ตอนที่ 74 มีพนักงานนี่มันดีจริง ๆ

เมื่อได้ยินเจ้านายบ่นว่าคนไม่พอ หลิวเฟยเจี๋ยจึงรีบขันอาสาทันที

"เถ้าแก่ครับ ผมยังมีเพื่อนอีกตั้งหลายคน ทุกคนวิ่งส่งอาหารกันอยู่ ถ้าคนไม่พอ ผมเรียกพวกเขามาได้นะ!"

การหางานดีขนาดนี้ให้พวกพี่น้องได้ ทำให้ทุกคนแทบจะกราบเขาเป็นพ่อบุญธรรมอยู่แล้ว!

ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่เจ๋งที่สุดในกลุ่มไปแล้ว!

"นายช่วยฉันรับสมัครคนได้ด้วยเหรอ?" ใบหน้าของเฉียนจื้อหย่งเผยความยินดีระคนประหลาดใจ

หลิวเฟยเจี๋ยยิ้มร่า "เถ้าแก่ครับ ขอแค่คุณสั่งคำเดียว ผมหาคนมาเติมให้เต็มร้านชานมของเราได้ทันทีเลยครับ!"

"เถ้าแก่ต้องการกี่คนล่ะครับ?"

เฉียนจื้อหย่งคิดคำนวณในใจ

เทียบกับเงินทุนที่ใช้เซ้งร้านตอนนี้ สามร้อยล้านหยวนน่าจะเซ้งได้สักหกร้อยสาขา

นั่นหมายความว่า เขาต้องใช้พนักงานถึงหกพันคน!

เชี่ยเอ๊ย!

เฉียนจื้อหย่งไม่คิดก็แล้วไป พอคิดออกมาแล้วถึงกับสะดุ้งโหยง

พนักงานหกพันคน!

แล้วเขาต้องสัมภาษณ์ไปจนถึงเมื่อไหร่กัน?

รับวันละหกร้อยคนเหรอ?

วันหนึ่งทำงานหกชั่วโมง นั่นหมายความว่าหนึ่งชั่วโมงต้องรับให้ได้หนึ่งร้อยคน!

หนึ่งนาทีสองคน?

สามสิบวินาทีต่อหนึ่งคน

มันจะไปทำได้ยังไง?

ต่อให้ปล่อยให้คนมาสัมภาษณ์แนะนำตัวแค่สามสิบวินาทียังไม่พอเลย

หรือจะไม่ให้คนสัมภาษณ์แนะนำตัวเลย แต่นั่นมันก็ดูไม่ให้เกียรติคนเกินไปหน่อย

หรือว่าเขาจะต้องทำงานล่วงเวลา

ถ้าโอทีก็คงทำงานนี้เสร็จอยู่หรอก

แต่พนักงานทำงานแค่วันละหกชั่วโมง แล้วเรื่องอะไรเขาต้องมานั่งทำงานล่วงเวลาด้วยล่ะ?

เขาไม่เพียงแต่ไม่อยากทำงานล่วงเวลา แต่ยังอยากอู้งานเวลางาน แถมยังอยากหยุดเสาร์อาทิตย์อีกต่างหาก!

ไม่ได้การ งานรับสมัครคนเนี่ย ให้คนอื่นมาช่วยจัดการแทนจะดีกว่า

เฉียนจื้อหย่งพลันนึกถึงหลิวเกาต๋าขึ้นมา

ถึงหลิวเกาต๋าจะพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่เรื่องความเร็วในการทำภารกิจให้สำเร็จถือว่าสุดยอดมาก

ทว่าตอนนี้หลิวเกาต๋ายังอยู่ที่เมืองฮั่นเฉิง

จริงสิ ตรงนี้ก็มีพนักงานคนหนึ่งช่วยเขาได้ไม่ใช่หรือไง?

"ฉันต้องการคนหกพันคน นายช่วยฉันหาได้ไหม?" เฉียนจื้อหย่งถาม

หลิวเฟยเจี๋ยตกใจจนสะดุ้ง "เท่าไหร่นะครับ?"

"หกพันคน!" เฉียนจื้อหย่งตอบ

"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" ทุกคนถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน

หลิวเฟยเจี๋ยเอ่ยถาม "เถ้าแก่ครับ ร้านชานมของเรามีกี่สาขากันแน่ครับเนี่ย?"

เฉียนจื้อหย่งกล่าวว่า "ก็ไม่ได้เยอะเท่าไหร่หรอก ฉันกะว่าจะเปิดร้านใหม่ให้ได้หกร้อยสาขาภายในสิบวัน"

"หลังจากนั้นค่อยทยอยขยายเป็นหนึ่งพันสาขา"

"หลัก ๆ เป็นเพราะค่าเซ้งร้านในเมืองเซินซื่อแพงเกินไป ไม่อย่างนั้นเงินสามร้อยล้านหยวนน่าจะเซ้งได้สักหนึ่งพันสาขาไปแล้ว!"

ค่าเซ้งร้านในเมืองเซินซื่อแพงระยับจริง ๆ

ก็เพราะว่าร้านชานมชิงเย่ว์มักจะตั้งอยู่บนถนนย่านใจกลางเมือง

ถนนที่มีคนเดินพลุกพล่านมากเท่าไหร่ ค่าเซ้งก็ยิ่งสูงลิ่วขึ้นเท่านั้น

แน่นอนว่าสาขาแรกที่เขาไปเซ้งด้วยตัวเองนั้น เป็นเพราะเขายอมทุ่มเงินก้อนโต

แต่พวกโจวไคเทียนไม่ได้จ่ายแพงขนาดนั้น แต่ละคนพยายามกดราคาลงมาให้ได้มากที่สุด

หรือบางทำเล พวกเขาก็ไม่ต้องจ่ายค่าเซ้งด้วยซ้ำ สามารถเช่าพื้นที่พาณิชย์ที่เหมาะสมได้โดยตรงเลย

หกร้อยสาขา

สามร้อยล้านหยวน!

ทุกคนฟังแล้วรู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมาทันที

ปกติได้ยินแต่คนบนอินเทอร์เน็ตพูดถึงเงินหลักร้อยล้าน แต่ในชีวิตจริง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินการทำธุรกิจระดับร้อยล้านแบบนี้

หกร้อยสาขา ร้านละสิบคน ก็คือหกพันคน

คุณพระช่วย นี่พวกเขาไม่ได้จับพลัดจับผลูเข้ามาทำงานในบริษัทจดทะเบียนหรอกใช่ไหม?

บริษัทนี้มีสวัสดิการสารพัด มีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ แถมยังได้หยุดสัปดาห์ละสองวัน ดูเป็นมืออาชีพสุด ๆ

ตอนนี้ยังมีอีกตั้งหกร้อยสาขา แถมในอนาคตจะขยายเป็นหนึ่งพันสาขาอีก

จังหวะแบบนี้มันเตรียมตัวจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ชัด ๆ!

"เถ้าแก่ครับ เรื่องรับสมัครคนยกให้ผมจัดการเอง รับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อยไร้ที่ติแน่นอนครับ!" หลิวเฟยเจี๋ยตบหน้าอกตัวเองดังปัก

"ดีมาก!" เฉียนจื้อหย่งพยักหน้าทันที

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายคือรองผู้จัดการฝ่ายบุคคลของร้านชานม เงินเดือนเดือนละห้าหมื่นหยวน รับผิดชอบเรื่องการสรรหาคนไปก่อน!"

เขาตั้งใจว่าจะเรียกหลิวเกาต๋ามาเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคล

ร้านหม้อไฟน่ะไม่กล้าให้หลิวเกาต๋าดูแลอีกแล้ว ใครจะไปรู้ว่าจะก่อเรื่องแผลง ๆ อะไรขึ้นมาอีก

หลิวเฟยเจี๋ยช่วยเขารับคนมาได้หลายสิบคนแล้ว

หลังจากนี้ยังต้องรับอีกตั้งหลายพันคน

ดังนั้นตำแหน่งรองผู้จัดการจึงเหมาะสมอย่างยิ่ง

การให้เงินเดือนห้าหมื่นหยวนก็สมเหตุสมผลแล้ว!

เวลาเขาจะให้เงินเดือนพนักงานก็ต้องมีเหตุผลรองรับ จะมั่วซั่วเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นระบบจะไม่อนุญาต

พอได้ยินว่าได้เดือนละห้าหมื่นหยวน หลิวเฟยเจี๋ยก็ตาเป็นประกายวาววับ

เขายืนตรงตัวตรงแน่ว สบสายตาด้วยความเคารพ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม "เถ้าแก่ครับ ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเด็ดขาดครับ!"

เฉียนจื้อหย่งตบไหล่เขาเบา ๆ "ตั้งใจทำให้ดีล่ะ ฉันเชื่อมั่นในตัวนาย!"

พูดจบ เขาก็เริ่มประทับตราลงบนสัญญาจ้างของพนักงาน

ในช่วงเวลาที่เขาพูดคุยอยู่นั้น พนักงานก็พิมพ์สัญญาออกมาและเซ็นชื่อกันเรียบร้อยแล้ว

เฉียนจื้อหย่งจึงกดตรายางสีแดงลงไปทีละแผ่นดังปั๊กๆๆ

เมื่อเห็นสัญญาของตัวเองถูกประทับตรา ทุกคนก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

"เอาล่ะ เรื่องทางนี้ฝากนายจัดการด้วยแล้วกัน!" เฉียนจื้อหย่งกล่าว

เขาจะออกไปหาอะไรกินแล้ว

เขาไม่อยากกินข้าวขาหมูอีกต่อไป

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาชักสงสัยแล้วว่า ในเมื่อตนรับสมัครคนส่งอาหารแถวนี้มาหมดแล้ว จะยังมีคนมาส่งอาหารให้เขาอีกไหมเนี่ย

เขาจะไปลิ้มลองของอร่อยในเมืองเซินซื่อดูบ้าง

ได้โดดงานอย่างเปิดเผยและสง่างามแบบนี้ มันช่างสะใจจริง ๆ!

แต่พอลองคิดดูอีกที ระบบไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้เขาสักหน่อย จะเรียกว่าโดดงานได้ยังไงกัน!

เถ้าแก่แบบเขาไม่เคยได้เงินเดือนเลยสักบาท มิหนำซ้ำเงินของระบบเขายังแตะต้องไม่ได้แม้แต่สตางค์แดงเดียว ได้แต่แอบสบถด่าในใจ

พอเถ้าแก่เดินพ้นไป ทุกคนก็สุดจะกลั้น ส่งเสียงโห่ร้องยินดีกันลั่น

ทว่าพอหันกลับไปมอง เฉียนจื้อหย่งกลับเดินวนกลับมาอีกรอบ

ทุกคนต่างพากันเก้อเขินกระอักกระอ่วน

"ลืมหยิบโทรศัพท์น่ะ" เฉียนจื้อหย่งยิ้มพลางหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะติดมือไปด้วย

"เย่~" เฉียนจื้อหย่งยิ้มแล้วชูกำปั้นขึ้น

ตัวเขาเองก็ดีใจเหมือนกัน

มีพนักงานนี่มันดีจริง ๆ

โยนงานให้พวกนั้นทำไปให้หมด ส่วนตัวเองก็นั่งรอรับผลประโยชน์สบาย ๆ

บรรดาพนักงานพากันหัวเราะร่า

"เถ้าแก่ครับ คุณดีเกินไปแล้ว!" หลิวเฟยเจี๋ยกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

เขาไม่เคยเจอเถ้าแก่แบบนี้มาก่อนเลย

ถ้ารู้จักก่อนหน้านี้ เขาก็คงไม่ต้องวิ่งฝ่าลมฝ่าฝนไปส่งอาหารแล้ว

ใครบ้างที่อยากวิ่งส่งอาหาร

ไม่มีใครอยากทำหรอก

มันเหนื่อยเกินไป!

แต่เพื่อปากท้อง เพื่อเศษเงินไม่กี่หยวน ก็จำต้องตรากตรำทนลำบาก

เถ้าแก่ให้เงินเดือนเขาสูงขนาดนี้ ให้สวัสดิการดีขนาดนี้ เขารู้สึกเหมือนเลือดลมในกายกำลังพลุ่งพล่าน

ในเสี้ยววินาทีนี้ เขารู้สึกราวกับว่ายุคสมัยกำลังกวักมือเรียกหาเขาอยู่!

เขา หลิวเฟยเจี๋ยคนนี้ กำลังจะได้ก้าวขึ้นสู่เวทีที่เป็นของตัวเองแล้ว

พลางมองส่งแผ่นหลังของเถ้าแก่ที่เดินจากไป

ทุกคนก็พูดขึ้นว่า "ผู้จัดการหลิว พวกเราไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย เถ้าแก่รับพวกเราไว้หมดเลย สัมภาษณ์ก็ไม่ได้สัมภาษณ์ด้วยซ้ำ!"

หลิวเฟยเจี๋ยยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันบอกแล้วไง เถ้าแก่ไว้ใจฉันมาก ขอแค่เป็นคนที่ฉันพามา เขารับหมดแน่นอน!"

เมื่อวานดื่มเหล้ามากไปหน่อย เขาเลยคุยโม้โอ้อวดไปว่าทุกคนจะผ่านการคัดเลือก

วันนี้พาคนมาเยอะขนาดนี้ ในใจเขาก็กระวนกระวายไม่น้อย

แต่ในเมื่อพ่นคำพูดออกไปแล้ว ถ้าหลิวเฟยเจี๋ยต้องมากลืนน้ำลายตัวเอง มันไม่กลายเป็นตัวตลกหรอกหรือ แล้ววันข้างหน้าจะยังเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในยุทธจักรนี้ได้อีก!

แต่ผลลัพธ์กลับราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ ทำให้เขาวางหัวใจที่แขวนเติ่งลงได้เสียที

จังหวะนั้นเองมีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาว่า "พี่หลิว เถ้าแก่แชร์สูตรชานมลงในกลุ่ม ผมเหมือนเคยเห็นผ่านตาเลยแฮะ!"

ว่าแล้ว เขาก็ค้นหาในอินเทอร์เน็ต ไม่นานก็ค้นเจอสูตรชานมเหล่านั้นขึ้นมาจริง ๆ

ทุกคนมองดูกันแล้วก็ต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หลิวเฟยเจี๋ยพูดขึ้นว่า "เรื่องปกติ เถ้าแก่ยังหนุ่ม ไม่เข้าใจวงการชานมก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"จริงสิ กังจื่อ เมื่อก่อนนายเคยเปิดร้านชานมไม่ใช่เหรอ"

"มีสูตรที่อร่อยเป็นพิเศษบ้างไหม"

ชายหนุ่มเจ้าของฉายากังจื่อพยักหน้า "มีอยู่สองสูตรครับ เป็นสูตรที่ผมบังเอิญคลำทางคิดค้นขึ้นมาเอง รสชาติดีมากเลยทีเดียว!"

อีกคนหนึ่งพูดขึ้นมาทันทีว่า "จะไปทำเรื่องให้ยุ่งยากทำไม เดินไปถามร้านอื่นตรง ๆ เลยก็สิ้นเรื่อง!"

"ทั่วทั้งเมืองเซินซื่อนี้ มีร้านชานมร้านไหนบ้างที่พวกเราไม่คุ้นเคย"

นั่นน่ะสิ!

หลิวเฟยเจี๋ยตาสว่างขึ้นมาทันที

พวกเขาวิ่งรอกไปทั่วเมืองทั้งวันทั้งคืนมานับไม่ถ้วน โดยเฉพาะร้านชานม วันไหนไม่ได้ส่งสักหลายสิบแก้วสิถึงจะเรียกว่าผิดปกติ

สนิทสนมกับพนักงานร้านชานมจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้ว

"จะไปถามทำไมให้เสียเวลา ดึงตัวพนักงานร้านอื่นมาเลยดีกว่า! เงินเดือนสูงลิบขนาดนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครไม่อยากมา!" ใครคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างป๋า ๆ

ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่เถ้าแก่ให้เงินเดือนสูงลิ่ว มันเลยกลายเป็นความมั่นใจของพวกเขายังไงล่ะ!