ตอนที่ 81 เงินปันผลเพิ่มเป็นสองเท่า

หลิวเกาต๋าโดนถีบจนมึนงงไปหมด

เขาอยู่ที่ไหน?

เขากำลังทำอะไรอยู่?

เขาหาเงินมาได้ตั้งสิบกว่าล้านหยวน แต่เฉียนจื้อหย่งกลับจะซ้อมเขาเนี่ยนะ!

"พี่ พี่ ผมเอง หลิวเกาต๋า ไม่ใช่ยามานากะ มัตสึนะพี่!" หลิวเกาต๋ารีบตะโกนลั่น

เขาคิดว่าเฉียนจื้อหย่งต้องจำคนผิดแน่ๆ!

"ฉันจะเตะแกนี่แหละ!" เฉียนจื้อหย่งเค้นเสียงพูดอย่างดุดัน

เขาก็รู้แก่ใจดีว่า จะไปตำหนิหรือลงไม้ลงมือกับหลิวเกาต๋าเพียงเพราะอีกฝ่ายหาเงินให้เขาไม่ได้

แต่ตอนนี้เขาโมโหมาก โมโหจนแทบคลั่ง!

นั่นมันตั้งสิบกว่าล้านหยวนเชียวนะ!

การสรุปยอดกับระบบรอบนี้ ตัวเขาเองอาจจะสูบเงินระบบมาได้แค่สิบกว่าล้านหยวนเท่านั้น

แล้วหลิวเกาต๋าล่ะ?

ดันหาเงินมาให้เขาตั้งสิบกว่าล้านหยวน!

ใครก็ตามที่มาขวางทางรวยของเขา อย่าหวังว่าเขาจะเห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น!

หึ... พี่น้องงั้นเหรอ?

ผายลมเถอะ!

พอเอ่ยถึงยามานากะ มัตสึ เฉียนจื้อหย่งก็นึกถึงคุณลุงที่เพิ่งเสียชีวิตขึ้นมาได้

เฉียนจื้อหย่งตะโกนเสียงดัง "เกาต๋า คุณลุงตายแล้ว!"

"ความผิดแกทั้งหมด!"

"แกเป็นคนทำคุณลุงตาย!"

"แกบอกมาสิ! ถ้าไม่ใช่เพราะแกรับคุณลุงเข้ามาทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ต เขาจะตายไหม?"

"พูดมาสิ!"

เฉียนจื้อหย่งประเคนลูกถีบเข้าที่ก้นของหลิวเกาต๋าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทว่าเนื้อบนตัวหลิวเกาต๋ามันเยอะเกินไป ถีบเข้าไปทีไรก็เด้งสะท้อนกลับมา ดูเหมือนจะไม่ได้สะเทือนผิวเลยสักนิด

ให้ตายสิ หนังหนาเนื้อแน่นของแท้เลยนี่หว่า!

"ฆ่าคนแล้ว! มีคนจะฆ่าผมแล้ว!" หลิวเกาต๋าเอามือกุมหัววิ่งหนีหัวซุกหัวซุน กระโดดเหยียบโน่นปีนนี้ไปทั่วห้องทำงาน

โต๊ะทำงานที่แข็งแรงส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดจากการถูกหลิวเกาต๋าขึ้นไปเหยียบย่ำ

โครมสนั่น โต๊ะทำงานพังครืนลงมา

หลิวเกาต๋าร่วงตกจากโต๊ะ แล้วในจังหวะที่ไม่ทันระวัง มือก็ดันไปคว้าดึงกางเกงของเฉียนจื้อหย่งหลุดผลุบลงมา

จังหวะนั้นเอง เยี่ยเสี่ยวฉิน จูต้าเฉียง และหลี่เหลียนที่ได้ยินเสียงร้อง "ฆ่าคนแล้ว" ก็พากันพังประตูพรวดพราดเข้ามา

พวกเขาเห็นหลิวเกาต๋านอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น ส่วนเฉียนจื้อหย่งก็ยืนเคอะเขินหน้าเหวออยู่ในสภาพที่ไม่ได้ใส่กางเกง

"เชอะ คนลามก" เยี่ยเสี่ยวฉินเอามือปิดตาแต่แอบแง้มดู ใบหน้าแดงก่ำไปหมด

เฉียนจื้อหย่งรีบดึงกางเกงขึ้นมาอย่างลนลาน แต่เพราะรีบร้อนเกินไป พลั้งมือฉีกขาดดังแควก

อ๊าก!

เฉียนจื้อหย่งแทบจะสติแตก

ความบริสุทธิ์ผุดผ่องตลอดยี่สิบสองปีของเขา ถูกหลิวเกาต๋าทำลายย่อยยับไปแล้ว!

จูต้าเฉียงรีบวิ่งไปคว้ากางเกงตัวหนึ่งจากชั้นวางในซูเปอร์มาร์เก็ต แล้ววิ่งโร่เอากลับมาให้เฉียนจื้อหย่งสวมอย่างรวดเร็ว

นั่นถึงช่วยให้เฉียนจื้อหย่งค่อยๆ ดึงสติตัวเองกลับมาได้

"แฮ่ก... แฮ่ก..." เฉียนจื้อหย่งหอบหายใจเสียงดัง

เขาโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

"หลิว! เกา! ต๋า!" เฉียนจื้อหย่งกำหมัดแน่น

"ผมไม่เกี่ยวนะ" หลิวเกาต๋ายกมือกุมหัวตัวเองอย่างน่าสงสารและไร้เดียงสา

ถึงตอนนี้เฉียนจื้อหย่งเองก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้างแล้ว

เขารู้สึกว่าสถานการณ์นี้ยังพอมีทางกู้ชีพได้อยู่

"ไหนลองเล่ามาซิ แกหาเงินมาสิบกว่าล้านได้ยังไง?" เฉียนจื้อหย่งเอ่ยถาม

หลิวเกาต๋าได้ทีก็เล่าอย่างกระปรี้กระเปร่า "เถ้าแก่ครับ ร้านเหอลี่เหลาของเราคนแน่นเอี้ยดตลอดเวลาไม่ใช่เหรอครับ?"

"คนที่มากินที่เหอลี่เหลาต้องยืนรอคิวตั้งชั่วโมงกว่าเลยนะ!"

"ผมก็เลยไปเซ้งร้านหม้อไฟของหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตมา"

"แล้วดัดแปลงให้กลายเป็นร้านเหอลี่เหลาสาขาย่อยของเราซะเลย!"

"เพราะว่าร้านหม้อไฟหย่งเหนียน นอกจากเรื่องหัวเชื้อหม้อไฟแล้ว อย่างอื่นเขาลอกเลียนแบบเหอลี่เหลาของเราไปทั้งหมดเลยครับ"

"พอผมรับช่วงต่อมา ก็แค่เปลี่ยนหัวเชื้อหม้อไฟใหม่ แล้วดึงพนักงานจากเหอลี่เหลาไปช่วยอีกนิดหน่อย มันก็เปลี่ยนผ่านกลายเป็นร้านหม้อไฟเหอลี่เหลาสาขาย่อยของเราได้อย่างราบรื่นสุดๆ!"

"แล้วก็เป็นไปตามที่ผมคาดไว้เป๊ะ พอเปลี่ยนทุกอย่างให้เหมือนกับเหอลี่เหลาทั้งหมดแล้ว ธุรกิจก็ระเบิดความปังขึ้นมาทันที"

"มันก็เลยทำเงินได้นิดหน่อย กำไรเบาะๆ แค่สิบห้าล้านกว่าหยวนเองครับ"

"หลักๆ คือทางฝั่งนั้นมีพื้นที่ว่างเหลือเยอะมาก ร้านอาหารของหย่งเหนียนมีพื้นที่กว้างถึงสองพันตารางเมตรแน่ะ"

"ร้านอาหารเปิดได้ไม่กี่วัน ผมแค่ปรับเปลี่ยนอะไรนิดๆ หน่อยๆ ร้านหม้อไฟของเราก็มีพื้นที่เพิ่มขึ้นมาตั้งสองพันตารางเมตรแล้ว"

"ถ้าพี่ยังคิดว่าไม่พอ เรายังขยายเพิ่มได้อีกนะครับ"

"ยังไงหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตก็เจ๊งไปแล้ว เจ้าของตึกเองก็ยังปล่อยเช่าให้ใครไม่ได้ในเวลาสั้นๆ ต่อให้จะเปลี่ยนพื้นที่ทั้งหมดของซูเปอร์มาร์เก็ตให้กลายเป็นร้านหม้อไฟก็ยังทำได้สบายๆ เลย"

ร้านหม้อไฟพื้นที่สองพันตารางเมตรเนี่ยนะ!

เฉียนจื้อหย่งถึงกับสะดุ้งโหยง

หลิวเกาต๋านี่มันร้ายกาจจริงๆ

ช่างเป็นคนที่จิตใจอำมหิตอะไรเบอร์นี้

ยังดีที่หลิวเกาต๋าไม่ได้วู่วามฮุบพื้นที่ซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งหมดมาเปลี่ยนเป็นร้านหม้อไฟรวดเดียว

ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ได้หยุดอยู่แค่สิบกว่าล้านหยวนแน่ๆ!

เฉียนจื้อหย่งที่สงบสติอารมณ์ลงได้แล้วดูน่ากลัวอย่างประหลาด ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ดูท่าคงต้องรีบเอาเงินสิบห้าล้านกว่าหยวนนี้ไปผลาญทิ้งในซูเปอร์มาร์เก็ตให้เกลี้ยงซะแล้ว!"

เฉียนจื้อหย่งก้าวเดินออกจากห้องทำงาน สมองเริ่มหมุนแล่นด้วยความเร็วสูง

"ฉันรู้สึกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตยังขาดสิ่งอำนวยความสะดวกอยู่อีกบางอย่างนะ" เฉียนจื้อหย่งเอ่ยขึ้น

หลี่เหลียนส่ายหน้า "เถ้าแก่ครับ ซูเปอร์มาร์เก็ตตอนนี้ดีมากแล้วจริง ๆ ไม่ขาดอะไรเลยสักอย่าง!"

ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ทุ่มงบรีโนเวตไปถึงห้าสิบล้านหยวน มีครบทุกสิ่งที่ใจปรารถนาอยู่แล้ว

เฉียนจื้อหย่งแย้ง "ฉันว่ามันยังขาดอยู่!"

หลี่เหลียนส่ายหัวดิก "ไม่ขาดจริง ๆ ครับ!"

เขาไม่อยากให้ใช้เงินอีกแล้ว ปกติพอซูเปอร์มาร์เก็ตทำกำไรได้ ไม่เฉียนจื้อหย่งเอาไปลงทุนกับโปรเจกต์ใหม่

ก็เอามาแบ่งปันผลจนเกลี้ยง

ไม่เคยเก็บไว้ให้ตัวเองแม้แต่หยวนเดียว

เงินสิบกว่าล้านหยวนนี้เก็บไว้จะดีแค่ไหนกัน

เฉียนจื้อหย่งกล่าวว่า "ซูเปอร์มาร์เก็ตยังไม่มีรถเลย จัดหารถให้ซูเปอร์มาร์เก็ตสักสองคัน ตามที่ฉันเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ รถตู้สำหรับติดต่อธุรกิจหนึ่งคัน กับรถสปอร์ตอีกหนึ่งคัน!"

นี่เป็นเรื่องที่เขาวางแผนไว้นานแล้ว

เดิมทีตั้งใจจะรอซื้อในรอบบัญชีหน้า ทว่าไอ้อ้วนหลิวเกาต๋าตัวดีดันยกพวกมาทลายรังเขา แถมยังหาเงินเข้ากระเป๋าให้เขาตั้งสิบห้าล้านกว่าหยวน

ดูท่าคงต้องซื้อภายในรอบบัญชีนี้เสียแล้ว!

รถก็ถือเป็นสินทรัพย์ถาวร

เอาจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาจวนเจียนขนาดนี้ เขาก็ไม่อยากซื้อสินทรัพย์ถาวรหรอก

หลังจากคิดดูแล้ว เฉียนจื้อหย่งก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาโจวไคเทียน "ผู้จัดการโจว"

"เถ้าแก่ครับ" โจวไคเทียนที่ยุ่งจนหัวหมุนกดรับสาย "ตอนนี้ผมกำลังวุ่นอยู่กับการรีโนเวตร้านชานม เถ้าแก่มีธุระอะไรหรือครับ"

โจวไคเทียนยุ่งมากจริง ๆ

หกร้อยสาขา เขาต้องวิ่งวุ่นจัดการแทบทุกอย่าง เรียกได้ว่าเท้าไม่ติดพื้นเลยทีเดียว

"ทางฉันยังมีเงินเหลืออยู่อีกสิบล้านหยวน นายช่วยเอาไปลงทุนเพิ่มหน่อยได้ไหม" เฉียนจื้อหย่งถาม

โจวไคเทียนทำหน้าเบะพลางส่ายหน้า "เถ้าแก่ครับ ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะ ผมพยายามจนสุดแรงแล้วจริง ๆ"

"ขอให้ผมได้หายใจหายคอก่อน จัดการให้หกร้อยสาขานี้เข้าที่เข้าทางก่อนเถอะครับ"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนล้าของโจวไคเทียน เฉียนจื้อหย่งก็รู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง

เฉียนจื้อหย่งรู้ดีว่า โจวไคเทียนต้องกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่แน่ ๆ

แถมยังเป็นการทำล่วงเวลาแบบอดหลับอดนอนทั้งวันทั้งคืนเสียด้วย

"ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้ก่อน นายพักผ่อนให้ดี อย่าหักโหมจนล้มป่วยล่ะ" เฉียนจื้อหย่งเอ่ยด้วยความเห็นใจ

โจวไคเทียนช่างเป็นพนักงานชั้นยอดของเขาจริง ๆ สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้กับภารกิจผลาญเงินขาดทุนของเขา

เฉียนจื้อหย่งปรายตามองหลิวเกาต๋า "เหอะ นายหัดเรียนรู้จากผู้จัดการโจวเสียบ้างสิ ดูเขาสิว่าขยันขนาดไหน"

"ส่วนนายน่ะดีแต่หาเรื่องป่วนให้ฉันได้ทุกวี่ทุกวัน!"

หลิวเกาต๋าก้มหน้าลงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

เฉียนจื้อหย่งแหวใส่เสียงเข้ม "ฉันไม่สน เรื่องที่นายก่อขึ้นมาเอง นายก็ต้องรับผิดชอบเอง!"

"การแบ่งปันผลรอบหน้า เงินที่นายจะได้ต้องเพิ่มเป็นสองเท่า"

"ได้ยินชัดไหม"

"ครับ" หลิวเกาต๋ายังไม่ทันได้ประมวลผล

ปันผลเพิ่มเป็นสองเท่า?

หือ?

ปันผลเพิ่มเป็นสองเท่าเนี่ยนะ?

เยสสส!

หลิวเกาต๋าดีใจจนแทบอยากจะกระโดดตัวลอย

แต่พอเห็นสีหน้าของเฉียนจื้อหย่งดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาก็รีบคอตกก้มหน้าลงทันที

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

อยากจะหัวเราะแต่ก็หัวเราะไม่ได้ จนหน้าดำหน้าแดงไปหมด

ในเมื่อโจวไคเทียนกำลังยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ ดูท่าคงต้องพึ่งพาแรงกายตัวเองเสียแล้ว

"ในซูเปอร์มาร์เก็ตต้องมีอะไรขาดไปแน่ ๆ!" เฉียนจื้อหย่งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

หลี่เหลียนเอ่ยว่า "เถ้าแก่ครับ ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้ขาดอะไรเลยจริง ๆ นะครับ!"

ในจังหวะนั้นเอง เฉียนจื้อหย่งก็เหลือบไปเห็นน้องหมาตัวหนึ่งที่กำลังถูกหญิงสาวจูงอยู่

"ผู้จัดการหลี่ นายยังกล้าพูดอีกหรือว่าไม่ขาดอะไรเลย!"

"ดูท่านายจะสังเกตได้ไม่ละเอียดพอสินะ!"

"หมาตัวใหญ่ห้ามเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต แบบนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลยไม่ใช่หรือไง" เฉียนจื้อหย่งเอ่ยขึ้น