ตอนที่ 78 ร้องโอดโอย

ตอนนั้นเองสื่อหย่งฉางก็วิ่งไล่ตามมาถึง

เมื่อเห็นสื่อหย่งฉางถือเข็มขัดในมือ ทำท่าทางดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เฉินหว่านไป๋ก็รีบดึงลูกชายมาหลบไว้ด้านหลังทันที

"คุณกำลังทำอะไรน่ะ"

"ทำไมต้องตีลูกด้วย"

เฉินหว่านไป๋ยืนขึ้น ขวางอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง

"เหอะ!" สื่อหย่งฉางโมโหจนด่ากราด "แม่ตามใจจนเสียคน มันถึงได้เสียนิสัยจนกลายเป็นแบบนี้ไงล่ะ!"

"รู้งี้ตอนนั้นฉันฉีดมันทิ้งใส่กำแพงไปซะยังดีกว่า!"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเสียใจขนาดนี้ ว่าทำไมถึงได้ให้กำเนิดไอ้ตัวบัดซบพรรค์นี้ออกมาได้!

"พ่อ ผมทำอะไรผิดเหรอครับ" สื่อหงจ้วงน้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจ "ช่วงนี้ผมไม่ได้ไปมีเรื่องชกต่อยกับใคร แล้วก็ไม่ได้ไปก่อเรื่องวุ่นวายที่ไหนเลยนะ!"

ช่วงหลายวันมานี้เขาทำตัวเรียบร้อยมากจริง ๆ

เฉินหว่านไป๋เองก็ขมวดคิ้ว "ลูกก็อยู่บ้านตลอดหลายวันนี้ ไม่ได้ก้าวเท้าออกไปข้างนอกมาตั้งหลายวันแล้วนะ"

เธอรู้ว่าลูกชายพาผู้หญิงสวยมากคนหนึ่งกลับมาด้วย

หลายวันนี้ก็ขลุกอยู่แต่ในห้องตัวเองตลอด

ไม่น่าจะมีเวลาไปก่อเรื่องวุ่นวายได้

เธอน้อยครั้งนักที่จะเห็นสามีตัวเองโกรธจัดขนาดนี้

สื่อหย่งฉางจ้องสื่อหงจ้วงเขม็ง "แกไปหาเรื่องเฉียนจื้อหย่งมาใช่ไหม"

เฉียนจื้อหย่งเหรอ

สื่อหงจ้วงมีสีหน้างุนงง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงนึกออกว่าใครคือเฉียนจื้อหย่ง

"ไอ้กระจอกนั่นน่ะเหรอครับ" สื่อหงจ้วงเอ่ย

เขาเคยเจอผู้คนมาไม่น้อย เฉียนจื้อหย่งก็เป็นแค่คนธรรมดาสามัญคนหนึ่งเท่านั้น

ในสายตาของเขา หมอนั่นเป็นพวกไอ้กระจอกไม่ผิดแน่

เขาเคยดูถูกคนพรรค์นี้มานักต่อนักแล้ว

สมัยเรียนหนังสือ สิ่งที่ชอบที่สุดก็คือการรังแกเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น

คนบางคนอ่อนแอน่ารังแก ต่อให้ถูกกลั่นแกล้ง ก็ไม่กล้าตอบโต้ขัดขืน

"ไอ้กระจอกงั้นเหรอ" สื่อหย่งฉางเงื้อเข็มขัดในมือขึ้น แล้วฟาดลงไปเต็มแรงหนึ่งที

"โอ๊ยๆๆ..." สื่อหงจ้วงโดนตีจนกระโดดตัวลอย ร้องโอดโอยไม่หยุด

เจ็บเหลือเกิน

มือเอื้อมไปกุมบาดแผล รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้น พอเปิดดู ก็พบว่าเป็นเลือด!

พลันร้องไห้น้ำตานองหน้าด้วยความเจ็บปวด

เฉินหว่านไป๋ปวดใจอย่างยิ่ง รีบดึงสื่อหงจ้วงเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

"คุณดื่มเหล้าปลอมเข้าไปเยอะเกินไปหรือไง ถึงได้มาบ้าแบบนี้!" เฉินหว่านไป๋ชี้หน้าด่าสื่อหย่งฉาง

สื่อหย่งฉางพูดด้วยความเจ็บใจที่ลูกไม่ได้ดั่งใจ "ไอ้กระจอกที่แกพูดถึง ตอนนี้มันเปิดร้านชานมในเมืองเซินซื่อไปนับไม่ถ้วนแล้ว"

"มันจงใจพุ่งเป้ามาที่ร้านชานมชิงเย่ว์ของเราโดยเฉพาะ!"

"มีร้านชานมชิงเย่ว์ของเราหนึ่งสาขา ก็มีร้านชานมปิงมี่ที่เฉียนจื้อหย่งเปิดประกบถึงสองสาขา!"

"พนักงานถูกฝ่ายนั้นแย่งตัวไปหมด ตอนนี้ร้านชานมของเราไม่มีพนักงานเหลืออยู่เลยสักคนเดียว ต้องปิดตัวลงทั้งหมดแล้ว!"

"แกรู้ไหมว่านี่มันหมายความว่ายังไง"

"เมืองเซินซื่อเป็นสำนักงานใหญ่ของเรา ขนาดร้านชานมที่สำนักงานใหญ่ยังต้องปิดตัว แล้วหุ้นมันจะไม่ร่วงดิ่งลงเหวจนพ่อมันยังจำไม่ได้ได้ยังไง!"

"ถ้าหุ้นร่วงหนักเข้า ครอบครัวเราคงต้องพังพินาศกันหมด!"

ถึงแม้สื่อหงจ้วงจะเป็นลูกผลาญสมบัติ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าหุ้นของร้านชานมชิงเย่ว์มีความหมายต่อครอบครัวพวกเขามากแค่ไหน

การที่เขาชอบคุยอวดอยู่เสมอเรื่องเป็นเจ้าของบริษัทจดทะเบียน ก็เพราะเขารู้ว่าบริษัทจดทะเบียนหมายถึงอะไร

มันหมายถึงสามารถนำหุ้นไปกู้เงินสดจำนวนมหาศาลออกมาได้

หมายถึงพวกเขาสามารถอยู่คฤหาสน์หรู ขับรถหรู ตัวเขาเองสามารถอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร แล้วยังเลี้ยงดูผู้หญิงได้อีกหลายคน

แต่ถ้าหุ้นร่วงจนถึงก้นเหว หุ้นก็จะไร้ค่ากลายเป็นเศษกระดาษ เมื่อถึงตอนนั้นธนาคารเอาหุ้นไปขายทอดตลาดแล้วยังไม่พอชำระหนี้ที่กู้ยืมมา ก็จะตามมาทวงหนี้จากพวกเขา

ถึงเวลานั้นมันจะไม่ใช่แค่เรื่องล้มละลายธรรมดาๆ แต่ทรัพย์สินทั้งหมดจะต้องถูกธนาคารยึดไป แถมยังต้องแบกรับหนี้สินก้อนโตมหาศาลอีกด้วย

ในที่สุดสื่อหงจ้วงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อของตนถึงได้โกรธเกรี้ยวขนาดนี้!

ที่แท้ก็เป็นเพราะเฉียนจื้อหย่งที่เขาดูถูกเหยียดหยามมาตลอด ได้ลงมือเล่นงานพวกเขาแล้วนั่นเอง

แถมพอลงมือ ก็เหี้ยมเกรียมอำมหิตถึงเพียงนี้!

"เฉียนจื้อหย่ง! ฉันจะสับแกเป็นหมื่นชิ้น!" สื่อหงจ้วงกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน

สื่อหย่งฉางตบฉาดลงไป รอยฝ่ามือทั้งห้านิ้วปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนบนใบหน้าของสื่อหงจ้วง

สื่อหงจ้วงเอามือกุมหน้า น้ำตาไหลพรากไม่หยุด

"ทั้งหมดมันเป็นเพราะแกก่อเรื่องขึ้นมาทั้งนั้น!"

"ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าในโลกนี้เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน!"

"บนโลกใบนี้ไม่ได้มีแต่คนที่แกจะไปหาเรื่องได้ทุกคนหรอกนะ"

"พ่อของแกคนนี้ก็ไม่ได้มีความสามารถพอจะตามเช็ดตามล้างให้แกได้ทุกเรื่องหรอกโว้ย!"

สื่อหย่งฉางเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง

การถูกเฉียนจื้อหย่งฟาดฟันอย่างหนักหน่วงในคราวนี้ สื่อหย่งฉางรู้ดีแก่ใจว่า ความพยายามตลอดหลายปีของเขาได้สูญเปล่าไปจนหมดสิ้นแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หากเคราะห์กรรมครั้งนี้เขาผ่านไปไม่ได้ ทั้งครอบครัวก็คงได้มอดไหม้เป็นจุล!

ไอ้ลูกเวรล้างผลาญพ่อ!

"พ่อ! พ่อครับ! พ่อต้องมีทางออกแน่ใช่ไหม?" สื่อหงจ้วงกลัวแล้วจริง ๆ

เขากลัวบ้านตัวเองจะสิ้นเนื้อประดาตัวเข้าจริง ๆ

ถึงตอนนั้นมันคงไม่ใช่แค่เรื่องโดนพ่อตบหน้าสั่งสอนไม่กี่ฉาดแน่

เฉินหวั่นไป๋ยิ่งขวัญหนีดีฝ่อ เธอเองก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์แล้วเช่นกัน

"รู้จักกลัวแล้วเหรอ?"

"ก่อนหน้านี้มัวไปทำอะไรอยู่ล่ะ!" สื่อหย่งฉางโมโหจนตัวสั่นเทิ้ม

ไอ้เศษสวะ ทำดีไม่ได้เรื่อง ทำฉิบหายละเก่งนัก!

เฉินหวั่นไป๋เสนอความคิดเห็นว่า "หรือว่าพวกเราจะถือของขวัญไปขอโทษเฉียน...เฉียนจื้อหย่งดีคะ?"

"หลายวันก่อนคุณไม่ได้ตุนเหล้าดี ๆ ไว้ตั้งหลายสิบลังเหรอ?"

"เอาเหล้าราคาหลายล้านนั่นส่งไปให้เฉียนจื้อหย่งเถอะค่ะ"

สื่อหย่งฉางส่ายหน้าด้วยสีหน้าขมขื่น "สายไปแล้ว!"

"ถ้าหลังจากที่ไอ้เด็กนี่ไปล่วงเกินเฉียนจื้อหย่ง แล้วฉันถือเหล้าไปขอโทษขอโพยทันที มันก็อาจจะได้ผลอยู่หรอก"

"แต่นี่อีกฝ่ายเปิดหน้าร้านขึ้นมาแล้ว คนก็จ้างมาเรียบร้อยแล้ว"

"ทุ่มเงินลงไปตั้งหลายร้อยล้าน เธอคิดว่าเขาจะมาสนใจเหล้าราคาไม่กี่ล้านนั่นเหรอ?"

"เป้าหมายของเฉียนจื้อหย่งเรียบง่ายมาก นั่นคือเหยียบย่ำพวกเราเพื่อบุกเข้าสู่วงการชานม!"

"ถ้าพวกเราเจ๊ง พวกเขาก็จะหยั่งรากฝังลึกในเมืองเซินซื่อได้!"

เฉินหวั่นไป๋หน้าถอดสี "ถ้าอย่างนั้นยังพอมีวิธีอื่นอีกไหมคะ?"

สื่อหงจ้วงพลันนึกถึงตระกูลยามาอิขึ้นมาได้ "พ่อครับ พวกเรายังมีตระกูลยามาอิอยู่นะ!"

สื่อหย่งฉางถอนหายใจยาว "ดูท่าคงทำได้แค่ไปขอร้องกลุ่มทุนยามาอิแล้วล่ะ!"

"แกคิดว่าฉันไม่รู้ถึงศักยภาพของตระกูลยามาอิหรือไง?"

"การจะไปขอร้องพวกเขามันต้องจ่ายค่าตอบแทน"

สิ่งเดียวที่เขาพอจะหยิบยื่นเป็นค่าตอบแทนได้ ก็คือหุ้นในมือของเขาเอง

......

อีกด้านหนึ่ง เฉียนจื้อหย่งไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับร้านชานมชิงเยวี่ย หลายวันมานี้เขาเอาแต่จดจ่ออยู่กับร้านชานมปิงมี่ของตัวเอง

สองสามวันนี้ กิจการของร้านชานมปิงมี่ดีเป็นเทน้ำเทท่า

ดีจนเฉียนจื้อหย่งถึงกับใจสั่นขวัญแขวน

ดีจนเขาแทบจะดูไม่ออกเข้าใจไม่ถูก

เขาจึงกลับโรงแรม หลบไปเล่นเกมอยู่ในห้อง

ตราบใดที่ฉันมองไม่เห็น เรื่องนั้นก็ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น

เฉียนจื้อหย่งไม่รู้เลยว่าลูกค้าให้คำวิจารณ์ร้านชานมปิงมี่ดีเลิศเพียงใด

ที่นี่คือเมืองเซินซื่อ ร้านชานมทั่วไปไม่มีทางมีชานมที่ราคาต่ำกว่าสิบหยวน

ทว่าร้านชานมปิงมี่กลับต่างออกไป ชานมที่ราคาต่ำกว่าสิบหยวนมีอยู่เพียบ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชานมของร้านชานมปิงมี่จำนวนไม่น้อยเหมือนกับของร้านชานมชิงเยวี่ยเปี๊ยบ

นี่เท่ากับบอกให้ลูกค้ารู้โดยปริยายว่า พวกเราแค่ราคาถูก แต่คุณภาพไม่ได้ต่ำนะ

หลายวันมานี้ คนที่มาซื้อชานมที่ร้านชานมปิงมี่ด่าทอร้านชานมชิงเยวี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ชานมที่ร้านชานมชิงเยวี่ยขายสิบหกหยวน ร้านชานมปิงมี่กลับขายแค่หกหยวน

นี่พิสูจน์ให้เห็นว่าร้านชานมชิงเยวี่ยฟันกำไรจากพวกเขาไปอย่างน้อยตั้งสิบหยวน

หากเป็นของราคาสามสิบหรือสี่สิบหยวน แล้วให้ร้านชานมชิงเยวี่ยได้กำไรสักสิบหยวน พวกเขาก็ยังพอรับได้

เกินไปจริง ๆ

แต่นี่ราคารวมแค่สิบหกหยวน ร้านชานมชิงเยวี่ยกลับฟันกำไรไปถึงสิบหยวน มันช่างหน้าเลือดเหลือเกิน!

ชั่วพริบตาเดียว ชื่อเสียงของร้านชานมชิงเยวี่ยก็ดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว คนส่วนใหญ่ต่างรู้กันทั่วว่าร้านชานมร้านนี้ไร้ยางอายไร้มโนธรรมสิ้นดี

ขณะเดียวกัน ร้านชานมปิงมี่กลับคนแน่นขนัดจนล้นร้าน

ทุกวันมีผู้คนมาเข้าคิวต่อแถวยาวเหยียด

พนักงานของร้านชานมปิงมี่มีเยอะมาก แต่ละกะมีถึงสี่คน

แถมแต่ละคนยังกระปรี้กระเปร่า มีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เสมอ

ผิดกับพนักงานของร้านชานมชิงเยวี่ย ที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับราวกับใครติดหนี้อยู่หลายล้าน พอไปซื้อชานมก็ยังชักสีหน้าใส่ลูกค้าอีกต่างหาก