ตอนที่ 76 ไม่จริงจัง

ช่างเถอะ จะใช่หรือไม่ก็ตาม ขอแค่ใช้งานได้ดีก็พอแล้ว!

โจวไคเทียนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "น้องหลิวเฟยเจี๋ย ผมต้องการความช่วยเหลือจากนายจริง ๆ นะ!"

หลิวเฟยเจี๋ยได้ยินโจวไคเทียนพูดแบบนั้นก็ดีใจเป็นล้นพ้น

นี่มันโอกาสที่หัวหน้าเปิดทางให้เขาได้แสดงฝีมือชัด ๆ!

หลิวเฟยเจี๋ยใคร่ครวญคำพูดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าว "ผมพอจะมีความรู้เรื่องทำเลห้องแถวอยู่บ้างครับ ห้องแถวร้านค้าน่ะแบ่งออกเป็น 'ถนนหยิน' กับ 'ถนนหยาง'"

"ถนนหยางคนเดินผ่านเยอะ ค้าขายดี ส่วนถนนหยินคนเดินผ่านดูเหมือนเยอะก็จริง แต่ไม่มีใครแวะเข้าร้านมาจับจ่ายเลย การค้าซบเซาสุด ๆ"

"แล้วก็มีทำเลบางแบบที่ห้ามเอาเด็ดขาดครับ อย่างเช่นหน้าร้านมีขั้นบันไดสูง ๆ"

"ฮวงจุ้ยของร้านพวกนี้แย่มาก ใครเซ้งต่อเป็นต้องเจ๊งทุกราย!"

"..."

โจวไคเทียนยิ่งฟังก็ยิ่งตื่นเต้น

นี่ไหนเลยจะแค่พอมีความรู้ นี่มันเซียนตัวจริงเสียงจริงเลยต่างหาก!

ก็นั่นสินะ หลิวเฟยเจี๋ยเป็นไรเดอร์ส่งอาหารนี่นา

เขาวิ่งรอกอยู่ข้างนอกมาตลอดทั้งปี ตระเวนไปทั่วทุกตรอกซอกซอย ร้านชานมเอย ร้านอาหารเล็ก ๆ เอย ย่อมคุ้นเคยยิ่งกว่าใครเป็นไหน ๆ

จะถามทางให้ถามคนขับแท็กซี่ จะหาทำเลร้านให้ถามไรเดอร์ส่งอาหาร นี่เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดหลักแหลมที่สุดแล้ว!

แถมคนพวกนี้ยังเป็นระดับไรเดอร์รุ่นเก๋ากันทั้งนั้น!

โจวไคเทียนจับมือหลิวเฟยเจี๋ยหมับ "น้องหลิว นายต้องช่วยฉันนะ!"

"สองวันนี้ฉันเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้วจริง ๆ!"

"กลัวก็แต่จะทำงานที่เถ้าแก่สั่งมาได้ไม่ดี"

"ทุกวันนี้คิดจนหัวแทบระเบิด กลางค่ำกลางคืนก็นอนไม่หลับเลยสักตื่น!"

โจวไคเทียนพูดไปน้ำตาน้ำมูกก็แทบจะไหลพราก

ความกดดันของเขามันมหาศาลเกินไปแล้ว!

ภายในสิบวันต้องเปิดร้านให้ได้หกร้อยสาขา ภารกิจนี้มันหินเกินไปจริง ๆ!

ตกวันหนึ่งต้องเปิดให้ได้ถึงหกสิบสาขา

อย่าว่าแต่หาทำเลร้านเลย ต่อให้มีร้านตั้งอยู่ตรงหน้าแล้วเดินเข้าไปคุยสัญญาเช่ากับเจ้าของห้องแถวได้ทันที วันเดียวก็ไม่มีทางเจรจาจบได้ถึงหกสิบร้านหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น บางครั้งเจ้าของห้องแถวยังมีธุระออกไปข้างนอก เขาต้องรอให้อีกฝ่ายกลับมา เสียเวลาไปไม่รู้เท่าไหร่

ต่อให้หมุนตัวทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่หยุดพัก วันหนึ่งก็ไม่มีทางเปิดได้ถึงหกสิบสาขาอยู่ดี

ส่วนคนที่เหลืออีกไม่กี่คนน่ะหรือ

นอกจากหลี่เหลียนกับจูต้าเฉียงที่พอจะพึ่งพาได้บ้างแล้ว เยี่ยเสี่ยวฉินความสามารถก็ยังไม่พอ ส่วนเว่ยเสี่ยวเยี่ยนนั่นก็จอมอู้งานตัวแม่

เว่ยเสี่ยวเยี่ยนน่ะมีความสามารถอยู่หรอก

แต่เธอไม่คิดจะลดตัวลงมาทำงานแบบนี้

พอมาถึงเมืองเซินซื่อก็ไม่ได้ออกไปตระเวนหาทำเลร้านเลยสักนิด แต่กลับไปเดินช้อปปิ้งสบายใจเฉิบ แถมยังอ้างอย่างหรูหราว่ามาสำรวจตลาด

และที่สำคัญที่สุดคือ เถ้าแก่สั่งกำชับมาชัดเจนว่าห้ามพวกตนทำงานล่วงเวลา

เพราะฉะนั้น ที่พวกตนแอบทำงานล่วงเวลากันอยู่ทุกวันนี้ก็คือต้องแอบทำแบบลับ ๆ

ในเมื่อเว่ยเสี่ยวเยี่ยนปฏิบัติตามคำสั่งของเถ้าแก่อย่างเคร่งครัด ไม่ยอมทำงานล่วงเวลาแม้แต่นาทีเดียว จะว่าเธอทำผิดก็ไม่ได้

เขาจึงพูดอะไรไม่ได้เลยสักคำ

ขืนไปฟ้องเถ้าแก่เข้า จากนิสัยของเถ้าแก่ที่เขารู้จัก ดีไม่ดีจะโดนด่ากลับมาเสียเองด้วยซ้ำ!

ตอนนี้กลุ่มของหลิวเฟยเจี๋ยจึงเปรียบเสมือนถ่านไฟที่ส่งมาช่วยคลายหนาวให้เขาทันเวลาแท้ ๆ!

"ผู้จัดการใหญ่ครับ พวกเราพร้อมจะลุยไฟฝ่าดงหนามเพื่อบริษัทโดยไม่เสียดายชีวิตเลยครับ!" หลิวเฟยเจี๋ยประคองโจวไคเทียนพลางเอ่ยอย่างหนักแน่นจริงจัง

คนอื่น ๆ ต่างก็มองโจวไคเทียนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจเช่นกัน

ในวงการไรเดอร์ส่งอาหารของพวกเขานั้น ขอแค่ลูกค้าให้ทิป จะบุกฝ่าพายุฝนแค่ไหนก็ไม่หวั่น ไม่กลัวความยากลำบาก และไม่เคยบ่นเหนื่อยเลยสักคำ

ทำตามความต้องการของลูกค้าได้อย่างสมบูรณ์แบบเสมอ

เฉียนจื้อหย่งให้เงินเดือนพวกเขาเดือนละหมื่นกว่าหยวน แถมยังมีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพให้อีกต่างหาก

งานแค่นี้ต่อให้ต้องบุกป่าฝ่าดงข้ามน้ำข้ามทะเลก็ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว สบายมาก!

...

เที่ยงวันถัดมา เฉียนจื้อหย่งที่โดดงานไปเต็ม ๆ หนึ่งวันก็บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า พอก้าวขาออกจากโรงแรมได้ก็ตรงดิ่งไปยังร้านอาหารด้านล่างทันที

ตอนนี้มีเงินแล้ว เขาก็ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี เวลาพักโรงแรมก็ไม่คิดจะนอนห้องมาตรฐานธรรมดา ๆ อีกต่อไป

ทั้งยังไม่สั่งอาหารเดลิเวอรีด้วย แต่ยอมเดินออกมากินข้างนอกด้วยตัวเอง!

เพียงแต่ว่า... วันนี้ดูเหมือนคนจะเยอะเป็นพิเศษ

พอเดินมาถึงร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เฉียนจื้อหย่งเห็นภาพผู้คนเบียดเสียดยัดเยียดจนแน่นขนัดก็ยกมือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ

เมื่อวานมาคนยังไม่เยอะขนาดนี้เลย วันนี้ทำไมคนถึงได้แห่กันมาเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย?

เขาเดินเข้าไปในร้าน สั่งไก่อบดินเผาของโปรดมาหนึ่งที่

ไก่อบดินเผาของที่นี่รสชาติอร่อยเด็ดขาดจริง ๆ

ติดอยู่แค่ว่าขั้นตอนการทำค่อนข้างนานไปหน่อย

ยิ่งในสถานการณ์ที่คนแน่นเอี้ยดขนาดนี้ด้วยแล้ว

ทว่าเฉียนจื้อหย่งมีความอดทนสูงมาก

เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีธุระอะไรต้องทำอยู่แล้ว

แต่คนในร้านเยอะเกินไปจริง ๆ โต๊ะนั่งก็ไม่มีเหลือเลยสักตัว ดูท่าคงต้องซื้อใส่กล่องกลับไปกินที่โรงแรมเสียแล้ว

เฉียนจื้อหย่งแอบบ่นพึมพำในใจ "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย ทำไมวันนี้คนถึงได้เยอะขนาดนี้?"

"เมื่อวานตอนเย็นคนยังไม่เยอะขนาดนี้เลยแท้ ๆ!"

"หรือว่าการค้าตอนมื้อเที่ยงจะขายดีกว่ามื้อเย็นกันนะ?"

ปกติแล้วพวกร้านอาหารมักจะขายดีในช่วงบ่ายไปจนถึงช่วงค่ำ ส่วนมื้อเที่ยงลูกค้าน่าจะบางตากว่าแท้ ๆ

ในจังหวะนั้นเอง เฉียนจื้อหย่งก็ได้ยินเสียงคนหลายคนข้าง ๆ บ่นกระปอดกระแปดและสบถด่าลอยมาเข้าหู

"ผีเข้าจริง ๆ วันนี้ผมสั่งเดลิเวอรี แต่แพลตฟอร์มดันไม่มีคนรับออร์เดอร์เลย เมืองเซินซื่อออกจะใหญ่โต เป็นไปได้ยังไงที่จะมีไรเดอร์ไม่พอ?"

"นายเพิ่งจะรู้ตัวเหรอ? เมื่อวานฉันสั่งไปตั้งนานกว่าจะมีคนรับออร์เดอร์ ฉันก็ว่าอยู่แล้วเชียวว่ามันมีอะไรแปลก ๆ!"

อีกคนพูดขึ้นมาว่า "ฉันได้ยินมาว่า มีบริษัทหนึ่งเหมาไรเดอร์ส่งอาหารไปจนเกลี้ยงเลยนะ!"

พอได้ยินคนนี้พูด ทุกคนต่างก็โกรธจัดขึ้นมาทันที "มีคนเหมาไรเดอร์ไปหมดเลยงั้นเหรอเนี่ย?"

"ฮึ ทำให้ฉันไม่ได้กินข้าวแถวยังต้องถ่อลงมาข้างล่างเองอีก ถ้าฉันรู้นะว่าเป็นฝีมือใคร ฉันจะสับมันเป็นหมื่น ๆ ชิ้นเลยคอยดู"

คนข้าง ๆ เอ่ยอย่างแค้นเคือง "ถูก ต้องนับฉันด้วยคนหนึ่ง ฉันจะฉีกร่างมันด้วยมือเปล่าเลย!"

"ก็เหมือนกับไก่อบโอ่งตัวนี้นี่แหละ สองมือจับขามันคนละข้าง แล้วก็ฉีกกระชากออกสองฝั่งแบบนี้!"

ทันใดนั้น ไก่ในมือของเขาก็ถูกฉีกขาดเป็นสองท่อนจากล่างขึ้นบนทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ เฉียนจื้อหย่งก็รีบหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง

จังหวะนั้นเอง พนักงานในร้านก็นำไก่ของเฉียนจื้อหย่งมาส่งให้พอดี "ไก่ของคุณได้แล้วค่ะ!"

เฉียนจื้อหย่งสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ หันขวับไปมอง เห็นพนักงานสาวสวยกำลังยื่นไก่อบโอ่งตัวหนึ่งมาให้

เขาก้มหน้าก้มตา รีบคว้าเอาไก่อบโอ่งมาจากมืออีกฝ่าย แล้ววิ่งเผ่นแน่บออกไปราวกับหนีตาย

ทุกคนต่างพากันมองตามด้วยความงุนงง

"เกือบไปแล้ว!" เฉียนจื้อหย่งที่รอดพ้นเคราะห์กรรมมาได้อย่างหวุดหวิด กุมหว่างขาของตัวเองพลางปาดเหงื่อเย็นเยียบที่หน้าผาก

อากาศค่อนข้างหนาว แต่แผ่นหลังของเฉียนจื้อหย่งกลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ผู้คนที่เดินรีบเร่งมาหาข้าวกินแถวนั้น ต่างมีสีหน้าหงุดหงิดแค้นเคืองปนอยู่ไม่น้อย

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า คนพวกนี้น่าจะไม่มีใครส่งอาหารให้ ถึงได้จำใจต้องถ่อสังขารออกมาเอง

ความอาฆาตแค้นในใจของพวกเขานั้น เฉียนจื้อหย่งสัมผัสได้ถึงก้นบึ้งของหัวใจเลยทีเดียว

"รีบไปซื้อชานมสักแก้ว แล้วกลับโรงแรมทันทีดีกว่า ที่นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!"

เฉียนจื้อหย่งโกยอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว

ถ้าไม่ใช่เพราะไก่อบโอ่งเป็นของคาวและเลี่ยน จนต้องมีเครื่องดื่มมาตัดเลี่ยนถึงจะอร่อยละก็ เขาคงอยากจะมุดหัวกลับโรงแรมไปตั้งแต่ตอนนี้แล้ว

แถวนี้มีร้านชานมอยู่ไม่น้อย

เฉียนจื้อหย่งพลันเหลือบไปเห็นร้านที่คุ้นตาเข้าแห่งหนึ่ง... "ร้านชานมชิงเย่ว์" ของบ้านสื่อหงจ้วงนั่นเอง

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมร้านชานมร้านนี้ถึงปิดไปแล้วล่ะ เมื่อวานยังเปิดดี ๆ อยู่เลยแท้ ๆ?" เฉียนจื้อหย่งไม่เข้าใจเอาเสียเลย

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

ที่ไหนมีร้านชานมชิงเย่ว์ ที่นั่นก็ต้องมีร้านชานมปิงมี่ของพวกเขาตั้งอยู่ด้วยอย่างแน่นอน

ถ้าอย่างนั้น แถวนี้จะต้องมีร้านชานมปิงมี่อยู่แน่ ๆ!

แล้วก็จริงดั่งคาด พอมองขึ้นไป ก็เห็นร้านชานมปิงมี่สองร้านกำลังประกบหนีบร้านชานมชิงเย่ว์ไว้ตรงกลางพอดิบพอดี

ทันใดนั้น ก็มีคนเห็นว่าร้านชานมชิงเย่ว์ปิดตัวลง จึงบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดอย่างยิ่ง

"วันนี้ฉันอยากดื่มมะนาวชิงเย่ว์สักหน่อย ทำไมร้านชานมชิงเย่ว์ถึงปิดไปได้ล่ะ?" เด็กสาวคนนั้นโกรธมาก แก้มป่องจนแดงก่ำไปหมด

สั่งเดลิเวอรีไม่ได้ก็แย่พอแล้ว ร้านชานมยังจะมาปิดอีก กะจะไม่ให้คนเขามีชีวิตรอดกันเลยหรือยังไง?

เฉียนจื้อหย่งรู้สึกเหมือนว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวโยงกับตัวเองเข้าให้แล้ว เขาจึงยิ่งหดคอผลุบเข้าไปในคอเสื้อลึกกว่าเดิม

เพื่อนสาวคนสนิทที่อยู่ข้าง ๆ ปลอบเธอว่า "ไม่เป็นไรหรอก ร้านชานมปิงมี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีเมนูแบบเดียวกันเลย ชื่อมะนาวปิงมี่ไง"

เด็กสาวแก้มป่องพูดขึ้นมาว่า "แต่ฉันจะกินมะนาวชิงเย่ว์นี่นา!"

"เสี่ยวจวี๋ เธอไม่ใช่ว่าไม่รู้สักหน่อย เมนูโปรดที่สุดของฉันก็คือมะนาวชิงเย่ว์ ต้องดื่มวันละแก้วทุกวันเลยนะ!"

เด็กสาวที่ชื่อเสี่ยวจวี๋เบ้ปากแล้วพูดว่า "พนักงานของร้านชานมปิงมี่ร้านนั้นน่ะ ก็คือพนักงานของร้านชานมชิงเย่ว์เมื่อก่อนนั่นแหละ"

"พนักงานคนเดิม วัตถุดิบก็แบบเดิม!"

"นอกจากเปลี่ยนชื่อแล้ว รสชาติเหมือนกันเป๊ะทุกอย่าง"

"มะนาวชิงเย่ว์แก้วละสิบหกหยวน มะนาวปิงมี่แก้วละหกหยวน!"

เด็กสาวแก้มป่องเบิกตากว้าง หันขวับไปมองพนักงานของร้านชานมปิงมี่ทันที

ไม่ใช่ว่านั่นคือพนักงานของร้านชานมชิงเย่ว์จริง ๆ หรอกเหรอ?

ย้ายค่ายมางั้นเหรอ?

จริงสิ แก้วละหกหยวนเองนี่นา!

แถมรสชาติยังเหมือนกันอีกต่างหาก!

เธอจะได้สัมผัสกับอิสรภาพในการดื่มชานมแล้ว!

"ฉันไม่ได้เสียดายเงินหรอกนะ ฉันแค่รู้สึกว่าชื่อมะนาวปิงมี่มันเพราะกว่าเฉย ๆ"

"มะนาวชิงเย่ว์น่ะเหรอ เชอะ..." เด็กสาวพูดอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ "ฟังชื่อดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ชื่อที่ดี หมายังไม่แดกเลย!"