ตอนที่ 88 ฉี่ราด

เฉียนจื้อหย่งเอ่ย "พูดง่าย ๆ ก็คือหลิวเกาต๋าไร้ความสามารถสินะครับ"

เฉินจิ่งฝูพยักหน้า "บางทีเขาอาจมีศักยภาพพอจะก้าวขึ้นเป็นหัวกะทิได้ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ควรเริ่มไต่เต้ามาจากระดับล่างสุดเสียก่อน"

"ฉันรู้ว่านายเป็นคนเห็นแก่ความสัมพันธ์"

"แต่จะปล่อยให้ความสัมพันธ์ส่วนตัวมาฉุดรั้งธุรกิจไม่ได้ เรื่องส่วนตัวก็ส่วนตัว ธุรกิจก็คือธุรกิจ"

"ถ้านายรู้สึกลำบากใจ ก็ให้หลิวเกาต๋าไปทำงานบริหารระดับกลางที่สบาย ๆ หน่อย รอให้เขามีความสามารถเพิ่มขึ้น แล้วค่อยทุ่มเทบ่มเพาะจริงจัง"

ได้ยินดังนั้น เฉียนจื้อหย่งก็พยักหน้ารับ

เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ขนาดสายตาอย่างเฉินจิ่งฝูยังมองว่าหลิวเกาต๋าฝีมือไม่ถึง แสดงว่าฝีมือหลิวเกาต๋าห่วยแตกจริง ๆ แน่นอน!

แต่เขาต้องการให้หลิวเกาต๋าเก่งกาจตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ?

ยิ่งหลิวเกาต๋าไร้ความสามารถเท่าไหร่ก็ยิ่งดีสิไม่ว่า

ถ้าเงินที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านหม้อไฟทำได้เป็นเงินของเขาเองละก็ เขาไม่มีทางปล่อยให้หลิวเกาต๋านั่งตำแหน่งสูง ๆ แน่

อย่างที่เฉินจิ่งฝูพูดไว้เป๊ะ วาสนาไม่คู่ควรกับตำแหน่งย่อมนำพามาซึ่งหายนะ

แต่เขาไม่ได้ต้องการทำเงินนี่ เขาต้องการขาดทุนต่างหาก!

แล้วจะมีอะไรต้องคิดอีกล่ะ

หลิวเกาต๋าคนนี้ต้องมอบหมายงานใหญ่ให้ทำเท่านั้น!

ต้องใช้งานให้หนักสุด ๆ!

ก่อนหน้านี้เขายังกังวลอยู่เลยว่าหลิวเกาต๋าบริหารร้านหม้อไฟจนทำกำไรได้ตั้งเยอะ กลัวว่าอีกฝ่ายจะมีความสามารถจริง ๆ

ตอนนี้ได้รับการยืนยันจากเฉินจิ่งฝูแล้ว เขาก็วางใจได้เต็มร้อย

"บุคลากรทรงคุณค่า" พรรค์นี้ ต้องให้อยู่ในตำแหน่งระดับสูงเท่านั้นสิ!

เฉียนจื้อหย่งแค่รอให้หายนะมาเยือนก็พอ!

เฉียนจื้อหย่งตัดสินใจเรียบร้อยแล้วว่าจะโยกย้ายโจวไคเทียนกลับมา แล้วยกให้หลิวเกาต๋าเป็นเบอร์หนึ่งคุมร้านชานม

ดั่งคำที่ว่า ยิ่งไร้ความสามารถเท่าใด ความรับผิดชอบก็ยิ่งต้องใหญ่หลวงเท่านั้น

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ถ้ามีคน "มีความสามารถ" ระดับหลิวเกาต๋ามาบริหารร้านชานมแล้ว ร้านชานมจะยังทำเงินให้เขาได้อีก!

เข้าทางเต็ม ๆ!

เฉียนจื้อหย่งฝากความหวังอันยิ่งใหญ่ไว้กับร้านชานมเรียบร้อยแล้ว

มีหลิวเกาต๋าเป็นผู้นำ มีร้านชานมชิงเย่ว์เป็นคู่แข่งสุดแกร่ง แถมยังมีตัวเขาคอยแอบขุดหลุมพรางดักร้านชานมอยู่ข้าง ๆ อีก

เรียกได้ว่า ภายนอกมีศัตรูแกร่ง ภายในมีไส้ศึก มิหนำซ้ำเถ้าแก่ยังแปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายตรงข้าม

แบบนี้ต่อให้ทุ่มเงินลงไปเท่าไหร่ก็มีแต่จะขาดทุนย่อยยับจนเกลี้ยง!

ฮ่า ๆ ๆ ๆ...

เฉียนจื้อหย่งหัวเราะแหะ ๆ ออกมาอย่างโง่งม

"น้องชาย?" เฉินจิ่งฝูส่งเสียงเรียก พลางมองเฉียนจื้อหย่งด้วยความสงสัย

เฉียนจื้อหย่งรีบเช็ดน้ำลายที่มุมปาก แล้วแสร้งกลบเกลื่อนทันควัน

"พี่ครับ พอดีเมื่อกี้ผมนึกถึงเรื่องพรุ่งนี้จะได้เล่นหุ้น ก็เลยตื่นเต้นไปหน่อยน่ะครับ"

เฉินจิ่งฝูพยักหน้าเรียบ ๆ "อย่าไปคาดหวังกับการเล่นหุ้นวันพรุ่งนี้มากเกินไปนักเลย"

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง เฉียนจื้อหย่งสังเกตเห็นว่าหนิงซวงดูเหมือนจะยืนอยู่ที่ประตู

อีกฝ่ายคงมารอเฉินจิ่งฝูแน่นอน

เฉียนจื้อหย่งจึงรีบเอ่ยลาแล้วเดินออกมา

เขากลับขึ้นไปยังห้องนอนแขกของตัวเองบนชั้นสอง

ยามค่ำคืน เขาแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ เอนกายนอนอย่างสบายอารมณ์

อ่างอาบน้ำใหญ่มากจริง ๆ เฉียนจื้อหย่งลองว่ายน้ำในอ่างดู ปรากฏว่ายังว่ายไปได้อีกด้วยซ้ำ

อาบน้ำอยู่ครึ่งชั่วโมง เฉียนจื้อหย่งก็ก้าวออกจากอ่าง แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง

เตียงใหญ่โตจนเขารู้สึกว่าต่อให้นอนขนาดหลิวเกาต๋าสามคนก็ยังไหว

ยิ่งคนผอมแบบเขานอนสักสี่คนก็ยังไม่รู้สึกอึดอัดเลย

เฉียนจื้อหย่งแหงนมองโคมไฟระย้าเหนือหัว พลางคาดเดาราคาของมันในใจ

"โคมไฟอันนี้สวยจริง ๆ ฝ้าเพดานก็สวย"

"ผ้าห่มดูเหมือนจะเป็นผ้าไหมด้วยมั้ง"

"เตียงก็นุ่มเหลือเกิน"

เฉียนจื้อหย่งค่อย ๆ เคลิ้มหลับไปอย่างสะลึมสะลือ

ในความฝัน เขารีดเงินจากระบบมาได้สำเร็จหลายร้อยล้าน ทั้งยังซื้อคฤหาสน์ริมทะเลสาบได้หลังหนึ่ง

แต่ทำไมคฤหาสน์หลังนี้ถึงไม่มีห้องน้ำล่ะ?

เขาควานหาตั้งนานก็หาห้องน้ำไม่เจอ สุดท้ายกลับไปเจอต้นไม้ใหญ่ตระหง่านฟ้าอยู่ในสวนของคฤหาสน์

เขาคิดว่าไหน ๆ แถวนี้ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว จึงเดินไปข้างต้นไม้ ในขณะที่กำลังรู้สึกโล่งสบายอยู่นั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงสายน้ำอุ่น ๆ สายหนึ่ง ไหลเปียกชุ่มต้นขาของตน

เฉียนจื้อหย่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาในพริบตา แล้วเขาก็รู้สึกแย่ไปทั้งตัว

โตจนป่านนี้แล้ว เขายังจะฉี่รดที่นอนอีกเนี่ยนะ!

พอสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ มองดูผ้าห่มกับกางเกงในที่เปรอะเปื้อน ก็ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

ทั้งหมดเป็นเพราะเมื่อคืนกินแตงโมมากเกินไปแท้ ๆ...

เขาคว้าผ้าห่มมากอดไว้ ม้วนห่อกางเกงในไว้ตรงกลางผ้าห่ม แล้วย่องออกจากห้องไปด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ

ห้องซักรีดมีอยู่สองห้อง ห้องหนึ่งอยู่ที่ชั้นใต้ดินในส่วนห้องพักแม่บ้าน อีกห้องอยู่ที่ชั้นสี่

แน่นอนว่าเขาต้องไปที่ชั้นใต้ดิน

เขาค่อย ๆ ย่องลงบันไดอย่างระมัดระวัง โผล่หัวออกไปสำรวจดูก่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่

เขาก็แวบตัวลงมาถึงชั้นหนึ่งทันที

"เฉียนจื้อหย่ง" เสียงใสแจ๋วดังก้องขึ้นข้างหูของเขาอย่างกะทันหัน

เฉียนจื้อหย่งสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว รีบหันขวับไปมอง ก็เห็นหนิงซวงยืนสง่าผ่าเผยอยู่ข้างหลัง พร้อมกับใช้มือเล็ก ๆ ตบลงบนไหล่ของเขาเบา ๆ

"เฉียนจื้อหย่ง นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะ" หนิงซวงเบิกตากลมโตเอ่ยถาม

หน้าของเฉียนจื้อหย่งแดงก่ำขึ้นมาทันที รีบเอาผ้าห่มไปซ่อนไว้ด้านหลังแทบไม่ทัน

"ปะ...เปล่า ไม่มีอะไรสักหน่อย" น้ำเสียงของเฉียนจื้อหย่งสั่นเทาเล็กน้อย

ในใจอดไม่ได้ที่จะสวดอ้อนวอน

ขอร้องล่ะ อย่าเห็นผ้าห่มนะ! อย่าเห็นเด็ดขาดเลย!

ทว่าต่อให้เฉียนจื้อหย่งจะอ้อนวอนแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

ผ้าห่มผืนใหญ่ขนาดนั้น ร่างกายผอมกะหร่องอย่างเขาจะไปบังมิดได้อย่างไร

ถ้าเปลี่ยนเป็นหลิวเกาต๋าละก็พอว่า

หนิงซวงมองเห็นผ้าห่มและที่นอนด้านหลังเฉียนจื้อหย่ง จึงถามด้วยความสงสัย "นายถือผ้าห่มที่นอนพวกนี้ไปทำอะไรน่ะ"

"เอ่อ...คือว่า..." เฉียนจื้อหย่งร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก ในที่สุดก็เค้นเหตุผลดี ๆ ออกมาได้ข้อหนึ่ง "ฉะ...ฉันน่ะ เป็นคนรัก...ความสะอาดมาตั้งแต่เด็กแล้ว"

"เมื่อคืนนอนไปแล้ว รู้สึกว่ามันค่อนข้างสกปรกน่ะ ก็เลยกะว่าจะเอาไปซัก"

เฉียนจื้อหย่งพูดจาติด ๆ ขัด ๆ แทบจับใจความไม่ได้

"รักสะอาดขนาดนี้เชียว?" หนิงซวงเอ่ยปากชม "ฉันนึกมาตลอดเลยนะว่าผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ค่อยรักสะอาด ออกจะซกมกด้วยซ้ำ"

"ไม่นึกเลยว่านายจะรักสะอาดขนาดนี้!"

"แต่ว่านายไม่ต้องซักเองหรอก"

"เอาผ้าห่มกับเสื้อผ้ามาให้ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันให้คุณป้าแม่บ้านเอาไปซักให้!"

พอได้ยินแบบนั้น เฉียนจื้อหย่งก็ลนลานขึ้นมาทันควัน

เขาส่ายหน้าดิกเป็นพัลวัน "มะ...ไม่ได้ แม่ฉันบอกไว้ว่า กางเกงในของตัวเองต้องซักเอง!"

"นอกจากผ้าห่มที่นอนแล้ว ยังมีกางเกงในด้วย ฉันซักเองดีกว่า!"

หนิงซวงพยักหน้า "ก็ได้!"

"ห้องซักรีดอยู่ชั้นใต้ดินนะ นายค่อย ๆ ซักไปล่ะ!"

"ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็เรียกฉันได้นะ เดี๋ยวฉันช่วย"

"เฮ้อ..." ได้ยินประโยคนี้ เฉียนจื้อหย่งก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

แล้ววิ่งหน้าตั้งเผ่นแน่บลงไปชั้นใต้ดินราวกับหนีตาย

จริงสิ!

มีลิฟต์อยู่แท้ ๆ แล้วทำไมเราไม่ขึ้นลิฟต์กันล่ะเนี่ย?

ถ้าขึ้นลิฟต์ก็คงไม่บังเอิญเจอหนิงซวงแล้วแท้ ๆ!

เฉียนจื้อหย่งอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดจริง ๆ

เรื่องนี้จะโทษเขาก็ไม่ได้

ก็แหม เขาไม่เคยอยู่คฤหาสน์มาก่อน พอจะลงบันไดเลยเดินลงตามความเคยชินนั่นแหละ

"โชคดีจริง ๆ! โชคดีที่เธอไม่รู้เรื่อง" เฉียนจื้อหย่งกุมหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ พลางพยายามสงบสติอารมณ์ลง

ถ้าเกิดโดนจับได้ขึ้นมา เขาคงตรอมใจตายมันตรงนี้ไปแล้ว

หนิงซวงซึ่งยืนอยู่ตรงหัวบันไดมองตามเฉียนจื้อหย่งที่วิ่งหนีไป จมูกพลันย่นขึ้นเล็กน้อย เพราะเธอได้กลิ่นที่ไม่ค่อยดีลอยมาแตะจมูก

เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ พวงแก้มของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

อีกด้านหนึ่ง เฉียนจื้อหย่งที่ซักผ้าเสร็จเรียบร้อยในที่สุด ก็เดินมาถึงห้องอาหาร

แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าเสร็จพอดี

เขาเอร็ดอร่อยกับมื้อเช้าอย่างมีความสุข

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ นอกจากเรื่องไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนยอดเยี่ยมทั้งนั้น

เรียกได้ว่าสุขสบายจนแทบไม่ต้องกระดิกตัว เสื้อผ้ามีคนหาให้ ข้าวปลามีคนป้อน

เขาเริ่มตกหลุมรักชีวิตคนขี้เกียจแบบนี้เข้าให้แล้วสิ

นี่สิถึงจะเป็นชีวิตที่มนุษย์ควรได้ใช้จริง ๆ!

เขาสาบานเลยว่า ถ้าตัวเองรวยเมื่อไหร่ จะต้องซื้อคฤหาสน์สองหลัง หลังหนึ่งให้ตัวเองอยู่ อีกหลังให้พ่อแม่อยู่!

ขณะที่กำลังคิดเพลิน ๆ หลิวเกาต๋าและซุนโหย่วอันก็เดินเข้ามาด้านในโดยมีเฉินจิ่งฝูเป็นผู้นำทาง

ด้านหลังที่เดินตามพวกเขาเข้ามา ยังมีกลุ่มคนหนุ่มสาวอีกจำนวนหนึ่ง

พวกเขาถือกระเป๋าใส่แล็ปท็อป สวมสูทสากล ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชนชั้นหัวกะทิของสังคม

พวกเขาน่าจะเป็นทีมคุมราคาที่เฉินจิ่งฝูพูดถึงสินะ!

วันนี้จะได้เล่นหุ้นแล้ว!

ดวงตาของเฉียนจื้อหย่งเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที!