ตอนที่ 75 เรื่องนี้ผมถนัด

หลิวเฟยเจี๋ยคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าที่เขาพูดมีเหตุผลอย่างยิ่ง

"พวกนายแยกย้ายกันไปดึงตัวคนมา"

"ไม่สิ ไม่ใช่ไปดึงตัว แต่คือไปช่วยพวกเขาให้พ้นจากทะเลทุกข์!"

"พวกนายน่าจะคุ้นเคยกับพนักงานร้านชานมพวกนั้นดีอยู่แล้ว ร้านชานมปิงมี่ให้เงินเดือนหมื่นกว่า มีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ คิดว่าพวกนายคงรู้ว่านี่หมายถึงอะไร!"

"สิ่งที่เราต้องทำก็คือช่วยให้พี่น้องเหล่านั้นหลุดพ้นจากทะเลทุกข์โดยเร็ว แล้วมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวใหญ่ของร้านชานมปิงมี่เรา"

คำพูดของหลิวเฟยเจี๋ยเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเปี่ยมพลัง

ตอนนี้เขาเป็นรองผู้จัดการฝ่ายบุคคลแล้ว จะต้องจัดการงานที่เถ้าแก่สั่งมาให้เรียบร้อยสมบูรณ์แบบที่สุด

แล้วจะมีใครทำงานนี้ได้ดีไปกว่าพนักงานที่พร้อมทำงานอยู่แล้วของร้านชานมอื่นอีกล่ะ

นี่มันทางลัดชัดๆ!

"เดี๋ยวนะ ชื่อกลุ่มของพวกเราคือเฟยหวง แล้วยังมีชื่อคนอีกสองสามคนที่ผมคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินในเน็ตมาก่อน" ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น

เฟยหวงงั้นเหรอ

ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง!

มีคนนึกออกในทันที "ผมรู้แล้ว! ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงที่เมืองฮั่นเฉิง ในเน็ตดังมากเลยนะ สินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตถูกสุดๆ!"

"ถึงขนาดติดป้ายราคาต้นทุนให้เห็นจะๆ จุดขายคือความโปร่งใสเปิดเผยล้วนๆ"

"ตอนนี้มีคนแห่กันไปเช็กอินที่นั่นเพียบเลย!"

คนที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว เล่นเน็ตกันแทบทุกคน ย่อมต้องเคยได้ยินชื่อเฟยหวงมาบ้างไม่มากก็น้อย

พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ทุกคนต่างก็พลอยนึกขึ้นมาได้

"คุณพระช่วย ร้านชานมปิงมี่เป็นซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงมาลงทุนหรอกเหรอ เถ้าแก่ชื่อเฉียนจื้อหย่ง หรือว่าจะเป็นเถ้าแก่เฉียนในตำนานคนนั้นน่ะ?!"

"ได้ยินมาว่าเถ้าแก่เฉียนใจกว้างสุดๆ ปฏิบัติต่อพนักงานดีเหลือเกิน ทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงวันหนึ่งทำงานแค่วันละหกชั่วโมงเท่านั้น"

"พนักงานทุกคนมีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ หยุดได้สัปดาห์ละสองวัน สวัสดิการดีเลิศ"

"นอกจากนี้ พอทำกำไรได้แล้วยังมีเงินปันผลให้อีกด้วย!"

ทุกคนต่างชะงักไป

พลางหยิบสัญญาขึ้นมาดู

ก็จริงอย่างที่ว่านั่นแหละ!

ทั้งเวลาทำงาน สวัสดิการ ทุกอย่างตรงกันเป๊ะ

ที่แท้พวกเขาก็ได้เข้ามาอยู่ในเครือเฟยหวงนี่เอง

ทุกคนตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

ถึงขั้นมีคนกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ!

"พี่หลิว หมายความว่าถ้าพวกเราทำกำไรได้ ก็จะได้เงินปันผลด้วยใช่ไหมครับ" มีคนส่งเสียงถาม

แม้จะเป็นคำถาม แต่น้ำเสียงกลับมั่นใจอย่างยิ่ง

ในเมื่อเป็นเถ้าแก่เฉียนคนนั้น พอทำกำไรได้ก็ต้องแจกปันผลให้พวกเขาแน่นอน!

หัวใจของทุกคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เดิมทีพวกเขายังแอบกังวลว่า เถ้าแก่ให้เงินเดือนและสวัสดิการสูงขนาดนี้

ร้านจะเจ๊งไปเพราะต้นทุนสูงเกินไปหรือเปล่า

แต่ตอนนี้พวกเขาไม่กังวลแล้ว

นี่มันซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเชียวนะ!

เถ้าแก่ที่พวกเขาติดตามคือเฉียนจื้อหย่ง!

ชายผู้เป็นตำนานแห่งวงการธุรกิจ

ในเน็ตต่างยกย่องเขาว่า เปิดตัวก็พุ่งสู่จุดสูงสุด ไม่เคยปราชัยแม้แต่ครั้งเดียว!

ภายใต้การบริหารของเขา ร้านชานมจะต้องสร้างความรุ่งโรจน์ได้อีกครั้งอย่างแน่นอน!

เฉียนจื้อหย่งเป็นคนรุ่นใหม่ คนส่งเดลิเวอรีส่วนใหญ่ก็เป็นคนรุ่นใหม่เช่นกัน

แต่เดิมพวกเขาก็ให้ความสนใจเฉียนจื้อหย่งเป็นอย่างมากอยู่แล้ว เพียงแต่ติดตามอยู่แค่ในโลกออนไลน์ ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งจะได้เห็นตัวเป็นๆ!

ไอดอลที่ตนชื่นชมมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าแบบมีชีวิตชีวาจริงๆ เช่นนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกมหัศจรรย์ใจอย่างบอกไม่ถูก!

ทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจในอนาคต

แต่ละคนฮึกเหิมกระปรี้กระเปร่า

"ในเมื่อเป็นเถ้าแก่เฉียน ก็ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้มากความแล้ว แค่บอกฐานะของเถ้าแก่เฉียนไปตรงๆ แถมเงินเดือนยังสูงลิ่วขนาดนี้"

"ฉันว่าขอแค่ปล่อยข่าวออกไปว่าร้านชานมเรากำลังรับคนอยู่ ไม่ต้องไปดึงตัวเลยด้วยซ้ำ เดี๋ยวคนก็แห่กันมาจนหัวกระไดไม่แห้งแล้ว"

ขณะที่ทุกคนกำลังวางแผนปฏิบัติการอยู่นั้น โจวไคเทียนก็ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับเข้ามาพอดี

เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาด!

วันนี้ตระเวนคุยไปตั้งหลายร้าน คอแห้งผาก ท้องก็ร้องจ๊อกๆ ไม่มีกระทั่งเวลากินข้าว

เมื่อเห็นว่าในบริษัทมีคนเยอะขนาดนี้ โจวไคเทียนก็ประหลาดใจไม่น้อย

หลิวเฟยเจี๋ยเห็นคนนอกเดินเข้ามาก็เอ่ยทัก "คุณมาสัมภาษณ์งานใช่ไหมครับ เอาเรซูเม่มาด้วยหรือเปล่า"

โจวไคเทียนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า "ผมคือประธานของร้านชานมปิงมี่ คุณคือ...?"

ได้ยินดังนั้น หลิวเฟยเจี๋ยก็ร้องอุทานด้วยความยินดี "คุณคือประธานโจวเหรอครับ!"

"ยินดีที่ได้พบครับ ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว!"

"ผมหลิวเฟยเจี๋ย เป็นรองผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่เถ้าแก่เฉียนเพิ่งแต่งตั้งครับ!"

โจวไคเทียนเลิกคิ้วขึ้น เถ้าแก่ก็คือเถ้าแก่จริงๆ ความรวดเร็วในการลงมือทำเป็นสิ่งที่เขาเทียบไม่ติดเลย

แป๊บเดียวก็รับคนมาได้เยอะขนาดนี้แล้ว!

"เมื่อกี้พวกคุณกำลังคุยอะไรกันอยู่เหรอครับ" โจวไคเทียนถามด้วยความสงสัย

หลิวเฟยเจี๋ยตอบว่า "ผมคิดว่าในเมื่อเป็นการรับคนเข้าบริษัท ก็ควรจะหาคนที่ทำงานเป็นมาให้ได้มากที่สุดครับ"

"ก็เลยอยากจะไปดึงตัวพนักงานจากร้านชานมเจ้าอื่นมา!"

"พอดีพวกเราที่เป็นไรเดอร์สนิทกับพนักงานร้านชานมเจ้าอื่นอยู่แล้ว แถมเถ้าแก่ยังให้เงินเดือนพวกเราสูงขนาดนี้ คิดว่าถ้าไปดึงตัวมาจากร้านอื่น หมูตู้แน่นอนครับ"

ตระเวนดึงตัวคนเนี่ยนะ?

โจวไคเทียนสะดุ้งตกใจ โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน "ทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดครับ!"

"เราจะเที่ยวไปสร้างศัตรูรอบทิศไม่ได้!"

"เฟยหวงซูเปอร์มาร์เก็ตของเราผูกมิตรกับคนอื่นมาโดยตลอด"

"เรื่องการไปเที่ยวขุดเอาคนของร้านอื่นแบบนี้ ทำไม่ได้เด็ดขาดครับ!"

หลิวเฟยเจี๋ยมีสีหน้าหงอยลงไปบ้าง

"แต่ว่า..." โจวไคเทียนครุ่นคิดแล้วกล่าวต่อ "มีอยู่ร้านหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น"

"นั่นก็คือร้านชานมชิงเย่ว์!"

"เถ้าแก่ของเรามีเรื่องบาดหมางกับร้านชานมชิงเย่ว์อยู่!"

ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็พากันประหลาดใจ

หลิวเฟยเจี๋ยอยากรู้จนเนื้อเต้น "เถ้าแก่มีเรื่องอะไรกับร้านชานมชิงเย่ว์เหรอครับ"

โจวไคเทียนไม่ได้ปิดบัง เพราะอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอะไรอยู่แล้ว

"ลูกชายของเจ้าของร้านชานมชิงเย่ว์เหยียดหยามต่อหน้าเถ้าแก่ว่าเถ้าแก่จน แถมยังด่าพ่อแม่ของเถ้าแก่ว่าเป็นพวกขี้แพ้ไม่ได้เรื่อง"

"บอกตามตรงนะ ที่คราวนี้มาเปิดร้านชานมที่เมืองเซินซื่อ นอกจากจะเป็นโครงการที่ทำเงินได้ดีมากแล้ว"

"ก็ยังเป็นเพราะสื่อหงจ้วง ลูกชายของเจ้าของร้านชานมชิงเย่ว์ทำตัวล้ำเส้นเกินไปจริงๆ"

"เขาถือดีว่ามีแบ็กหลังเป็นประเทศซากุระ เลยทำตัวไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหม เถ้าแก่ก็เลยอยากจะสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้าง"

"ทำเลร้านใหม่อยู่ในกลุ่มแชตหมดแล้ว ถ้าทุกคนสังเกตให้ดีก็น่าจะเห็นว่า ร้านใหม่ทั้งหมดในตอนนี้ ล้วนอยู่ใกล้กับร้านชานมชิงเย่ว์ทั้งนั้น"

ทุกคนก้มลงดูทำเลร้านใหม่ในกลุ่มแชตทันที

พวกเขาคุ้นเคยกับเมืองเซินซื่อเป็นอย่างดี

โดยเฉพาะร้านชานม หลับตาก็ยังนึกออกว่าอยู่ตรงไหน

พอดูแบบนี้ ทุกคนก็พบว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆ!

ร้านชานมของพวกเขา ตั้งอยู่ล้อมรอบร้านชานมชิงเย่ว์เอาไว้หมดเลย

มิหนำซ้ำ มีร้านชานมชิงเย่ว์หนึ่งร้าน ร้านชานมปิงมี่ของพวกเขาก็เปิดใหม่ประกบถึงสองร้าน!

คนหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความโมโห "ผมเกลียดคนประเทศซากุระที่สุดแล้ว!"

"ในเมื่อเถ้าแก่มีเรื่องกับร้านชานมชิงเย่ว์ งั้นก็ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงแล้ว ไปกวาดคนของพวกมันมาให้เกลี้ยงเลย!"

"ร้านเราต้องการสิบคน แต่ร้านชานมชิงเย่ว์ ร้านหนึ่งมีคนอย่างมากแค่สี่คน จะกวาดมาให้หมดไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย!"

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

มีคนชี้ไปที่แผนที่บนหน้าจอมือถือแล้วพูดว่า "ร้านนี้ผมคุ้นเคยดี ผมมีเพื่อนซี้ทำงานอยู่ที่ร้านนี้ เดี๋ยวผมไปขุดคนร้านนี้เอง!"

"ร้านนี้ผมจัดการเอง!" มีคนเสนอตัวขึ้นมาอีกคน

ส่วนใหญ่ต่างก็มีคนรู้จักกันทั้งนั้น ไม่นานก็แบ่งหน้าที่กันจนเสร็จสรรพ

หลิวเฟยเจี๋ยพูดอย่างดีใจ "ดีมาก พอเลิกงานแล้วพวกนายก็นัดพวกเขาออกมาสังสรรค์กัน รีบจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด"

"จริงสิครับ" สายตาของหลิวเฟยเจี๋ยมองไปทางโจวไคเทียน "ผู้จัดการทั่วไปครับ คุณเปิดร้านใหม่ต้องการให้ผมช่วยอะไรไหมครับ"

"ผมคุ้นเคยกับย่านการค้าต่างๆ ในเมืองเซินซื่อเป็นอย่างดี แถมยังรู้จักกับเจ้าของร้านตั้งหลายร้านด้วยครับ"

"ไม่ว่าจะเป็นการเซ้งร้านต่อ หรือเช่าหน้าร้านโดยตรง ผมช่วยจัดการได้หมดเลยครับ"

โจวไคเทียนดีใจเป็นล้นพ้น

หรือว่าหลิวเฟยเจี๋ยคนนี้ จะเป็นคนที่เถ้าแก่จงใจทิ้งไว้ให้ช่วยเขา?

ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!

เฉินจิ่งฝูผู้เป็นเจ้าของตึกเคยบอกไว้แล้วว่า เฉียนจื้อหย่งคือกุนซือในยุคโบราณที่คำนวณได้หมดทั้งดินฟ้าอากาศ ชัยภูมิ และกำลังคน

เฉียนจื้อหย่งชอบเดินหมากก้าวเดียวแต่มองการณ์ไกลไปถึงสิบก้าว!

ถ้าอย่างนั้น หลิวเฟยเจี๋ยก็คือไพ่เด็ดที่เฉียนจื้อหย่งจงใจทิ้งเอาไว้ใช่หรือไม่?