ตอนที่ 80 มีพวกคิดร้ายคอยจ้องจะเล่นงานอยู่เรื่อย

คนที่ไม่เคยเข้ากะดึกในโรงงานติดต่อกันเป็นเดือนด้วยตัวเอง ไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนั้นหรอก

ผมลาออกจากโรงงานก็เพราะต้องเข้ากะดึกติดต่อกันถึงสองเดือน เข้าจนประสาทแทบเสีย

ทุกวันพอฟ้าเริ่มมืดก็ต้องก้าวเข้าโรงงาน พอพระอาทิตย์ยามเช้าเพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้าก็ถึงจะได้เลิกงาน

แต่ละวันไม่เคยได้เห็นแสงเดือนแสงตะวัน

เข้ากะดึกอยู่สองเดือน ความรู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากสังคมโดยสิ้นเชิงแบบนั้น มันชวนให้ทรมานใจเหลือเกิน

เหม่อมองท้องฟ้า ราวกับโลกใบนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเองเลยสักนิด

พอเห็นคนอื่นได้เจอแสงแดด ผมถึงขั้นเริ่มอิจฉาขึ้นมา

ไม่ว่าจะเข้ากะเช้าหรือกะดึก ในแต่ละวันก็แทบไม่มีโอกาสได้เห็นตะวัน

ผมจมดิ่งสู่อาการซึมเศร้าอยู่พักใหญ่

จึงตัดสินใจลาออกจากโรงงาน

แล้วกลับมาอยู่บ้านเกิด

เศรษฐกิจของเมืองฮั่นเฉิงไม่ได้เจริญ เงินเดือนเฉลี่ยที่นี่ไม่ถึงสามพันหยวน

พอกลับมา ผมก็พยายามหางานทำอย่างหนัก แต่งานที่ทำแปดชั่วโมงต่อวันทั้งหมด ไม่มีงานไหนที่เงินเดือนเกินสี่พันหยวนเลย

ถ้าอยากได้เงินเดือนสี่พันก็พอมีอยู่หรอก แต่อย่างน้อยต้องทำสิบชั่วโมง แถมยังเป็นงานใช้แรงงานอีกต่างหาก

ผมเริ่มเกิดความกังขาในตัวเองอยู่พักหนึ่ง

อุตส่าห์ตรากตรำร่ำเรียนมาตั้งสิบปี ทำไมถึงมีชีวิตตกอับจนกลายมาเป็นสภาพนี้ได้?

ยังดีที่ผมดวงดี ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเปิดรับสมัครคน ผมจึงมาสมัครงานที่นี่ และได้เข้าร่วมงานกับเฟยหวงสำเร็จ

เฟยหวงทำงานแค่วันละหกชั่วโมง เงินเดือนเดือนละหกพันหยวน

ต่อมาก็ปรับขึ้นเป็นแปดพัน แล้วก็ขยับขึ้นเป็นหนึ่งหมื่นหยวน

แถมยังมีเงินปันผลอีกด้วย

ผมเพิ่งมาทำงานได้แค่ห้าเดือน แต่ถ้ารวมเงินปันผลไปด้วย ก็กวาดไปแล้วกว่าเจ็ดหมื่นหยวน

ตอนซูเปอร์มาร์เก็ตเปิดรับสมัครพนักงานเพิ่มและอนุญาตให้พาญาติมาทำได้ ผมไม่ลังเลเลยสักนิด รีบพาพ่อกับแม่เข้ามาทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตทันที

ตอนนี้ครอบครัวเรามีรายได้อย่างน้อยเดือนละสามหมื่นหยวนแล้ว!

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่เมืองเซินซื่อ ผมเข้ากะดึก ได้หยุดแค่เดือนละสองวัน รับสุทธิยังแค่หกพันหยวน

ส่วนที่เมืองฮั่นเฉิง แม่ผมทำงานรับจ้างทั่วไป ได้เดือนละหนึ่งพันแปดร้อยหยวน

พ่อทำไร่ทำนาอยู่บ้าน ปีหนึ่งยังหาเงินได้ไม่ถึงสองหมื่นหยวนด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ รายได้ของพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกพุ่งสูงถึงเดือนละสามหมื่นหยวนอย่างน่าเหลือเชื่อ!

ทำงานแค่สามเดือนก็เท่ากับรายได้ห้าเดือนในเมื่อก่อนแล้ว

แถมค่าครองชีพที่เมืองฮั่นเฉิงยังต่ำกว่าเมืองเซินซื่อตั้งเยอะ

ด้วยรายได้ระดับนี้ของพวกเรา พอถึงสิ้นปีก็ซื้อบ้านเงินสดในเมืองฮั่นเฉิงได้สักหลังแล้ว!

นี่เป็นเรื่องที่เมื่อก่อนผมไม่กล้าแม้แต่จะคิด

เมื่อก่อนพ่อกับแม่แทบไม่มีรอยยิ้ม เพราะชีวิตความเป็นอยู่ฝืดเคือง ป่วยไข้ก็ไม่กล้าไปหาหมอ เสื้อผ้าก็ไม่ยอมซื้อ ไม่มีความบันเทิงเริงใจใดๆ ทั้งสิ้น

ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่นเลย แต่เพื่อเก็บเงินไว้ให้ผมแต่งเมีย

สินสอดของเมืองฮั่นเฉิงในตอนนี้ พุ่งสูงถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน แถมฝ่ายหญิงยังเรียกร้องให้มีทั้งบ้านทั้งรถ

สินสอดก้อนโตกับข้อเรียกร้องที่เกินเบอร์พวกนั้น กดทับจนพวกท่านแทบจะหายใจไม่ออก!

รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้า แต่ละวันมีแต่ความกลัดกลุ้ม

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ นับตั้งแต่ผมได้เข้ามาทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

เดือนหนึ่งพวกเราหาได้สามหมื่น เก็บออมได้ถึงสองหมื่นแปด!

ยิ่งไปกว่านั้น บริษัทยังมีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพให้ด้วย แก่ตัวไปในอนาคตก็ไม่ต้องกังวล

ช่างดีเหลือเกิน!

ก่อนจะมาทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง มีคนเคยแนะนำคู่ดูตัวให้ผม ทางฝ่ายนั้นเรียกร้องสินสอดหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน

แต่หลังจากได้มาทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง ผมพบว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องให้ใครมาคอยแนะนำคู่อีกต่อไปแล้ว

ในซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีสาวๆ ไม่น้อยที่แอบมีใจให้ผม

แถมยังมีคนเป็นฝ่ายมาสู่ขอถึงบ้านด้วยตัวเอง สินสอดก็ไม่เอา บ้านก็ไม่ขอ รถก็ไม่ต้องการ

ทั้งหมดนี้ก็เพราะเฟยหวงคำเดียว!

ผมรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเฟยหวงอย่างหาที่สุดมิได้!

ทุกวันที่มาทำงาน รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านยังไงยังงั้น!

จิตใจกระปรี้กระเปร่า ใบหน้าเปื้อนยิ้มตลอดเวลา

ตัวผมเองก็มีความมั่นใจมากขึ้น พูดจาฉะฉานขึ้น

คนที่เคยดูถูกผมเมื่อก่อน ตอนนี้ก็ปฏิบัติต่อผมอย่างมีสัมมาคารวะและเกรงอกเกรงใจ

ต่อให้เดินไปเจอคนแปลกหน้าในเมืองฮั่นเฉิง ขอแค่บอกว่าตัวเองทำงานอยู่ที่เฟยหวง ท่าทีของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนเป็นเป็นมิตรขึ้นมาทันตาเห็น

เวลาพักผ่อนครึ่งชั่วโมงหมดลงแล้ว

ผมลูบท้องเบาๆ แล้วเริ่มงานในช่วงบ่าย

ยังไม่ทันได้ลงแรงอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน หรือแม้แต่อาหารยังไม่ทันจะย่อยเลยด้วยซ้ำ เวลาสองชั่วโมงก็ผ่านพ้นไป งานของวันนี้ก็เสร็จสิ้นลงแล้ว

พรุ่งนี้ผมได้หยุด

สัปดาห์หนึ่งได้หยุดตั้งสองวัน มันช่างสบายอะไรขนาดนี้!

แถมในวันหยุด ก็ยังแวะมากินข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตได้ด้วย!

ยิ่งไปกว่านั้นยังกินเหอลี่เหลาได้อีก ยิ่งฟินเข้าไปใหญ่!

"ฉันพาอวี่เยี่ยนไปกินเหอลี่เหลาได้นี่นา" ผมคิดในใจ

หานอวี่เยี่ยนไม่ใช่พนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ต ถ้าจะเลี้ยงหม้อไฟเธอ ก็ต้องจ่ายครึ่งราคา

หากเป็นเมื่อก่อน ผมคงรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ แค่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้น สบายมากสำหรับผม

ตกค่ำ ทันทีที่ฟ้ามืดลง ผมก็มาถึงหน้าบ้านของหานอวี่เยี่ยน

หลังจากโทรหาหานอวี่เยี่ยน เธอก็เดินออกมาอย่างรวดเร็ว

เธอเปลี่ยนชุดใหม่ เป็นชุดเดรสกระโปรงยาวสีขาวราวกับหิมะ ดูราวกับภูตพรายในความมืดมิด

"มือถือแบตหมดแล้วค่ะ แต่ฉันพกสายชาร์จมาด้วยนะ" หานอวี่เยี่ยนยิ้มพลางพูด

ตาผมลุกวาว ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย

นี่หมายความว่ายังไงกันน่ะหรือ?

ต่อให้ผมจะเป็นคนทึ่มแค่ไหนก็ยังฟังออก

ขอบคุณเฟยหวงจริงๆ ถ้าไม่มีเฟยหวง ผมจะมีแฟนสาวที่สวยขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

……

อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดเฉียนจื้อหย่งก็กลับมาถึงเมืองฮั่นเฉิง และกลับมายังซูเปอร์มาร์เก็ตสุดที่รักของเขาเสียที

"ไม่ไปเมืองเซินซื่ออีกเด็ดขาด คนที่นั่นมีแต่ความมุ่งร้ายต่อฉันทั้งนั้น!"

"แถมคนส่งอาหารก็ยังมีไม่พอ จะสั่งเดลิเวอรียังไม่สะดวกเลย!"

เฉียนจื้อหย่งเดินมาถึงหน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ต

ทันทีที่ก้าวเข้าไป พนักงานทุกคนก็พากันต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นและกระตือรือร้น

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้าทักทายทุกคนตลอดทาง

เมื่อเข้ามานั่งลงในห้องทำงานของตัวเอง เยี่ยเสี่ยวฉินก็ชงชามาวางไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

เพิ่งจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เกมยังไม่ทันได้เริ่ม หลิวเกาต๋าก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"จื้อหย่ง มีข่าวดีจะบอก!" หลิวเกาต๋าพูดอย่างตื่นเต้น

"หืม?" เฉียนจื้อหย่งเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย "นายไม่ไปทำงานที่ร้านหม้อไฟ แล้วมีข่าวดีอะไรจะมาบอกฉัน?"

"หรือว่าสี่แฝดนั่นท้องแล้ว?"

"ไม่ใช่ซะหน่อย!" หลิวเกาต๋าส่ายหน้า "พวกนายไปกันหมด ฉันต้องทำงานงกๆ อยู่คนเดียว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!"

เฉียนจื้อหย่งมองสำรวจหลิวเกาต๋าตั้งแต่หัวจรดเท้า "แต่นายดูอ้วนขึ้นเยอะเลยนะ"

หลิวเกาต๋าลูบหัวตัวเองแก้เขิน "อยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกินอิ่มนอนหลับ มันก็ต้องอ้วนขึ้นเป็นธรรมดาสิ!"

"แล้วมีข่าวดีอะไรล่ะ?" เฉียนจื้อหย่งเข้าเกมไปแล้ว จึงเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก

หลิวเกาต๋าหัวเราะคิกคัก "จื้อหย่ง ฉันทำเงินให้ซูเปอร์มาร์เก็ตได้ตั้งสิบห้าล้านหยวนแน่ะ!"

"อะไรนะ?!" เฉียนจื้อหย่งลุกพรวดขึ้นมาทันที "นายหาเงินให้ฉันได้อีกสิบห้าล้านหยวนงั้นเหรอ?!"

"เดี๋ยวก่อน!"

เฉียนจื้อหย่งส่งสัญญาณให้หลิวเกาต๋าหุบปากไว้ก่อน

เขาหันไปพูดใส่โทรศัพท์มือถือเพื่อพิมพ์ด้วยเสียงว่า "พี่น้องทั้งหลาย ขอโทษที พอดีเมียจะคลอดแล้ว ตานี้ขอยกเลิกแล้วเริ่มใหม่ได้ไหมครับ!"

"ขอบคุณพี่น้องทุกคนมากนะครับ!"

พอได้ยินเฉียนจื้อหย่งบอกว่าเมียจะคลอด อีกสี่คนที่เหลือก็ค่อนข้างให้เกียรติ "เลือกเมจกันให้หมดเลย"

ทุกคนจึงพร้อมใจกันเลือกตัวละครสายเมจเพื่อยอมแพ้รีแมตช์

"ขอบใจมากนะพวก!" เฉียนจื้อหย่งกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองหลิวเกาต๋า สีหน้าของเฉียนจื้อหย่งก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"หลิวเกาต๋า! ไหนนายลองเล่ามาซิ ว่านายหาเงินให้ฉันได้ยังไง?!" เฉียนจื้อหย่งเน้นเสียงทีละคำ

หลิวเกาต๋ายังนึกว่าตัวเองหาเงินเพิ่มมาได้สิบกว่าล้าน เฉียนจื้อหย่งเลยให้เกียรติถึงขนาดจะพาไปเลี้ยงข้าวโดยยอมเลิกเล่นเกมกลางคัน

"ไปสิ พวกเราไปดื่มฉลองกันสักมื้อ!"

"เราสองคนพี่น้องไปกินไปคุยกัน!" หลิวเกาต๋าเอ่ยชวน

"ใครเป็นพี่น้องกับนายกัน?!" เฉียนจื้อหย่งโมโหสุดขีด "ฉันมองนายเป็นพี่น้อง แต่นายกลับทำแบบนี้ มีใครที่ไหนเขาหักหลังพี่น้องตัวเองแบบนี้บ้าง?!"

"นายรู้ไหมว่าช่วงหลายวันมานี้ฉันต้องใช้ชีวิตที่เมืองเซินซื่อยังไง?!"

"ฉันต้องเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทแทบแย่ ทุกๆ วันต้อง...ต้อง..."

เฉียนจื้อหย่งเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันที่เมืองเซินซื่อเลยสักนิด

วันๆ แค่ไปสัมภาษณ์รับคนเข้าทำงานอยู่วันเดียว จากนั้นก็มุดหัวอุดอู้อยู่แต่ในโรงแรมตลอด

อืม... ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำงานเสียหน่อย แต่เป็นเพราะคนที่เมืองเซินซื่อจ้องจะเอาเรื่องเขา อยากจะฉีกเนื้อเถือหนังเขาต่างหากเล่า

สรุปก็คือ เขาลำบากตรากตรำมาก!

แต่หลิวเกาต๋าล่ะทำอะไร?

มันกำลังลอบเผาบ้านฉันอยู่ชัดๆ!

ให้ตายเถอะไอ้เวรนี่!

เฉียนจื้อหย่งยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห กระโดดถีบเข้าไปทีหนึ่งเต็มเหนี่ยว