ตอนที่ 77 หั่นแล้วหั่นอีก

ภายในวิลล่าหรูหราแห่งหนึ่งในเมืองเซินซื่อ

สื่อหย่งฉาง เจ้าของร้านชานมชิงเยวี่ยที่เพิ่งตื่นเช้าตรู่ยังไม่ทันลุกจากเตียง ก็ถูกเสียงโทรศัพท์ดังรบกวนจนต้องตื่นเต็มตา

ผู้จัดการทั่วไปของร้านชานมโทรหาเขา เพื่อรายงานว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกับร้านชานมแล้ว

"อะไรนะ พนักงานร้านชานมแห่กันลาออกยกชุดงั้นเหรอ"

"หนีไปอยู่ร้านชานมปิงมี่ที่อยู่ข้างๆ กันหมดเลยเนี่ยนะ" สื่อหย่งฉางหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร้านชานมปิงมี่นี่มันคืออะไรมาจากไหน

แต่เช้าตรู่อย่างนี้ เขารีบบึ่งไปบริษัทด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ ทันทีที่ถึงก็เรียกตัวผู้จัดการมาซักถามสถานการณ์ให้กระจ่างชัดตรงหน้า

ผู้จัดการทั่วไปจึงรายงานสิ่งที่เกิดขึ้น รวมถึงเรื่องที่ตนไปสืบสาวราวเรื่องมาให้เจ้านายฟังตามความจริงทั้งหมด

พอได้ฟังรายงานจบ สีหน้าของสื่อหย่งฉางก็เขียวคล้ำขึ้นมาทันที

"แปลว่า ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่ลูกชาย 'หัวแก้วหัวแหวน' ของฉันก่อขึ้นมางั้นสิ!" สื่อหย่งฉางโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

ผู้จัดการทั่วไปก้มหน้าเงียบ ไม่กล้าเอ่ยคำใด

สื่อหย่งฉางโกรธจนอกแทบระเบิด

"แล้วจะแก้ปัญหายังไง" สื่อหย่งฉางถาม

ผู้จัดการทั่วไปเอ่ย "เถ้าแก่ครับ ตอนนี้พนักงานลาออกไปหมดแล้ว เราทำได้แค่เร่งรับสมัครคนใหม่เข้ามาให้เร็วที่สุดครับ"

ได้ยินดังนั้น สื่อหย่งฉางจึงแย้งว่า "เราจะโยกย้ายคนจากสาขาอื่นมาขัดตาทัพไปก่อนไม่ได้รึไง"

สาขาของร้านชานมชิงเยวี่ยมีอยู่ไม่น้อย นอกจากในเมืองเซินซื่อแล้ว เมืองอื่นก็ยังมีสาขาอยู่อีก

ดึงพนักงานมาสาขาละคนเพื่อช่วยกู้วิกฤตินี้ไปก่อน ก็น่าจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

ผู้จัดการทั่วไปส่ายหน้าด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "เกรงว่าจะไม่ได้ครับ"

"คนของร้านชานมปิงมี่ตั้งร้านอยู่ข้างๆ เลย ด้วยเงินเดือนของร้านชานมปิงมี่ ถ้าเราดึงคนมาคนหนึ่ง ก็คงโดนซื้อตัวไปคนหนึ่งแน่ครับ"

"หากพนักงานที่โยกย้ายมาโดนร้านชานมปิงมี่กวาดไปหมด ผลลัพธ์คงเกินจะรับไหวครับ"

สื่อหย่งฉางถึงกับขนลุกซู่ขึ้นมา

หากย้ายคนมาจากสาขาอื่น แล้วสุดท้ายทุกคนกลับวิ่งไปซบอกร้านชานมปิงมี่ที่อยู่ติดกันหมด

เช่นนั้นนอกจากจะเปิดร้านที่ปิดตัวไปแล้วขึ้นมาใหม่ไม่ได้ สาขาอื่นก็จะพลอยได้รับผลกระทบตามไปด้วย!

ผู้จัดการทั่วไปเสริมขึ้นอีกว่า "เถ้าแก่ครับ นอกจากสาขาที่ปิดตัวไปแล้ว สาขาอื่นๆ ก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักเช่นกันครับ!"

"ร้านชานมปิงมี่เปิดรับพนักงานร้านชานมชิงเยวี่ยของเราแบบไม่เกี่ยงเลย ใครมาก็รับหมด"

"ผมกลัวว่าถ้าเราย้ายพนักงานจากต่างมณฑลเข้ามา ทางนั้นก็จะชิงดึงตัวไปดื้อๆ กวาดเรียบไม่ตกหล่นสักคนเดียวเลยครับ!"

ได้ยินเข้าแบบนี้ สื่อหย่งฉางก็ตบโต๊ะเสียงดังฉาดด้วยความเดือดดาล

รุกหนักเกินไปแล้ว รุกคืบมาแบบดุดันเหลือเกิน!

นี่จะต้องปล่อยให้สาขาพวกนั้นปิดทำการไปเรื่อยๆ อย่างนี้จริงหรือ

ผู้จัดการทั่วไปเอ่ยอีก "เถ้าแก่ครับ เราจะปล่อยให้ปิดต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ไม่ได้นะครับ!"

"ร้านชานมปิงมี่ดึงคนของเราไป แล้วแค่เปลี่ยนชื่อเมนูใหม่ จากนั้นก็ทำชานมที่เหมือนกับของพวกเราเป๊ะๆ ออกมาขายเลยครับ"

สื่อหย่งฉางโกรธจนแทบกระอักเลือด!

ทำชานมแบบเดียวกันเป๊ะออกมาขาย นี่มันตั้งใจแย่งลูกค้าของร้านพวกเขาไปหน้าด้านๆ!

ขืนปิดร้านไปอีกสักสองวัน ลูกค้าคงจำได้แต่ร้านชานมปิงมี่ แล้วลืมร้านชานมชิงเยวี่ยของพวกเขาไปจนหมดสิ้นแน่

ผู้จัดการทั่วไปกล่าวต่อ "ที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือ ราคาของอีกฝ่ายยังต่ำกว่าเรามากด้วยครับ"

"เราขายแก้วละสิบหกหยวน แต่อีกฝ่ายขายแค่หกหยวนเท่านั้น"

"ราคานี้ไม่ใช่แค่หั่นครึ่งแล้วครับ แต่มันคือหั่นแล้วหั่นอีก!"

พอได้ยินว่าชานมเหมือนกันเป๊ะ แต่อีกฝ่ายตั้งราคาขายแค่หกหยวน สื่อหย่งฉางก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

"ขายราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนั้น พวกมันจะมีกำไรได้ยังไง" สื่อหย่งฉางถาม

ผู้จัดการทั่วไปส่ายหน้า "เท่าที่ผมประเมิน อีกฝ่ายไม่มีทางได้กำไรแน่นอนครับ"

สื่อหย่งฉางขมวดคิ้ว "แปลว่า อีกฝ่ายไม่ได้คิดจะเอากำไรตั้งแต่แรก แต่ยอมขาดทุนเพื่อมาปั่นประสาทพวกเราโดยเฉพาะ!"

"ไม่สิ มันไม่ได้แค่จะปั่นประสาทเราง่ายๆ แค่นั้น!"

"ของแบบเดียวกันแท้ๆ แต่ขายถูกกว่าเราเกินครึ่ง แถมยังแย่งลูกค้าเราไปอีก นี่มันคิดจะตัดรากถอนโคน ดับไฟใต้กระทะเราชัดๆ!"

สื่อหย่งฉางพลันรู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว

ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาแค่การเปิดร้านให้ได้ใหม่อีกต่อไป

ต่อให้กลับมาเปิดร้านได้แล้วมันจะช่วยอะไรได้

มีร้านชานมปิงมี่คอยตัดราคาและแข่งขันอย่างไม่เป็นธรรมแบบจงใจเจาะจงขนาดนี้ เปิดร้านไปก็ไม่มีลูกค้าอยู่ดี!

ผู้จัดการทั่วไปเอ่ยขึ้น "นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายที่สุดนะครับ"

สื่อหย่งฉางสะดุ้งเฮือก

หนักหนาขนาดนี้แล้ว ยังไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุดอีกงั้นเหรอ

ผู้จัดการทั่วไปกล่าวต่อ "เรื่องที่เลวร้ายที่สุดก็คือ ตอนนี้ร้านชานมปิงมี่ยังคงเดินหน้าเปิดสาขาใหม่อย่างต่อเนื่องครับ"

"อีกไม่นาน บริเวณใกล้ๆ ร้านชานมทุกสาขาของเราในเมืองเซินซื่อ หรือแม้กระทั่งติดกับตัวร้านเราเลย จะมีร้านชานมปิงมี่โผล่ขึ้นมาประกบถึงสองสาขาครับ"

"ชานมเหมือนกันเป๊ะ ราคาถูกกว่าเรามาก แถมเรามีแค่ร้านเดียว แต่อีกฝ่ายเปิดขนาบถึงสองร้าน"

"แถมการบริการยังดีกว่าอีก ผมนึกไม่ออกจริงๆ ครับว่าเราจะเอาชนะอีกฝ่ายในการแข่งขันครั้งนี้ได้อย่างไร"

"และเมื่อธุรกิจเราซบเซา ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือราคาหุ้นจะต้องดิ่งลงเหวอย่างแน่นอนครับ"

พอได้ยินคำว่าราคาหุ้นจะดิ่งลงเหว สื่อหย่งฉางก็เซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งหมดแรงอยู่บนเก้าอี้

ร้านชานมชิงเย่ว์ของพวกเขามีสาขาถึงห้าพันแห่ง กระจายอยู่ทั่วประเทศ

แต่เมืองเซินซื่อคือฐานที่มั่นใหญ่ของพวกเขา

หากร้านชานมทุกสาขาในเมืองเซินซื่อไม่มีร้านไหนทำกำไรได้เลยแม้แต่ร้านเดียว

หน้าร้านชานมเงียบเหงาจนแทบจะจับนกกระจอกได้

แล้วจะเอาความมั่นใจที่ไหนไปมอบให้พวกนักลงทุนในตลาดหุ้น

หุ้นจะต้องร่วงระนาวอย่างไม่ต้องสงสัย

ต้องรู้ก่อนว่าพวกเขาเอาหุ้นส่วนใหญ่ไปค้ำประกันเงินกู้ไว้กับธนาคาร หากราคาหุ้นดิ่งลงเหว ผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมเลวร้ายจนเกินจะจินตนาการ!

สื่อหย่งฉางที่ตระหนักได้ว่าเรื่องใหญ่กำลังจะเกิด เริ่มเดินวนไปวนมาในห้องทำงานอย่างร้อนใจราวกับมดบนกระทะร้อน

ทว่าสื่อหย่งฉางก็สมกับเป็นนักธุรกิจที่มีทรัพย์สินระดับหมื่นล้าน เขายังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ในจังหวะสำคัญ

"เปิดร้านพวกนั้นขึ้นมาใหม่ก่อน รีบเปิดรับสมัครคนใหม่ทันที ฉันไม่เชื่อหรอกว่าร้านชานมปิงมี่จะตามดึงตัวแม้กระทั่งเด็กใหม่ที่เราเพิ่งรับเข้ามา"

"ต่อให้มันจะดึงตัวไป เราก็แค่รับคนใหม่เพิ่ม"

"เมืองเซินซื่อมีคนเยอะแยะ จะเอาเท่าไรก็มี!"

"เงินเดือนขึ้นไม่ได้ แต่ให้เงินช่วยเหลือพิเศษแทนได้!"

ไม่นานนักสื่อหย่งฉางก็วางกลยุทธ์รับมือเรียบร้อย

ทว่านี่ก็ทำได้เพียงประคองสถานการณ์ไว้ชั่วคราวเท่านั้น ไม่อาจทำให้ธุรกิจดีขึ้นมาได้ และยิ่งไม่อาจทำให้นักลงทุนเกิดความเชื่อมั่นในตัวพวกเขาได้เลย

"รับทราบครับ" ผู้จัดการทั่วไปรีบออกไปจัดการทันที

"ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้หงจ้วงก่อเรื่องแท้ๆ ไอ้ลูกสารเลวเอ๊ย!" สื่อหย่งฉางยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

เขาหมดความอดทนอย่างสิ้นเชิง จึงรีบบึ่งรถกลับบ้านด้วยความเร็วสูงสุด ตรงเข้าไปกระชากตัวสื่อหงจ้วงที่ยังนอนหลับอยู่ขึ้นมา แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าอย่างแรงไปหลายฉาด

สื่อหงจ้วงโดนตบจนมึนงงไปหมด

เขายังฝันหวานอยู่เลย!

พอลืมตาก็โดนตบไปหนึ่งฉาด หลับตาลงก็โดนซ้ำอีกฉาด ฟาดจนเขาสับสนทิศทางไปหมดแล้ว

หญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆ สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ นางหดตัวมุดอยู่ใต้ผ้าห่ม มองดูสื่อหย่งฉางที่กำลังบันดาลโทสะด้วยความหวาดผวา

"ใครกล้ามาตบกูวะ!" สื่อหงจ้วงแผดเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล

เมื่อวานเขาดื่มหนักไปหน่อย ตอนนี้จึงยังไม่สร่างเมาดี

"พ่อ!" พอเห็นว่าเป็นพ่อของตัวเอง สื่อหงจ้วงก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้โกรธเกรี้ยวขนาดนี้

"กูไม่ใช่พ่อมึง มึงต่างหากที่เป็นพ่อกู!"

ตบด้วยมือยังไม่หายแค้น สื่อหย่งฉางจึงปลดเข็มขัดออกมา แล้วหวดฟาดลงไปอย่างบ้าคลั่ง

สื่อหงจ้วงโดนฟาดจนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

ตั้งแต่เขาโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับเขาแบบนี้อีกเลย

สื่อหงจ้วงตะเกียกตะกายลนลาน "แม่! แม่! ช่วยผมด้วย พ่อเป็นบ้าไปแล้ว!"

เขาร้องตะโกนพลางวิ่งหนีสุดชีวิต กางเกงก็ยังไม่ทันได้ใส่

คฤหาสน์ของครอบครัวพวกเขาใหญ่โตมาก ตัวเขาอยู่หลังหนึ่ง ส่วนพ่อแม่อยู่อีกหลังหนึ่ง ทั้งสองหลังอยู่ห่างกันกว่าร้อยเมตร

สื่อหงจ้วงวิ่งหนีเตลิดไปตลอดทาง โดยมีสื่อหย่งฉางวิ่งไล่กวดตามหลังมาติดๆ

แม่บ้านสองคนที่เห็นเหตุการณ์เข้า อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นมา "คนหนุ่มสาวสมัยนี้ เล่นกันเปิดเผยดุดันดีแท้!"

ไม่นานนัก สื่อหงจ้วงก็วิ่งมาถึงคฤหาสน์ของพ่อแม่ แล้วพุ่งเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมอกของคนเป็นแม่ที่กำลังนั่งกินมื้อเช้าอยู่

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี่ย" "เฉินหว่านไป๋" แม่ของสื่อหงจ้วง เห็นรอยแผลที่โดนเข็มขัดฟาดบนตัวลูกชายก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน