ตอนที่ 86 เคล็ดหัวใจน้ำแข็ง

ค่ำวันอาทิตย์ เฉียนจื้อหย่งถูกรับตัวมาที่บ้านของเฉินจิ่งฝู

ที่ว่าบ้าน อันที่จริงเป็นแค่ที่พักชั่วคราวแห่งหนึ่งในเมืองอู่ซื่อเท่านั้น

"ที่พักชั่วคราวของพี่มันจะไม่หลังใหญ่เกินไปหน่อยเหรอครับเนี่ย แถมยังอยู่ริมทะเลสาบตงหูใจกลางเมืองอีก!" เฉียนจื้อหย่งมองคฤหาสน์หรูตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

ตอนอยู่บนรถ พอได้ยินเฉินจิ่งฝูบอกว่าเป็นแค่ที่พักชั่วคราว เฉียนจื้อหย่งยังแอบผิดหวังอยู่นิดๆ

แต่พอมาถึงที่จริงๆ เฉียนจื้อหย่งถึงได้เข้าใจ ว่าเป็นตัวเขาเองที่กบในกะลาเกินไป

ก้าวพ้นประตูก็เป็นทะเลสาบ ทะเลสาบตงหูทั้งสายกลายเป็นสวนหลังบ้าน

นอกจากนี้ ภายในคฤหาสน์ยังมีสนามหญ้ากว้างใหญ่ กลางคืนนอนดูดาวบนสนามหญ้า จะฟินขนาดไหนคงไม่ต้องพูดถึง

ยิ่งไปกว่านั้น ที่ชั้นใต้ดินระดับสอง ยังมีสระว่ายน้ำในร่มขนาดมหึมาอยู่อีกด้วย

ข้างสระว่ายน้ำมีห้องฟิตเนส

ชั้นใต้ดินระดับหนึ่งมีห้องดูหนังฟังเพลง ห้องพักแม่บ้าน ห้องเล่นไพ่ และห้องบิลเลียด

ห้องนั่งเล่นเพดานสูงโปร่งถึงหกเมตร โทรทัศน์จอยักษ์ขนาดร้อยกว่านิ้ว โคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับห้อยระย้าลงมาจากที่สูง

ห้องอาหารมีทั้งแบบตะวันตกและแบบตะวันออก โต๊ะอาหารในครัวก็ยังแยกเป็นโต๊ะกลมแบบจีน และโต๊ะยาวแบบฝรั่ง

เดินขึ้นมาชั้นสอง มีห้องอยู่สี่ห้อง เป็นห้องนอนเล็กสองห้อง ห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง และห้องทำงานอีกหนึ่งห้อง

สิ่งที่ทำให้เฉียนจื้อหย่งตกตะลึงที่สุดคือชั้นสาม ทั้งชั้นนี้เป็นพื้นที่ของเจ้าของบ้านโดยเฉพาะ

มีห้องนอนใหญ่สุดอลังการ ในห้องนอนใหญ่มีทั้งห้องแต่งตัวและห้องอาบน้ำ

ห้องอาบน้ำแบ่งสัดส่วนเป็นสี่โซน ข้างในมีอ่างอาบน้ำคู่ขนาดใหญ่โต

อาบน้ำทีหนึ่งนี่ต้องเปลืองน้ำไปเท่าไรกันเนี่ย

เฉียนจื้อหย่งมองห้องน้ำตรงหน้า รู้สึกว่าห้องน้ำนี้ห้องเดียวยังใหญ่กว่าห้องเช่าเดิมของเขาเสียอีก

ขึ้นไปถึงชั้นสี่ ที่นี่เป็นโซนตากผ้า เป็นเรือนกระจกที่มีสวนชมดาวอยู่ด้วย

อีกด้านหนึ่งก็เป็นเรือนกระจกเช่นกัน ด้านในมีเตียงหนึ่งหลัง เรือนกระจกมองเห็นวิวได้รอบทิศสามร้อยหกสิบองศาไร้จุดบอด

กลางคืนนอนนับดาวตรงนี้ ยืนยันได้เลยว่านอนนับได้ทั้งคืนยันสว่างแน่!

เฉียนจื้อหย่งไม่ต่างอะไรกับยายหลิวเข้าสวนทัศนา มองไปทางไหนก็ตื่นตาตื่นใจไปหมด

นี่มันคฤหาสน์หรูในฝันชัดๆ

ไม่สิ

เมื่อก่อนเขาไม่เคยเห็นคฤหาสน์แบบนี้มาก่อนเลยต่างหาก

เพราะไม่มีภาพในหัว ต่อให้ฝันยังจินตนาการไม่ออกเลยด้วยซ้ำ

ช่างเป็นชีวิตที่สุขสบายราวกับเทวดาจริงๆ

"เป็นที่ที่ดีมากครับ!" เฉียนจื้อหย่งอยากจะร่ายบทกวีสักบทเพื่อเอ่ยปากชมเปาะ

แต่เค้นสมองอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็หลุดออกมาได้แค่คำว่า "สุดยอด" คำเดียว!

เฉินจิ่งฝูพูดอย่างถ่อมตัวว่า "นายชอบก็ดีแล้ว!"

"ถ้านายอยากมาพัก ก็แวะมาได้ตลอดเวลานะ บ้านน่ะสร้างไว้ให้คนอยู่ ปล่อยทิ้งไว้นานๆ ไม่มีคนอยู่มันจะไม่ดีเอา"

เฉียนจื้อหย่งยิ้มพลางพยักหน้า "พี่ดีกับผมจริงๆ ถ้ามีเวลาว่าง ผมต้องแวะมาพักแน่นอนครับ"

เขาชอบที่นี่มาก

แต่ไม่ได้คิดจะมาอยู่ยาว

หากที่นี่เป็นบ้านของเขาเอง เขาก็คงจะอยู่ด้วยความรื่นเริงบันเทิงใจทุกเมื่อเชื่อวัน

ทว่าคฤหาสน์หลังนี้ไม่ใช่ของเขา

การมาพักที่นี่ มันจะทำให้เขารู้สึกเกร็งและอึดอัด

สุภาษิตว่าไว้ รังทองรังเงินก็ไม่สู้รังหนูของตัวเอง เขารักในความอิสระมากกว่า

รังทองจะดีแค่ไหน นั่นก็เป็นรังทองของคนอื่น เขาจะต้องสร้างรังทองขึ้นมาให้ตัวเองให้ได้

เฉียนจื้อหย่งถามด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม "คฤหาสน์หลังนี้พี่ซื้อมาเท่าไรเหรอครับ"

เฉินจิ่งฝูยิ้มตอบ "คฤหาสน์หลังนี้พี่ซื้อไว้นานพอสมควรแล้ว ตอนนั้นราคาสามสิบล้าน"

"ตอนนี้ราคาขึ้นแล้ว น่าจะราวๆ ห้าสิบล้านได้มั้ง!"

พอได้ยินเช่นนั้น ในใจของเฉียนจื้อหย่งก็พอมีเกณฑ์คร่าวๆ แล้ว

รอบนี้หากเขารีดเงินจากระบบได้สำเร็จหนึ่งร้อยล้านละก็ นั่นก็มากพอจะซื้อคฤหาสน์แบบนี้ได้ถึงสองหลังเลยทีเดียว

เยี่ยมเลย

เยี่ยมจริงๆ!

เฉียนจื้อหย่งฮึกเหิมเปี่ยมไปด้วยพลังไปทั้งตัว!

ในตอนนั้นเอง หญิงสาวหน้าตาสะสวยงดงามปานภาพวาดสองคนก็ดึงดูดสายตาของเฉียนจื้อหย่งไป

ทั้งคู่ประคองถาดผลไม้ เดินเยื้องกรายออกมาอย่างนวยนาด

คนหนึ่งสวมชุดเดรสรัดรูปสีน้ำเงิน ผมยาว เอวคอด ส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนใจ สวยเสียจนเฉียนจื้อหย่งหน้าแดงก่ำ

อีกคนสวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีขาว งดงามราวกับเจ้าสาว

เธอเดินเข้ามา วางผลไม้ลงบนโต๊ะ แล้วอิงแอบแนบชิดอยู่ข้างกายเฉินจิ่งฝู

"นี่เสี่ยวยวี่"

"เสี่ยวยวี่ นี่คือน้องเฉียน ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงก็เป็นเขาที่เปิดเองนั่นแหละ" เฉินจิ่งฝูยิ้มพลางแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน

เฉียนจื้อหย่งเอ่ยชม "พี่สะใภ้สวยจริงๆ เลยครับ ถ้าในอนาคตผมได้แต่งงานกับภรรยาสวยขนาดนี้บ้างก็คงจะดีไม่น้อยเลย!"

เฉินจิ่งฝูหัวเราะร่า "วางใจเถอะ ด้วยความสามารถอย่างนาย จะต้องหาแต่งได้แน่นอน!"

เฉินจิ่งฝูแนะนำหญิงสาวในชุดกระโปรงสีฟ้าต่อ "นี่คือ 'หนิงซวง' เพื่อนสนิทของเสี่ยวยวี่ ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยนะ!"

หนิงซวงยื่นมือขาวผ่องดั่งหยกออกมา เฉียนจื้อหย่งจับมือเธออย่างระมัดระวัง

เฉินจิ่งฝูตบเอวคอดของเสี่ยวยวี่ที่อยู่ข้างกายเบาๆ เสี่ยวยวี่มองเฉินจิ่งฝูด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม ก่อนจะเดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

ผู้หญิงที่ชื่อหนิงซวงคนนั้นเดินตามหลังเสี่ยวยวี่ไป

เฉียนจื้อหย่งก้มหน้าก้มตากินแตงโมบนโต๊ะไม่หยุด ในใจท่องคัมภีร์สงบจิตสงบใจรัวๆ

"จิตกระจ่างดั่งธารน้ำแข็ง ฟ้าถล่มมิตื่นตระหนก หมื่นผันแปรยังสงบนิ่ง จิตสำราญปราณสงบ ลืมตัวตนรวมเป็นหนึ่ง อายตนะทั้งหกสงบมั่น..."

ในที่สุด จิตใจของเฉียนจื้อหย่งก็สงบลงได้

พอเงยหน้าขึ้น เขาก็บังเอิญเห็นรอยยิ้มพริ้มพรายบนใบหน้าของหนิงซวง เสียงหัวเราะใสกระจ่างดั่งกระดิ่งเงินพลันแว่วเข้าหู

หัวใจดวงน้อยๆ ของเฉียนจื้อหย่งเต้นตึกตักไม่เป็นส่ำ

แม้แต่คัมภีร์สงบจิตก็ยังกดข่มหัวใจที่เต้นระรัวของเขาเอาไว้ไม่อยู่

เฉียนจื้อหย่งรีบก้มหน้า หลับตาลง แล้วงัดไม้ตายก้นหีบของตัวเองออกมา ท่องเคล็ดวิชาหทัยน้ำแข็งทันที

"จิตผ่องใสดั่งสายน้ำ สายน้ำใสคือดวงจิต ลมแผ่วเบาไม่ก่อคลื่น ระลอกน้ำไม่กระเพื่อม นั่งเอกาในไพรไผ่ กู่ร้องก้องดีดพิณพลัน..."

เมื่อเห็นท่าทางกระเจิดกระเจิงของเฉียนจื้อหย่ง เฉินจิ่งฝูก็หัวเราะร่าออกมา

เฉียนจื้อหย่งหน้าแดงก่ำ "พี่ใหญ่ พี่ทำแบบนี้ไม่แฟร์เลยนะ!"

"พี่ก็รู้ว่าผมยังอายุน้อย ทนการยั่วยวนไม่ไหว พี่ยังจะ..."

เฉินจิ่งฝูส่ายหน้า "ผู้หญิงน่ะชอบคนหนุ่มที่มีความสามารถทั้งนั้นแหละ หนิงซวงเองก็ยังไม่มีแฟน ถ้านายชอบล่ะก็..."

เฉียนจื้อหย่งส่ายหัว "ตอนนี้ผมแค่อยากหาเงินให้ได้เยอะๆ ก่อน ผู้หญิงน่ะเรื่องมากเกินไป"

ที่เขาพูดหมายถึงหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง ไม่ใช่หาเงินให้ระบบ!

ขอแค่ผลาญเงินของระบบให้ขาดทุนจนเกลี้ยง ขาดทุนเท่าไหร่ก็เปลี่ยนเป็นทรัพย์สินส่วนตัวได้เท่านั้น ตอนนี้เขากำลังเค้นสมองแทบแตกทุกวันเพื่อหาทางขาดทุนอยู่เนี่ย

พูดตามตรง เฉียนจื้อหย่งอิจฉาเฉินจิ่งฝูอยู่ไม่น้อยเลย

พี่ใหญ่อายุสี่สิบกว่าแล้ว ส่วนเสี่ยวยวี่อายุอย่างมากก็ยี่สิบสาม

เฉียนจื้อหย่งเอ่ยขึ้น "พี่ใหญ่ ผมมีบทกวีบทหนึ่งอยากมอบให้พี่!"

เฉินจิ่งฝูรู้สึกอยากรู้อยากเห็น

เฉียนจื้อหย่งกล่าวว่า "

เจ้าสาวสิบแปดเจ้าบ่าวแปดสิบ

ผมขาวโพลนเคียงนวลนางสีชาด

คืนร่วมเรียงเคียงหมอนผ้าห่มเป็ดคู่

ดอกสาลี่ขาวทั้งต้นทับดอกไห่ถัง"

"วัวแก่กินหญ้าอ่อน ช่างไม่อายฟ้าดินเอาเสียเลย!"

เฉียนจื้อหย่งแอบดูแคลนเฉินจิ่งฝูอยู่ในใจ!

ผักกาดขาวชั้นดีโดนหมูขุดกินแท้ๆ!

เฉินจิ่งฝูหัวเราะเสียงดังลั่นยิ่งกว่าเดิม

"น้องเฉียน นายยังไม่ชินกับชีวิตของคนรวยสินะ!" เฉินจิ่งฝูทอดถอนใจ

เขาลุกขึ้นยืน มองออกไปดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านนอกพลางเอ่ยว่า "โลกใบนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!"

"คนรวยมีผู้หญิงมากมาย แต่คนที่ไม่มีเงินกลับต้องมานั่งกลุ้มใจกับอาหารสามมื้อพื้นฐานที่สุด"

"เงินน่ะเป็นสิ่งที่ดี!"

"เป็นสิ่งที่ดีมากๆ เลยจริงๆ!"

"คนบางคนสูญเสียตัวตนไปเพราะเงิน คนบางคนก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับเพราะเงิน"

"วิญญูชนพึงหาทรัพย์ด้วยมรรคาอันชอบธรรม ตอนนี้นายยังหนุ่มแน่น แถมยังมีพรสวรรค์ทางธุรกิจอย่างยิ่ง"

"สิ่งที่ตอนนี้พี่มี ในอนาคตนายก็สามารถมีได้ทุกอย่าง ส่วนสิ่งที่ตอนนี้พี่ไม่มี อนาคตข้างหน้านายก็จะมีมันได้เช่นกัน!"

"พี่ในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ขอเตือนสตินายสักคำ นายอยากฟังก็ฟัง ไม่อยากฟังจะคิดว่าพี่ผายลมทิ้งไปก็ได้"

เฉียนจื้อหย่งผึ่งหูตั้งใจฟัง

เฉินจิ่งฝูกล่าวว่า "ไม่ลืมปณิธานแรกเริ่ม จึงจะบรรลุผลสำเร็จในบั้นปลาย!"

"ต่อไปข้างหน้า การล่อตาล่อใจที่นายต้องเผชิญจะยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ"

"อย่าได้ทำเรื่องที่ขัดต่อมโนธรรมของตัวเองเป็นอันขาด"

"จำไว้ว่า ก้าวพลาดเพียงครั้งอาจต้องเสียใจไปชั่วกาล บางเรื่องทำผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด!"

"ถ้าผิดไปแล้ว ทั้งชีวิตนี้อาจจะชดเชยไม่ได้อีกเลย!"

"ยิ่งมีความสามารถมาก พิษภัยก็ยิ่งร้ายแรง อย่างน้อยที่สุดก็อย่าทำร้ายคนอื่น!"

"นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมพี่อายุสี่สิบกว่าแล้วถึงยังไม่แต่งงาน"

"ด้วยฐานะระดับพี่ ถึงแต่งงานแล้วจะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก เมียก็ไม่มีทางกล้าพูดอะไรแน่นอน"

"แต่เรื่องบางเรื่อง อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ มันมีเส้นแบ่งของมันอยู่!"