ตอนที่ 79 ชีวิตในซูเปอร์มาร์เก็ต

ร้านชานมปิงมี่ดังเป็นพลุแตก

ดังระเบิดเถิดเทิงจนฉุดไม่อยู่

และเป็นความดังที่ไม่มีใครแปลกใจเลยสักนิด

ก็แหม ราคาถูกขนาดนี้ รสชาติก็ใช้ได้ แถมยังตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองที่พลุกพล่านอีกต่างหาก

ต่อให้ร้านชานมปิงมี่จะมีพนักงานถึงสี่คน หน้าร้านก็ยังมีคิวยาวเหยียดตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

พอพวกโจวไคเทียนเห็นว่ากิจการร้านชานมไปได้สวยก็ยิ่งตื่นเต้น ดีดเดินหน้าเปิดสาขาใหม่อย่างรวดเร็วขึ้นไปอีก

ผ่านไปเพียงแค่เจ็ดวันสั้น ๆ เงินสามร้อยล้านหยวนก็ถูกทุ่มลงไปจนเกลี้ยง

เฉียนจื้อหย่งถอนหายใจอย่างโล่งอก

กิจการร้านชานมขายดีเป็นเทน้ำเทท่าก็จริง แต่กลับไม่ทำกำไรเลยสักแดงเดียว

เรื่องนี้ทำให้เฉียนจื้อหย่งดีใจจนเนื้อเต้น

เพราะร้านชานมปิงมี่ขายถูกเกินไป ต้นทุนค่าแรงพนักงานกับค่าเช่าที่จึงสูงลิ่วจนน่าใจหาย

ก็นี่มันทำเลในเมืองเซินซื่อ ที่ดินมีค่าดั่งทองคำ ร้านค้าธรรมดาทั่วไปยังมีค่าเช่าพุ่งสูงถึงตารางเมตรละห้าร้อยหยวนอย่างน่าตกใจ

แค่ร้านชานมขนาดสามสิบตารางเมตร เดือนหนึ่งก็ต้องจ่ายค่าเช่าถึงหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนแล้ว

บางแห่งค่าเช่ายังพุ่งไปถึงตารางเมตรละหนึ่งพันหยวนต่อเดือนเสียด้วยซ้ำ

เดือนหนึ่งก็ปาเข้าไปสามหมื่นหยวน

พอบวกกับต้นทุนค่าจ้างพนักงานเข้าไปอีก ก็ยิ่งพุ่งทะยานสู่ระดับที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

แค่ต้นทุนรายเดือนอย่างเดียวก็แตะตัวเลขที่น่าตกตะลึงถึงราว ๆ สองแสนหยวน

พนักงานหนึ่งคน หนึ่งนาทีชงขายได้มากสุดสามแก้ว หนึ่งชั่วโมงก็คือหนึ่งร้อยแปดสิบแก้ว

ร้านหนึ่งมีพนักงานหมุนเวียนแปดคน ผลัดละสี่คน

นั่นก็คือ 4 คน * 3 แก้ว * 5 หยวน * 60 นาที * 12 ชั่วโมง = 43,200 หยวน

ตัวเลขชนเพดานสูงสุดคือสี่หมื่นกว่าหยวน

แต่ความเป็นจริงในแต่ละวันไม่ได้เยอะขนาดนั้น เฉลี่ยแล้วขายได้วันละประมาณสามหมื่นหยวน

ยอดขายวันละสามหมื่นหยวน กำไรอยู่ที่สองส่วน นั่นก็คือหกพันหยวน

เดือนหนึ่งก็ตกราว ๆ หนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน

เฉลี่ยแล้วร้านหนึ่งต้องแบกรับผลขาดทุนเดือนละประมาณสองหมื่นหยวน

เขาเปิดร้านโดยชูธงว่าจะแข่งขันกับร้านชานมชิงเยวี่ย ดังนั้นจึงไม่มีใครสงสัยเลยว่าเขาตั้งใจทำให้ขาดทุน

เขาจึงขาดทุนได้อย่างสบายใจ

ขาดทุนได้อย่างไร้กังวล

ฝั่งร้านชานมชิงเยวี่ยเองก็ขาดทุนย่อยยับอย่างแน่นอน

ช่วงสองสามวันนี้เฉียนจื้อหย่งแวะไปสังเกตการณ์ที่ร้านชานมชิงเยวี่ย ลูกค้าโหรงเหรงมีแค่แมวสองสามตัว ช่างน่าเวทนายิ่งนัก

เฉียนจื้อหย่งไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าร้านชานมชิงเยวี่ยจะเจ๊ง

เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงบริษัทจดทะเบียน แถมยังมีกลุ่มทุนจากประเทศซากุระคอยหนุนหลัง ย่อมไม่เหมือนกับหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างแน่นอน

ทว่าเฉียนจื้อหย่งกลับอิจฉาร้านชานมชิงเยวี่ยเหลือเกิน

ดูจากสภาพกิจการของร้านชานมชิงเยวี่ยตอนนี้ แค่ค่าเช่าที่อย่างเดียวก็ขาดทุนเดือนละไม่ต่ำกว่าสองหมื่นหยวนแล้ว นี่ยังไม่นับรวมค่าจ้างพนักงานและค่าน้ำค่าไฟเบ็ดเตล็ดอีกนะ

ร้านชานมชิงเยวี่ยขาดทุนหนักกว่าร้านของเขาตั้งเยอะ!

มันน่าเจ็บใจนัก!

แม้เฉียนจื้อหย่งจะอิจฉาร้านชานมชิงเยวี่ยมากเพียงใด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

คนที่ทำเจ๊งได้หนักกว่าเขาก็แปลว่าเถ้าแก่ร้านชานมชิงเยวี่ยมีฝีมือเหนือกว่าเขาน่ะสิ!

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเขาเพิ่งกระโดดเข้าสู่วงการร้านชานม ประสบการณ์ยังน้อย ความสามารถยังมีจำกัด จะขาดทุนสู้ร้านชานมชิงเยวี่ยไม่ได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา

"เฮ้อ... อิจฉาร้านชานมชิงเยวี่ยจริง ๆ เลย" เฉียนจื้อหย่งทอดถอนใจยาว

เมืองเซินซื่อมีที่ให้เที่ยวเล่นเยอะดี แต่เขาต้องกลับแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น แถวนี้คนส่งอาหารเดลิเวอรียังขาดแคลนมาก ทุกครั้งที่จะกินข้าวเขาต้องถ่อลงมาซื้อเองตลอด ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย

เมืองฮั่นเฉิงนี่แหละดีที่สุดแล้ว!

เขาปล่อยให้โจวไคเทียนกับเว่ยเสี่ยวเยี่ยนอยู่ขยายสาขาที่เมืองเซินซื่อต่อไป โดยตั้งเป้าว่าจะต้องเปิดร้านชานมปิงมี่อย่างน้อยหนึ่งสาขา ประกบใกล้ ๆ ร้านชานมชิงเยวี่ยทุกแห่งในเมืองเซินซื่อให้ได้

ส่วนตัวเขาพาคนอื่น ๆ ที่เหลือขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้ากลับสู่เมืองฮั่นเฉิง!

...

ผมชื่อซุนเสี่ยว เป็นพนักงานธรรมดาคนหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

เช้าวันนี้ตอนแปดโมงตรง ผมตื่นนอนตรงเวลาเป๊ะ

หลังจากแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ ก็ไปออกกำลังกายที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ ยี่สิบนาที

มาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตตอนแปดโมงสี่สิบนาที

ภัตตาคารเฟยหวงในซูเปอร์มาร์เก็ตมีอาหารเช้าให้บริการฟรี

ตอนที่ผมมาถึง ก็มีลูกค้าไม่น้อยนั่งกินกันอยู่ก่อนแล้ว

บะหมี่ชามละแค่สี่หยวน ถูกมากจริง ๆ

ต่อให้เพิ่มเนื้อวัว ก็ราคาแค่สิบหยวนเท่านั้น

เพราะผมเป็นพนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง ไม่ว่าจะกินอะไรจึงฟรีทั้งหมด

ผมสั่งบะหมี่เนื้อวัวมาชามหนึ่งกับปาท่องโก๋ทอดกรอบเส้นเล็กอีกหนึ่งตัว

ผมชอบกินปาท่องโก๋ แต่เคยได้ยินมาว่าน้ำมันที่ใช้ทอดมักจะทอดซ้ำไปซ้ำมา ไม่ดีต่อสุขภาพ เมื่อก่อนผมจึงแทบไม่แตะเลย

ทว่าปาท่องโก๋ของภัตตาคารเฟยหวงไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น น้ำมันที่ใช้เป็นน้ำมันคุณภาพดี แถมยังใช้วันเดียวแล้วเปลี่ยนใหม่ทันที

ผมชอบจุ่มปาท่องโก๋ลงในน้ำซุปบะหมี่เนื้อวัว ความรู้สึกที่ทั้งกรอบเกรียม ทั้งนุ่ม พอกัดลงไปแล้วกรุบกรอบในปาก มันช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ผมก็เดินทอดน่องไปสแกนนิ้วเข้างานอย่างไม่รีบร้อน แล้วเริ่มต้นการทำงานของวันนี้

งานง่ายนิดเดียว

แค่นำสินค้าขึ้นไปเรียงบนชั้นวางก็เรียบร้อยแล้ว

ทุกคนต่างมีโซนที่ตัวเองรับผิดชอบ ผมแค่ทำงานในโซนของตัวเองให้เสร็จก็พอ

การยกย้ายสินค้าค่อนข้างหนัก แต่มีรถเข็นช่วย ก็เลยทำเสร็จได้อย่างสบายๆ

ทำงานไปได้ราวสี่ชั่วโมง ก็ถึงเวลาพักกินข้าว

ผมเดินมาที่ห้องอาหาร ที่นี่มีคนแน่นขนัดไปหมดแล้ว

"แม่!" ผมยิ้มทักทาย

แม่ผมทำหน้าที่ตักกับข้าวให้ลูกค้าในห้องอาหารของซูเปอร์มาร์เก็ต ส่วนพ่อผมเป็นพนักงานดูแลคลังสินค้า

ครอบครัวเราสามคน พ่อแม่ลูก ได้เงินเดือนรวมกันเดือนละสามหมื่นหยวน

"เสี่ยวมาแล้วเหรอ วันนี้มีกุ้งฝอยปลาซิวทอดของโปรดลูกด้วยนะ" แม่ยิ้มพลางตักกับข้าวให้ผมหนึ่งจาน

ปลาซิวกับกุ้งฝอยทอดน้ำมัน กรอบอร่อย ของโปรดของผมเลย

แต่เมนูนี้ไม่ได้มีตลอด ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมี

แม่กำลังยุ่ง ผมเลยไม่ได้คุยอะไรมาก ตักผักมาอีกจาน เนื้ออีกจาน และน้ำแกงอีกถ้วยเล็ก

กับข้าวสามอย่างน้ำแกงหนึ่งอย่าง ผมนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่คนเดียวที่มุมโต๊ะ

ข้อเสียอย่างเดียวของห้องอาหารก็คือ ลูกค้าเยอะเกินไปจริงๆ

ผมต้องรีบกิน จะได้สละที่นั่งให้ลูกค้า

ตอนเที่ยงมีเวลาพักครึ่งชั่วโมง พอกินข้าวเสร็จ ผมก็ยืนพักผ่อนอยู่ข้างๆ สักครู่

ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีทั้งญาติของผมอยู่หลายคน และเพื่อนเล่นที่สนิทกัน

ผมหยอกล้อพูดคุยกับพวกเขา

กำลังคุยกับเพื่อนอยู่ จู่ๆ ข้างหลังก็มีเสียงใสดังกังวานขึ้น

"ซุนเสี่ยว นี่ชานมที่ฉันซื้อมา พอดีเผลอซื้อเกินมาแก้วนึง รสสตรอว์เบอร์รี ฉันเลี้ยงนายนะ"

เป็นหานอวี่เยี่ยน คนในดวงใจของผม

เธอจบมหาวิทยาลัยระดับสอง อายุเท่าผม เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัย ม.ปลาย

เมื่อก่อนผมละเมอเพ้อถึงเธอแทบทุกคืน แอบชอบเธอมาตลอดช่วง ม.ปลาย

เธอเรียนดี หน้าตาก็สะสวย ในใจผมเธอเปรียบเหมือนดอกลิลลี่บริสุทธิ์

ผมรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเธอ

เธอทั้งฉลาด ทั้งสวยขนาดนั้น...

ผมรับชานมมาแล้วดูดไปหนึ่งอึก รสชาติดีมากจริงๆ

หวานฉ่ำ เหมือนรสชาติของรักแรก

"อร่อยมากเลย!" ผมรู้ดีว่าตอนนี้หน้าตัวเองต้องแดงแจ๋แน่ๆ

ผมเอ่ยถามเสียงเบา "คืนนี้เธอว่างไหม ฉันอยากชวนไปดูหนังด้วยกัน"

เสียงเบามาก ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะได้ยินหรือเปล่า

"ได้สิ!" หานอวี่เยี่ยนเอ่ยอย่างดีใจ "งั้นตกลงตามนี้นะ ตอนเย็นนายมารับฉัน แล้วเราไปดูหนังด้วยกัน!"

"อื้ม!" ผมพยักหน้าหงึกๆ วินาทีนั้นผมดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

"ฉันไม่กวนนายทำงานแล้วนะ เจอกันตอนเย็นจ้ะ!" หานอวี่เยี่ยนโบกมือลา

ผมโบกมือตอบ พลางมองแผ่นหลังของหานอวี่เยี่ยนที่เดินกระโดดดึ๋งๆ จากไป

เธองดงามเหลือเกิน

"คนเขาไปแล้ว เอามือลงได้แล้วมั้ง!" เพื่อนข้างๆ แซวขึ้น

ผมหัวเราะออกมาอย่างเก้อเขิน

ตอนนี้หน้าผมต้องแดงเป็นตูดลิงแน่ๆ

แต่พอคิดว่าจะได้ไปดูหนังกับหานอวี่เยี่ยนตอนเย็น ความภาคภูมิใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

คนอย่างซุนเสี่ยวก็มีผู้หญิงมาชอบเหมือนกัน แถมยังเป็นถึงดาวห้องสมัย ม.ปลาย อีกต่างหาก

ผมหวนนึกถึงตัวเองในอดีต

พอเรียนจบมหาวิทยาลัย ผมก็ต้องทนลำบากตรากตรำไปขันน็อตในโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ ทำอยู่แบบนั้นตั้งสองปี

ตลอดเวลาสองปี เข้ากะกลางวันสลับกะกลางคืน ทั้งวันทั้งคืนเอาแต่ขันน็อต ขันจนผมมึนงงไปหมด ทิศเหนือทิศใต้อยู่ตรงไหนยังจำแทบไม่ได้