ตอนที่ 73 เส้นทางที่ไม่อาจหวนคืน

หลังจากไรเดอร์หนุ่มจากไป เฉียนจื้อหย่งก็รับผู้สมัครที่รออยู่ข้างนอกทั้งหมดเข้าทำงาน จากนั้นก็ไม่ส่งคำเชิญสัมภาษณ์ทางออนไลน์อีก

แต่กลับนอนเล่นเกมอย่างสบายอารมณ์แทน

...

อีกด้านหนึ่ง ไรเดอร์หนุ่มหลังจากเดินออกมาก็ถอดเสื้อยูนิฟอร์มออก ควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดกลุ่มแชตเพื่อนฝูง แล้วพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว

"พวกนาย มีข่าวดีจะบอก ฉันได้งานดีแล้วโว้ย!"

ไม่นานก็มีคนเริ่มเข้ามาแสดงความยินดีกับเขา

มีคนพูดว่า "ยินดีด้วยครับพี่หลิวที่หลุดพ้นจากทะเลทุกข์ ได้งานอะไรเหรอครับ?"

มีคนบ่นขึ้นมาอีก "เฮ้อ ตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดี วันๆ วิ่งได้ไม่กี่ออร์เดอร์ ฉันก็อยากลาออกเหมือนกัน!"

ยังมีคนบ่นระบาย "วันๆ หนึ่งต้องวิ่งส่งของตั้งสิบสองชั่วโมง แถมต้องคอยชิงไหวชิงพริบกับรปภ.ทุกวี่ทุกวัน เหนื่อยชิบหายเลย!"

"ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันก็จะลาออกเหมือนกัน พรุ่งนี้จะไปสมัครเป็นรปภ. คอยสกัดพวกไรเดอร์ไม่ให้เข้าตึกให้หมด!"

เมื่อเห็นเพื่อนๆ กำลังล้อเล่น ไรเดอร์หนุ่ม 'หลิวเฟยเจี๋ย' ก็หัวเราะพลางพิมพ์ตอบ "งานไม่เลวเลยล่ะ!"

"ทำงานวันละหกชั่วโมง สัปดาห์ละห้าวันหยุดสองวัน วันหยุดนักขัตฤกษ์ทุกวันก็เวียนกันหยุดได้!"

ทุกคนต่างประหลาดใจ

มีคนถามขึ้นมา "เพื่อน งานแบบนี้เงินเดือนคงน้อยน่าดูใช่ไหม!"

"ยุคนี้ในเมืองเซินซื่อ ยังมีงานที่ทำแค่วันละหกชั่วโมงอยู่อีกเหรอ"

"ต่อให้ได้แค่ค่าแรงขั้นต่ำ ฉันก็ยอมนะ!"

"เมื่อก่อนวิ่งส่งอาหารยังพอไปวัดไปวาได้ ถึงจะเหนื่อยแต่ก็ยังได้ตั้งหลายพัน บางเดือนแตะหลักหมื่นด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้... เฮ้อ..."

ฟังดูก็รู้ว่าหนุ่มคนนี้มีความเป็นอยู่ที่ไม่ได้ดีนัก

คนอื่นๆ ก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน ต่างพากันถามหลิวเฟยเจี๋ยว่างานใหม่ที่เขาหาได้คืองานอะไร

หลิวเฟยเจี๋ยยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ "เงินเดือนเดือนละหนึ่งหมื่น แล้วยังมีเงินช่วยเหลือสารพัด รวมๆ กันแล้วหักภาษีเสร็จก็ยังได้เกินหมื่นต่อเดือนอยู่ดี!"

"จริงสิ มีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพด้วยนะ!"

พอได้ยินว่ามีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ กลุ่มแชตก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที

"ของพรรค์นี้พวกเรามีสิทธิ์ได้กับเขาด้วยเหรอเนี่ย? ให้ตายสิ ฉันทำงานมาตั้งสามปี ยังเป็นได้แค่พนักงานเอาต์ซอร์ซอยู่เลย!"

"ประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพเชียวนะโว้ย!"

"เมื่อกี้พวกนายไม่ได้สังเกตเหรอ พี่หลิวบอกว่าเดือนหนึ่งได้ถึงหนึ่งหมื่นเชียวนะเพื่อน หนึ่งหมื่นเลยนะ! แถมยังหยุดสองวัน ทำงานแค่วันละหกชั่วโมงอีก!"

"มันคืองานอะไรกันแน่? ต่อให้ต้องไปแบกอิฐที่ไซต์งานก่อสร้างฉันก็ยอม!"

"..."

เพื่อนสนิทแอบส่งข้อความส่วนตัวมาหาหลิวเฟยเจี๋ย

"เพื่อนเอ๋ย ถึงวิ่งส่งอาหารมันจะลำบาก แต่นี่มันเงินบริสุทธิ์ที่เราหามาได้อย่างผ่าเผยนะเว้ย!"

"ฉันรู้ว่านายอยากเก็บเงินไปแต่งเมีย แล้วแฟนเก่านายก็รังเกียจที่นายจนเลยทิ้งไป แต่นายก็อย่าเพิ่งคิดสั้นสิวะ!"

พอเห็นข้อความส่วนตัว หลิวเฟยเจี๋ยก็เงียบไป

เขานึกถึงแฟนเก่าของตัวเอง

เขารักเธอมาก

แต่ไม่อาจมอบอนาคตที่เธอต้องการได้

เมื่ออ่านต่อไป ก็เห็นอีกฝ่ายยังคงเกลี้ยกล่อมไม่หยุด

"ก้าวสู่วงการเป็ดลึกดั่งสมุทร

สามปีห้าปีมิหยุดหลุดจากเตียง

ครั้นถึงราตรีร้องโอดโอยปวดเอว

นับแต่นี้ข้างหมอนเปลี่ยนคนไม่ซ้ำหน้า"

"อย่าได้ก้าวสู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนคืนเป็นอันขาดนะเพื่อน!"

ให้ตายสิ เจ้าหมอนี่คิดว่าเขาไปเข้าวงการนั้นเรอะเนี่ย!

หลิวเฟยเจี๋ยพิมพ์ข้อความส่งกลับไป "นายคิดมากไปแล้ว แค่ขายชานมเว้ย"

"?" อีกฝ่ายส่งเครื่องหมายคำถามกลับมา

หลิวเฟยเจี๋ยถ่ายรูปสัญญาของตัวเองแล้วส่งไปให้

พลางคิดอีกนิด แล้วก็ส่งรูปสัญญาเข้าไปในกลุ่มแชตด้วยเลย

พริบตานั้น กลุ่มแชตก็เงียบกริบลงทันที

ผ่านไปห้านาที กลุ่มแชตก็แตกตื่นกันยกใหญ่!

"คุณพระช่วย แค่ขายชานมเนี่ยนะ นี่มันงานเทพเทวดาอะไรกันวะเนี่ย?"

"พี่หลิว ฉันอิจฉาพี่ ไม่สิ ฉันริษยาพี่แล้ว!"

"อ๊าก! ฉันชอบชานม ฉันสาบานเลยว่าฉันฝันว่าได้ชงชานมทุกคืน!"

"ฟ้าฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ข้าพเจ้าเปิดตัวอย่างเฉิดฉาย ยามที่ฉันลืมตาดูโลก ท้องฟ้าก็ปรากฏตัวอักษรสลักไว้ เจ้าชายน้อยแห่งชานม!"

"พี่หลิว ช่วยแนะนำฉันเข้าบริษัทนี้หน่อยได้ไหม ฉันชอบชานมจริงๆ นะ!"

"..."

ข้อความนับไม่ถ้วนต่างแสดงออกถึงความหลงใหลในงานขายชานม ขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความอิจฉาริษยาอันแรงกล้า

นี่มันใช่แค่ชานมเหรอ?

ไม่ใช่!

นี่มันคือชานมในฝันของฉันต่างหาก!

หลิวเฟยเจี๋ยยิ้มบางๆ แล้วพิมพ์บอกในกลุ่ม "บริษัทยังมีตำแหน่งว่าง ใครอยากมาทำด้วยกัน เจอกันที่เดิมคืนนี้"

"เบียร์ เครื่องดื่ม บาร์บีคิวปิ้งย่างจัดไป"

ในกลุ่มพลันเดือดพล่านขึ้นมาทันที

"เพื่อนเอ๋ย รอฉันด้วยนะโว้ย!"

"มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง!"

"ให้ฉันจ่ายเอง!"

"ใครก็อย่ามาห้าม มื้อนี้ฉันจัดฉลองวันเกิดให้พ่อทูนหัวเองโว้ย!"

"..."

...

วันรุ่งขึ้น หลิวเฟยเจี๋ยก็พาคนกลุ่มใหญ่ยกโขยงกันมาอย่างเนืองแน่น

พอก้าวเข้ามาในห้องทำงาน ก็ทำเอาเฉียนจื้อหย่งที่กำลังเล่นเกมอยู่สะดุ้งตกใจ

"ทุกคน มัวรออะไรกันอยู่ ทักทายเถ้าแก่สิ!" หลิวเฟยเจี๋ยส่งเสียงดัง

"สวัสดีครับเถ้าแก่!" ทุกคนประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียง

"ดีๆๆ!" เฉียนจื้อหย่งก้มลงมอง หานซิ่นของตัวเองถูกฆ่าตายส่งกลับบ่อเกิดไปเรียบร้อยแล้ว จากนั้นป้อมใหญ่ก็ถูกตีแตกยับ

"พวกนี้คือนายรับมาหมดเลยเหรอ" เฉียนจื้อหย่งแปลกใจ

หลิวเฟยเจี๋ยช่วยแบ่งเบางานของเขาไปได้เยอะเลยนี่นา

ช่างเป็นพนักงานชั้นยอดจริงๆ!

แบบนี้อีกไม่กี่วันข้างหน้า เขาก็คงได้สบายขึ้นหน่อยแล้ว

หลิวเฟยเจี๋ยก้าวเข้ามาข้างหน้า "เถ้าแก่ วางใจได้เลยครับ พวกเขาทำงานนี้ได้สบายแน่นอน!"

เฉียนจื้อหย่งโบกมือ "ฉันวางใจอยู่แล้ว"

เฉียนจื้อหย่งวางมือถือลงแล้วพูดว่า "ทุกคน ตอนนี้ร้านชานมตกแต่งเสร็จไปบ้างแล้ว พวกคุณสามารถเลือกสาขาที่อยู่ใกล้บ้านไปทำงานได้เลยนะ"

เขาได้ประจักษ์กับตาแล้วว่าความเร็วระดับประเทศฮว่ามันเป็นยังไง

ขอแค่เงินถึง ตึกสูงหมื่นจั้งก็ผุดขึ้นจากดินได้ กำแพงเมืองจีนหมื่นลี้ก็สร้างเสร็จได้ในวันเดียว

ไม่ว่าจะงานตกแต่งหรือเซ้งหน้าร้าน ล้วนเร็วติดสปีดขั้นสุด

บ่ายวันนี้จะมีร้านชานมเปิดให้บริการถึงสิบสาขา และพรุ่งนี้อีกสามสิบสาขา

เฉียนจื้อหย่งเชื่อมั่นว่าไม่ถึงสิบวัน เงินสามร้อยล้านของเขาต้องถูกผลาญจนเกลี้ยงอย่างแน่นอน

เยี่ยมจริงๆ!

"ร้านละสิบคน พวกคุณไปแบ่งกันเอาเองนะ!" เฉียนจื้อหย่งพูดเสริม

พูดจบ เขาก็ส่งที่อยู่ของร้านใหม่ๆ ลงไปในกลุ่ม

ร้านเหล่านี้ล้วนเป็นร้านที่พวกโจวไคเทียนหามาให้ ทั้งสาขาที่ตกแต่งเสร็จแล้วและยังไม่ได้ตกแต่ง เขาส่งลงไปในกลุ่มทั้งหมด

หลิวเฟยเจี๋ยดึงทุกคนเข้ากลุ่ม แต่ละคนต่างพากันเลือกทำเลที่ทำงานของตัวเอง

หลิวเฟยเจี๋ยวางกองสัญญาลงบนโต๊ะของเฉียนจื้อหย่งอย่างระมัดระวัง แต่ละชุดทำไว้เป็นสองฉบับ

นี่คือสัญญาที่เฉียนจื้อหย่งมอบให้เขาเมื่อวานนี้

"เถ้าแก่ คนมาเยอะไปหน่อย รวมแล้วสี่สิบสามคน สัญญาที่คุณให้มาเมื่อวานเลยไม่พอน่ะครับ!" หลิวเฟยเจี๋ยเกาหัวพลางบอก

เฉียนจื้อหย่งยิ้ม "ต้องขอบใจนายจริงๆ ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้ฉันเลย"

"ฉันยังคิดอยู่เลยว่าถ้านายไม่มาวันนี้ ฉันคงต้องประกาศหาคนมาสัมภาษณ์ทางเน็ตเพิ่มอีกชุดแล้ว!"

ระหว่างที่พูด เฉียนจื้อหย่งก็สั่งพิมพ์สัญญาเปล่าออกมาให้พวกเขาเซ็นชื่อกันตรงนั้น

หลิวเฟยเจี๋ยยิ้มอย่างเขินอาย "เถ้าแก่ไม่คิดว่าผมรับคนมาเยอะเกินไปก็ดีแล้วครับ"

เพื่อนของเขาเยอะมากจริงๆ

เพราะยังไงก็คลุกคลีอยู่ในแวดวงเดียวกัน ปากต่อปากบอกกันไปเรื่อยๆ จนรู้กันทั่วว่าเขาได้งานที่ดียอดเยี่ยมขนาดไหน

เมื่อคืนจึงมีเพื่อนแห่กันมาเยอะมาก

เขายังแอบกังวลอยู่เลยว่าถ้าชวนคนมาเยอะเกินไป เถ้าแก่จะไม่ยอมอนุมัติ

ตอนนี้พอเห็นเถ้าแก่ยิ้มแย้มแจ่มใส เขาก็โล่งอกทันที

"คนยังน้อยไปหน่อย" เฉียนจื้อหย่งขมวดคิ้ว

แม้ว่าสี่สิบกว่าคนจะดูเหมือนเยอะ

แต่ถ้ารวมกับคนที่เขารับมาเองเมื่อวาน ก็มีแค่เจ็ดสิบกว่าคนเท่านั้น

ทว่าบ่ายนี้เปิดสิบร้าน ต้องใช้คนตั้งหนึ่งร้อยคนเชียวนะ!

ดูท่าเขาคงต้องรับสมัครคนเพิ่มอีกแล้ว

เฮ้อ... บ่ายนี้อดเล่นเกมอีกตามเคย!