ตอนที่ 100 จัดสรรเงินทุนฟาร์มและผลกรรมของนักบัญชีเถียน

เสี่ยวหลี่มองอวี๋ซือหยาที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน "เลขาฯ เฉียนนี่คิดไม่ตกจริงๆ ต้องมาหาเรื่องสู้กับคุณให้ได้"

อวี๋ซือหยาปรายตามองเขาแวบหนึ่ง "เลขาฯ เฉียนม้าเฒ่ายังทะเยอทะยานไกลหมื่นลี้ มีความมุ่งมั่นก้าวหน้าออกนะ!"

คำพูดนี้ ถ้าเลขาฯ เฉียนได้ยินคงโกรธจนอกแตกตาย เสี่ยวหลี่ทั้งขำทั้งสงสัย "ผู้จัดการอวี๋ คุณไม่โทษเลขาฯ เฉียนที่สร้างปัญหาให้พวกเราบ้างหรือครับ? ถ้าไม่ใช่เพราะเขา โรงงานอาหารสัตว์ของพวกเราคงเริ่มลงมือก่อสร้างไปแล้ว ไม่ลากยาวมาจนป่านนี้หรอก"

อวี๋ซือหยาควงปากกาในมือ พลางถามเขากลับด้วยรอยยิ้ม "ทำไมต้องโทษล่ะ? ใครบ้างไม่อยากดึงผลประโยชน์เข้าคอมมูนตัวเอง? ฉันเองก็กำลังแย่งชิงอยู่ไม่ใช่หรือไง? ถ้าเขาแย่งไปได้ก็นับเป็นความสามารถของเขา ฉันฝีมือสู้ไม่ได้ก็ขอยอมรับความพ่ายแพ้ แต่ถ้าแย่งไม่ได้แล้วกลายเป็นบันไดรองเท้าให้คนอื่นเหยียบขึ้นไป นั่นก็สาสมแล้ว อีกอย่างนะ ไม่มีเลขาฯ เฉียนก็ยังมีเลขาฯ หลี่ เลขาฯ จาง ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเราโตเร็วเกินไป มีคนจ้องชิ้นเนื้อติดมันชิ้นนี้อยู่ไม่น้อยเลย"

เรื่องนี้จุดสำคัญอยู่ที่เลขาฯ เฉียนหรือเปล่า? ไม่ใช่เลยสักนิด เลขาฯ เฉียนสร้างคลื่นลมอะไรไม่ได้หรอก เลขาฯ เหมยใช้นิ้วเดียวกดเขาก็จมมิดแล้ว ตัวการสำคัญที่สุดยังคงเป็นหัวหน้าเจี่ยงต่างหาก

คำพูดนี้ปลุกความรู้สึกถึงวิกฤตของเสี่ยวหลี่ขึ้นมา เขานั่งตัวตรงทันที "แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับ?"

ทำยังไงดีน่ะหรือ? ยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ เสี่ยวหลี่รู้สึกว่าภาระบนบ่าของตัวเองหนักอึ้งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

อวี๋ซือหยายิ้มมองท่าทางเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจของเขา "ไม่ต้องรีบร้อน ยังมีฉันอยู่นี่ ไปตามนักบัญชีหยางมาที ฉันจะเคลียร์บัญชีกับเขาสักหน่อย เฮ้อ ตรงไหนก็ต้องใช้เงินทั้งนั้นเลย"

สร้างโรงงานที่เมืองเอก สร้างโรงงานที่คอมมูนหงอวิ๋น รวมกันแล้วเป็นค่าใช้จ่ายก้อนโตทีเดียว กำหนดเวลาการก่อสร้างของทั้งสองโรงงานยังไล่เลี่ยกันอีกด้วย ช่วงเวลานี้การหมุนเวียนเงินทุนของฟาร์มเพาะเลี้ยงย่อมตึงมืออย่างไม่ต้องสงสัย

เสี่ยวหลี่จึงได้แต่ลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปตามคน

ตลอดช่วงเช้า อวี๋ซือหยานั่งตรวจบัญชีอยู่ในฟาร์ม วางแผนการจัดสรรเงินทุนของกิจการ เพื่อให้มั่นใจว่าจะสร้างโรงงานสองแห่งพร้อมกันโดยไม่กระทบต่อการดำเนินงานตามปกติของฟาร์มเพาะเลี้ยง

พอยุ่งจนถึงเที่ยง หม่าตงอวิ๋นก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องทำงานด้วยความตื่นเต้น แล้วถามอวี๋ซือหยาว่า "ผู้จัดการอวี๋ คุณได้ยินเรื่องนั้นหรือยังคะ?"

อวี๋ซือหยาละมือจากปากกาแล้วเลิกคิ้ว "เรื่องอะไรเหรอ?"

หม่าตงอวิ๋นหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วยิ้มร่า "ก็เรื่องที่นักบัญชีเถียนถูกจับไงคะ เลขาฯ หวังทำงานรวดเร็วเฉียบขาดมาก พานักบัญชีของคอมมูนไปตรวจบัญชีที่กองพลการผลิต ตรวจพบว่าช่วงสิบยี่สิบปีที่นักบัญชีเถียนเป็นนักบัญชีกองพลการผลิต เขาทำบัญชีปลอม รับสินบน รวมๆ กันแล้วตั้งห้าหกร้อยหยวนแน่ะค่ะ คุณพระช่วย คอมมูนเราออกจะยากจนไม่ใช่หรือคะ? ไม่นึกเลยว่านักบัญชีเถียนที่เป็นแค่นักบัญชีกองพลการผลิตตัวเล็กๆ จะโกงเงินไปได้มหาศาลขนาดนี้!"

เงินห้าหกร้อยหยวนในยุคนี้ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย เทียบเท่ากับรายได้ทั้งหมดของคนงานฟาร์มเพาะเลี้ยงคนหนึ่งสองถึงสามปีรวมกัน อวี๋ซือหยานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า "แล้วทางคอมมูนคิดจะจัดการกับเขายังไง?"

หม่าตงอวิ๋นโบกมือ "โกงเงินเยอะขนาดนี้ คอมมูนจะจัดการได้ยังไงล่ะคะ เลขาฯ หวังให้กองกำลังพลเรือนคุมตัวเขาส่งเข้าอำเภอ ให้ทางอำเภอเป็นฝ่ายจัดการแล้ว ดูท่าทางคงติดคุกหัวโตแน่นอนค่ะ"

ไม่ใช่แค่ติดคุกแน่นอนหรอก ช่วงนี้ปราบปรามการทุจริตรับสินบนอย่างหนัก โทษหนักหนาสาหัสมาก นักบัญชีเถียนโกงไปมากขนาดนี้ ไม่แน่อาจจะโดนตัดสินโทษหนักกว่าลูกชายเขาเสียอีก เผลอๆ ทั้งคู่คงได้ไปเจอกันในคุกด้วยซ้ำ นักบัญชีเถียนไม่ใช่ห่วงลูกชายมาตลอดหรอกหรือ? คราวนี้ดีเลย พ่อลูกจูงมือกันเข้าคุก มองหน้ากันผ่านลูกกรงเหล็กจนน้ำตาซึม ช่างเป็นเรื่องที่ใครเห็นก็น่ายินดีจริงๆ

อวี๋ซือหยาพยักหน้าเบาๆ "นั่นสิ เรื่องพรรค์นี้ส่งให้ทางอำเภอจัดการน่ะถูกต้องแล้ว"

หม่าตงอวิ๋นเองก็ดีใจที่ได้เห็นพวกแกนนำหมู่บ้านที่ชอบเบ่งอำนาจบาตรใหญ่ต้องตกม้าตาย จึงพูดพลอยยิ้มร่า "ผู้จัดการอวี๋ คุณไม่รู้หรอกค่ะ พอได้ยินเรื่องนี้ สมาชิกในกองพลการผลิตของพวกเขาดีใจกันยกใหญ่เลย โดยเฉพาะพวกบ้านที่มีลูกสาวหรือเมียเคยโดนเถียนจงจื้อลวนลาม ยิ่งปรบมือโห่ร้องด้วยความสะใจ คราวนี้ล่ะดี สองพ่อลูกนั่นโดนขังเข้าไปแล้ว จะได้ไม่มีปัญญามาสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านในท้องถิ่นอีก"

พวกเขาเป็นแค่ตั๊กแตนหลังฤดูใบไม้ร่วง ดิ้นรนอะไรไม่ได้อีกต่อไปแล้ว อวี๋ซือหยาสนใจอีกประเด็นหนึ่งมากกว่า "แล้วหัวหน้ากองพลการผลิตกับเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านของพวกเขาล่ะ?"

ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน หากว่ากันตามลำดับขั้นแล้ว หัวหน้ากองพลการผลิตกับเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านยังถือเป็นเจ้านายสายตรงของนักบัญชีกองพลการผลิตด้วยซ้ำ ไม่มีเหตุผลเลยที่นักบัญชีจะเล่นตุกติกตั้งมากมายขนาดนี้แล้วอีกสองคนจะไม่ระแคะระคายอะไรสักนิด

คนอื่นอาจไม่รู้เรื่องนี้ ทว่าเมื่อเช้าหม่าตงอวิ๋นเพิ่งแวะไปที่คอมมูนมา คนที่คอมมูนรู้ว่าเธอเป็นกำลังสำคัญของฟาร์มเพาะเลี้ยง จึงไว้หน้าและจงใจเอาใจเธอ ข้อมูลที่เธอรู้จึงครบถ้วนกว่าคนอื่นมาก

หม่าตงอวิ๋นเล่าว่า "เลขาฯ สาขาพรรคกับหัวหน้ากองพลการผลิตของพวกเขาก็มีเอี่ยวด้วยนิดหน่อย ได้ยินว่าเลขาฯ สาขาพรรคเป็นพวกคนดีรักสงบ เลยหลับตาข้างลืมตาข้าง ไม่ได้รับผลประโยชน์อะไร แต่ปล่อยปละละเลยไม่ควบคุมนักบัญชีเถียน ส่วนหัวหน้ากองพลการผลิตดูเหมือนจะเคยรับผลประโยชน์จากนักบัญชีเถียนมา ทางคอมมูนตัดสินใจสั่งปลดพวกเขาทั้งสองคนออกจากตำแหน่งแล้วค่ะ"

เอาเถอะ เจ้าหน้าที่ที่เอาแต่นั่งกินเงินเดือนไปวันๆ แบบนี้ไม่สมควรเก็บไว้จริงๆ อวี๋ซือหยายิ้มพลางพูดว่า "อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้วล่ะ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ"

สิ่งที่ควรรู้เธอก็รู้หมดแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องนั่งซุบซิบนินทากับหม่าตงอวิ๋นต่อไป

เรื่องนี้อวี๋ซือหยาฟังแล้วก็ปล่อยผ่านไป ไม่ได้ไปหาเลขาฯ หวังเพื่อสอบถามความจริงหรือพูดคุยอะไรทั้งสิ้น ฝ่ายเลขาฯ หวังเองก็รู้ใจกันเป็นอย่างดี ไม่ได้โทรศัพท์มาหาแม้แต่สายเดียว ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับอวี๋ซือหยาเลย

ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ติดต่อกัน เพื่อไม่ให้ใครเอาไปเป็นข้ออ้างเล่นงานได้ ทั้งที่เป็นเพราะนักบัญชีเถียนประพฤติตนเหลวแหลกเองแท้ๆ แต่เดี๋ยวจะกลายเป็นโทษว่าอวี๋ซือหยาคอยซ้ำเติม

เรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้นในคอมมูน แถมยังพัวพันถึงบุคคลผู้มีอิทธิพลที่สุดสองคนในคอมมูนด้วย ไม่นานนักเรื่องก็แพร่สะพัดไปทั่วคอมมูน ทั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงและตามกองพลการผลิตต่างๆ ล้วนได้ยินข่าวจนเอิกเกริกฮือฮา คนงานจำนวนไม่น้อยพากันจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์อย่างลับๆ

พอกลุ่มเสี่ยวหลี่รู้เรื่องนี้เข้า เขากลัวว่าอารมณ์ของอวี๋ซือหยาจะได้รับผลกระทบ จึงถามเธอว่าควรสั่งห้ามไม่ให้พวกคนงานพูดถึงเรื่องนี้หรือไม่

อวี๋ซือหยาเงยหน้ามองเขาอย่างขบขัน "จะห้ามยังไง คุณตามประกบจับตาดูพวกเขาได้ตลอดเวลาหรือไง ต่อให้พวกเขาไม่คุยกันตอนทำงาน แล้วหลังเลิกงานกลับบ้านไปล่ะ คุณยังจะตามไปจัดการได้เหรอ คำว่า 'ห้ามปากชาวบ้านยากยิ่งกว่ากั้นทางน้ำหลาก' คุณต้องเคยได้ยินมาบ้างสิ เดิมทีพวกเราก็มีจิตใจบริสุทธิ์ไม่ละอายต่อฟ้าดิน การที่คุณไปทำท่าปิดบังซ่อนเร้นแบบนั้น ยิ่งทำให้คนคิดฟุ้งซ่านกันไปใหญ่ พวกเขาอยากคุยก็ปล่อยให้คุยไปเถอะ ในโรงงานของเราก็มีคนจากกองพลการผลิตของนักบัญชีเถียนอยู่ตั้งเยอะแยะ คนเขาจะคุยเรื่องในกองพลการผลิตของตัวเองไม่ได้เชียวหรือ"

ได้ยินแบบนั้น เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ใส่ใจ เสี่ยวหลี่จึงไม่เข้าไปก้าวก่าย ปล่อยให้พนักงานคุยกันไปตามสบาย เขาคิดว่าในเมื่ออวี๋ซือหยาทำใจได้ดีขนาดนี้ แถมเซียงเซียงก็ถูกส่งตัวไปเมืองเอกของมณฑลแล้ว เรื่องนี้คงไม่ส่งผลกระทบอะไรต่ออวี๋ซือหยามากนัก

แต่เขาทายถูกเพียงข้อเดียว ทว่ากลับทายข้อที่สองผิดไป

ช่วงบ่ายสองบ่ายสามโมงเป็นเวลาที่ร้อนที่สุดของวัน เสียงจักจั่นกรีดร้องระงมไม่หยุด อากาศดูราวกับจะร้อนระอุขึ้นมา นั่งอยู่เฉยๆ ในห้องทำงานเหงื่อยังไหลซึม

ท่ามกลางวันที่ร้อนระอุเช่นนี้ หูกุ้ยฮวากลับวิ่งโร่มา เธอวิ่งแจ้นมาหาอวี๋ซือหยาถึงที่โรงงาน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอวิ่งมาหาอวี๋ซือหยาถึงโรงงาน สหายที่เข้าเวรยามต่างก็เป็นคนในคอมมูนนี้ ย่อมจำเธอได้ดีจึงรู้สึกลำบากใจที่จะห้ามปราม เลยปล่อยให้เธอบุกฝ่าเข้ามาจนได้

เธอวิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องทำงานของอวี๋ซือหยา แล้วร้องห่มร้องไห้พูดว่า "ซือหยา ซือหยา แกต้องช่วยพี่ชายแกนะ ช่วยพ่อของแกด้วย..."

พออวี๋ซือหยาเห็นเธอโผล่มาก็ขมวดคิ้ว "คุณมาทำไม ฉันกำลังทำงานอยู่ ยุ่งมาก ขอเชิญคุณออกไปเถอะ"

หูกุ้ยฮวาไม่ยอมไป สองตาแดงก่ำจ้องเป๋งไปที่เธอ พลางกล่าวโทษว่า "ทำไมแกถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ จะไม่ยอมรับพวกเราแล้วใช่ไหม คนบ้านเถียนพากลุ่มคนบุกมาที่บ้าน มารุมตีพ่อกับพี่ชายของแก แกจะไม่สนใจไยดีจริงๆ หรือ"

อวี๋ซือหยาหรี่ตามองเธอ "จริงเหรอ แล้วทำไมคนบ้านเถียนต้องไปทุบตีพวกเขาด้วยล่ะ ไหนลองบอกเหตุผลที่พอจะทำให้ฉันเชื่อได้มาสักข้อซิ"

หูกุ้ยฮวาสูดน้ำมูก ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางเอ่ยว่า "ก็ไม่ใช่เพราะโทษแกหรอกเหรอ ที่ดันไปเอาเรื่องเอาราวจริงจัง ไม่ยอมให้เซียงเซียงแต่งงาน จนทำให้เถียนจงจื้อโดนจับไป แล้วนักบัญชีเถียนก็พลอยโดนจับไปด้วย แกมันเก่ง แกมันมีความสามารถ พวกเขาไม่กล้ามาหาเรื่องแก ก็เลยเอาความโกรธมาลงที่บ้านเราแทนน่ะสิ ซือหยา แกเอามือทาบอกถามมโนธรรมดูบ้างเถอะ ถึงแกจะมีหน้ามีตาได้ดีแล้ว แต่ทางบ้านเดิมเคยได้รับอานิสงส์ความดีความชอบอะไรจากแกบ้าง ไม่เพียงแต่ไม่ได้อานิสงส์อะไรเลย ยังมีแต่เรื่องเดือดร้อนเข้ามาทั้งนั้น!"

อวี๋ซือหยาแทบจะยอมแพ้ให้กับตรรกะของหูกุ้ยฮวาแล้วจริง ๆ อีกฝ่ายไม่โทษที่เถียนจงจื้อทำตัวเลวทราม รังแกเซียงเซียง แต่กลับโยนความรับผิดชอบทั้งหมดมาที่ตัวเธอ ช่างน่าขันสิ้นดี

ยังดีที่เธอไม่เคยคาดหวังอะไรในตัวคนคนนี้เลยสักนิด ไม่อย่างนั้นคงต้องโมโหจนอกแตกตายเป็นแน่ ความคิดแบบนี้นี่แหละที่ทำให้ชีวิตต้องตกระกำลำบากไปตลอดชาติ

อวี๋ซือหยานำคำพูดที่คนพวกนี้ชอบพูดอยู่บ่อย ๆ ย้อนกลับไปสั่งสอนทันที "ฉันขอแก้อยู่สองข้อนะ ข้อแรก สองพ่อลูกบ้านเถียนโดนจับเพราะพวกเขาทำผิดกฎหมาย ไม่ได้เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด ข้อสอง พวกคุณไม่ใช่หรือที่ชอบพูดว่าลูกสาวแต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป กลายเป็นคนบ้านอื่นแล้ว ฉันเองก็ถูกสาดออกมาแล้ว เป็นคนบ้านอื่นไปแล้ว การที่พวกคุณจะไม่ได้อานิสงส์อะไรจากฉันมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง คนเราน่ะอย่ามาสองมาตรฐานให้มาก พอเป็นประโยชน์กับตัวเองก็อ้างจารีตประเพณี แต่พออยากได้ผลประโยชน์กลับมาร้องขอความเห็นใจ โลกนี้ไม่มีเรื่องที่ได้เปรียบฝ่ายเดียวขนาดนั้นหรอก ฉันแต่งงานออกเรือนมาแล้ว ไม่นับเป็นคนบ้านอวี๋แล้วด้วยซ้ำ เรื่องแบบนี้คุณมาหาฉันทำไมกัน ฉันยุ่งไม่ได้ และไม่มีจุดยืนที่จะไปยุ่งด้วย"

หากจะพูดกันด้วยเหตุผล หูกุ้ยฮวาไหนเลยจะสู้ฝีปากอวี๋ซือหยาได้ เธอถูกตอกกลับจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ได้แต่อึ้งงันไป ก่อนจะปาดน้ำตาแล้วมองอวี๋ซือหยาด้วยความสะเทือนใจ "แกจะไม่สนใจพ่อกับพี่ชายแกจริง ๆ หรือไง ทางนั้นพาคนมาตั้งสิบกว่าคน พ่อกับพี่ชายแกต้องโดนเล่นงานยับเยินแน่ ๆ"

อวี๋ซือหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณให้ฉันไปก็ไม่มีประโยชน์ ฉันสู้พวกเขาไม่ไหวหรอก ฉันแนะนำให้คุณไปหาหัวหน้าแผนกโจวดีกว่า แผนกการทหารถึงจะจัดการเรื่องพวกนี้ได้"

ถ้าไปหาแผนกการทหารแล้วช่วยได้ เธอคงไปหาตั้งนานแล้ว จะยังบากหน้ามาหาอวี๋ซือหยาอยู่อีกหรือ!

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ยอมใจอ่อนอย่างไรเสีย หูกุ้ยฮวาจึงหมดหนทาง ได้แต่สูดน้ำมูกพลางร้องไห้สารภาพความจริงออกมา "พะ...พี่ชายไม่ได้เรื่องของแกแอบรับเงินบ้านเถียนมาหกสิบหยวน บ้านเถียนบุกมาถึงที่ก็เพื่อจะเอาเงินหกสิบหยวนนี้คืนนั่นแหละ"

เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เธอว่าแล้วเชียว ตอนนี้บ้านเถียนแทบอยากจะหดหัวเดิน ทำไมถึงยังกล้ามาหาเรื่องบ้านอวี๋ในเวลานี้อีก แต่ถ้าเป็นเรื่องทวงเงินก็พอฟังขึ้น

เวลานี้คนบ้านเถียนสองคนต้องเข้าไปอยู่ในโรงพัก หน้าตาก็เสีย อำนาจก็หมด อนาคตก็ดับวูบ แถมยังน่าจะต้องถูกยึดทรัพย์สินที่นักบัญชีเถียนได้มาโดยมิชอบอีกด้วย อยู่ ๆ บ้านเถียนต้องคายเงินออกมาตั้งห้าร้อยหกสิบหยวน จะไปหามาจากที่ไหนได้เล่า

ก็ย่อมต้องตามทวงจากทุกที่ที่มีเงินน่ะสิ ย่อมไม่มีทางปล่อยบ้านอวี๋ไปแน่นอน อวี๋กั๋วฮุยรับเงินของบ้านเถียนมา ย่อมต้องแอบรับปากไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จ ตอนนี้เรื่องไม่สำเร็จแต่เขาไม่ยอมคืนเงิน ทางนั้นย่อมไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่

"เรื่องนี้ก็ง่ายนิดเดียว ให้อวี๋กั๋วฮุยเอาเงินก้อนนั้นคืนพวกเขาไปก็สิ้นเรื่องแล้ว" อวี๋ซือหยาพูดเรียบ ๆ

หูกุ้ยฮวาปาดน้ำตา พลางก่นด่าออกมา "ไอ้พี่ชายไม่ได้เรื่องของแกมันเอาเงินให้เมียมันไปหมดแล้วน่ะสิ พี่สะใภ้แกก็ใช้เงินไม่เคยคิดหน้าคิดหลัง พอมีเงินเข้าหน่อยก็มือเติบ ซื้อเสื้อผ้าไปสองชุด แถมยังกลับไปบ้านเดิมรอบหนึ่ง เงินก็แทบจะเกลี้ยงแล้ว ตอนนี้ไม่มีปัญญาควักออกมาหกสิบหยวนหรอก"

"คุณก็เลยจะมาขอเงินหกสิบหยวนจากฉันงั้นสิ?" ในที่สุดอวี๋ซือหยาก็เข้าใจแล้วว่า ทั้งที่ผิดใจจนแตกหักกันไปแล้ว ทำไมหูกุ้ยฮวายังต้องบากหน้ามาหาเธออีก

หูกุ้ยฮวาสูดน้ำมูก เอ่ยอย่างน่าสงสาร "ซือหยา เงินเดือนแกตั้งสูงขนาดนั้น ได้ยินว่าเดือนหนึ่งตั้งร้อยกว่าหยวน หกสิบหยวนก็แค่เงินเดือนครึ่งเดือนของแกเท่านั้นเอง นั่นพ่อแท้ ๆ กับพี่ชายแท้ ๆ ของแกนะ แกก็ช่วยหน่อยเถอะ"

ฟังดูเหมือนว่าถ้าเธอไม่ยอมควักเงินนี้ออกมา เธอจะกลายเป็นคนไร้เหตุผลและไร้น้ำใจไปเสียอย่างนั้น ทำไมเธอจะต้องควักเงินให้ผัวเมียคู่ของอวี๋กั๋วฮุยเอาไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายด้วยเล่า

อย่าว่าแต่มีเรื่องเมื่อวานกับเมื่อวานซืนเกิดขึ้นเลย ต่อให้ยังรักษาสายสัมพันธ์แค่เพียงเปลือกนอกเหมือนเมื่อก่อน อวี๋ซือหยาก็ไม่มีทางยอมควักเงินก้อนนี้เด็ดขาด ตราบใดที่เธอใจอ่อนยอมช่วยตามเช็ดตามล้างให้เรื่องวุ่นวายของอวี๋กั๋วฮุยสักครั้ง ก็ย่อมต้องมีครั้งที่สองและครั้งที่สามตามมาไม่รู้จบ

เธอยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันจะไปช่วยอะไรได้ อวี๋กั๋วฮุยมีความสามารถรับเงินเขามาได้ ก็ย่อมต้องมีความสามารถหาเงินไปคืนเขาเองสิ คุณมาหาฉันก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อวานฉันพูดไปชัดเจนมากแล้วว่าฉันจะไม่ควักเงินแม้แต่สตางค์แดงเดียว แต่ฉันมีไอเดียจะช่วยออกความคิดเห็นให้คุณนะ ให้อวี๋กั๋วฮุยเขียนสัญญากู้ยืมเงินเอาไว้ แล้วหลังจากนี้ก็ประหยัดมัธยัสถ์ เจียดเงินเดือนละสิบหยวนเอาไปใช้หนี้ แค่ครึ่งปีก็ใช้หนี้หมดเกลี้ยงแล้ว"

หูกุ้ยฮวาได้ยินเช่นนี้ก็ส่ายหน้าดิก "แบบนั้นจะไปได้ยังไง พี่แกได้เดือนละแค่ยี่สิบกว่าหยวน ปากท้องตั้งสี่คน ไหนจะพี่สะใภ้แกที่กำลังท้องกำลังไส้อยู่อีก ถ้าต้องควักออกมาอีกเดือนละสิบหยวน เงินสิบกว่าหยวนที่เหลือจะไปพอใช้จ่ายได้ยังไง ไม่ได้เด็ดขาด ซือหยา แกมีเงินตั้งเยอะแยะ แกก็ช่วยหน่อยเถอะน่า!"

"อวี๋กั๋วฮุยจนแล้วเขามีเหตุผลที่ถูกต้องหรือคะ เมียเขาก็แต่งเอง ลูกเขาก็ทำเอง ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าผู้ชายคนไหนจะหน้าหนาปล่อยให้น้องสาวที่แต่งออกไปแล้วมาคอยจุนเจือตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ ฉันจะไม่ควักเงินแม้แต่สตางค์แดงเดียว" อวี๋ซือหยาปฏิเสธอย่างเด็ดขาดฉับไว ครั้นเห็นหูกุ้ยฮวายังไม่ยอมถอย เธอก็เอ่ยเสริมขึ้นมาเนิบๆ อีกประโยค "ฉันขอเตือนให้คุณรีบกลับไปดีกว่า ป่านนี้ไม่แน่อวี๋กั๋วฮุยอาจจะโดนคนซ้อมจนหน้าตาบูดเบี้ยวไปแล้วก็ได้"

พอได้ยินประโยคสุดท้าย ความกังวลก็เข้าครอบงำหูกุ้ยฮวาทันที เมื่อเห็นลูกสาวไม่ยอมควักเงินแน่แล้ว นางจึงปาดน้ำตาพลางสะอื้นไห้ "ฉัน... ฉันทำเวรทำกรรมอะไรไว้ถึงได้คลอดเจ้ากรรมนายเวรอย่างพวกแกออกมา..."

พูดจบก็ร้องไห้วิ่งพรวดพราดออกไป แล้วชนเข้ากับเจียงเหม่ยลี่ที่วิ่งถลันสวนเข้ามาอย่างจัง

"โอ๊ย ใครไม่ตาดูตาม้าตา... แม่ แม่ชนฉันทำไมเนี่ย!" เจียงเหม่ยลี่ตั้งท่าจะด่า แต่พอเห็นว่าเป็นหูกุ้ยฮวาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน

หูกุ้ยฮวาเห็นตัวเองชนเข้ากับลูกสะใภ้ก็เป็นกังวลขึ้นมาทันที "เหม่ยลี่ เหม่ยลี่ เธอเป็นอะไรไหม อย่าทำให้แม่ตกใจสิ!"

เจียงเหม่ยลี่เพิ่งตั้งท้องได้เดือนสองเดือน ร่างกายยังแข็งแรงดีมาก อีกทั้งแค่ชนกันเฉยๆ ไม่ได้ล้มลงไป จึงไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่พอเห็นหูกุ้ยฮวาร้องไห้หนักกว่าตอนอยู่บ้านเสียอีก ทั้งสีหน้ายังดูย่ำแย่ สองมือก็ว่างเปล่า เจียงเหม่ยลี่ก็รู้ได้ทันทีว่านางไม่ได้เงินมาแน่ๆ

แผนการหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัวของเจียงเหม่ยลี่ทันที เธอทิ้งก้นนั่งแหมะลงกับพื้นแล้วร้องไห้โฮ "โอ๊ย โอ๊ย ฉันปวดท้องเหลือเกิน น้องสาวสามีชนฉันแล้วจะไม่รับผิดชอบ..."

เสียงร้องไห้คร่ำครวญนี้ดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้างเข้ามาได้เป็นผลสำเร็จ

ทว่าเธอคำนวณสารพัดอย่างแต่กลับคำนวณปฏิกิริยาของอวี๋ซือหยาพลาดไป

อวี๋ซือหยาไม่แม้แต่จะโต้เถียงสักคำ เธอสั่งตรงๆ ออกไปว่า "เรียกอู๋เฉียงมา เอารถพาเธอไปนอนโรงพยาบาลอำเภอ ค่ารักษาฉันออกเอง ต้องรักษาเด็กในท้องของเธอไว้ให้ได้ บอกหมอด้วยว่ายาบำรุงครรภ์ ยาฉีดกันแท้ง ให้ประเคนเข้าไป ยาอะไรที่ช่วยรักษาก็สั่งจ่ายมาให้หมด สั่งมาเยอะๆ อย่าให้เด็กคนนี้เป็นอะไรไปเด็ดขาด"

คนในฟาร์มเพาะเลี้ยงต่างฟังคำสั่งของอวี๋ซือหยาอยู่แล้ว จึงรีบไปขับรถมาทันที ตอนนี้ฟาร์มมีรถบรรทุกสามคัน อู๋เฉียงก็กลายเป็นหนึ่งในคนขับรถด้วย เขาซาบซึ้งในบุญคุณของอวี๋ซือหยาเป็นพิเศษ จึงรีบขับมาอย่างรวดเร็ว พอรถจอดสนิท เขาก็กระโดดลงมา "ผู้จัดการอวี๋ วางใจได้เลยครับ ผมจะพาคนไปส่งโรงพยาบาลให้ได้ ให้หมอรักษาอย่างดี ฉีดยาเยอะๆ กินยาแยะๆ ต้องรักษาเด็กไว้ให้ได้แน่นอนครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ดี ลำบากเธอหน่อยนะ"

จากนั้นก็หันไปพูดกับเจียงเหม่ยลี่ที่กำลังตกตะลึงตาค้าง "เธอวางใจนอนอยู่โรงพยาบาลไปเถอะ สบายใจได้ เข็มมีให้ฉีดไม่อั้น ยามีให้กินจนอิ่ม ไม่ว่าเธอจะรักษาหมดไปเท่าไหร่ ฉันรับผิดชอบเอง"

นี่... นี่มันไม่เหมือนกับที่เธอคิดไว้นี่นา อยู่ดีไม่ว่าดีใครจะอยากไปนอนโรงพยาบาลให้หมอฉีดยากินยา ต้องนอนแกร่วอยู่บนเตียงคนไข้เดี่ยวแคบๆ นั่นทั้งวัน คอยฟังลุงป้าน้าอาข้างเตียงถ่มน้ำลายหาวหวอดๆ ตลอดเวลากันล่ะ

เจียงเหม่ยลี่ชักเริ่มกลัว จึงรีบบอกว่า "ไม่ต้องหรอก ฉัน ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากขนาดนั้น แก แกแค่ชดใช้ค่ารักษาพยาบาลกับค่าบำรุงให้ฉันสักไม่กี่สิบหยวนก็พอแล้ว เด็กจะอยู่รอดหรือไม่ฉันก็ไม่โทษแกหรอก"

พอคำนี้หลุดออกมา คนที่หัวไวหน่อยก็เข้าใจเจตนาของเธอได้ทันที ต่างพากันมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

อวี๋ซือหายิ่งยิ้มแย้มสดใสขึ้นไปอีก "แบบนั้นจะไปได้ยังไงล่ะ เกิดเด็กในท้องเธอเป็นอะไรขึ้นมา คนอื่นจะมองฉันยังไง ไม่ได้หรอก เธอต้องไปนอนโรงพยาบาลสักระยะ อู๋เฉียง เธอยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะ รีบอุ้มคนขึ้นรถไปส่งโรงพยาบาลสิ!"

"ครับ!" อู๋เฉียงขานรับ ก้มตัวลงทำท่าจะเข้าไปอุ้มเจียงเหม่ยลี่

เวลานี้เจียงเหม่ยลี่กลัวอวี๋ซือหยาจนจับใจ เธอรู้สึกเสมอว่าอวี๋ซือหยาไม่ได้หวังดี ทั้งที่ไม่ได้ผลักแต่กลับยอมรับหน้าตาเฉย แถมยังจะให้คนขับรถพาตัวเธอไปอีก ใครจะไปรู้ว่าตั้งใจจะพาไปโรงพยาบาลจริงๆ หรือจะพาเธอไปโยนทิ้งกลางป่าเขารกร้างกันแน่

พอทำเรื่องชั่วไว้ในใจ เจียงเหม่ยลี่ไหนเลยจะกล้าไปกับคนของอวี๋ซือหยา เธอระแวงว่าอวี๋ซือหยาจะแก้แค้น จึงรีบลุกพรวดขึ้นมาหลบอยู่ข้างหลังหูกุ้ยฮวา "แม่คะ ฉันไม่ไป ฉันไม่ได้เป็นอะไร ในท้องฉันน่ะอุ้มหลานชายของแม่อยู่นะคะ แม่จะยืนดูฉันตกอยู่ในอันตรายไม่ได้นะ..."

หูกุ้ยฮวาเองก็คิดว่าลูกสาวแม้แต่เงินหกสิบหยวนยังไม่ยอมควัก มีหรือจะใจดีออกค่ารักษาพยาบาลให้ลูกสะใภ้ แถมยังบอกว่าจะให้นอนโรงพยาบาลได้ตามสบายอีก เธอจึงคว้ามือเจียงเหม่ยลี่เอาไว้แล้วยืนขวางข้างหน้า ไม่ยอมให้อู๋เฉียงเข้าใกล้ "ไม่...ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไม่ต้องไปหรอก เหม่ยลี่บ้านเราไม่ไป"

"ทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ ในเมื่อพวกคุณบอกเองว่าฉันชนเจียงเหม่ยลี่ ถ้าเกิดลูกในท้องของเธอเป็นอะไรขึ้นมา ฉันชดใช้ไม่ไหวหรอกนะ ไปเถอะ นอนสักสองเดือนรอจนแน่ใจว่าเด็กปลอดภัยดีแล้ว ฉันจะได้สบายใจ พวกคุณเองก็จะได้วางใจด้วย" อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีพูด

นอนสองเดือนงั้นเหรอ เจียงเหม่ยลี่พอนึกถึงภาพที่ต้องถูกฉีดยากินยาทุกวันก็อดขนลุกซู่ไม่ได้ เข็มฉีดยาของสถานีอนามัยเธอเคยเห็นมาแล้ว ทั้งใหญ่ทั้งหนายิ่งกว่าเข็มเย็บผ้าเสียอีก แทงเข้าไปในก้นทีเจ็บแทบตาย ถ้าต้องโดนแทงวันละหลายเข็ม ใครมันจะไปทนไหว

"ไม่ค่ะ ฉัน...ฉันจำผิดไปเอง เธอไม่ได้ชนฉัน ท้องฉันไม่เป็นไรจริงๆ แม่คะ พวกเรารีบกลับกันเถอะ" เจียงเหม่ยลี่กลัวภาพที่ตัวเองมโนขึ้นมาจนลนลาน รีบจูงมือหูกุ้ยฮวาวิ่งหนีไป

หูกุ้ยฮวากลัวว่าเธอจะสะดุดล้ม จึงรีบสาวเท้าวิ่งตามไปติดๆ

แม่ผัวลูกสะใภ้วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่าย ไหนเลยจะมีเค้าของคนที่ปวดท้องอยู่สักนิด

คนที่มีตาล้วนดูออกกันทั้งนั้นว่าเจียงเหม่ยลี่ตั้งใจจะมาตบทรัพย์ผู้จัดการโรงงานของพวกเขาชัดๆ ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี มีพี่สะใภ้ที่ไหนใส่ร้ายน้องสามีตัวเองแบบนี้กัน

อวี๋ซือหยามองสองคนนั้นวิ่งเตลิดออกไปนอกโรงงานโดยไม่ได้คิดจะห้ามปราม แต่หันไปถามหม่าตงอวิ๋นแทน "บ้านตระกูลอวี๋เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ"

หม่าตงอวิ๋นติดตามอวี๋ซือหยามาเกือบสองปีแล้ว ย่อมรู้ใจกันดี เธอรู้ว่าเมื่อครู่หูกุ้ยฮวาเข้ามาต้องพูดเรื่องนี้กับอวี๋ซือหยาไปแล้วแน่ๆ ที่ตอนนี้อวี๋ซือหยาแกล้งถามขึ้นมาอีก ไม่ใช่เพราะอยากรู้คำตอบจริงๆ หรอก แต่ต้องการให้คนงานในโรงงานรู้ความจริงต่างหาก

เมื่อเข้าใจความนัย หม่าตงอวิ๋นจึงเล่าเรื่องบ้านตระกูลอวี๋ออกมาเป็นชุดราวกับรัวปืนกล "เจ้าอวี๋กั๋วฮุยนั่นมันสารเลวสิ้นดี แอบไปรับเงินหกสิบหยวนของบ้านเถียนมาค่ะ วันนี้คนบ้านเถียนยกพวกมาทวงเงินถึงบ้าน แต่อวี๋กั๋วฮุยใช้เงินจนเกลี้ยง ไม่มีคืนให้ เจียงเหม่ยลี่ก็เลยวิ่งมาตบทรัพย์คุณ กะจะใช้ข้ออ้างว่าปวดท้องมาบีบให้คุณยอมควักเงินจ่ายให้พวกเขาน่ะสิคะ"

อวี๋ซือหยายิ้มบางๆ "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะถึงไม่ยอมไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจรักษาเด็ก แต่เอาแต่ร้องจะเอาเงินท่าเดียว ทำให้ทุกคนต้องมาดูเรื่องน่าหัวเราะเสียแล้ว เธอช่วยไปบอกสหายที่เข้าเวรหน้าประตูทีนะ ต่อไปอย่าปล่อยให้คนบ้านตระกูลอวี๋เข้ามาข้างในอีก นอกจากจะรบกวนเวลาทำงานของทุกคนแล้ว ยังกลัวว่าวันข้างหน้าเจียงเหม่ยลี่จะมาแกล้งล้มใส่คนอื่นอีก ถ้าเกิดไปตู่เอาพนักงานดวงซวยคนไหนเข้า มิกลายเป็นว่าต้องก้มหน้ารับเคราะห์ไปเองหรือไง"

บรรดาคนงานที่มุงดูอยู่พอได้ยินเช่นนั้น ตอนแรกก็ชะงักไป จากนั้นก็คิดตาม เออจริงด้วยสิ ถ้าเกิดเจียงเหม่ยลี่มาแกล้งล้มใส่ตัวเองแล้วหาว่าตัวเองชนเธอเข้าจะทำยังไง ไม่ต้องจำใจควักกระเป๋าจ่ายเงินชดใช้หรอกหรือ แบบนั้นมันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว ไม่ได้การละ กลับไปจะต้องเตือนคนในครอบครัวไว้หน่อย วันหลังถ้าเจอคนบ้านนี้ต้องเดินเลี่ยงไปไกลๆ จะได้ไม่โดนคนพวกนี้แกล้งล้มตบทรัพย์เอา

ชื่อเสียงของบ้านตระกูลอวี๋จึงเน่าเหม็นไปทั่วโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นสีหน้าหวาดระแวงของเหล่าคนงาน อวี๋ซือหยาก็ยิ้มอย่างเงียบเชียบก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงาน หูกุ้ยฮวากับเจียงเหม่ยลี่คิดจะมาไถเงินจากเธอ ฝันไปเถอะ คราวนี้ก็ดีแล้ว เงินเดือนของอวี๋กั๋วฮุยเดิมทีก็ไม่พอใช้อยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องเจียดเงินเดือนละสิบหยวนออกไปใช้หนี้ อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะมีปากท้องเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก สองผัวเมียเฒ่าตระกูลอวี๋สงสารลูกชาย ก็คงต้องกระเหม็ดกระแหม่เงินทองและก้มหน้าก้มตาทำไร่ไถนาหาเงินมาจุนเจือลูกชาย คงไม่มีเรี่ยวแรงมาคอยรังควานเธออีกต่อไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง หม่าตงอวิ๋นก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ เอามือปิดปากหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า "คุณ...เอ่อไม่ใช่สิ คนบ้านเถียนกับบ้านตระกูลอวี๋ตีกันแล้วค่ะ ตีกันดุเดือดมาก ได้ยินว่าอวี๋กั๋ว

อาจเป็นเพราะมองออกว่าอวี๋ซือหยาเริ่มรำคาญบ้านตระกูลอวี๋แล้ว หม่าตงอวิ๋นจึงพูดจาได้อย่างไม่ต้องเกรงอกเกรงใจอีกต่อไป

จะไม่ใช่หมากัดกันได้ยังไงล่ะ! อวี๋ซือหยาพูดเรียบ ๆ ว่า "เอาเถอะ เลิกซุบซิบได้แล้ว เอกสารที่ให้เตรียมล่ะ ทำเสร็จหรือยัง"

"ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" หม่าตงอวิ๋นแลบลิ้นปลิ้นตาแล้วรีบเผ่นหนีไปทันที

ยุ่งจนถึงสี่ห้าโมงเย็น จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง

อวี๋ซือหยาเงยหน้าขึ้นเห็นเสิ่นเยวี่ยยืนพิงกรอบประตูอยู่ แสงแดดสีทองฉาบไล้ลงบนใบหน้าของเขา ทำให้สันโครงหน้ายิ่งดูคมคายมีมิติ ประกอบกับไหล่กว้าง เอวสอบ และช่วงขายาวชะลูด ช่างดูราวกับนายแบบที่เดินออกมาจากจอโทรทัศน์ไม่มีผิด

"กลับมาแล้วเหรอ" อวี๋ซือหยาคว่ำปากกาลงแล้วกระดิกนิ้วชี้เรียก "เข้ามาสิ ไปยืนค้างตรงประตูทำไม ธุระจัดการเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม"

เสิ่นเยวี่ยก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้อง นั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอแล้วยิ้มพูดว่า "เรียบร้อยหมดแล้ว แถมยังมีข่าวดีด้วย วันนี้เถียนจงจื้อถูกตัดสินคดีแล้ว โดนโทษจำคุกสิบแปดปี"

"จริงเหรอเนี่ย ถ้างั้นก็ดีเยี่ยมไปเลย" อวี๋ซือหยาพึงพอใจกับความรวดเร็วในการตัดสินคดีของยุคนี้เป็นพิเศษ ไม่เหมือนยุคหลังที่ต้องยืดเยื้อคาราคาซังตั้งนานสองนาน อีกทั้งบทลงโทษคนร้ายคดีข่มขืนก็ค่อนข้างหนักหน่วงด้วย คนอย่างเถียนจงจื้อที่แค่พยายามข่มขืนยังโดนไปตั้งสิบกว่าปี ถ้าทำสำเร็จขึ้นมาจริง ๆ คงไม่พ้นโดนตัดสินประหารชีวิตเป็นแน่ เมื่อเทียบกับยุคหลังที่ติดคุกแค่ไม่กี่ปีแล้ว มันช่างสะใจคนจริง ๆ

เศษสวะที่อาศัยแค่ข้อได้เปรียบทางพละกำลังตามธรรมชาติมารังแกผู้หญิงแบบนี้ ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ให้เปลืองข้าวสุกเลยสักนิด!

เสิ่นเยวี่ยมองเธอด้วยรอยยิ้มแล้วบอกว่า "จริงสิ อีกสองวันข่าวคงกระจายกลับมาถึงคอมมูนแล้ว"

อวี๋ซือหยาครุ่นคิดขึ้นมาทันที "ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันต้องไปคุยเรื่องนี้กับเลขาฯ หวังหน่อยแล้ว ให้เขาช่วยประชาสัมพันธ์ยกใหญ่ เปิดกระจายเสียงข่าวนี้ซ้ำไปซ้ำมา ทางที่ดีเปิดไปเลยสักหนึ่งสัปดาห์ แล้วก็ให้ความรู้เกี่ยวกับข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้องไปด้วย ให้คนพวกนี้รู้ซะบ้างว่าการรังแกผู้หญิงมันผิดกฎหมาย ต้องโดนลูกปืนไม่ก็ติดคุกติดตาราง"

พอรู้ว่าผลลัพธ์มันร้ายแรงขนาดนี้ คนที่มีความคิดมืดดำอยู่ในใจก็ย่อมต้องชั่งใจดูให้ดี ขณะเดียวกันเธอก็หวังว่าจะอาศัยเรื่องนี้ช่วยเพิ่มพูนความรู้กฎหมายทั่วไปให้แก่บรรดาสมาชิกคอมมูน จะได้ไม่เกิดโศกนาฏกรรมอย่างเซียงเซียงขึ้นมาอีก การต้องแต่งงานกับคนร้ายข่มขืน ต้องร่วมเรียงเคียงหมอนกับคนที่ทำร้ายตัวเอง แถมยังต้องมีลูกให้ฝ่ายนั้นอีก สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งแล้วมันเป็นเรื่องที่ทรมานใจมากแค่ไหน เธอหวังว่าเรื่องพรรค์นี้จะไม่เกิดขึ้นอีกตลอดไป

เสิ่นเยวี่ยเข้าใจเจตนาของเธอ "ถูกแล้ว แถมยังให้หัวหน้าแผนกโจวออกหน้าแสดงจุดยืนได้อีก ให้เขาประกาศไปเลยว่าต่อไปนี้ถ้าในหมู่บ้านมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เขาจะจับตัวส่งไปที่อำเภอทันที พอมีบารมีของเขาคอยข่มไว้ คนพวกนั้นก็ย่อมไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม สำหรับในชนบทแล้ว บางครั้งกฎหมายก็ยังสู้อำนาจบารมีไม่ได้ หัวหน้าแผนกโจวคุมแผนกการทหารมาสิบยี่สิบปี ในเรื่องทำนองนี้เขาคือผู้มีอำนาจสูงสุดเลยล่ะ"

อวี๋ซือหยาตรองดูอย่างละเอียดแล้วรู้สึกว่าสิ่งที่เสิ่นเยวี่ยพูดก็ไม่มีตรงไหนผิด "มีเหตุผล เดี๋ยวฉันจะไปปรึกษากับหัวหน้าแผนกโจว ให้เขาเป็นคนออกมาประกาศเรื่องนี้เอง"

"อืม คุณยังมีงานยุ่งอยู่อีกเยอะไหมล่ะ ถ้างั้นผมกลับไปทำกับข้าวก่อนนะ หกโมงเย็นค่อยมารับคุณ" พอคุยเรื่องจริงจังเสร็จ เสิ่นเยวี่ยก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยปากบอกอย่างใส่ใจ

อวี๋ซือหยาก้มมองนาฬิกาข้อมือ ห้าโมงกว่าแล้ว อีกชั่วโมงเดียวก็เลิกงาน งานของวันนี้ก็เคลียร์ไปเกือบหมดแล้วเหมือนกัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกสองวันเสิ่นเยวี่ยก็จะต้องจากไปแล้ว เธอจึงเริ่มเก็บข้าวของ "ไม่ต้องหรอก ฉันก็ทำงานเสร็จพอดี พวกเรากลับบ้านพร้อมกันเถอะ"

พอเก็บของเรียบร้อย ทั้งสองคนก็พากันกลับบ้าน เพราะรถจักรยานเจี้ยนตงขี่ไปที่เมืองเอกประจำมณฑลแล้ว เมื่อไม่มีรถ ทั้งคู่จึงได้แต่เดินเท้ากลับ

แม้จะห้าโมงกว่าแล้ว แต่แดดยังคงแผดจ้า เสิ่นเยวี่ยเด็ดใบเผือกมาใบหนึ่งแล้วกางบังเหนือศีรษะให้อวี๋ซือหยา "ไปกันเถอะ"

อวี๋ซือหยามองเขาอย่างขบขัน "คุณไม่กลัวคนอื่นเขาหัวเราะเยาะเอาเหรอ"

ผู้ชายตัวโตล่ำสันเดินถือใบเผือกใบใหญ่เท่าใบบัวบังแดด ดูยังไงก็ชวนให้ตลกทั้งนั้น

เสิ่นเยวี่ยหน้าหนา พูดอย่างไม่ยี่หระว่า "หัวเราะเยาะอะไรล่ะ พวกเขาอยากจะหัวเราะก็หัวเราะไปสิ ยังไงอีกไม่กี่วันผมก็ต้องไปแล้ว"

เมื่อยกหัวข้อนี้ขึ้นมาพูด รอยยิ้มบนใบหน้าของคนทั้งคู่ต่างก็จางลงไปบ้าง

แม้จะรู้สึกลำบากใจที่จะต้องแยกจาก แต่อวี๋ซือหยาก็เตรียมใจไว้ล่วงหน้านานแล้ว เธอหันหน้าไปถามว่า "คุณเตรียมจะออกเดินทางวันไหนล่ะ"

"มะรืนนี้แหละ" เสียงของเสิ่นเยวี่ยแผ่วลงไปเล็กน้อย อารมณ์ความรู้สึกเห็นได้ชัดว่าไม่ได้กระตือรือร้นเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วพูดว่า "งั้นก็ยังเหลืออีกตั้งวันสองวันนี่คะ คุณอยากกินอะไร พรุ่งนี้ฉันจะไปเตรียมให้"

เสิ่นเยวี่ยส่ายหน้า ถูหลังมือของเธอเบาๆ แล้วรีบชักมือออก พลางหัวเราะในลำคอ "ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้นแหละ แค่อยากให้คุณอยู่เป็นเพื่อนผมก็พอ"

อวี๋ซือหยาคิดถึงเรื่องที่เขาอุตส่าห์เดินทางมาไกลเพื่อช่วยเธอจัดการเรื่องของเซียงเซียง ไม่ว่าจะเกิดความขัดแย้งอะไรขึ้น เขาก็ยืนอยู่ข้างเธอเสมอ เธอทั้งซาบซึ้งทั้งสงสาร จึงรับปากทันทีว่า "งั้นพรุ่งนี้ฉันไม่ไปทำงานแล้ว จะอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณนะ"

"ดีครับ" เสิ่นเยวี่ยก้มหน้ามองเธอ แววตาคล้ายมีประกายระยิบระยับ ทั้งจดจ่อและชวนให้หวั่นไหว "รออีกไม่กี่ปีบ้านเมืองสงบสุขแล้ว ผมจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ หลายปีมานี้ทำให้คุณต้องลำบากแล้ว"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณ...คุณพูดจริงเหรอ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ คุณอย่าทิ้งหน้าที่การงานของตัวเองสิ พวกเราสองคนใครว่างก็ไปหาอีกฝ่าย มันก็เหมือนกันนั่นแหละ"

เสิ่นเยวี่ยส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ "ผมรู้ ผมก็ไม่ได้คิดจะทิ้งการงานของตัวเองหรอก แต่เป็นผมเองที่อยากกลับมาอยู่กับพวกคุณ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ คุณยังต้องเรียนหนังสืออยู่ ผมกลัวว่าถ้ากลับมาแล้วจะคอยคลอเคลียคุณทุกวัน เกิดวันไหนทำคุณท้องโตไปเรียนขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ"

"คุณนี่มันแย่จริงๆ ไม่จริงจังเอาเสียเลย!" อวี๋ซือหยาเอาข้อศอกกระทุ้งเขาไปทีหนึ่ง แล้วรีบวิ่งนำหน้าไป

เสิ่นเยวี่ยหัวเราะพลางวิ่งไล่ตามไป "เอาล่ะ ผมไม่พูดแล้ว คุณก็คิดเสียว่าผมไม่ได้พูดแล้วกัน อย่าโกรธเลยนะ เย็นนี้อยากกินอะไรดีล่ะ ผมซื้อของอร่อยมาจากร้านเนื้อพะโล้ในอำเภอด้วย คุณลองทายดูสิว่ามีอะไรบ้าง"

อวี๋ซือหยาไม่สนใจเขา "ไม่ทาย เย็นนี้ฉันจะกินแค่ข้าวต้ม"

"แบบนั้นได้ยังไงกัน กินข้าวต้มจะมีแรงได้ยังไง" เสิ่นเยวี่ยพูดอย่างไม่เห็นด้วย

ตอนแรกอวี๋ซือหยายังไม่เข้าใจ ค่ำมืดดึกดื่นกินข้าวเสร็จก็ต้องเข้านอน จะเอาแรงไปทำอะไร รอจนกระทั่งตอนกลางคืนปีนขึ้นเตียงเตรียมจะนอน ถึงได้รู้ว่าทำไมเสิ่นเยวี่ยถึงพูดแบบนั้น ที่แท้เจ้าหมอนี่ก็มีแผนการล่วงหน้าอยู่แล้ว

พอนอนลงบนเตียง คนคนนี้ก็เริ่มลงไม้ลงมือ ชายหญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่มาอยู่ด้วยกัน อีกทั้งยังเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย ต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน มันจะไม่ลุกเป็นไฟได้อย่างไร

อวี๋ซือหยาเริ่มเคลิบเคลิ้ม แต่สติยังคงอยู่ เธอผลักเสิ่นเยวี่ยออกพลางหอบหายใจ "ไม่ได้นะ ไม่มีปลอกยาง ตอนนี้ฉันต้องเรียนหนังสือแล้วก็ต้องทำงาน ไม่มีเวลาท้องมีลูกหรอกนะ..."

เสิ่นเยวี่ยจูบเธอฟอดใหญ่แล้วกดเสียงต่ำลง "ผมซื้อมาแล้ว"

พูดจบก็เปิดไฟขึ้น

แสงสว่างจ้าสาดกระทบมุ้ง อวี๋ซือหยารู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง จึงยกหลังมือขึ้นบังแสงไว้แล้วเอ่ยเสียงเบา "คุณเปิดไฟทำไม รีบปิดเถอะ"

"ผมต้องใส่ปลอกยางก่อน" เสิ่นเยวี่ยหยิบถุงยางอนามัยขึ้นมาแล้วเป่าลมใส่ทีหนึ่ง

อวี๋ซือหยาเห็นภาพนี้เข้าก็หลุดขำพรวดออกมา เมื่อก่อนเธอคิดว่าการเอาถุงยางมาเป่าลูกโป่งเป็นเรื่องพูดเล่น นึกไม่ถึงว่าจะมีคนทำจริงๆ

เสิ่นเยวี่ยถูกเธอหัวเราะใส่จนเขินอาย จึงเอื้อมมือไปปิดไฟแล้วขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ "ขำอะไร ขำผู้ชายของคุณมันสนุกมากเหรอ"

ทว่าไม่นานอวี๋ซือหยาก็ขำไม่ออก ผู้ชายที่ไร้ประสบการณ์แต่

ยังดีที่ถุงยางอนามัยมีแค่สองชิ้น ใช้หมดแล้วก็ไม่มีอีก อวี๋ซือหยาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนที่เหนื่อยจนผล็อยหลับไปยังคิดว่า ถุงยางอนามัยในยุคนี้ช่างทำออกมาได้รู้ใจเสียจริง สองชิ้นพอดิบพอดีเชียว

พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น อวี๋ซือหยาก็พบว่ามีเรื่องที่ชวนให้ช็อกยิ่งกว่าเดิม เมื่อเสิ่นเยวี่ยถึงกับเอาถุงยางอนามัยไปล้างจนสะอาดแล้วแขวนผึ่งไว้ใต้ชายคา

พอมองเห็นของสิ่งนั้น เธอก็พลอยนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว จึงหยิกเสิ่นเยวี่ยไปทีหนึ่ง "คุณทำอะไรเนี่ย ของพรรค์นี้ไม่เอาไปทิ้งแล้วยังจะเอามาแขวนไว้ตรงนี้อีก ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะน่าอายแค่ไหนกัน"

เสิ่นเยวี่ยรู้สึกน้อยใจนัก เขาไม่พูดไม่จา ได้แต่ยื่นซองใส่ถุงยางอนามัยเมื่อคืนส่งให้เธอ

พอได้เห็นคำอธิบายด้านหลังซอง อวี๋ซือหยาถึงได้ตกตะลึงจนตาสว่าง มิน่าล่ะเมื่อคืนเสิ่นเยวี่ยถึงต้องเป่าลมใส่ถุงยางอนามัย เพราะถุงยางยุคนี้ไม่มีสารหล่อลื่นนั่นเอง ซ้ำร้ายตอนนี้อุตสาหกรรมในประเทศยังไม่พัฒนา ขาดแคลนยางพารา ถุงยางจึงไม่ใช่ของใช้แล้วทิ้ง แต่ต้องใช้ซ้ำ ล้างให้สะอาด ตากให้แห้ง แล้วทาแป้งหินปูนขาวหรือแป้งฝุ่นโรยตัวก็เอากลับมาใช้ใหม่ได้อีก ช่างเปิดหูเปิดตาและทำลายโลกทัศน์เดิมของเธอจนหมดสิ้นจริงๆ

เธอเป็นคนรักษาคำพูด วันนี้จึงไม่ได้ไปทำงาน แต่อยู่บ้านเป็นเพื่อนเสิ่นเยวี่ย พ่อหนุ่มที่เพิ่งได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์เป็นครั้งแรกก็เหมือนลูกหมาตัวโต คอยแต่จะมาคลอเคลียเธอไม่ยอมห่าง แถมยังเครื่องติดง่ายเป็นพิเศษ โชคดีที่ถุงยางมีไม่พอ อวี๋ซือหยาถึงรอดพ้นเคราะห์กรรมมาได้หวุดหวิด

เช้าวันต่อมา ตอนที่เธอตื่นขึ้น ที่นอนอีกฝั่งก็ว่างเปล่าไปแล้ว

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นมา บนโต๊ะข้างเตียงมีจดหมายวางอยู่ฉบับหนึ่ง ลายมือนั้นเป็นของเสิ่นเยวี่ย 'ซือหยา ผมไปแล้วนะ ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยล่ะ รอผมได้พักร้อนเมื่อไหร่จะกลับมาหาคุณ!'

ตอนที่มีคนอยู่ก็ไม่รู้สึกอะไร พอเขาไปแล้ว บ้านหลังนี้ก็พลันเงียบเหงาโหวงเหวงขึ้นมาทันที ในใจของอวี๋ซือหยาผุดความเคว้งคว้างอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะอธิบาย

ยังดีที่เธอยังมีงานและการเรียนให้ทำ อวี๋ซือหยาซึมไปแค่ไม่กี่นาทีก็ฮึดสู้ขึ้นมา ลุกขึ้นไปแปรงฟันล้างหน้าเพื่อออกไปสู้ชีวิตต่อ

พอมาถึงฟาร์มเพาะเลี้ยง เสี่ยวหลี่ก็ตรงเข้ามาหาเธอ "ผู้จัดการอวี๋ครับ เมื่อเช้าตรู่สหายเสิ่นเยวี่ยมาเคาะประตูห้องผม แล้วเสนอแนะเรื่องหนึ่ง เขาบอกว่าไม่วางใจที่จะให้คุณกลับไปนอนบ้านคนเดียว เลยให้ผมช่วยเกลี้ยกล่อมคุณว่าต่อไปนี้ให้ย้ายมาอยู่ที่ฟาร์ม ผมคิดว่าความคิดนี้เข้าท่ามากนะครับ คุณมาอยู่ที่ฟาร์มเถอะ คุณเป็นเสาหลักของฟาร์มเราแท้ๆ ขืนคุณเป็นอะไรขึ้นมา ฟาร์มของเราจะพัฒนาต่อไปได้ยังไง"

เดิมทีนึกว่าคงต้องเปลืองแรงหว่านล้อมอวี๋ซือหยาอยู่นาน ใครจะคิดว่าพอเธอฟังจบก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย "เอาสิ นายช่วยจัดห้องให้ฉันสักห้อง บ่ายนี้ฉันจะกลับไปเก็บข้าวของย้ายมา"

เธอไม่ได้โง่เสียหน่อย เซียงเซียงเพิ่งเจอเรื่องแบบนั้นไป ส่วนตัวเธอเองก็เคยถูกคนดักตี โดนไปสองครั้งสองคราแล้ว เธอยังจะไม่รู้จักจำอีกหรือ อีกอย่างหงอิงก็ไปเรียนที่เมืองเอก ตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลย ขืนเธอกลับไปคนเดียวก็ต้องหุงหาอาหารล้างถ้วยล้างชามเอง สู้มาอยู่ที่ฟาร์มแล้วกินข้าวโรงอาหารไม่ได้ สบายกว่ากันตั้งเยอะ

เมื่อเห็นเธอตอบรับง่ายดายปานนั้น เสี่ยวหลี่ก็ดีใจยกใหญ่ "ห้องน่ะผมจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ เดี๋ยวตอนเที่ยงจะให้หม่าตงอวิ๋นไปเก็บกวาดทำความสะอาดให้ ตอนเย็นคุณก็เข้าอยู่ได้เลย"

อวี๋ซือหยาไม่ได้มีท่าทีกระตือรือร้นเท่าใดนัก "นายจัดการเถอะ จริงสิ ข่าวเรื่องการตัดสินโทษของเถียนจงจื้อส่งมาถึงคอมมูนหรือยัง"

เสี่ยวหลี่ส่ายหน้า "ยังเลยครับ ทำไมเหรอครับ เถียนจงจื้อถูกตัดสินโทษแล้วเหรอ"

"อืม วันสองวันนี้หนังสือแจ้งก็น่าจะลงมาถึงแล้วล่ะ" อวี๋ซือหยาพยักหน้า

เสี่ยวหลี่ยังอยากจะถามรายละเอียดต่อ ทว่าโทรศัพท์บนโต๊ะกลับส่งเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน เขายกหูโทรศัพท์ขึ้นรับ พอได้ยินชัดว่าปลายสายเป็นใครก็ชะงักไป จากนั้นจึงรีบเอามืออุดกระบอกเสียงแล้วกระซิบกับอวี๋ซือหยาเบาๆ "เลขาฯ หูครับ โทรศัพท์จากเลขาฯ เหมย จะรับไหมครับ"

อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด อวี๋ซือหยายื่นมือออกไป "เอามาให้ฉันเถอะ"

เสี่ยวหลี่รีบส่งหูโทรศัพท์ให้ทันที

อวี๋ซือหยารับหูโทรศัพท์มาแนบหู ก็ได้ยินเสียงของเลขาฯ หูดังแว่วมาจากปลายสาย "ฮัลโหล ฮัลโหล หัวหน้าหลี่ ได้ยินผมพูดไหม เลขาฯ เหมยสั่งให้ผู้จัดการอวี๋เข้ามาร่วมประชุมที่อำเภอวันนี้น่ะ"

อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม "เลขาฯ หู ฉันเองค่ะ อวี๋ซือหยา เลขาฯ เหมยเรียกพบฉันใช่ไหมคะ ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย"