ตอนที่ 87 ไร้ความสามารถแต่ได้คุมงานใหญ่

เฉียนจื้อหย่งนิ่งเงียบ

ตลอดมาเขาคิดแค่ว่าเฉินจิ่งฝูเป็นมหาเศรษฐีคนหนึ่ง เพิ่งจะมาพบตอนนี้เองว่าอีกฝ่ายกลับเป็นคนมีหลักการถึงเพียงนี้

เฉินจิ่งฝูหยิบไวน์แดงขวดหนึ่งออกมาจากตู้ข้างๆ แล้วหยิบอุปกรณ์มาค่อยๆ เปิดออก

เฉินจิ่งฝูหยิบแก้วมาสองใบแล้วเอ่ยถาม "ดื่มสักแก้วไหม"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้า "ผมไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าเท่าไหร่ครับ"

เขารู้สึกว่าเครื่องดื่มทั่วไปอร่อยกว่าเหล้าเยอะ

เบียร์กับไวน์แดงก็เปรี้ยว ส่วนเหล้าขาวก็ขม

เฉินจิ่งฝูยิ้ม "นี่มันเอ็กซ์โอ ขวดละสองหมื่นหยวนเชียวนะ"

เฉียนจื้อหย่งลุกขึ้นยืนทันที "ขอแก้วหนึ่งครับ!"

เฉินจิ่งฝูรินให้เขาแก้วหนึ่ง

เฉียนจื้อหย่งรับมาแล้วจิบชิมไปคำหนึ่ง เปรี้ยวจนเขาร้องโอดโอย

กับแกล้มก็ไม่มีแล้วจะให้ดื่มเหล้า ใครมันจะกลืนลงกันเล่า!

เกินไปแล้วจริงๆ!

เฉียนจื้อหย่งได้แต่คว้าแตงโมบนโต๊ะมากินคำแล้วคำเล่า

ทว่าเฉินจิ่งฝูกลับดื่มอย่างสุขสำราญใจ

เปิดหน้าต่างรับลมทะเลสาบ จิบไวน์ พลางดื่มด่ำกับชีวิต

เฉียนจื้อหย่งคิดว่า ถ้าไม่ใช่เพราะตนอยู่ที่นี่ เด็กสาวที่ชื่อเสี่ยวอวี้คนนั้นคงกำลังอิงแอบแนบชิดอยู่ข้างกายเฉินจิ่งฝูไปแล้ว

เฉียนจื้อหย่งยิ้มพลางกล่าว "ผมก็อยากใช้ชีวิตได้สบายอารมณ์แบบพี่เหมือนกันครับ"

ชีวิตแบบที่เฉินจิ่งฝูอยู่นี่สิถึงจะเรียกว่าการใช้ชีวิต!

ไม่เหมือนเขา วุ่นวายมาตั้งนาน รีดเงินจากระบบมาได้แค่ห้าล้านหยวน

คฤหาสน์หลังละห้าสิบล้าน เขายังรีดมาได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วนเลยด้วยซ้ำ

แถมที่นี่ยังเป็นแค่หนึ่งในที่พักชั่วคราวของเฉินจิ่งฝูเท่านั้น

เขาก็อยากใช้ชีวิตสุขสบายไร้กังวลแบบเฉินจิ่งฝูบ้าง

เฉินจิ่งฝูหัวเราะ "น้องชาย เงินน่ะสำคัญก็จริง แต่พี่เชื่อว่าด้วยความสามารถระดับนาย อีกไม่นานหรอกก็คงมีเหมือนพี่ได้"

"มีข้อแม้ว่าห้ามไปแตะต้องหุ้นเด็ดขาด"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ "ผมเชื่อมั่นในตัวเองครับ"

"ถ้ามันไม่ได้ผลจริงๆ ผมจะเชื่อฟังพี่ และจะไม่แตะต้องสิ่งนั้นอีกเลย"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เฉินจิ่งฝูจึงไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่ออีก

"จริงสิ" เฉินจิ่งฝูกล่าวขึ้น "หลิวเกาต๋าเพื่อนซี้ของนายน่ะ ที่จริงเขาไม่ได้มีความสามารถพอจะบริหารบริษัทหรือคุมแผนกอะไรได้หรอกนะ"

"ตอนนี้มีนายคอยประคองอยู่ข้างๆ อาจจะยังมองไม่เห็นปัญหา"

"แต่นานวันเข้า มีแววว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขึ้นมาได้"

เฉียนจื้อหย่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม "พี่หมายความว่าเขาไม่มีความสามารถเหรอครับ"

"แต่ร้านหม้อไฟเขาก็เป็นคนสร้างขึ้นมากับมือเลยนะ"

อันที่จริงเขาก็คิดว่าหลิวเกาต๋าไม่มีความสามารถเหมือนกัน

และก็เพราะมองว่าอีกฝ่ายไร้ความสามารถนี่แหละ ถึงได้มอบหมายงานสำคัญให้!

แต่นึกไม่ถึงว่าหลิวเกาต๋าจะเปิดร้านหม้อไฟจนขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ทำเงินให้เขาตั้งมหาศาล!

เขาจึงคิดว่าตัวเองมองคนพลาดไป

หลิวเกาต๋าอาจจะเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจที่ซ่อนคมไว้ก็ได้

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาก็ไม่กล้าให้หลิวเกาต๋าดำรงตำแหน่งสูงเกินไปหรอก

ไม่อย่างนั้น หลิวเกาต๋าก็คงจะทำเงินให้เขาเพิ่มอีกตั้งเยอะแยะ!

ตัวอย่างก็อย่างครั้งนี้ หลิวเกาต๋าดันเปิดสาขาย่อยของเหอลี่เหลาขึ้นมาได้อีกแห่ง!

ตอนนี้ที่เขาให้หลิวเกาต๋าไปคุมฝ่ายบุคคล ก็เพราะกะจะไม่ให้อีกฝ่ายได้แผลงฤทธิ์ความสามารถออกมา

ยังไงเสีย เรื่องคนของร้านชานมในเมืองเซินซื่อเขาก็จัดการไว้หมดแล้ว หลิวเกาต๋าไปอยู่ที่นั่นก็แทบจะไม่มีอะไรให้ทำ

ที่เขาย้ายหลิวเกาต๋าออกไป ก็เพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายมาทำลายแผนการผลาญเงินให้ขาดทุนของเขาต่างหาก!

แต่ตอนนี้เฉินจิ่งฝูกลับบอกว่าหลิวเกาต๋าไร้ความสามารถ

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง การย้ายหลิวเกาต๋าออกไปก็อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด!

เฉินจิ่งฝูยิ้มพลางกล่าว "น้องชาย พี่พูดถึงเพื่อนนายแบบนี้ หวังว่านายจะไม่โกรธนะ"

"พี่ไม่ได้ชอบนินทาคนอื่นลับหลังหรอก แต่นายเรียกพี่ว่าพี่ใหญ่ พี่ก็ต้องทำตัวให้สมกับคำว่าพี่ใหญ่"

"ถึงได้ตั้งใจเตือนสตินาย"

"แน่นอนว่า ถ้านายรู้สึกว่าไม่จริง ก็ถือเสียว่าพี่ไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน"

เฉียนจื้อหย่งมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นยืน "ขอพี่ใหญ่ช่วยชี้แนะผมด้วยครับ!"

"ผมยังอายุน้อย คงมีหลายเรื่องที่เทียบพี่ไม่ได้ กำลังต้องการคำชี้แนะจากพี่พอดี"

"คำชี้แนะของพี่ ผมจะจดจำไว้ในใจและซาบซึ้งเป็นที่สุด แล้วผมจะไปโทษพี่ได้อย่างไรกันครับ"

เฉินจิ่งฝูมีทรัพย์สินมากกว่าหมื่นล้านหยวน คนระดับนี้เมื่อก่อนต่อให้เขาอยากเจอแค่ไหนก็ไม่มีทางได้พบ

ตอนนี้สามารถรับฟังคำชี้แนะจากอีกฝ่ายได้ นับว่าเป็นโชคดีที่สั่งสมมาแปดชาติแล้ว

อยู่ในโรงเรียนครูบาอาจารย์ยังยินดีทุ่มเทสั่งสอน

แต่พอออกจากรั้วโรงเรียนมาแล้ว ใครเขาจะอยากมาเหนื่อยเปล่าคอยสั่งสอนคนอื่นกัน

เอาเวลานั้นไปหาความสุขใส่ตัวไม่สบายกว่าหรือไง

หากเฉินจิ่งฝูยอมรับลูกศิษย์ คงมีคนยอมสิ้นเนื้อประดาตัวจ่ายค่าเล่าเรียนเพื่อมาติดตามรับใช้อยู่ข้างกายแน่นอน

เฉียนจื้อหย่งรู้ตัวดีว่าตนเองเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่ง

หากเทียบกับเฉินจิ่งฝูแล้ว ความสามารถของเขายังห่างชั้นอยู่อีกมาก

เมื่อได้ยินสิ่งที่เฉียนจื้อหย่งพูด เฉินจิ่งฝูก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

เฉินจิ่งฝูเอ่ยอย่างทอดถอนใจ "เธอรู้ไหมว่าทำไมคนหนุ่มอย่างเธอ ฉันกับซุนโหย่วอันถึงได้ใส่ใจขนาดนี้"

"ต่อให้เป็นลูกหลานของญาติฉันเอง ปกติฉันยังขี้เกียจจะพาไปไหนมาไหนด้วยเลย นับประสาอะไรกับการมาคอยชี้แนะอย่างตั้งอกตั้งใจแบบนี้"

เฉียนจื้อหย่งเกาหัวอย่างสงสัย "ทำไมเหรอครับ"

เฉินจิ่งฝูกล่าว "เพราะเธอรู้จักถ่อมตน และมีเส้นแบ่งความถูกต้อง!"

"คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ พอประสบความสำเร็จนิดๆ หน่อยๆ ก็จะเริ่มเหลิง คิดว่าตัวเองเก่งกาจเลิศเลอ"

"คนหนุ่มสาวแบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว ไม่นานนักหรอก เดี๋ยวก็ต้องสะดุดล้มหัวทิ่ม"

"บางคนอาจจะลุกขึ้นมาใหม่ได้แล้วกลายเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน แต่บางคนอาจจะไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีกเลย กลายเป็นคนไร้ค่าไปชั่วชีวิต!"

เฉินจิ่งฝูจิบเหล้าเข้าไปอึกหนึ่งแล้วพูดต่อ "ส่วนเรื่องเส้นแบ่งความถูกต้อง"

"เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าเส้นแบ่งความถูกต้องไม่ได้สำคัญอะไร กระทั่งศีลธรรมก็ไม่ได้สำคัญด้วยซ้ำ"

"ความสามารถของคนต่างหากที่สำคัญที่สุด ความสามารถและพรสวรรค์เป็นตัวกำหนดเพดานความสำเร็จของคนเรา"

"แต่ต่อมาพอได้พบเจอผู้คนมากขึ้น โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เห็นมหาเศรษฐีระดับแสนล้านล้านพวกนั้น ถึงได้เข้าใจ"

"คุณธรรมต่ำทรามแต่ตำแหน่งสูงส่ง สติปัญญาน้อยนิดแต่คิดการใหญ่ กำลังน้อยนิดแต่แบกรับภาระหนัก ล้วนเป็นหนทางสู่หายนะทั้งสิ้น"

"คุณธรรมความประพฤติต่างหาก ที่เป็นตัวกำหนดเพดานว่าคนๆ หนึ่งจะประสบความสำเร็จได้ยิ่งใหญ่เพียงใดในบั้นปลาย!"

"อีกอย่าง ถ้าเธอไม่มีเส้นแบ่งความถูกต้อง มองเงินทองสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ฉันกับซุนโหย่วอันก็คงต้องกังวลว่าสักวันหนึ่งเธอจะหักหลังพวกเราเพื่อเงิน"

"ในแวดวงการลงทุน พวกเราโดนหลอกโดนโกงมาไม่น้อยแล้ว จนเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งว่า การลงทุนไม่ได้ลงทุนที่ตัวโครงการ แต่ลงทุนที่คน!"

"ถ้าคนมันไม่ได้เรื่อง ต่อให้โครงการดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ แต่ถ้าคนมันใช้ได้ ต่อให้โครงการไม่ดี ก็ยังมีโอกาสทำเงินได้!"

เฉียนจื้อหย่งเกาหัว เขารู้สึกว่าสิ่งที่เฉินจิ่งฝูพูดนั้นมีเหตุผลมากทีเดียว

แต่เขาฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร

ทว่ามีอยู่จุดหนึ่งที่เฉียนจื้อหย่งฟังเข้าใจ นั่นคือพี่ใหญ่คนนี้คิดว่าเขาเป็นคนถ่อมตน

นี่มันเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วจริงๆ ซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟที่ทำเงินได้ ล้วนเป็นเรื่องบังเอิญทั้งนั้น

ตัวเองไม่ได้มีความสามารถอะไรเลย นี่ไม่ใช่การถ่อมตน แต่เป็นการประเมินตัวเองตามจริงต่างหาก!

เข้าใจผิดไปไกลสุดกู่แล้วจริงๆ!

เฉียนจื้อหย่งเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี

ถ้าเขาบอกว่าการที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟทำเงินได้นั้นไม่เกี่ยวกับเขาเลย เป็นเรื่องบังเอิญล้วนๆ มีหรือที่เฉินจิ่งฝูจะยอมเชื่อ!

รังแต่จะยิ่งมองว่าเขาถ่อมตนเข้าไปใหญ่!

อธิบายยังไงก็ไม่เคลียร์แล้วงานนี้!

เฉินจิ่งฝูเห็นแววตาสับสนงุนงงของเฉียนจื้อหย่งก็หัวเราะออกมาเบาๆ "ฟังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรหรอก ไว้ในอนาคตเธอผ่านโลกมามากกว่านี้ เดี๋ยวก็เข้าใจเอง"

เฉียนจื้อหย่งถามขึ้น "แล้วหลิวเกาต๋าล่ะครับ"

"ผมรู้สึกว่าหลิวเกาต๋าก็พอๆ กับผม เขาก็น่าจะเป็นคนมีความสามารถคนหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ"

เฉินจิ่งฝูส่ายหน้า "หลิวเกาต๋าเทียบกับเธอยังห่างไกลนัก!"

"ดูแค่จุดเดียวก็มองออกแล้วว่าหลิวเกาต๋าต่างกับเธอแค่ไหน"

"พอเขาประสบความสำเร็จแค่นิดหน่อย คนก็เริ่มเหลิง นิสัยเปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือจนหลงทิศหลงทางไปหมด"

"คนแบบนี้ หากไม่คอยตักเตือนเคาะกะโหลกอยู่เรื่อยๆ มีหวังก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแน่นอน!"

"ที่เขาประสบความสำเร็จได้อย่างทุกวันนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะมีเธอคอยนำทางต่างหาก"

"กลยุทธ์ทั้งหมดของร้านหม้อไฟล้วนเป็นเธอที่วางแผนไว้ หลิวเกาต๋าอย่างมากก็เป็นแค่คนลงมือทำ"

"แค่ทำงานตามคำสั่ง ขอแค่มีสติปัญญาปกติ ใครๆ ก็ทำออกมาได้ดีทั้งนั้นแหละ"