ตอนที่ 83 ควบทะยานทั่วหล้า

ไม่นานจูต้าเฉียงก็กลับมา พร้อมกับจักรยานคานคู่ 28 นิ้วสภาพเก่าคร่ำครึคันหนึ่ง

"เถ้าแก่ครับ ผมเดินหาไปแปดถนน ไม่มีจักรยานคานคู่ 28 นิ้วเลยสักคัน"

"ยังดีที่พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตมีอยู่ที่บ้าน ผมเลยไปขอยืมมาคันหนึ่งครับ" จูต้าเฉียงยิ้มพลางเข็นจักรยานเข้ามา

มองเห็นได้ว่าจักรยานคานคู่ 28 นิ้วคันนี้ขึ้นสนิมเกรอะกรัง ผ่านกาลเวลามานานพอสมควรแล้ว

"รถดี!" เฉียนจื้อหย่งดีใจยกใหญ่

เมื่อเห็นพวกวัยรุ่นเล่นบาสเกตบอลกันจนเริ่มเหนื่อยและพักอยู่ข้างสนาม เฉียนจื้อหย่งก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ทุกคน ไม่ทราบว่ากินมื้อเย็นกันหรือยังครับ"

"ผมว่ารสชาติของร้านหม้อไฟเหอลี่เหลานี่เด็ดมากเลยนะ!"

พอได้ยินชื่อร้านหม้อไฟเหอลี่เหลา หนุ่มที่เล่นบาสก็ทำสีหน้าหวนนึกถึงรสชาติ "เมื่อวานผมเพิ่งไปกินมาเอง"

"รสชาติดี บริการยอดเยี่ยม พนักงานเสิร์ฟสาวๆ ก็สวยมาก นอกจากแพงแล้วไม่มีข้อเสียอะไรเลย"

คนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นพ้องต้องกันเป็นอย่างยิ่ง

"น้องชายคนนี้ของผม อายุปาเข้าไปยี่สิบกว่าแล้ว ยังขี่จักรยานไม่เป็นเลย"

"ความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ ก็คืออยากจะขี่จักรยานคานคู่ 28 นิ้วคันนี้ควบทะยานไปทั่วหล้า"

"ขอยืมใช้สนามหน่อย เดี๋ยวผมเลี้ยงหม้อไฟพวกคุณเอง คิดว่ายังไงครับ" เฉียนจื้อหย่งกล่าว

ได้ยินที่เฉียนจื้อหย่งพูด ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ชายหนุ่มคนหนึ่งโยนลูกบาสทิ้งแล้วเดินหน้าหนาระรื่นเข้ามาหา

"พี่ชาย พี่บอกว่าจะเลี้ยงหม้อไฟพวกเราเหรอครับ"

เฉียนจื้อหย่งยิ้มแล้วกล่าว "ผู้จัดการจู พาพวกเขาไปที่เหอลี่เหลา จัดห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ให้ แล้วลงบัญชีไว้ที่หลิวเกาต๋า"

ต่อให้เขาเป็นคนเลี้ยง เขาก็ต้องจ่ายเงินเองอยู่ดี

เขาไม่สามารถเอาเงินของระบบมาใช้จ่ายตามใจชอบได้แม้แต่หยวนเดียว

ระบบนี้มันงกเหลือเกิน

นอกจากเรื่องขาดทุนที่ยอมให้เขารีดไถผลประโยชน์ได้แล้ว นอกนั้นอุดช่องโหว่ไว้แน่นหนาหมดจริงๆ!

หลิวเกาต๋าที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินว่าจะใช้เงินตัวเองก็พูดขึ้นว่า "จื้อหย่ง นายเลี้ยงแล้วทำไมใช้เงินฉันล่ะ"

เฉียนจื้อหย่งยักไหล่พลางกล่าว "ใครใช้ให้นายอยากขี่จักรยานล่ะ ยืมใช้สถานที่ของเขา มันก็ต้องแสดงน้ำใจกันหน่อยสิ"

"ฉันไม่อยากขี่จักรยานแล้ว!" หลิวเกาต๋ามองจักรยานคานคู่ 28 นิ้วที่สูงตระหง่านตรงหน้า ในใจตื่นตระหนกหวาดผวาไปหมด

เฉียนจื้อหย่งพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "นายต้องขี่จักรยาน!"

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เฉียนจื้อหย่งจับตัวหลิวเกาต๋าพยุงขึ้นไปบนจักรยานทันที

หลิวเกาต๋าออกแรงปั่นจักรยานแบบเซไปส่ายมา

เฉียนจื้อหย่งอยู่ข้างหลังราวกับกำลังต้อนล่อ ตะโกนเสียงดัง "เอวออกแรงหน่อย! ใช้แรงเอวสิ!"

"ผู้ชายร่างหนักตั้งสองร้อยชั่ง ทำไมเอวแกถึงได้ห่วยแตกขนาดนี้ฮะ"

หลิวเกาต๋าเหงื่อแตกพลั่ก พอเฉียนจื้อหย่งปล่อยมือ เขาก็พลาดท่าล้มลงไปคลุกกับพื้นทันที

ยังดีที่เป็นฤดูหนาว เสื้อผ้าที่สวมใส่หนา จึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

สามวันติดต่อกัน เฉียนจื้อหย่งลากตัวหลิวเกาต๋ามาหัดขี่จักรยานทุกวัน

หลิวเกาต๋าที่ล้มจนเริ่มสงสัยในชีวิต ในที่สุดก็ขี่จักรยานคานคู่ 28 นิ้วเป็นจนได้

จากนั้นเฉียนจื้อหย่งก็ไม่โผล่มาอีกเลย

ภายในห้องทำงานของตัวเอง หลิวเกาต๋ามีสีหน้าอมทุกข์และน้อยใจเต็มเปี่ยม

จูต้าเฉียงกับหลี่เหลียนคอยปลอบใจอยู่ข้างๆ

หลิวเกาต๋าจิบชาร้อนเข้าไปอึกหนึ่ง ก่อนจะบ่นด้วยสีหน้าปั้นยาก "จื้อหย่งเขาเปลี่ยนไปแล้ว!"

ทว่าจูต้าเฉียงกลับส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ผมว่าเฉียนจื้อหย่งเขาไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกครับ แถมยังสนิทสนมกับคุณมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ"

หลิวเกาต๋ามองจูต้าเฉียงด้วยความสงสัยแล้วถามกลับ "งั้นทำไมตอนที่ฉันทำเงินได้ตั้งสิบกว่าล้าน จื้อหย่งเขายังโกรธมาก แถมยังเอาเท้าถีบฉันอีกล่ะ"

จูต้าเฉียงยิ้มแล้วกล่าว "โบราณว่าไว้ ตีคือเสน่หา ด่าคือรัก ยิ่งรักลึกซึ้งยิ่งต้องใช้เท้ายันครับ"

"ผมว่าเถ้าแก่เขาให้ความสำคัญกับคุณมาก การดุด่าทุบตีคุณเนี่ยคือการเคี่ยวเข็ญกระตุ้นเตือนคุณต่างหาก"

"งั้นเหรอ" หลิวเกาต๋าเอามือลูบหัวตัวเอง

หลี่เหลียนที่อยู่ด้านข้างก็กล่าวขึ้นเช่นกัน "ผู้จัดการจูพูดถูกแล้วครับ ผมก็รู้สึกว่าเถ้าแก่กำลังเคี่ยวเข็ญคุณอยู่เหมือนกัน!"

"คุณลองคิดดูสิ ทำไมเถ้าแก่ไม่ตีคนอื่น แต่กลับตีคุณคนเดียว"

"คุณไม่สังเกตตัวเองบ้างเลยเหรอว่าหลังจากทำเงินได้ตั้งสิบกว่าล้านแล้ว ตัวคุณเริ่มลอยๆ น่ะ"

"เถ้าแก่เขาตบเตือนสติให้คุณตื่นต่างหากล่ะครับ!"

หลิวเกาต๋าเริ่มระแวงสงสัยตัวเอง "เหมือนว่าจะเริ่มเหลิงไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ"

หลี่เหลียนจิบชาแล้วยิ้มพลางกล่าว "ยังไงคุณก็ยังหนุ่ม ได้รับทรัพย์สินเงินทองมากมายที่คนวัยเดียวกับคุณไม่มีทางหามาได้"

"แถมยังมี 'เพื่อนรู้ใจ' ที่เป็นผู้หญิงตั้งหลายคน"

"ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตในพริบตา"

"มันก็เป็นธรรมดาที่จะเหลิงจนตัวลอยครับ"

"คนเราพอตัวลอยขึ้นมาแล้ว ก็มีโอกาสตกลงมาได้ ยิ่งลอยสูงเท่าไหร่ เวลาตกลงมาก็ยิ่งเจ็บหนักเท่านั้น"

"ตอนผมยังหนุ่ม ก็เคยสร้างกิจการจนประสบความสำเร็จมาเหมือนกัน ตอนนั้นรู้สึกว่าตัวเองเก่งกาจเหลือเกิน"

"เหมือนไม่มีเรื่องอะไรในโลกนี้ที่ผมทำไม่สำเร็จ!"

"สุดท้ายก็ขาดทุนย่อยยับ แถมยังติดหนี้สินล้นพ้นตัว!"

"เฮ้อ... ถ้าตอนนั้นมีคนอย่างเถ้าแก่มาเตือนสติให้ผมตื่นก็คงดี"

ยิ่งพูดยิ่งนึกถึงประสบการณ์สมัยหนุ่ม หลี่เหลียนจึงมีสีหน้าทอดถอนใจเต็มเปี่ยม

หลิวเกาต๋าตกใจ "น่าเวทนาขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

หลี่เหลียนพยักหน้า "คุณลองดูคนที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ตั้งแต่อายุยังน้อยสิ จะมีสักกี่คนที่ราบรื่นไปตลอดรอดฝั่ง"

"วัยหนุ่มที่หยิ่งผยองไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ!"

"คนทำธุรกิจอย่างพวกเรา ต้องสุขุม ต้องระแวดระวังประหนึ่งเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง พลาดไปนิดเดียวก็อาจพังพินาศจนกู่ไม่กลับ!"

หลิวเกาต๋าสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา

หลี่เหลียนเป็นรุ่นพี่อาวุโส ข้ามสะพานมามากกว่าทางที่เขาเดินเสียอีก

หลี่เหลียนทอดถอนใจ "ผมอิจฉาดวงของคุณจริงๆ อายุน้อยแค่นี้ก็ได้มาเจอเถ้าแก่"

"มีเถ้าแก่เป็นประทีปนำทาง คอยเตือนสติคุณอยู่ตลอด อนาคตของคุณนับว่าราบรื่นไร้อุปสรรคอย่างแท้จริง!"

"ที่เขาว่ากันว่า อ่านตำราหมื่นเล่ม มิสู้เดินทางหมื่นลี้ เดินทางหมื่นลี้ มิสู้ผู้รู้ชี้ทาง"

หลิวเกาต๋าเห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง "ผมเองก็รู้สึกว่าจื้อหย่งเก่งมากจริงๆ ครับ"

"ตามเขาไปทำอะไรก็สำเร็จไปหมด"

"ผมไปเปิดร้านหม้อไฟที่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต ก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจเต็มที่แล้ว ไม่รู้ทำไม ถึงได้รู้สึกว่ามันยังขาดอะไรไปอยู่นิดหน่อย"

"รู้สึกว่ายามานากะ มัตสึยังใจไม่ถึงเท่าไหร่ เวลาใช้เงินก็กล้าๆ กลัวๆ"

"ไม่เหมือนจื้อหย่ง พอถึงเวลาใช้เงินนี่ใจป้ำสุดๆ ทำให้ลูกค้ารับรู้ได้ถึงความจริงใจ และทำให้พนักงานรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า"

ถ้าเฉียนจื้อหย่งอยู่ตรงนี้ ในใจคงพูดว่า 'ก็ไม่ใช่เงินฉันนี่หว่า ฉันก็ต้องใจป้ำอยู่แล้วสิ!'

หลี่เหลียนกล่าว "พูดถึงเรื่องที่คุณไปหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต นี่คือการจัดแจงของเถ้าแก่ที่มีต่อคุณ ผมคิดว่าคุณยังทำได้ไม่ถึงที่สุดนะ"

หลิวเกาต๋าเกาหัวอย่างสงสัย

หลี่เหลียนกล่าว "คุณรู้ไหมว่าคุณไปหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อทำอะไร"

"ไปเป็นสายสืบเหรอครับ" หลิวเกาต๋าพูดอย่างไม่แน่ใจนัก

หลี่เหลียนพยักหน้าหนักแน่น "ก็ต้องไปเป็นสายสืบอยู่แล้วสิ"

"ความสัมพันธ์ของคุณกับเถ้าแก่ไม่ต้องพูดถึงเลย สนิทสนมกันเหมือนพ่อลูก เถ้าแก่เชื่อใจคุณอย่างไม่มีเงื่อนไข!"

"ถ้าส่งคนอื่นไปเป็นสายสืบที่หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต เถ้าแก่คงกลัวเขาจะแปรพักตร์ แต่พอเป็นคุณไปหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ต เถ้าแก่กลับไม่กังวลแม้แต่น้อย!"

"นั่นไม่ใช่ความเชื่อใจอย่างไร้เงื่อนไขที่มีต่อคุณหรอกหรือ"

หลิวเกาต๋ายิ้มแป้นอย่างมีความสุข "จื้อหย่งไว้ใจผมนี่ครับ ถึงได้ส่งผมไปเป็นสายสืบ คบกันมาตั้งกี่ปี จื้อหย่งเขาย่อมต้องเชื่อใจผมอยู่แล้ว!"

ทันใดนั้น หลิวเกาต๋าก็พลันตาสว่าง "ผมเข้าใจแล้ว จื้อหย่งต้องการให้ผมไปเปิดร้านหม้อไฟให้หย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตนี่เอง"

"แล้วพอหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตเจ๊งลง ก็ฮุบเอาร้านหม้อไฟมาเป็นของเราต่อได้เลย"

"จื้อหย่งวางแผนไว้หมดแล้วจริงๆ!"

หลี่เหลียนส่ายหน้า "ไม่เพียงแค่นั้น ผมคิดว่าเถ้าแก่อาจอยากให้คุณฮุบหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตมาด้วยทั้งหมดเลยต่างหาก"

"เปลี่ยนหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตให้กลายเป็นสาขาย่อยของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงของเรา"

"ตอนนั้นซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงของเรากำลังฮิตระเบิด ถ้าฮุบหย่งเหนียนซูเปอร์มาร์เก็ตมาได้ ทั้งสองแห่งก็ฟันกำไรได้ทั้งคู่!"

"พอมาฮุบตอนนี้ มันก็สายเกินไปเสียแล้ว"

"น่าเสียดายจริงๆ!"

"ถ้าฮุบมาตั้งแต่ตอนนั้น คงกอบโกยกำไรเป็นกอบเป็นกำไปแล้ว"