ตอนที่ 82 ออกกำลังกายเยอะ ๆ

ทุกคนต่างรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก

หากสุนัขพันธุ์ใหญ่เข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต ก็อาจจะสร้างผลกระทบใหญ่หลวงได้จริง ๆ

ถ้าเกิดไปกัดเด็กเข้า นั่นยิ่งเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬาร

กระทั่งซูเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่ง แม้แต่สุนัขพันธุ์เล็กก็ยังห้ามเข้าเลยด้วยซ้ำ

เฉียนจื้อหย่งเอ่ยขึ้น "หมาเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้ แล้วทำไมเราถึงไม่เตรียมกรงไว้ให้ลูกค้าล่ะครับ"

"ผู้จัดการหลี่ รีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย เพิ่มกรงสำหรับขังหมาโดยเฉพาะให้ซูเปอร์มาร์เก็ต เตรียมไว้เยอะ ๆ หน่อย"

"จริงสิ กรงหมาต้องกว้างขวางด้วยนะ แล้วก็ต้องอยู่ในที่ร่มด้วย!"

เฉียนจื้อหย่งกำชับ

ได้ยินดังนั้น หลี่เหลียนก็สั่งการให้พนักงานไปจัดการทันที

"แล้วก็ที่ล้างมือ ต้องมีเยอะ ๆ ด้วย!"

"นอกจากนี้ ต้องยกระดับคุณภาพของซูเปอร์มาร์เก็ต ต่อไปนี้ถ้าลูกค้าซื้อของไปแล้ว ตราบใดที่ไม่พอใจ เราให้เปลี่ยนหรือคืนได้ภายในเจ็ดวัน!"

เฉียนจื้อหย่งพูดไปพลางเดินดูรอบซูเปอร์มาร์เก็ตไปพลาง

เขาเดินมาถึงโซนขายผลไม้

"อืม..." เฉียนจื้อหย่งมองดูทุเรียนลูกมหึมา ลูกหนึ่งขายถึงชั่งละสามสิบเก้าหยวน

ให้ตายสิ ต้นทุนรับมาตั้งยี่สิบเก้าหยวน

ของพรรค์นี้มันแพงจริง ๆ

กินไม่ลง กินไม่ลงจริง ๆ

ใช่แล้ว

ในเมื่อกินไม่ลง งั้นก็ขาดทุนให้มันเยอะ ๆ หน่อยสิ!

เฉียนจื้อหย่งกล่าวว่า "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าจะเป็นแตงโมหรือทุเรียน ซูเปอร์มาร์เก็ตเรารับเปิดทุกลูก"

"เปิดแล้วถ้าลูกค้าไม่พอใจ ก็เปลี่ยนลูกใหม่ให้ลูกค้าทันที!"

อ๊ะ!

คนรอบข้างต่างพากันอึ้งงัน

ยังมีคนทำธุรกิจแบบนี้ด้วยเหรอ

หลี่เหลียนไม่รู้เลยว่าจะเกลี้ยกล่อมเฉียนจื้อหย่งอย่างไรดีแล้ว

เฉียนจื้อหย่งเดินหน้าต่อไป และเห็นรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าด้านนอกจอดกองรวมกันอยู่

"ผู้จัดการหลี่ คุณยังบอกอีกนะว่าซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ขาดอะไรเลย!"

"นี่มันขาดโรงจอดรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าขนาดใหญ่ชัด ๆ ไม่ใช่เหรอครับ"

"สร้างแบบดี ๆ ใหญ่ ๆ ให้ผมเลย นอกจากต้องกันฝนได้แล้ว ยังต้องบังแดดได้ด้วย!"

"ผมไม่อยากให้ลูกค้าต้องมานั่งมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลางแดดหน้าร้อนจนก้นแทบสุกหรอกนะ!"

"นั่งเบาะร้อน ๆ บ่อย ๆ มันเป็นริดสีดวงง่าย!"

เฉียนจื้อหย่งสั่งการชี้นิ้วบัญชาการ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเงินก็ปลิวออกไปหลายแสนเกือบล้านแล้ว

เขาเดินหน้าต่อไป

ด้านนอกเป็นลานกว้างขวาง

เฉียนจื้อหย่งครุ่นคิดแล้วพูดขึ้น "ตรงนี้ยังขาดโคมไฟดวงยักษ์อีกตัว ไปติดให้ส่องสว่างทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนเลย!"

"ก่อนหน้านี้ไม่ใช่มีคนร้ายมาวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตเราเหรอครับ"

"ถึงแม้สุดท้ายจะรอดมาได้อย่างปลอดภัย แต่มันก็แสดงว่าเรายังมีจุดที่ทำได้ไม่ดีพออีกเยอะ!"

"ถ้ามีไฟสว่างจ้ามาก ๆ คนร้ายก็ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวแล้ว!"

ในเมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับความปลอดภัยของซูเปอร์มาร์เก็ต หลี่เหลียนจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เฉียนจื้อหย่งพูดต่อ "แล้วก็ถนนสายนี้น่ะ กี่ปีแล้วที่ไม่ได้ซ่อม"

"ลูกค้าสัญจรไปมาไม่สะดวกเลย ถ้าเกิดหกล้มขึ้นมาจะทำยังไง"

หลี่เหลียนบอก "แต่ตรงนี้ไม่ได้อยู่ในความดูแลของเรานะครับ มันควรจะเป็นหน้าที่ของเจ้าของที่ดินที่ต้องซ่อมมากกว่า"

พวกเขาเป็นแค่ผู้เช่า จะมีผู้เช่าที่ไหนมาออกเงินซ่อมถนนหน้าประตูร้านกันเล่า

ที่สำคัญที่สุดคือ ถนนเส้นนี้ไม่ได้มุ่งหน้ามายังซูเปอร์มาร์เก็ตของพวกเขาเพียงแห่งเดียว แต่ยังเชื่อมต่อไปยังร้านค้าอื่น ๆ ด้วย

มีเหตุผลอะไรที่พวกเขาต้องออกเงินซ่อมด้วยล่ะ

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "วิสัยทัศน์แคบไปแล้ว!"

"คนจะทำการใหญ่ จะมาคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ได้ยังไง"

"ผมมาแล้ว ผมเห็นแล้ว ก็ต้องทำ!"

"สรุปคือ ผลาญเงินให้ผมซะ"

"ไม่ใช่สิ ต้องบริการลูกค้าให้ถึงใจ ส่วนเรื่องอื่นนั่นมันเรื่องรอง!"

เขาเกือบจะหลุดคำพูดในใจออกมาเสียแล้ว

หลิวเกาต๋าที่อยู่ข้าง ๆ ลูบท้องพลุ้ยของตัวเอง แล้วโบกมืออย่างใจป้ำว่า

"ผู้จัดการหลี่ เงินแค่นิดหน่อยไม่นับเป็นอะไรหรอก สิบกว่าวันผมก็หาคืนมาได้แล้ว!"

พอได้ยินคำพูดของหลิวเกาต๋า เฉียนจื้อหย่งก็โมโหจนควันแทบออกหู

หลิวเกาต๋าสร้างความวุ่นวายให้เขา ทำเงินเข้ากระเป๋า แล้วยังจะมาทำเป็นได้ใจต่อหน้าเขาอีก!

ค่าซ่อมถนนพวกนี้ รวมถึงการซื้อกรงใส่หมา และสร้างโรงจอดรถจักรยานยนต์ไฟฟ้า ล้วนถูกนับเป็นค่าตกแต่งและสินทรัพย์ถาวรทั้งสิ้น

ถ้าไม่จนปัญญาจริง ๆ เขาก็อยากจะผลาญเงินออกไปตรง ๆ มากกว่าจะเอามาลงกับค่าตกแต่งพวกนี้

เจ้าหลิวเกาต๋านี่แหละตัวดี

หาเรื่องเดือดร้อนมาให้เขา ทำให้เขารีดเงินจากระบบได้น้อยลง

ยังจะมายืนกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ตรงนี้อีก!

เฉียนจื้อหย่งกัดฟันพูด "เกาต๋า ฉันว่าพุงนายเริ่มใหญ่เกินไปแล้วนะ ต้องออกกำลังกายบ้างแล้วล่ะ"

หลิวเกาต๋าก้มมองพุงตัวเอง มันใหญ่ขึ้นมาหน่อยจริง ๆ

ทว่าเขากลับไม่ได้ใส่ใจ

ผู้ชายมีเงินก็พอแล้ว อ้วนขึ้นนิดหน่อยมันจะแย่ตรงไหนกัน

"จื้อหย่ง ตอนที่นายคะยั้นคะยอให้ฉันกินเนื้อก่อนหน้านี้ นายยังบอกอยู่เลยว่าฉันผอมไปนะ"

"ฉันว่าหลายวันมานี้ฉันไม่ได้อ้วนขึ้นสักหน่อย เพิ่งจะสองร้อยสี่สิบเก้าจินเองนะ!" หลิวเกาต๋าพูดอย่างน้อยใจเล็กน้อย

เฉียนจื้อหย่งพูดอย่างเป็นเรื่องถูกต้องชอบธรรม "ดูนายสิ อีกนิดเดียวก็จะกลายเป็นสองร้อยห้าสิบอยู่แล้ว ยังไม่ลดความอ้วนอีกเหรอ"

"นายถนัดกีฬาอะไรบ้าง"

"บาสเกตบอล ว่ายน้ำ ขี่จักรยาน"

"อยากให้ฉันออกกำลังกายมากขึ้นเหรอ!"

หลิวเกาต๋าเกาหัวพลางพูด "บาสเกตบอลก็พอไหว ว่ายน้ำไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ ส่วนจักรยานนี่ฉันขี่ไม่เป็นเลยสักนิด"

เฉียนจื้อหย่งประหลาดใจเล็กน้อย "อะไรนะ นายนี่นะขี่จักรยานไม่เป็น"

หลิวเกาต๋ายิ้มเจื่อน "ฉันรู้สึกว่าไอ้ของพรรค์นั้นมันไม่ค่อยปลอดภัยน่ะ ทรงตัวไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เด็กแล้ว"

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า หันไปบอกจูต้าเฉียงที่อยู่ข้าง ๆ "ไปซื้อมาให้ฉันอันหนึ่ง..."

"ผมรู้ครับ ซื้อลูกบาสใช่ไหม ซูเปอร์มาร์เก็ตเรามีขายพอดี แล้วหลังซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีสนามบาสด้วย!" จูต้าเฉียงยิ้มพลางพูด

หลิวเกาต๋าก็ดีใจมากเช่นกัน "ไม่ได้เล่นบาสมาหลายปีแล้ว วันนี้พวกเรามาออกกำลังกายด้วยกันเถอะ"

พูดจบ หลิวเกาต๋าก็เริ่มวอร์มอัปทันที

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "ไม่ได้ให้ซื้อลูกบาส ฉันว่าควรขี่จักรยานต่างหาก!"

เฉียนจื้อหย่งทำไม้ทำมือประกอบ "จักรยานรุ่นเก่าแบบที่มีคานขวางอันใหญ่อยู่ตรงกลาง ขึ้นขี่ก็ยาก ขี่ก็โคตรยากแบบนั้นน่ะ"

จูต้าเฉียงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเดา "จักรยานโบราณคานขวาง 28 นิ้วเหรอครับ"

เฉียนจื้อหย่งตาเป็นประกาย "ใช่!"

"จักรยานแบบนั้นแหละ!"

"ฉันออกเงินเอง จัดให้เกาต๋าสักคัน เอาไปหัดให้คล่อง!"

"นายช่วยฉันหาเงินได้ตั้งเยอะแยะ ฉันเองก็ไม่มีอะไรจะตอบแทน งั้นก็ขอมอบจักรยานให้สักคัน ถือว่า 'ขอบอกขอบใจ' นายอย่างงามแล้วกัน"

หลิวเกาต๋าได้ยินก็ลนลานขึ้นมาทันที "จื้อหย่ง พวกเราไปเล่นบาสกันเถอะ!"

"ฉันรู้สึกว่าเล่นบาสแล้วผอมไวกว่านะ!"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "ฉันไม่สนว่านายจะรู้สึกยังไง ฉันสนแค่ความรู้สึกฉัน!"

"ชีวิตคนเราน่ะ พริบตาเดียว ลืมตาหลับตาชีวิตก็ผ่านไปแล้ว"

"นายขี่จักรยานไม่เป็นแม้แต่อย่างเดียว มันจะไปใช้ได้ยังไง"

"ฉันไม่อยากให้นายแก่ตัวลงไป หรือตอนที่ใกล้จะสิ้นลม พอมองย้อนกลับมาแล้วต้องมานั่งเสียใจภายหลัง"

หลิวเกาต๋าฟังแล้วถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ใครเขาจะไปนั่งเสียใจที่ตัวเองขี่จักรยานไม่เป็นกันวะ

มีแต่จะเสียดายที่หาเงินได้ไม่มากพอ เสพสุขได้ไม่หนำใจต่างหาก!

เฉียนจื้อหย่งแหงนหน้ามองฟ้าทำมุมสี่สิบห้าองศา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมอารมณ์ความรู้สึกว่า

"สิ่งล้ำค่าที่สุดของมนุษย์ก็คือชีวิต และคนเรามีชีวิตได้เพียงครั้งเดียว"

"เมื่อคนเรามองย้อนกลับไปในอดีต จะต้องไม่เสียใจกับสิ่งที่ยังทำไม่สำเร็จ และต้องไม่เสียดายกับสิ่งที่ปล่อยให้หลุดลอยไป"

"เอาเป็นว่า สรุปแล้ว นายต้องหัดขี่จักรยาน!"

เฉียนจื้อหย่งแถต่อไปไม่ไหวแล้ว

แต่อย่างไรวันนี้ก็ต้องให้หลิวเกาต๋าขี่จักรยานให้ได้

หลิวเกาต๋าทำให้เขารีดเงินจากระบบได้น้อยลงไปหลายล้านหยวน แค้นนี้ต้องชำระให้จงได้!

"งั้น...งั้นฉันขอขี่จักรยานธรรมดา คันเตี้ย ๆ หน่อยได้ไหม" หลิวเกาต๋าพูดเสียงอ่อย

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "นายจะหนีปัญหาได้ยังไงกัน"

"เจออุปสรรคก็ต้องพุ่งชน ถึงจะฝ่าฟันขวากหนามและประสบความสำเร็จได้ทุกอย่าง!"

"อีกอย่าง ดูหุ่นนายสิ ปาเข้าไปสองร้อยห้าสิบแล้ว จักรยานเตี้ย ๆ คุณภาพมันไม่ถึงหรอก"

"ด้วยรูปร่างอย่างนาย ขี่จักรยานพวกนั้นไม่ทันไรก็พังกันพอดี"

"เชื่อฉันสิ คานขวางยี่สิบแปดนี่แหละดี คานขวางยี่สิบแปดนี่แหละเจ๋ง คานขวางยี่สิบแปดนี่แหละยอดเยี่ยมกระเทียมดอง!"

"เอาคานขวางยี่สิบแปดนี่แหละ!"

เฉียนจื้อหย่งตัดสินใจเด็ดขาด ปิดประเด็นทันที

จูต้าเฉียงรีบขับรถออกไปซื้อจักรยานคานขวาง 28 นิ้วทันที

หลิวเกาต๋ากลัวจนอกสั่นขวัญแขวน

เขาหดคอเดินตามเฉียนจื้อหย่งไปตลอดทางจนถึงลานโล่งหลังซูเปอร์มาร์เก็ต ซึ่งเป็นสนามบาสเกตบอลที่มีกลุ่มคนหนุ่มสาวกำลังเล่นกันอยู่

เมื่อเห็นคนพวกนั้นเหงื่อโทรมกายอยู่ในสนามบาส หลิวเกาต๋าก็อิจฉาจนตาร้อน

เขาอยากออกกำลังกายแบบนั้นต่างหาก เขาไม่อยากขี่จักรยานสักนิด!