันหยุดเทศกาลย่อมเป็นเวลาที่ค้าขายดีที่สุด

ถ้าขืนดึงดันจะปิดร้านให้พนักงานหยุดในวันหยุดนักขัตฤกษ์ คนอื่นจะต้องสงสัยแน่ว่าเขาจงใจทำให้ขาดทุน

ใคร ๆ ที่สติดีก็รู้กันทั้งนั้นว่า ธุรกิจบริการแบบนี้ไม่มีทางที่จะหยุดพร้อมกันหมดในวันหยุดนักขัตฤกษ์ได้หรอก

แบบนั้นมันไร้เหตุผลเกินไป ระบบไม่มีทางยอมให้ทำแน่

แต่ระบบก็ยังถือว่าเปิดกว้างมาก ตราบใดที่สามารถอธิบายได้ และคนธรรมดาทั่วไปรู้สึกว่าสมเหตุสมผล ระบบก็จะปล่อยให้เขาทำอะไรตามใจชอบได้เลย

แต่ถ้าการกระทำของเขามันพิลึกจนแม้แต่คนธรรมดายังคิดว่าเขาสมองมีปัญหา แบบนั้นระบบไม่มีทางอนุญาตอย่างแน่นอน

พอได้ยินว่าทำงานแค่วันละหกชั่วโมง หนุ่มเดลิเวอรีก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง

"หกชั่วโมงเหรอครับ?" หนุ่มเดลิเวอรีถามย้ำ

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า "ถูกต้องครับ หกชั่วโมง!"

หนุ่มเดลิเวอรีถามเพื่อความแน่ใจอีกรอบ "ไม่มีโอที หยุดสัปดาห์ละสองวันจริง ๆ นะครับ?"

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ไม่มีโอที หยุดสัปดาห์ละสองวันแน่นอนครับ!"

"สัปดาห์หนึ่งได้หยุดสองวัน แต่ไม่จำเป็นต้องตรงกับวันเสาร์หรือวันอาทิตย์นะ"

หนุ่มเดลิเวอรีเบิกตากว้างจนกลมดิ๊ก "แค่ขายชานมจริง ๆ เหรอครับ?"

"ไม่ต้องไปช่วยแบกอิฐที่ไซต์งานก่อสร้างใช่ไหมครับ?"

เฉียนจื้อหย่งขมวดคิ้ว "ผมเปิดร้านชานม จะให้ไปแบกอิฐที่ไซต์งานก่อสร้างทำบ้าอะไรล่ะครับ?"

"คุณนี่ถามจู้จี้จัง ก็แค่ขายชานมอยู่ในร้านชานม ไม่มีเรื่องจุกจิกน่ารำคาญอะไรพวกนั้นหรอก!"

"ถ้าผู้จัดการสั่งให้คุณไปทำอย่างอื่น อย่างเช่นให้ไปยืนแจกใบปลิว คุณก็บอกให้เขาไปแจกเองเลย!"

"ตำแหน่งที่ผมเปิดรับคือคนขายชานมกับคนชงชานม เรื่องอื่นไม่เกี่ยวทั้งสิ้น ทุกอย่างระบุไว้ในสัญญาชัดเจนหมดแล้วครับ!"

"อ้อจริงสิ ถ้าจะมีการเลิกจ้าง จะต้องแจ้งให้พนักงานทราบล่วงหน้าหนึ่งเดือน และตอนเลิกจ้าง ก็จะมีเงินชดเชยตามสูตรเอ็นบวกหนึ่งให้ด้วย!"

บริษัทในฝันระดับสวรรค์ชัด ๆ

ตอนนี้หนุ่มเดลิเวอรีมีความรู้สึกแบบนี้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

นี่มันบริษัทเทพสร้างมาจากไหนกันเนี่ย?

เขาวิ่งส่งของมาตั้งหลายปี ไปเหยียบบริษัทในเมืองเซินซื่อมานับไม่ถ้วน แม้กระทั่งบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เหล่านั้นก็เคยไปมาแล้ว แต่ไม่มีที่ไหนเทียบกับบริษัทนี้ได้เลยสักแห่งเดียว

ที่สำคัญที่สุดคือ อีกฝ่ายเขียนสวัสดิการทุกอย่างรวมถึงเงินเดือนลงไปในสัญญาอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร

จริงใจสุด ๆ ไปเลย!

"เถ้าแก่ครับ คุณนี่หล่อจริง ๆ เลยนะเนี่ย" หนุ่มเดลิเวอรีเอ่ยขึ้น

เฉียนจื้อหย่งลูบจัดทรงผมตัวเองเบา ๆ "ใช่ไหมล่ะ นายก็คิดว่าฉันหล่อเหมือนกันใช่ไหม!"

"เถ้าแก่ครับ ผมขอสมัครงานด้วยคนได้ไหมครับ?" หนุ่มเดลิเวอรีมองเฉียนจื้อหย่งด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง

เฉียนจื้อหย่งกวาดสายตามองหนุ่มเดลิเวอรีตั้งแต่หัวจรดเท้า อีกฝ่ายมีแขนขาครบสมบูรณ์ดี จึงเอ่ยขึ้นว่า

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ?"

"ก็แค่งานขายชานมเอง ผมเชื่อว่าคุณต้องทำได้สบายอยู่แล้ว"

หนุ่มเดลิเวอรีรีบพูดขึ้นทันควัน "งั้นผมขอสมัครเดี๋ยวนี้เลยครับ"

"แต่ว่าผมไม่ได้พกใบประวัติมาด้วย ไม่ทราบว่าเขียนสด ๆ ด้วยลายมือได้ไหมครับ?"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "แบบนั้นมันยุ่งยากเกินไปครับ"

"คุณลองแนะนำตัวหน่อยก็แล้วกันครับ!"

หนุ่มเดลิเวอรีรีบแนะนำตัวเองทันที

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า "โอเค คุณผ่านการสัมภาษณ์แล้ว พรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลยครับ!"

หือ?

ผ่านแล้วเหรอ?

ผ่านง่าย ๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ!

เขายังไม่ได้บอกความสามารถพิเศษของตัวเองเลยนะ?

ให้ตายสิ ขอแค่รู้ว่าเขาชื่ออะไรก็พอแล้วงั้นเหรอ?

ไม่สิ!

บางทีตอนเฉียนจื้อหย่งรับคนเข้าทำงาน อาจจะไม่อยากรู้แม้กระทั่งชื่อด้วยซ้ำ

ก็แค่ทำตามขั้นตอนไปอย่างนั้นเอง!

"ไม่ต้องอบรมเหรอครับ?" หนุ่มเดลิเวอรีถามเสียงเบา

เฉียนจื้อหย่งตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา "ก็แค่ขายชานมเอง ใครจะไม่เป็นบ้างล่ะครับ?"

"จำเป็นต้องอบรมด้วยเหรอ?"

"ก็เหมือนที่คุณส่งอาหารให้ผมนั่นแหละ ง่ายแค่นั้นเลย!"

เฉียนจื้อหย่งนึกขึ้นได้จึงเสริมว่า "จริงสิ เดี๋ยวผมจะส่งสูตรชานมลงในกลุ่ม พวกคุณก็ทำตามสูตรกันเอาเองนะ"

"ถ้าคิดว่าตรงไหนมันแปร่ง ๆ พวกคุณก็ปรับสูตรกันเองได้เลย"

"ส่วนราคาขาย ก็เอาต้นทุนวัตถุดิบบวกเพิ่มยี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้วขายออกไปก็พอครับ!"

สูตรนี้เขาหามาจากในเน็ต

ย่อมไม่ใช่สูตรดีเด่นอะไรแน่นอน

เฉียนจื้อหย่งได้บทเรียนมาแล้ว

ปล่อยให้หลิวเกาต๋าเอาเงินหลายล้านไปซื้อสูตรน้ำซุปหม้อไฟ ผลลัพธ์คือดันอร่อยเกินคาด

แม้เฉียนจื้อหย่งจะยังอยากขาดทุนให้มากขึ้น อยากจะผลาญเงินสักหลายล้านเพื่อซื้อสูตรชานม แต่เขาก็กลัวว่าสูตรที่ซื้อมาจะชงออกมาแล้วอร่อยเกินไป

แบบนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับร้านหม้อไฟน่ะสิ?

เคยโดนมาแล้วหนหนึ่ง เฉียนจื้อหย่งจึงตั้งใจเด็ดขาดว่าจะไม่ยอมหลงกลซ้ำสองอีก!

เขาเลยสุ่มหาสูตรในเน็ตมาส่ง ๆ

ยังไงเสียคนอื่นก็ไม่รู้อยู่ดีว่าสูตรนี้ได้มาจากไหน

หนุ่มเดลิเวอรีมองสัญญาที่มีลายลักษณ์อักษรชัดเจนบนโต๊ะ รู้สึกราวกับมีลาภก้อนโตหล่นทับใส่หัวเข้าเต็มเปา

จริง ๆ นะ ในสัญญาระบุไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วนมาก

พวกเขาก็แค่ไปทำงานที่ร้านแล้วขายชานมเท่านั้น

ไม่อนุญาตให้ทำงานล่วงเวลา วันหยุดนักขัตฤกษ์มีวันหยุดหมุนเวียน เงินเดือนหนึ่งหมื่นหยวน เบี้ยเลี้ยงต่าง ๆ มีให้จนรับแทบไม่ไหว

แถมยังมีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ประกันสังคมก็ไม่ได้จ่ายในเกณฑ์ขั้นต่ำสุดด้วย

หากลาออก ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด ก็ได้รับเงินชดเชย N+1 ทั้งสิ้น

แม้แต่รัฐวิสาหกิจยังไม่มีสวัสดิการดีขนาดนี้เลยมั้ง?

แล้วจะรออะไรอยู่อีกเล่า?

เซ็นสิครับ!

หลังจากหนุ่มเดลิเวอรีเซ็นสัญญาเรียบร้อย ก็ส่งให้เฉียนจื้อหย่งอย่างระมัดระวัง

เฉียนจื้อหย่งหยิบตราประทับบริษัทขึ้นมา ประทับลงไปเสียงดังแป๊ก

"เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้มาทำงานได้เลยครับ!"

"ถ้างานเก่ายังจัดการไม่เสร็จ จะรออีกสักสองวันค่อยมาก็ไม่เป็นไรนะ!"

เฉียนจื้อหย่งยื่นสัญญาคืนให้พลางเอ่ยยิ้ม ๆ

หนุ่มเดลิเวอรีรับสัญญามาแล้วเอ่ยถามว่า "ผมยังมีเพื่อนร่วมงานอีกหลายคน พวกเขาก็อยากขายชานมเหมือนกันครับ"

"หลายคนในหมู่พวกเขามุ่งมั่นตั้งใจว่าจะสร้างชื่อในวงการชานมให้ได้!"

"ไม่ทราบว่าพอจะมาสมัครงานที่นี่ได้ไหมครับ"

เฉียนจื้อหย่งพูดไม่ออก 'คงเห็นว่าที่นี่เงินเดือนสูงมากกว่ามั้ง!'

ถ้าคนคนเดียวอยากสร้างชื่อในวงการชานม เขายังพอฝืนเชื่อได้อยู่

แต่ถ้าบอกว่าคนทั้งกลุ่มอยากสร้างชื่อในวงการชานม ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อเด็ดขาด

นี่มันแค่วงการชานมนะ ไม่ใช่วงการหรูหราสูงส่งอะไรเสียหน่อย

"ได้สิครับ!" เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า "เรียกพวกเขามาทำงานให้หมดเลย!"

"คุณช่วยคัดดูเลย ถ้าเห็นว่าเหมาะสมก็ช่วยผมรับเข้ามาได้เลยครับ"

เฉียนจื้อหย่งนึกถึงเรื่องคุณปู่ขึ้นมาได้ "จริงสิ ต้องอายุต่ำกว่าหกสิบปีเท่านั้นนะ!"

"ห้ามรับคุณปู่คุณย่าอายุแปดสิบปีเด็ดขาดเลยนะ!"

"คนอายุขนาดนั้นไม่ควรต้องออกมาทำงานเหน็ดเหนื่อย ควรอยู่บ้านพักผ่อนใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข"

หนุ่มเดลิเวอรีหัวเราะร่วน "ใครจะไปโง่รับคุณปู่อายุแปดสิบเข้ามาล่ะครับ?"

"พวกเราส่งของยังต้องขึ้นบันได คุณปู่อายุแปดสิบรับมือไม่ไหวอยู่แล้วครับ!"

เฉียนจื้อหย่งวางใจลงได้สนิท "ถ้างั้นก็ดีครับ พรุ่งนี้คุณพาพวกเขามารายงานตัวเข้าทำงานได้เลย"

หนุ่มเดลิเวอรีดีใจเป็นล้นพ้น