ตอนที่ 89 ยิ่งได้ใจก็ยิ่งเอาใหญ่

เฉียนจื้อหย่งรีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที

เฉินจิ่งฝูยิ้มพลางแนะนำให้เฉียนจื้อหย่งรู้จัก "นี่คือหลี่หยวนเหว่ย ทำงานคุมราคาหุ้นมาห้าปี มีประสบการณ์โชกโชนเลยทีเดียว!"

เฉียนจื้อหย่งคว้ามือหลี่หยวนเหว่ยไว้หมับ

"พี่หลี่ พี่ต้องช่วยผมนะ!"

"ชีวิตที่เหลือหลังจากนี้ คุมราคาก็คือพี่ ความเรียบง่ายก็คือพี่ ขอร้องล่ะ พี่ต้องช่วยผมขาด...ทำเงินให้ได้นะ!"

เฉียนจื้อหย่งเกือบจะหลุดปากพูดสิ่งที่ใจคิดออกมาแล้ว จึงรีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน

หลี่หยวนเหว่ยสบตาเฉียนจื้อหย่งอย่างจริงใจ "วางใจได้ ทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ผมเอง!"

เฉียนจื้อหย่งหันไปทักทายคนคุมราคาอีกสองคน

ส่วนหลิวเกาต๋า เขาทำเป็นมองไม่เห็น

"พี่ซุน พี่ก็มาด้วยเหรอ!" เฉียนจื้อหย่งประหลาดใจระคนยินดี

ไม่นึกเลยว่าพี่ซุนจะมาด้วย!

ซุนโหย่วอันหัวเราะ "น้องเฉียนจะลงไปฟาดฟันในตลาดหุ้นทั้งที พี่ก็ต้องมาเปิดหูเปิดตาหน่อยสิ"

เฉียนจื้อหย่งโบกไม้โบกมือรัว ๆ "ผมมันแค่มือใหม่บริสุทธิ์ผุดผ่องเลยพี่ อย่าว่าแต่ฟาดฟันอะไรนั่นเลย อีกเดี๋ยวคงขาดทุนจนพุงปลิ้นมากกว่า"

พูดไปพลาง เฉียนจื้อหย่งก็ถูไม้ถูมือเตรียมพร้อมไปพลาง

เขาจะไปทำกำไรได้ยังไงกัน?

ตัวเองเป็นแค่มือใหม่เอี่ยมอ่อง ผักกาดต้นอวบเนื้อหวานปานนี้ มีหวังโดนเคียวของพวกนายทุนเกี่ยวจนเริงร่าแน่นอน

ทว่าเจ้าหลิวเกาต๋าที่ขวางหูขวางตาก็ดันโผล่มาดักหน้าเขาไว้

"จื้อหย่ง ฉันมาแล้ว!" หลิวเกาต๋าเอ่ยอย่างตื่นเต้น

เฉียนจื้อหย่งถามด้วยความสงสัย "นายไม่ได้ไปเมืองเซินซื่อหรอกเหรอ? ทำไมถึงกลับมาได้ล่ะ?"

พอพูดถึงเมืองเซินซื่อ หลิวเกาต๋าก็น้ำมูกน้ำตาไหลพรากทันที "จื้อหย่งเอ๊ย!"

"เมืองเซินซื่อมันลำบากมาก ไม่รู้ทำไมแถวบริษัทเราถึงมีไรเดอร์ส่งอาหารน้อยเหลือเกิน"

"ฉันสั่งอาหารไปรอบหนึ่ง สองชั่วโมงกว่าจะมาส่ง!"

"เกือบจะหิวตายอยู่รอมร่อ!"

"ฉันต้องลากสังขารหนักสองร้อยห้าสิบชั่ง กระเสือกกระสนเดินลงตึก วิ่งข้ามไปตั้งแปดถนน กว่าจะได้ของอร่อยกิน"

"พอเดินไกลลิบกลับมาถึงบริษัท ดันหิวอีกรอบแล้ว!"

"ยังดีที่เมืองเซินซื่อมีจักรยานสาธารณะให้เช่า แต่คุณภาพมันแย่มาก ฉันปั่นพังไปสามคัน"

"แอปจักรยานสาธารณะแบนฉันเฉยเลย!"

"จื้อหย่ง คิดดูสิว่าฉันลำบากแค่ไหน?!"

"อุตส่าห์หัดขี่จักรยานเป็นกับเขาทั้งที จักรยานสาธารณะที่เมืองเซินซื่อดันมาเลือกปฏิบัติต่อฉันซะงั้น!"

"จักรยานคานคู่โบราณสิดีที่สุด!"

"ฉันโทรไปหาบริษัทจักรยานสาธารณะ แนะนำให้พวกเขาเปลี่ยนไปใช้จักรยานคานคู่ให้หมด เขาดันบอกให้ฉันไสหัวไป!"

"ไร้มารยาทสิ้นดี"

หลิวเกาต๋าคับอกคับใจเต็มกลืน น้ำเสียงเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตา

เมื่อเห็นเพื่อนรักตกยากขนาดนี้ เฉียนจื้อหย่งก็อดสงสารไม่ได้

"เฮ้อ... เดิมทีคิดจะย้ายอาจารย์โจวกลับมา แล้วให้นายไปเป็นซีอีโอร้านชานมแทน ดูทรงตอนนี้แล้ว นายคงเหมาะจะอยู่เมืองฮั่นเฉิงมากกว่าสินะ!" เฉียนจื้อหย่งถอนหายใจ

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเฉียนจื้อหย่ง น้ำตาของหลิวเกาต๋าก็หยุดไหลเป็นปลิดทิ้ง

"จื้อหย่ง! ฉันว่าฉันไหว!"

หลิวเกาต๋ายืดตัวตรงแหน็วในพริบตา พลางตบไหล่อันกว้างใหญ่ของตัวเองฉาด ๆ

ซีอีโอเชียวนะ!

ประธานบริษัทที่มียอดเงินลงทุนถึงสามร้อยล้านหยวน แถมมีพนักงานตั้งหกพันคน!

บริษัทของพวกประธานเผด็จการในละครทีวีบางเรื่อง ยังไม่แน่ว่าจะใหญ่เท่าร้านชานมของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ

คนอย่างหลิวเกาต๋า จะมีวันได้กลายเป็นประธานจอมบงการกับเขาด้วย!

แม้เขาจะอ้วนไปสักหน่อย ไม่ค่อยตรงกับภาพลักษณ์ประธานเผด็จการในทีวีก็เถอะ

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา!

ขอแค่ได้เป็นประธาน เขาก็คือหนุ่มที่เท่ที่สุดในเมืองเซินซื่อแล้ว!

เมื่อเห็นประกายไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชนในแววตาของหลิวเกาต๋า เฉียนจื้อหย่งจึงถามว่า "ไหนนายบอกว่าไรเดอร์ที่เมืองเซินซื่อมีน้อยเกินไปไง?"

หลิวเกาต๋าส่ายหน้าดิก "ไรเดอร์เขาทำงานเหน็ดเหนื่อย พวกเขาต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ฉันเข้าใจและเห็นใจพวกเขาได้!"

เฉียนจื้อหย่งถามต่ออีกว่า "แล้วนายไม่ได้คิดว่าจักรยานสาธารณะมันพังง่ายหรอกเหรอ?"

หลิวเกาต๋าส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "นายดูสิ ฉันอ้วนเป็นลูกบอลขนาดนี้แล้ว สมควรต้องออกกำลังกายให้มากต่างหาก!"

"งั้นก็ดี!" เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ฉันขอแต่งตั้งให้นายดำรงตำแหน่งซีอีโอของร้านชานมปิงมี่อย่างเป็นทางการ มีอำนาจเต็มในการบริหารดูแลร้านชานมทั้งหมด"

"รับทราบ!" หลิวเกาต๋ายืดหลังตรงเป๊ะ

พอได้ยินว่าหลิวเกาต๋ากลายเป็นซีอีโอของร้านชานมปิงมี่ กลุ่มคนคุมราคาก็เปลี่ยนท่าทีมาสุภาพกับเขาขึ้นมากทันตา

ต่างพากันเรียกพี่หลิวคำนั้นพี่หลิวคำนี้ จนหลิวเกาต๋ายิ้มหน้าบานหุบปากไม่ลง

คนคุมราคาเหล่านี้อาศัยอยู่ที่เมืองเซินซื่อมาตลอด ย่อมรู้เรื่องของร้านชานมปิงมี่ที่พุ่งทะยานขึ้นมาราวกับม้ามืดควบตะบึงได้อย่างแจ่มแจ้ง

ร้านชานมปิงมี่ในเมืองเซินซื่อตอนนี้ เรียกได้ว่าฮิตถล่มทลายจนฉุดไม่อยู่จริง ๆ

ใกล้จะถึงช่วงตรุษจีนแล้ว กิจการของร้านอื่น ๆ ในเมืองเซินซื่อต่างซบเซาลงไปไม่น้อย ทว่าร้านชานมปิงมี่กลับยังคงขายดีเทน้ำเทท่าเช่นเคย

เรียกได้ว่าไม่ว่าจะวันธรรมดาหรือวันหยุด ก็มีคนมาต่อคิวกันไม่ขาดสาย

พวกเขาก็เคยไปต่อคิวซื้อมาแล้ว มันถูกจริง ๆ นั่นแหละ

รสชาติชานมงั้น ๆ การตกแต่งร้านก็งั้น ๆ แถมยังต้องยืนรอคิว เรื่องพวกนี้สู้ร้านชานมร้านอื่นไม่ได้เลยสักนิด

แต่ราคามันถูกนี่หว่า!

แถมบริการยังดีเลิศอีกด้วย!

ไม่แปลกใจเลยที่มันจะดังระเบิดขนาดนี้!

นี่ถึงขั้นเป็นระดับซีอีโอของร้านชานมปิงมี่เชียวนะ วันข้างหน้าพอเข้าตลาดหลักทรัพย์แล้ว แค่สัดส่วนหุ้นสักหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ก็กลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านแล้ว!

บิ๊กบอสตัวจริงเสียงจริง!

ต้องประจบเอาไว้ให้ดี!

ซุนโหย่วอันที่ยืนอยู่ด้านข้างมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

เขาจึงดึงตัวเฉินจิ่งฝูไปด้านข้าง แล้วกระซิบเสียงเบาว่า "นายไม่ได้บอกน้องเฉียนเหรอว่าฝีมือของหลิวเกาต๋ามันไม่ได้เรื่องน่ะ"

เฉินจิ่งฝูส่ายหน้า "บอกแล้วสิ แถมยังอธิบายชัดเจนสุด ๆ เลยด้วย"

"น้องเฉียนก็ต้องได้ยินเข้าหูแล้วแน่ ๆ"

"ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ยอมฟังฉันเลย"

เขาคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าด้วยพรสวรรค์ทางธุรกิจของเฉียนจื้อหย่ง ไม่น่าจะทำพลาดเรื่องง่าย ๆ แค่นี้ได้

เขาเองก็เตือนไปชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วแท้ ๆ

ร้านชานมนี้ ทั้งตัวเขาและซุนโหย่วอันต่างก็ลงเงินไปคนละหนึ่งร้อยล้านหยวน

นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ เลยนะ

วันข้างหน้าพวกเขายังต้องอัดฉีดเงินเข้าไปอีก จึงนับว่าตั้งความหวังไว้กับร้านชานมนี้สูงมากจริง ๆ

ซุนโหย่วอันนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเลว่า "บางทีน้องเฉียนอาจจะมีแผนการของตัวเองอยู่ก็ได้"

"ถ้าเลือกใช้คนก็ต้องไม่ระแวง ถ้ายังระแวงก็อย่าใช้ ในเมื่อพวกเราเชื่อใจน้องเฉียนไปแล้ว ก็ควรจะเชื่อใจให้ถึงที่สุด!"

เฉินจิ่งฝูพยักหน้า

แม้จะเห็นด้วยกับคำพูดของซุนโหย่วอัน แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะมีเงามืดพาดผ่านเข้ามารบกวน

เรื่องนี้มันชักจะวุ่นวายไปกันใหญ่แล้วสิ...

......

ไม่นานนัก กลุ่มคนคุมราคาก็เตรียมคอมพิวเตอร์จนพร้อมใช้งาน

"เจ้านายครับ อุปกรณ์ทุกอย่างปกติดี บัญชีก็เตรียมไว้พร้อมแล้วครับ!" หลี่หยวนเหว่ยเข้ามารายงาน

เฉินจิ่งฝูพยักหน้ารับ แล้วหันไปมองเฉียนจื้อหย่งที่ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหวอยู่ข้าง ๆ พลางเอ่ยถาม:

"นายตั้งใจจะเล่นตลาดในประเทศหรือตลาดต่างประเทศล่ะ"

ซุนโหย่วอันที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยเสริมขึ้นมาว่า "ตอนนี้กระดานต่างประเทศกำลังดีมาก ขึ้นเอา ๆ อย่างต่อเนื่อง ภาพรวมเป็นแนวโน้มขาขึ้น ความเสี่ยงต่ำมากเลยนะ"

"ฉันมีเงินทุนอยู่ที่ต่างประเทศ ถ้าหลายร้อยล้านน่ะไม่มีหรอก แต่สักร้อยล้านหยวนไม่มีปัญหาแน่นอน"

"ถ้านายอยากเล่นกระดานต่างประเทศ ฉันจะให้ยืมเงินก้อนนี้เอง"

พอเฉียนจื้อหย่งได้ยินว่ากระดานต่างประเทศราคาพุ่งขึ้นไม่หยุด เขาก็ตัดตัวเลือกต่างประเทศทิ้งไปในทันที

เขาอยากได้ราคาขึ้นงั้นเหรอ?

ชนพื้นราคาไปเลยสิถึงจะดี

ร่วงไม่หยุดฉุดไม่อยู่ ร่วงกราวรูดจนกู่ไม่กลับไปเลยยิ่งดีที่สุด!

เฉียนจื้อหย่งรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน "ผมไม่เล่นต่างประเทศหรอก จะเล่นในประเทศนี่แหละ!"

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างก็พากันเกลี้ยกล่อมเฉียนจื้อหย่ง

ทว่าเฉียนจื้อหย่งยังคงส่ายหน้า ยืนกรานจะไปตามทางของตัวเอง

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินจิ่งฝูจึงพยักหน้า "งั้นก็เล่นกระดานในประเทศแล้วกัน"

"นายกะจะใช้เงินทุนเท่าไหร่ล่ะ"

เฉียนจื้อหย่งตอบสวนทันทีโดยไม่ต้องคิด "เทหมดหน้าตัก!"

"เอาสองร้อยล้านหยวนในบัญชีของผมนี่แหละ!"

ทุกคนต่างตกตะลึงพรึงเพริด

ซุนโหย่วอันกล่าวเตือน "น้องชาย เพิ่งจะเล่นหุ้นเป็นครั้งแรก อย่าเพิ่งใจร้อนวู่วามขนาดนั้นเลย!"

"ฉันว่าสักสิบล้านหยวนก็พอแล้วมั้ง!"

เฉียนจื้อหย่งส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ "ใช้สองร้อยล้านนี่แหละครับ!"

เฉินจิ่งฝูหัวเราะร่าออกมา "ดูท่าน้องชายจะมีความมั่นใจสูงมากเลยนะ นี่เป็นเรื่องดี"

"งั้นก็เอาสองร้อยล้านไปเลย"

"แต่ถ้าขาดทุนขึ้นมา วันหลังก็อย่ามาเล่นหุ้นอีกแล้วนะ!"

เฉียนจื้อหย่งไม่ได้ปริปากตอบอะไร

ขาดทุนแล้วจะไม่ให้เล่นหุ้นอีกเนี่ยนะ?

ฝันไปเถอะ!

ยิ่งขาดทุนสิยิ่งต้องสู้ต่อ ต้องจัดหนักจัดเต็มกว่าเดิมเป็นทวีคูณต่างหากเล่า!