ตอนที่ 84 กำไรแล้ว

หลิวเกาต๋าก็รู้สึกเสียดายมากเช่นกัน

เขายังอนุรักษนิยมเกินไปจริง ๆ

หากมีครั้งต่อไป เขาจะไม่ยอมทำตัวอนุรักษนิยมแบบนี้อีกแน่

"จริงสิ ผมยังสงสัยไม่หายเลย ทำไมจื้อหย่งถึงให้ผมไปหัดขี่จักรยานล่ะ" หลิวเกาต๋าเอ่ยถามอย่างงุนงง

จูต้าเฉียงรีบแย่งตอบ "ฉันรู้"

"ต้องเป็นแผนการวางหมากของเถ้าแก่แน่นอน!"

"โปรเจกต์ต่อไปของพวกเรา มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นจักรยาน!"

"จริงเหรอ" หลิวเกาต๋าไม่ค่อยแน่ใจนัก

หลี่เหลียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "มีความเป็นไปได้สูงมาก!"

"เถ้าแก่เดินหมากก้าวเดียวแต่มองการณ์ไกลไปถึงสิบก้าวมาตลอด เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าโปรเจกต์ต่อไปคือจักรยาน ตอนนี้ก็เลยเริ่มตระเตรียมไว้ก่อน"

"ดูท่าแล้ว โปรเจกต์ต่อไปคงถึงเวลาที่นายหลิวเกาต๋าจะได้แสดงฝีมือเต็มที่แล้วสิ!"

ทันใดนั้น เยี่ยเสี่ยวฉินก็เคาะประตูเดินเข้ามา

"ผู้จัดการหลิวคะ เถ้าแก่สั่งให้คุณไปเมืองเซินซื่อ เพื่อไปดูแลพนักงานที่ร้านชานมค่ะ" เยี่ยเสี่ยวฉินถือโทรศัพท์มือถือแล้วเอ่ย

"หา?" หัวใจของหลิวเกาต๋าเต้นระรัว

"ไม่จริงน่า ส่งผมไปเมืองเซินซื่อเนี่ยนะ"

เขาไม่อยากไปเมืองเซินซื่อเลยสักนิด!

อยู่เมืองฮั่นเฉิงสบายจะตาย!

อยู่บ้านก็ได้ดูพวกเธอเต้น

อยู่เหอลี่เหลาก็ได้กินหม้อไฟฟรี

พนักงานที่นี่ต่างรักและเคารพเขา

ไม่ว่าจะอยู่ที่ร้านหม้อไฟหรืออยู่ที่บ้าน ก็มีคนคอยประจบเอาอกเอาใจยกย่องเขาทั้งนั้น

ไปเมืองเซินซื่อแล้วใครจะมารู้จักหลิวเกาต๋าคนนี้กันเล่า!

ยิ่งไปกว่านั้น เขาตัดใจทิ้งแฝดสี่ไปไม่ลงจริง ๆ!

"เถ้าแก่บอกว่า คุณต้องไปให้ได้ค่ะ!"

"อ้อ ตั๋วเครื่องบินก็ซื้อไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นเที่ยวบินคืนนี้เลยค่ะ!" เยี่ยเสี่ยวฉินบอก

"หา!" หลิวเกาต๋าหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

......

อีกด้านหนึ่ง เฉียนจื้อหย่งที่เพิ่งส่งหลิวเกาต๋าไปเมืองเซินซื่อ กำลังรอคอยการชำระบัญชีของระบบด้วยความตื่นเต้นระทึกใจ

[เริ่มการชำระบัญชีของระบบ...]

[ชำระบัญชีเสร็จสิ้น!]

[โฮสต์: เฉียนจื้อหย่ง]

[ทรัพย์สินส่วนบุคคล: 254 หมื่นหยวน]

[เงินทุนระบบ: เงินสด 1 หมื่นหยวน

ทรัพย์สินคงที่: 9,785 หมื่นหยวน]

[อยู่ระหว่างการคำนวณ...]

[เงินส่วนบุคคล: 254 หมื่น + (1 ร้อยล้าน - 9,755 หมื่น) = 499 หมื่นหยวน]

ระบบได้ละเว้นตัวเลขที่ต่ำกว่าหลักหมื่นหยวนไปแล้ว

สรุปยอดท้ายสุดจึงชำระเงินให้เขา 245 หมื่นหยวน

เมื่อรวมกับเงินเดิมที่ตัวเองมีอยู่ 254 หมื่นหยวน จึงกลายเป็นทั้งหมด 499 หมื่นหยวน

เฉียนจื้อหย่งมองดูตัวเลข 4,999,966 หยวนในบัตรธนาคาร สีหน้าของเขาพลันซับซ้อนอย่างยิ่ง

ไม่รู้ว่าจะควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ถ้าไม่ใช่เพราะหลิวเกาต๋า การชำระบัญชีรอบนี้ของเขาคงทะลุสิบล้านไปแล้ว

เพราะการแทงข้างหลังของหลิวเกาต๋า ทำให้เขาชวดโอกาสรีดขนแกะจากระบบไปตั้งหลายล้านหยวน

เฉียนจื้อหย่งแทบอยากจะเนรเทศหลิวเกาต๋าไปอยู่ชายแดนให้รู้แล้วรู้รอด

จริงสิ ในยุคโบราณมีสถานที่อย่างหนิงกู่ถ่าไม่ใช่หรือ

เนรเทศไปที่นั่นซะเลย!

เฉียนจื้อหย่งคิดในใจอย่างเคียดแค้น

เขาเปิดโทรศัพท์มือถือแล้วโอนเงินให้แม่ไปสามล้านหยวน

วินาทีนี้ ภายในใจของเฉียนจื้อหย่งเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ

ลูกบ้านอื่นเพิ่งเรียนจบก็ยังแบมือขอเงินที่บ้านอยู่ไม่ใช่เหรอ

แล้วเขาล่ะ!

โอนเงินให้พ่อแม่ทีเดียวหลายล้านหยวนเลยนะ!

ผ่านไปครู่หนึ่ง แม่ก็ส่งข้อความตอบกลับมา

"ได้รับเงินแล้ว กำลังเที่ยวอยู่ อย่ารบกวน!"

เฉียนจื้อหย่ง "..."

เฉียนจื้อหย่งรู้สึกเหมือนเอาเงินสามล้านหยวนไปโยนให้หมาแท้ ๆ!

เขาสาบานเลยว่า ถ้าโอนเงินให้ที่บ้านอีก เขาขอเป็นหมา!

เฉียนจื้อหย่งหันไปมองระบบ

[ภารกิจรอบนี้: 2 ร้อยล้านหยวน]

[ระยะเวลา: สามเดือน]

พอเห็นภารกิจ 2 ร้อยล้านหยวน ดวงตาของเฉียนจื้อหย่งก็เปล่งประกายเจิดจ้า!

ตั้ง 2 ร้อยล้านหยวนเชียวนะ!

เงินค่อนข้างเยอะ แต่เฉียนจื้อหย่งบอกเลยว่าไร้ความกดดัน

ถ้าได้สองร้อยล้านมาครอง รถหรูคฤหาสน์ เขาต้องเอาอันที่ดีที่สุดเท่านั้น!

เวลายังเหลืออีกเยอะ ยังมีเวลาตั้งสามเดือน ไม่ต้องรีบร้อน

"ฉันลองเล่นหุ้นให้ขาดทุนไปพลาง ๆ ก่อนก็ได้นี่!"

"ขอแค่เรียนรู้วิธีเล่นหุ้นเป็น นั่งอยู่บ้านเฉย ๆ ทุกวันก็ผลาญเงินให้ขาดทุนได้แล้ว"

เฉียนจื้อหย่งอยากเล่นหุ้นมาตั้งนานแล้ว

ได้ยินมาว่าเจ้าสิ่งนั้นคือเครื่องบดทำลายความมั่งคั่งชั้นยอด

คนตั้งเท่าไหร่ที่มีทรัพย์สินมหาศาล พอเข้าไปเหยียบก็กลายเป็นหนี้สินท่วมหัว!

เมื่อก่อนเขาเห็นหุ้นแล้วต้องถอยห่างไว้ก่อน แต่ตอนนี้รู้สึกว่าน่าลองดูสักตั้ง!

กำลังคิดเพลิน ๆ เฉินจิ่งฝูเจ้าของห้องเช่า และซุนโหย่วอันจากเมืองเซินซื่อ พี่ชายทั้งสองคนก็มาถึงพอดี!

"น้องชาย!" ทันทีที่เห็นเฉียนจื้อหย่ง ทั้งสองคนก็ตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง

"กำไรแล้ว!"

"ร้านชานมของพวกเราได้กำไรแล้ว!" ซุนโหย่วอันหิ้วกล่องเหล้ามาหนึ่งกล่อง

เฉียนจื้อหย่งรีบก้าวเข้าไปรับของฝาก ลองยกชั่งน้ำหนักดูในมือ มันหนักอึ้งมีน้ำหนักไม่น้อยเลยทีเดียว

"เสี่ยวฉิน ยังไม่รีบรินชาให้พี่ซุนอีก?" เฉียนจื้อหย่งสั่ง

ส่วนเฉินจิ่งฝูที่อยู่ข้าง ๆ น่ะเหรอ

ไม่พกของฝากมาด้วย ที่นี่ไม่ต้อนรับหรอก!

เฉียนจื้อหย่งโผเข้ากอดซุนโหย่วอันเต็มรัก "พี่ชาย น้องคิดถึงพี่แทบแย่ ทำไมถึงเพิ่งมาหาผมเอาป่านนี้ล่ะครับ?"

ซุนโหย่วอันตบมือเฉียนจื้อหย่งเบา ๆ พลางเอ่ย "ช่วงนี้พี่ไปต่างประเทศมา ขาดทุนไปนิดหน่อย มันช่าง... พูดยากจริง ๆ!"

เฉียนจื้อหย่งซาบซึ้งใจจนตาเป็นประกาย

ซุนโหย่วอันดีกับเขาเหลือเกินจริง ๆ

ตัวเองขาดทุนแท้ ๆ ยังอุตส่าห์หิ้วเหล้ามาฝากเขาอีก

ไม่เหมือนใครบางคน มามือเปล่า เดี๋ยวคงคิดจะมาเกาะกินข้าวฟรีอีกแน่!

ขณะเดียวกัน เฉียนจื้อหย่งก็อิจฉาซุนโหย่วอันเป็นอย่างยิ่ง

เรื่องขาดทุนทำไมไม่พาเขาไปด้วยล่ะ ช่างไม่รักกันจริงเลย!

"เมื่อกี้พี่บอกว่าร้านชานมได้กำไรเหรอครับ?"

"ร้านชานมไม่ได้กำไรนี่นา!" เฉียนจื้อหย่งบอก

เขาใส่ใจร้านชานมมากทีเดียว เพราะยังไงเขาก็ลงเงินไปตั้งหนึ่งร้อยล้าน แถมยังช่วยลงให้พี่ชายทั้งสองคนอีกคนละหนึ่งร้อยล้านด้วย

กวาดเงินส่วนใหญ่ที่ได้กำไรมาจากเฟยหวงฉี่ไหลและร้านหม้อไฟลงไปจนเกลี้ยง

ตอนนี้ร้านหนึ่งขาดทุนสองหมื่นหยวน หกร้อยสาขาก็ขาดทุนเดือนละสิบสองล้านหยวน

ช่วยแบ่งเบาภาระหนักอึ้งของเขาไปได้ตั้งเยอะทุกเดือน!

เพราะงั้นร้านชานมจึงเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ เขาให้ความสำคัญกับมันมาก!

เฉินจิ่งฝูที่ยืนอยู่ด้านข้างจึงพูดขึ้นว่า "น้องชาย สายตานายยังแคบไปหน่อยนะ"

"ในมุมมองของพวกเรา การทำเงินไม่ใช่แค่การโกยเงินตรงหน้า แต่ยังทำเงินจากอนาคตได้ด้วย!"

"เอ๋?" เฉียนจื้อหย่งเกาหัวอย่างงุนงง "ทำเงินจากอนาคตเหรอครับ?"

"มันทำเงินจากอนาคตยังไงกัน?"

เฉินจิ่งฝูพูดว่า "มูลค่าประเมินในตลาดของร้านชานมพวกเราตอนนี้แตะหกร้อยล้านแล้วนะ!"

"ที่สำคัญที่สุดคือ กระแสของร้านชานมเรามาแรงสุด ๆ!"

"มีนักลงทุนนับไม่ถ้วนอยากจะเข้ามาถือหุ้นร้านชานมของพวกเรา!"

เฉียนจื้อหย่งถามอย่างประหลาดใจ "แต่ร้านชานมของเรามันขาดทุนนี่ครับ เดือนหนึ่งขาดทุนตั้งสิบกว่าล้านเชียวนะ!"

เฉียนจื้อหย่งไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทั้งที่ขาดทุนอยู่แท้ ๆ ทำไมถึงถูกประเมินมูลค่าไว้ตั้งหกร้อยล้านหยวนได้?

ทำไมพวกนั้นถึงแย่งกันมาลงทุนในร้านชานมขนาดนี้?

คนพวกนี้แปลกประหลาดเกินไปแล้ว

หรือว่าพวกนั้นก็มีระบบขาดทุนเหมือนกัน?

ซุนโหย่วอันหัวเราะร่า "น้องชาย ดูท่านายจะไม่เข้าใจเรื่องโลกของทุนนิยมเอาเสียเลย!"

"ขาดทุนเดือนละแค่สิบกว่าล้าน ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก!"

"ตอนนี้กิจการร้านชานมขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เรียกว่าแน่นขนัดทุกสาขา เป็นการโจมตีแบบกดระดับชั้นบดขยี้ร้านชานมเจ้าอื่นจนเละเทะ!"

"คนอื่นเห็นร้านชานมของเราฮิตถล่มทลายขนาดนี้ ใครจะไปคิดล่ะว่าร้านเราขาดทุนอยู่?"

"เพราะงั้นถึงมีคนมากมายแย่งกันอยากจะมาลงทุนในชานมปิงมี่ของเราไงล่ะ!"

"อีกอย่าง ขาดทุนแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรหรอก เหมือนตอนธุรกิจจักรยานแชร์เริ่มเปิดตัวน่ะ ทุ่มเงินลงไปกี่พันล้านกันล่ะ?"

"ขาดทุนมันแค่ชั่วคราว มีกระแสนั่นแหละถึงจะสำคัญที่สุด!"

"พอกระแสติด ลมใต้ปีกหนุนจนฮุบส่วนแบ่งตลาดส่วนใหญ่ได้ ต่อไปร้านชานมปิงมี่ก็จะเป็นตัวตึงอันดับหนึ่งในเมืองเซินซื่อ!"

"เมื่อไหร่ที่เข้าตลาดหลักทรัพย์ หุ้นร้านชานมปิงมี่ในมือเราก็พร้อมจะพุ่งทะลุแตะหมื่นล้านได้ในชั่วพริบตา!"

"ตัวนาย เฉียนจื้อหย่ง ก็จะทะยานขึ้นเป็นมหาเศรษฐีหมื่นล้านในทันที!"

พอได้ยินคำพูดของซุนโหย่วอัน เฉียนจื้อหย่งก็ตกใจจนก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

มหาเศรษฐีหมื่นล้านงั้นเรอะ

ฉันว่าน่าจะเป็นมหาลูกหนี้หมื่นล้านมากกว่ามั้ง!

แค่จะทำให้ขาดทุนสามร้อยล้าน โจวไคเทียนก็แทบจะวิ่งจนขาขวิดแล้ว

ตัวเขาเองก็ต้องอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวนที่เมืองเซินซื่อตั้งหลายวัน

ขาดทุนหมื่นล้านเนี่ยนะ?

สู้ฆ่าเขาให้ตายไปเลยยังจะดีกว่า!