ตอนที่ 90 ตัวไหนร่วงลงตัวนั้น

หลี่ยวนเหว่ยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นว่า "เถ้าแก่เฉียนครับ พอร์ตขนาดสองร้อยล้าน สำหรับตลาดในประเทศแล้ว มีแค่หุ้นใหญ่ไม่กี่ตัวเท่านั้นที่รองรับไหว"

เฉียนจื้อหย่งรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เขาไม่เคยเล่นหุ้นมาก่อน จึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไร

ซุนโหย่วอันที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยอธิบายว่า "หุ้นบางตัว มูลค่าการซื้อขายทั้งวันก็แค่ไม่กี่ร้อยล้าน นายอัดเงินเข้าไปสองร้อยล้าน แม้แต่คู่แข่งที่จะมารับซื้อขายด้วยยังไม่มีเลย"

"พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ ซื้อขายอยู่คนเดียว แบบนั้นมันเล่นต่อไม่ได้เลย"

เฉียนจื้อหย่งพลันตาสว่างขึ้นมาทันที

"แล้วมีหุ้นตัวไหนบ้าง ที่ทำให้ผมทุ่มเงินสองร้อยล้านเข้าไปได้หมดเลยครับ" เฉียนจื้อหย่งถาม

หลี่ยวนเหว่ยแนะนำหุ้นให้เฉียนจื้อหย่งสองสามตัว "มีหุ้นพลังงาน หุ้นธนาคาร หุ้นกลุ่มวัสดุ ได้หมดเลยครับ"

เฉียนจื้อหย่งถามต่อ "ช่วยแนะนำรายละเอียดให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ"

หลี่ยวนเหว่ยตอบอย่างเป็นมืออาชีพมาก "ช่วงนี้หุ้นพลังงานมาแรงมากครับ กระแสนิยมสูงมาก น่าจะทำกำไรได้ดีเลย!"

"ส่วนหุ้นธนาคารเหมาะสำหรับลงทุน คือประเภทที่ทิ้งไว้หลายปีไม่ต้องไปแตะ แล้วรอรับเงินปันผลทุกปี"

"ถ้าคิดจะหวังรวยจากหุ้นธนาคาร มันจะช้ามาก แต่จะให้ขาดทุนก็ไม่ง่ายเหมือนกัน"

"ดังนั้นถ้าจะเน้นรักษาเงินต้นก็เลือกหุ้นธนาคาร ผลตอบแทนช้า แต่จุดเด่นคือมั่นคงครับ"

"ถ้าอยากได้เงินเป็นกอบเป็นกำก็เลือกหุ้นพลังงาน แต่ความเสี่ยงก็ค่อนข้างสูงตามไปด้วย"

เฉียนจื้อหย่งอ้าปากค้าง

เขาอยากจะถามออกไปว่าหุ้นตัวไหนขาดทุน แต่ก็ไม่อาจเปิดเผยเรื่องการมีอยู่ของระบบได้เด็ดขาด สุดท้ายจึงไม่ได้ถามออกไป

ซื้อหุ้นธนาคารเหรอ

ก็บอกอยู่ว่าความเสี่ยงต่ำ มั่นคง แล้วถ้าซื้อหุ้นธนาคาร กว่าจะรอให้มันขาดทุนจนเกลี้ยงต้องรอไปถึงชาติไหนกัน

ซื้อหุ้นพลังงานเหรอ

ถ้าเขาคิดจะทำกำไร คงเลือกซื้อหุ้นพลังงานโดยไม่ลังเลเลย

แต่เขาต้องการขาดทุนโว้ย!

หลี่ยวนเหว่ยเอ๋ยหลี่ยวนเหว่ย ทำไมนายถึงไม่แนะนำหุ้นที่ขาดทุนให้ฉันบ้างนะ

เฉียนจื้อหย่งมองโปรแกรมหุ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เลื่อนดูส่งเดชไปมาสองสามที ทันใดนั้นก็เห็นหุ้นตัวหนึ่งที่มีแนวโน้มดิ่งลงอย่างรุนแรง

ดวงตาของเฉียนจื้อหย่งเป็นประกายขึ้นมาทันที

หุ้นตัวนี้นี่มันหุ้นในดวงใจชัด ๆ!

ดิ่งลงเหวแบบกู่ไม่กลับ ไม่อยากจะฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว!

"นี่เป็นหุ้นเหล้าขาวครับ ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ถึงได้ซบเซาหนัก ดิ่งลงเรื่อย ๆ เลย ทางที่ดีอย่าไปแตะต้องจะดีกว่าครับ!" หลี่ยวนเหว่ยรีบเตือน

เฉียนจื้อหย่งถามว่า "แล้วขนาดมันใหญ่พอไหม"

"เงินสองร้อยล้านของผมจะใส่เข้าไปได้หมดหรือเปล่า"

หลี่ยวนเหว่ยเกาหัวพลางตอบว่า "หุ้นตัวนี้ขนาดใหญ่มากครับ อย่าว่าแต่สองร้อยล้านเลย ต่อให้ใส่เข้าไปพันล้านก็ไม่มีปัญหา!"

เฉียนจื้อหย่งดีใจยกใหญ่ "งั้นก็เอาตัวนี้แหละ ช่วยเอาเงินทั้งหมดของผมลงตัวนี้เลย!"

"อย่านะครับ!" ทุกคนรีบส่งเสียงห้ามปรามกันจ้าละหวั่น

ซุนโหย่วอันพูดขึ้นว่า "น้องชาย เมื่อกี้เขาก็เพิ่งบอกไปไม่ใช่เหรอ"

"หุ้นตัวนี้มีปัญหา ซื้อไม่ได้นะ ซื้อไปก็ขาดทุนเปล่า ๆ!"

เฉินจิ่งฝูเองก็ช่วยเกลี้ยกล่อมเช่นกัน "หลี่ยวนเหว่ยเขาเป็นคนคุมราคามืออาชีพ การประเมินของเขามีมาตรฐานเชื่อถือได้อยู่นะ"

"เพื่อความปลอดภัย ถ้านายอยากซื้อจริง ๆ ก็ซื้อแค่นิดหน่อยพอ อย่าเพิ่งทุ่มเงินสองร้อยล้านลงไปหมดเลย!"

ตอนนั้นเอง หนิงซวงก็ยกจานผลไม้เดินเข้ามา

เมื่อเห็นทุกคนกำลังรุมเกลี้ยกล่อมเฉียนจื้อหย่ง เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความสงสัยใคร่รู้

เฉียนจื้อหย่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าการลงเงินกับหุ้นเหล้าขาวน่าจะขาดทุนแน่

ในเมื่อแนวโน้มมันดิ่งลงขนาดนี้ แถมทุกคนต่างก็มองว่าหุ้นเหล้าขาวมีแต่จะเจ๊ง เช่นนั้นก็ยิ่งต้องพุ่งชนเข้าไปอย่างไม่ลังเล

เฉียนจื้อหย่งตบโต๊ะดังฉาด "เอาเหล้าขาวนี่แหละ!"

"พี่หลี่ ช่วยลงเงินสองร้อยล้านให้ผมเลยครับ"

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวขนาดนั้นของเฉียนจื้อหย่ง ทุกคนต่างก็หันมาสบตากันเลิกลั่ก

หลิวเกาต๋าเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา "จื้อหย่ง ฉันเชื่อใจนาย!"

"ฉันมีเงินอยู่หนึ่งล้าน จะขอร่วมลงหุ้นเหล้าขาวไปกับนายด้วย!"

เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่

หลิวเกาต๋าตระหนักดีว่า การที่เขามีวันนี้ได้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเฉียนจื้อหย่ง

หากไม่มีเฉียนจื้อหย่ง ป่านนี้เขาคงต้องไปขายแรงงานที่เมืองเซินซื่อ ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก อดมื้อกินมื้อ เสื้อผ้าก็ไม่มีให้อบอุ่น

แถมเฉียนจื้อหย่งยังให้เขาเป็นซีอีโอของร้านชานม นี่มันคือการมอบโอกาสครั้งใหญ่ให้ชัด ๆ!

ในเมื่อคนอื่นไม่สนับสนุนจื้อหย่ง เขานี่แหละที่จะสนับสนุนเอง

สิ่งสำคัญที่สุดคือ เขารู้สึกว่าเฉียนจื้อหย่งมีความสามารถสูงมาก อายุก็ยังน้อยแต่กลับหาเงินได้มากมายถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีกิจการใหญ่โตปานนี้อีก

ไม่ว่าจะเป็นโจวไคเทียนหรือหลี่เหลียน ต่างก็เอ่ยปากชื่นชมเฉียนจื้อหย่งไม่ขาดสาย

แม้กระทั่งเฉินจิ่งฝูกับซุนโหย่วอัน ก็ยังพูดถึงเฉียนจื้อหย่งอยู่บ่อยครั้ง

ถึงตัวเขาเองจะไม่มีความสามารถ แต่ขอแค่ติดตามคนที่มีความสามารถก็พอแล้ว!

เขาอยากตามเฉียนจื้อหย่งเล่นหุ้นด้วย

มีหลิวเกาต๋าเป็นหัวเรือ เฉินจิ่งฝูคิดดูแล้วจึงพูดขึ้นว่า "น้องชาย ฉันลงเงินด้วยสักหน่อยแล้วกัน สักสิบล้านหยวน!"

"สิบล้านหยวนบวกเลเวอเรจสิบเท่า ระดมทุนหนึ่งร้อยล้านหยวน ลงหุ้นเหล้าขาวนี่แหละ"

เรื่องหุ้นไม่มีใครบอกได้แม่นยำ

คนอย่างพวกเขา ก็ไม่เคยมีใครทำเงินจากหุ้นได้เลยสักคน

ในเมื่อเฉียนจื้อหย่งมั่นใจถึงเพียงนี้ เขาก็รู้สึกว่าลงเงินเล่นๆ ดูสักหน่อยคงไม่เสียหาย

ต่อให้เจ๊งหมด ก็แค่เสียสิบล้านหยวน

บางครั้ง เขาก็ชอบเล่นการลงทุนที่มีความเสี่ยงสูงแบบนี้เหมือนกัน

เพียงแต่การลงทุนความเสี่ยงสูงเช่นนี้เขาจะรอบคอบมาก ไม่กล้าเล่นใหญ่เกินไป

เมื่อได้ยินว่าทั้งสองคนจะร่วมลงทุนด้วย เฉียนจื้อหย่งก็รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน "อย่าเลยครับ ผมไม่รู้เรื่องหุ้นเลยสักนิด ที่เลือกเหล้าขาวนี่ก็มั่วเอาทั้งนั้น"

"ผมแค่รู้สึกว่ากราฟแท่งเทียนของเหล้าขาวมันสวย ดูสบายตาดี ก็เลยตัดสินใจลงตัวนี้ครับ"

ดิ่งลงข้างล่างยาวๆ สำหรับเฉียนจื้อหย่งแล้วนี่แหละคือกราฟที่ดีที่สุด

ถ้าซื้อแล้วมันดิ่งลงเร็วกว่าเดิมได้ นั่นยิ่งดีเข้าไปใหญ่!

แต่เขาจะบอกทุกคนได้อย่างไรว่าเขาซื้อเพื่อจะขาดทุน!

จะพาคนที่ไว้ใจเขามาขาดทุนด้วยไม่ได้เด็ดขาด!

นี่ล้วนเป็นพี่ชายที่จริงใจกับเขาทั้งนั้น จะตัดใจทำลงคอได้อย่างไร

"จื้อหย่ง ฉันเชื่อใจนาย!" แววตาจริงใจของหลิวเกาต๋าจ้องมองเฉียนจื้อหย่ง เอ่ยออกมาอย่างจริงจังยิ่ง

เฉียนจื้อหย่งโมโหจนตบโต๊ะดังปัง "จริงสิ กาวต๋า ฉันไม่ได้ย้ายนายไปเมืองเซินซื่อแล้วเหรอ"

"ทำไมวันนี้นายถึงกลับมาได้ล่ะ"

เมื่อครู่มัวแต่วิเคราะห์หุ้น ในหัวมีแต่เรื่องหุ้น ตอนนี้ถึงนึกขึ้นได้ว่าวันนั้นเขาเป็นคนซื้อตั๋วเครื่องบินให้หลิวเกาต๋าเองกับมือ

แล้วหมอนี่กลับมาได้ยังไงกัน

ฉันกำลังจะทำให้ขาดทุน หลิวเกาต๋า แกจะมาร่วมวงด้วยทำไม

เลี้ยงลูกแฝดสี่ไม่ต้องใช้เงินหรือไง

เลี้ยงรถสปอร์ตไม่ต้องใช้เงินหรือไง

เงินที่เขาขาดทุนมันเป็นเงินของระบบ

แต่นายขาดทุนนั่นมันเงินตัวเองทั้งนั้นเลยนะ กาวต๋า!

เมื่อได้ยินเฉียนจื้อหย่งถามว่าทำไมวันนี้ถึงกลับมา หลิวเกาต๋าก็ตอบอย่างน้อยใจ "ก็วันนี้ผมหยุดนี่ครับ"

"หนึ่งสัปดาห์หยุดได้สองวัน นายเป็นคนกำหนดเองนะ"

"นายบอกเองว่าไม่อนุญาตให้ทำงานล่วงเวลาเด็ดขาด ผมก็ปฏิบัติตามกฎของนายอย่างเคร่งครัดเลย"

เฉียนจื้อหย่งชะงักไป

เขาเคยตั้งกฎนี้ไว้จริงๆ

เขาไม่อยากให้พวกพนักงานทำเงินให้เขา

ดังนั้นเขาจึงออกกฎเหล็ก ไม่อนุญาตให้ทำล่วงเวลาเด็ดขาด

นอกจากนี้ เขายังกำหนดไว้ด้วยว่าพนักงานทุกคน ไม่ว่าจะลาออกเองหรือถูกบริษัทเลิกจ้าง ล้วนได้รับเงินชดเชย N+1 ทั้งสิ้น

เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นกฎที่เขาตั้งขึ้นมาเพื่อผลาญเงินให้ขาดทุน

ทุกคนต่างหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ให้ตายสิ ร้านชานมเพิ่งจะเริ่มต้น แกเพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นซีอีโอของร้านชานมแท้ๆ ยังจะหยุดสัปดาห์ละสองวันอีกเหรอ

นี่หรือคือทัศนคติของคนกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว

ต่อให้ไม่ทำงานแบบ 007 อย่างน้อยก็ควรจะ 996 ไหม

อย่างน้อยในช่วงเริ่มต้นก่อตั้งร้านชานม ก็น่าจะทุ่มเทใส่ใจให้มากกว่านี้หน่อยไม่ใช่หรือไง

มีซีอีโอของบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งที่ไหนบ้างที่หยุดเสาร์อาทิตย์ วันหนึ่งทำงานแค่หกชั่วโมง

เฉินจิ่งฝูกับซุนโหย่วอันต่างส่ายหน้าอยู่ในใจ

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ร้านชานมมีเฉียนจื้อหย่งเป็นผู้บริหารและดำเนินการ เขามีอำนาจเด็ดขาด พวกเขาสองคนเป็นเพียงผู้ร่วมลงทุน ไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายเรื่องในร้านชานมได้

การทำธุรกิจ สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือการที่บอร์ดบริหารสั่งการมั่วซั่ว!

ดังนั้นการแต่งตั้งบุคลากรของร้านชานม เขาอาจจะแนะนำเฉียนจื้อหย่งได้ว่าควรทำอย่างไร แต่ไม่มีทางตัดสินใจแทนเด็ดขาด