ตอนที่ 85 อย่าแตะต้องตลาดหุ้นเชียว

จู่ๆ เฉียนจื้อหย่งก็ตาสว่างขึ้นมา

ขอแค่ตนไม่พาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ เงินก็ไม่มีทางไหลเข้ากระเป๋าเขาได้

หุ้นกับอสังหาริมทรัพย์เหมือนกัน จัดเป็นสินทรัพย์ถาวรทั้งคู่

แถมสินทรัพย์ถาวรสองอย่างนี้เวลาคำนวณยอดก็ไม่หักลดราคาด้วย ราคาเท่าไรก็นับเป็นมูลค่าสินทรัพย์ถาวรเท่านั้น

ไม่เหมือนการตกแต่งร้าน ลงทุนไปเท่าไรก็หักมูลค่าลงได้ครึ่งหนึ่งทันที

ดังนั้นเขายอมเอาเงินไปผลาญกับการตกแต่งร้าน ดีกว่าจะเอาไปซื้อบ้านซื้อรถ

แน่นอนว่ารถสองคันของซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นเป็นข้อยกเว้น

เพราะนั่นเป็นคันที่เขาต้องใช้ขับเอง

"พี่ชายทั้งสองครับ ผมคิดว่าร้านชานมอย่าเพิ่งเข้าตลาดหลักทรัพย์จะดีกว่า"

"เรื่องหลอกเอาเงินนักลงทุนพรรค์นี้ ผมทำไม่ลงจริงๆ!"

เฉียนจื้อหย่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจอย่างยิ่ง

เฉินจิ่งฝูกับซุนโหย่วอันสบตากันแวบหนึ่ง

ซุนโหย่วอันพูดว่า "วงการลงทุนทั้งหมดก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ ไม่ว่าบริษัทจะขาดทุนหรือได้กำไร ก็ต้องพยายามระดมทุนให้ได้มากที่สุดไว้ก่อน"

"พวกเราทำแบบนี้ก็แค่ไหลตามน้ำ นายไม่ต้องแบกรับความกดดันทางใจหรอก"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ "อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ ย่อมมีเส้นแบ่งอยู่ครับ"

"ผิดก็คือผิด จะมองว่ามันถูกเพียงเพราะมีคนทำผิดกันเยอะไม่ได้!"

"ผมรู้แค่อย่างเดียว ถ้าไม่สามารถให้ผลตอบแทนแก่นักลงทุนได้ มีแต่จะทำให้เงินของพวกเขาหดหาย เช่นนั้นก็ต้องปฏิเสธเงินลงทุนของพวกเขาอย่างเด็ดขาด!"

"พวกพี่ก็รู้ว่าสภาพตลาดหุ้นตอนนี้เป็นยังไง ที่มันร่วงดิ่งไม่หยุด ก็เพราะมีพวกที่คิดแต่จะเข้าตลาดหลักทรัพย์เพื่อมากอบโกยเงินนี่แหละ"

"ผมเฉียนจื้อหย่งทำอะไรไม่เคยละอายต่อใจ ถ้าไม่มีปัญญาทำให้นักลงทุนได้กำไร ก็จะไม่มีวันเข้าตลาดหลักทรัพย์เด็ดขาด!"

ถ้อยคำจากก้นบึ้งของหัวใจชุดนี้ ทำเอาเฉียนจื้อหย่งเกือบจะหลงเชื่อตัวเองเข้าแล้วจริงๆ

ช่างพูดได้ลึกซึ้งกินใจ ราวกับสะเทือนอารมณ์จนอกแทบแตกสลาย

สรุปสั้นๆ คำเดียว คือต้องไม่เข้าตลาดหลักทรัพย์เด็ดขาด

ถ้าเข้าตลาดหลักทรัพย์ แผนเขาก็พังหมดน่ะสิ!

ได้ยินดังนั้น ซุนโหย่วอันก็ถอนหายใจยาว พลางตบไหล่เฉียนจื้อหย่งเบาๆ

ซุนโหย่วอันทอดถอนใจ "ตอนอายุเท่านี้ พี่ก็เคยมีความคิดเหมือนนายนี่แหละ"

"คิดอยากสร้างเนื้อสร้างตัว อยากให้ญาติสนิทมิตรสหายและคนที่เชื่อใจพี่ ได้ร่วมกันหาเงินร่ำรวยไปด้วยกัน"

"แต่ตอนหลังถึงได้รู้ว่าตัวเองเพ้อฝันเกินไป การจะหาเงินก้อนโตด้วยวิธีสุจริตตรงไปตรงมามันยากเหลือเกิน"

"บวกกับวิธีฉวยโอกาสจับเสือมือเปล่ามันได้เงินไวกว่า ชั่วพริบตาเดียวก็เลยหลงลืมตัวตนไปหมด"

เฉินจิ่งฝูที่อยู่ข้างๆ กลับหัวเราะพลางพูดว่า "พี่ซุน พี่ทำอะไรก็นับว่ามีขอบเขตมากพอแล้ว เงินตั้งหลายประเภทพี่ก็ไม่ยอมแตะ"

"ไม่เหมือนพวกบางคนในวงการลงทุน ไม่สนผลลัพธ์ห่าเหวอะไรทั้งนั้น ขอแค่เป็นเงิน ไม่ว่าเงินสกปรกแค่ไหนก็กวาดเรียบ!"

"ช่วงนี้เพิ่งได้ยินมา มีคนกลุ่มหนึ่งจ้องเล่นงานพวกนักศึกษาโดยเฉพาะ"

"ตอนนี้ไม่ใช่กำลังฮิตเรื่องสตาร์ตอัปหรอกเหรอ พวกนักศึกษาที่ไม่มีประสบการณ์ทางธุรกิจสักนิด ก็โดนพวกนั้นกล่อมจนหลงทิศหลงทาง"

"ร่วมมือกับพวกบริษัทเงินกู้หลอกสูบเงินเด็กๆ พวกนั้น"

"ที่สำคัญที่สุดคือ ทุกขั้นตอนถูกกฎหมายหมด ต่อให้นักศึกษาพวกนั้นมารู้ตัวทีหลังว่ามีกลิ่นทะแม่งๆ ก็ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด"

เฉียนจื้อหย่งฟังจนตาค้าง

ที่แท้ยังมีเรื่องพรรค์นี้อยู่อีกเรอะ

คนชั่วในสังคมนี่มันเยอะจริงๆ!

คนหนุ่มสาวคนไหนบ้างไม่อยากสร้างเนื้อสร้างตัว

ตอนเขาเรียนจบมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ก็อยากทำธุรกิจของตัวเองเหมือนกัน

เพียงแต่เขารู้จักตัวเองดี รู้ว่าการเริ่มต้นธุรกิจมันยาก จึงคิดว่าจะลองก้าวเข้าสู่สังคม ดิ้นรนฝ่าฟันดูสักระยะก่อนค่อยว่ากัน

นักศึกษาที่เพิ่งก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัยก็เหมือนผ้าขาวผืนหนึ่ง จะไปทันเล่ห์เหลี่ยมพวกจิ้งจอกเฒ่าเจนเวทีที่คลุกคลีในวงการธุรกิจมานานนับปีได้อย่างไร?

หลายคนอาจดูแคลน ไม่คิดจะลดตัวไปรังแกนักศึกษา

แต่ก็ยังมีคนอีกไม่น้อยที่มีจิตใจชั่วร้าย คอยแต่จะข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า

ซุนโหย่วอันยิ้มพลางกล่าวว่า "คนเรามันต้องมีเส้นคุณธรรมกันบ้าง แต่ถ้าเทียบกับน้องเฉียนแล้ว เส้นคุณธรรมของพวกเราถือว่าต่ำเตี้ยเกินไปจริงๆ!"

"พี่ยังได้ยินมาอีกว่า มีคนอีกกลุ่มจ้องเล่นงานพวกผู้หญิงโดยเฉพาะ"

"หลอกพาผู้หญิงไปกู้เงินซื้อรถซื้อบ้าน สูบทั้งเงินแล้วยังหลอกฟันฟรีอีก..."

ทั้งสองคนคุยถึงเรื่องเลวร้ายในสังคม ต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความสังเวช

ทันใดนั้น ซุนโหย่วอันก็เงยหน้าขึ้นมองเฉียนจื้อหย่งแล้วพูดว่า "น้องเฉียน พี่เชื่อใจนาย!"

"นายไม่เหมือนคนอื่น"

"พวกเราน่ะไม่มีความสามารถพอที่จะสร้างธุรกิจยิ่งใหญ่อะไรได้หรอก"

"แต่นายไม่เหมือนกัน นายมีพรสวรรค์ นายไม่จำเป็นต้องเอาตัวเข้าไปยุ่งกับตลาดหุ้น ก็กอบโกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำอยู่แล้ว ซ้ำยังช่วยขับเคลื่อนการพัฒนาของสังคมทั้งระบบได้อีก!"

"เมืองฮั่นเฉิงมีจีดีพีโตขึ้นมาหนึ่งเปอร์เซ็นต์เต็มๆ ก็เพราะนายแท้ๆ เลยนะ!"

"นายทำให้ผู้คนตั้งมากมายได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่มั่นคงและมีเกียรติ"

"การสร้างความสำเร็จให้ผู้อื่น ก็คือการสร้างความสำเร็จให้ตัวเองไปด้วยในเวลาเดียวกัน!"

ทั้งสองคนต่างเผยสีหน้าอิจฉา

พวกเขาเลื่อมใสในพรสวรรค์ของเฉียนจื้อหย่งเป็นอย่างยิ่ง

เฉียนจื้อหย่งลูบหัวแก้เก้อ

พรสวรรค์ผีสางอะไรกันล่ะ

ถ้าเขามีพรสวรรค์จริง คงไม่ถึงขนาดอยากจะผลาญเงินให้ขาดทุนยังทำไม่ได้แบบนี้หรอก

"พี่ชาย ผมอยากเล่นหุ้นครับ" เฉียนจื้อหย่งรู้สึกว่าการทำให้ขาดทุนมันยากเหลือเกิน

พอได้ยินทั้งสองคนพูดแบบนั้น เฉียนจื้อหย่งก็คิดขึ้นมาได้ว่า ตลาดหุ้นนี่แหละต้องเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยเขาแน่ๆ

ซุนโหย่วอันกับเฉินจิ่งฝูหันมาสบตากันเลิกลั่ก

เฉินจิ่งฝูรีบเตือนทันที "อย่าเลย คนทั่วไปน่ะอย่าได้แตะต้องหุ้นเชียว มันเสพติดนะ"

"พอได้ก็อยากได้อีก พอเสียก็อยากถอนทุนคืน มีแต่จะยิ่งถลำลึก"

"มันมีคำเตือนอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

"การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้เข้าตลาดโปรดใช้ความระมัดระวัง!"

ซุนโหย่วอันก็ช่วยเตือนตามด้วย "ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องที่นายจะเสียเงินหรอกนะ ความสามารถในการหาเงินระดับนายน่ะ ขาดทุนไปเดี๋ยวเดียวก็หาคืนมาได้อยู่แล้ว"

"ที่ฉันห่วงที่สุดก็คือ พอนายไปเล่นหุ้นแล้ว จะหมดใจทำธุรกิจจริงจังน่ะสิ"

"เทียบกับหุ้นแล้ว การทำธุรกิจจริงมันเหนื่อยยากแล้วก็ช้าเกินไป"

"พอนายเห็นเงินเข้าออกนาทีละเป็นล้าน เป็นสิบล้าน นายก็จะมองไม่เห็นค่าของเศษเงินที่หามาได้อย่างยากลำบากพวกนั้นอีกต่อไป!"

"มีเถ้าแก่ที่ประสบความสำเร็จตั้งกี่คนแล้วที่ต้องหมดเนื้อหมดตัวในตลาดหุ้น แล้วสุดท้ายก็หมดกะจิตกะใจจะทำธุรกิจจริงจัง ต้องระวังให้ดีนะ!"

ทั้งสองคนต่างเกลี้ยกล่อมให้เฉียนจื้อหย่งระวังตัว

ทว่าเฉียนจื้อหย่งกลับรู้สึกโล่งอกโล่งใจอย่างยิ่ง

ก็พวกเขาเพิ่งพูดเองไม่ใช่เหรอ?

ว่าเล่นหุ้นแล้วขาดทุนง่าย

สิ่งที่เขาต้องการก็คือขาดทุนนี่แหละ!

แบบนี้ก็เท่ากับผลาญเงินเกลี้ยงได้ในชั่วพริบตาไม่ใช่หรือไง?

"พี่ชายทั้งสอง ผมอยากลองดูครับ!" แววตาของเฉียนจื้อหย่งยิ่งทวีความแน่วแน่ขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นว่าห้ามไม่อยู่ เฉินจิ่งฝูก็ถอนหายใจออกมา "วันนี้ฉันตั้งใจจะมารับนายไปเที่ยวบ้านฉันอยู่แล้ว"

"พอดีฉันรู้จักพวกคนคุมราคาหุ้นอยู่บ้าง ถ้านายอยากลองเล่นดูจริงๆ ฉันจะให้พวกเขามาช่วยนายแล้วกัน!"

เฉียนจื้อหย่งมีความตั้งใจที่จะเล่นหุ้นแน่วแน่มาก

เฉินจิ่งฝูคิดว่า มีเขาคอยจับตาดูอยู่ข้างๆ ย่อมดีกว่าปล่อยให้ไปเล่นเองตามลำพัง

พอถึงจังหวะคับขัน เขายังพอช่วยดึงสติได้บ้าง

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้ารับ

"สองวันนี้เป็นวันหยุดตลาดหุ้นปิด วันอาทิตย์ตอนค่ำๆ ฉันจะมารับนายนะ!" เฉินจิ่งฝูกล่าว

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้ารับด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

"พี่ช่างดีกับผมจริงๆ เลยครับ!"

เฉียนจื้อหย่งสัมผัสได้ถึงความหวังดีจากใจจริงที่เฉินจิ่งฝูมีต่อเขา

ยิ่งเป็นพี่ชายที่ดีแบบนี้ เขาก็ยิ่งปล่อยให้อีกฝ่ายต้องขาดทุนไม่ได้เด็ดขาด!

เฉียนจื้อหย่งตัดสินใจว่า พอถึงจังหวะเวลาที่เหมาะสม เขาจะบังคับซื้อสัดส่วนหุ้นร้านชานมในมือของพี่ชายทั้งสองคนกลับคืนมาให้หมด

แถมตอนนี้มูลค่าตลาดของร้านชานมยังพุ่งแตะหกร้อยล้านแล้ว เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเลยทีเดียว

พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าเขาจะบังคับซื้อสัดส่วนหุ้นมูลค่าหนึ่งร้อยล้านของพวกเขากลับคืนมา ก็จะต้องจ่ายเงินถึงสองร้อยล้าน

เยี่ยม!

เยี่ยมยอดจริงๆ!

เฉียนจื้อหย่งยกนิ้วโป้งชมความฉลาดปราดเปรื่องของตัวเองในใจ

เป็นไปตามคาดจริงๆ การที่เขาใส่เงื่อนไขการบังคับซื้อคืนไว้ในข้อบังคับบริษัทแต่แรก มันคือการเดินหมากระดับเซียนแท้ๆ

เงินสดสองร้อยล้านจากระบบในรอบนี้ อย่างน้อยเขาก็ต้องรีดออกมาให้ได้สักหนึ่งร้อยล้าน!

มีทั้งการบังคับซื้อหุ้นคืน แถมยังมีตลาดหุ้นไว้ช่วยผลาญเงินให้ขาดทุนอีก

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าคราวนี้มันจะยังทำกำไรได้อีท่าไหนอีก!

นอนมาเห็นๆ

ต่อให้มีหลิวเกาต๋าโผล่มาป่วนอีก ก็ไม่ได้มีผลอะไรมากมายแล้ว!

มีคำเดียวสั้นๆ... ชัวร์!

ในใจของเฉียนจื้อหย่งเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

ไม่มีความกังวลหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

รอบนี้จะต้องเป็นรอบที่นอนมาที่สุด และเป็นรอบที่เขาใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจที่สุดแน่นอน!

ไม่ต้องเหนื่อยกายเหนื่อยใจอะไรทั้งนั้น