ตอนที่ 99 นักบัญชีเถียนหมดอำนาจ ครอบครัวอวี๋เริ่มหวั่นเกรง

พอนักบัญชีเถียนถูกพาตัวไป เมียของเขาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที มีแก่ใจไปคิดเล็กคิดน้อยสะสางบัญชีกับสองพ่อลูกบ้านอวี๋เสียที่ไหน รีบวิ่งโร่กลับบ้านไปตามคนมาช่วยเป็นการด่วน

สองพ่อลูกบ้านอวี๋เองก็ยืนอึ้งตาค้าง คิดไม่ถึงเลยว่านักบัญชีที่ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ในกองพลการผลิตมาตลอดจะล้มครืนลงง่ายๆ แบบนี้ พอมีตัวอย่างให้เห็นจะๆ คาตา อวี๋กั๋วฮุยก็ยิ่งหวาดกลัวอวี๋ซือหยาเข้าไปใหญ่ นึกเสียใจแทบตายที่ไม่รู้อะไรดลใจให้หลงเชื่อคำยุแยงของบ้านเถียนจนตามมาร่วมผสมโรงด้วย!

ดูเอาเถอะ น้องสาวคนนี้ของเขาตอนนี้เก่งกาจถึงเพียงนี้แล้ว บอกจะโค่นนักบัญชีเถียนก็โค่นได้ทันควัน เขาเป็นบ้าเสียสติไปแล้วหรือไงถึงได้คิดไปงัดข้อกับเธอ ถ้ารู้แต่แรกว่าเธอจะให้ความสำคัญกับนังเด็กเซียงเซียงขนาดนี้ เมื่อวานเขาก็น่าจะยืนหยัดอยู่ข้างเธออย่างมั่นคงไปเสียเลย

"ซือหยา เมื่อกี้เมียของนักบัญชีเถียนพูดจาไร้สาระทั้งนั้น หล่อนทนเห็นพวกเราพี่น้องรักใคร่กันไม่ได้ เลยจงใจยุแยงให้แตกคอกัน เธออย่าไปเชื่อพวกเขานะ! บ้านนี้ไม่มีคนดีสักคน ลูกชายก็ทำตัวอันธพาล ตัวพ่อก็ยักยอกรับสินบน ยังเป็นซือหยาที่ปราดเปรื่อง ไม่หลงเชื่อคารมพวกเขา" อวี๋กั๋วฮุยเห็นทิศทางลมเปลี่ยนก็รีบขีดเส้นตัดขาดจากบ้านเถียนทันที ทั้งยังไม่ลืมที่จะประจบสอพลออวี๋ซือหยาไปด้วย

อวี๋ซือหยาตวัดสายตามองเขาอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะกล่าวขอบคุณเหวินอิงกับหัวหน้าแผนกโจว รอจนกระทั่งทั้งสองพาคนจากไปแล้ว ถึงได้หันไปมองคนบ้านอวี๋ที่มีสีหน้าหลากหลายแตกต่างกันไป "เข้ามาคุยข้างใน"

แม้ว่าบ้านพวกเขาจะกลายเป็นเรื่องขบขันไปแล้ว แต่เรื่องที่จะคุยต่อไปนี้ก็ยังไม่เหมาะที่จะให้คนนอกได้ยินอยู่ดี

อวี๋ต้าชิ่งส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วไพล่มือเดินเข้าบ้าน วางท่าราวกับเป็นผู้นำลงมาตรวจงานในชนบท ส่วนอวี๋กั๋วฮุยกับเจียงเหม่ยลี่นั้นมีสีหน้าประจบประแจง ยิ้มเยินยออวี๋ซือหยาอย่างออกนอกหน้า ทั้งยังกระตือรือร้นขันอาสาเป็นอย่างยิ่ง "ซือหยา น้องเขย พวกเธอยืนตากแดดตั้งนานคงจะคอแห้งแล้วสิ ให้พี่สะใภ้เธอไปต้มน้ำสักกานะ!"

"ไม่ต้อง ฉันจะพูดแค่ไม่กี่ประโยค พูดจบพวกคุณก็ไปได้แล้ว" อวี๋ซือหยาไม่ได้อยากรั้งพวกเขาให้อยู่ดื่มน้ำชาด้วยเลยแม้แต่น้อย เธอรังเกียจจนรู้สึกคลื่นไส้

อวี๋ต้าชิ่งได้ยินคำนี้ก็เดือดดาลจนแทบเต้นผาง "แกหมายความว่ายังไง! ฉันเป็นพ่อแกนะ อุตส่าห์มาเหยียบถึงบ้าน แกยังไม่ทันให้น้ำพ่อแกสักอึกก็คิดจะไล่ฉันไปแล้วเรอะ!"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยสายตาเย็นชา ไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

อวี๋กั๋วฮุยรีบกระตุกดึงแขนเขาไว้ทันที "พ่อ คนกันเองทั้งนั้น จะไปถือสากับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ทำไมกัน ซือหยาเพิ่งกลับมาก็งานยุ่งจนไม่มีเวลาต้อนรับพวกเราไม่ใช่หรือไง พ่อจะมาโมโหกับเรื่องแค่นี้ทำไมเล่า!"

พูดไปพลางก็ส่งสายตาขยิบตาให้อวี๋ต้าชิ่งไปพลาง ส่งสัญญาณเตือนไม่ให้เขาไปมีเรื่องงัดข้อกับอวี๋ซือหยาอีก

ในใจของอวี๋ต้าชิ่งคุกรุ่นไปด้วยโทสะ แต่เมื่อครู่เพิ่งจะเห็นนักบัญชีเถียนถูกพาตัวไปต่อหน้าต่อตา ทั้งบ้านของลูกชายตัวเองก็หลุดลอยหายไปในพริบตา เขาก็ตระหนักได้แล้วว่า ปีกกล้าขาแข็งของลูกสาวคนนี้แข็งแกร่งเกินไปแล้ว หากยังอยากให้ลูกชายสุขสบาย เขาก็ต้องกล้ำกลืนความแค้นนี้ลงไปก่อน

เขาเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิด ข่มกลั้นอารมณ์โมโหไว้อย่างสุดกำลัง

อวี๋กั๋วฮุยเห็นดังนั้นก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบหันไปพูดกับอวี๋ซือหยา "ซือหยา เธออย่าไปโกรธพ่อเลยนะ พ่อก็แค่กำลังโมโหพวกตำรวจที่อำเภอน่ะ พวกนั้นไม่ดูตาม้าตาเรือ จับตัวพ่อไปขังไว้ตั้งหลายวัน พ่ออยู่ข้างในนั้นกินไม่อิ่มนอนไม่หลับ แถมยังต้องคอยพะวงกลัวโดนซ้อมอยู่ตลอดเวลา พ่อทนลำบากมาขนาดนั้น ในใจมันอัดอั้นตันใจ เวลาพูดกับเธอน้ำเสียงเลยกระโชกโฮกฮากไปบ้าง เธออย่า..."

"ฉันเป็นคนสั่งให้จับเขาไปขังเองแหละ!" อวี๋ซือหยาฟังแล้วรำคาญใจ จึงเอ่ยปากขัดอวี๋กั๋วฮุยขึ้นมาดื้อๆ

อวี๋กั๋วฮุยแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "เธอ... เธอว่ายังไงนะ"

อวี๋ต้าชิ่งเองก็เบิกตากว้าง มองอวี๋ซือหยาด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง

ทางลัด: อันดับนิยายยอดนิยม | แนวยุคสมัย อ่านเอาสะใจ ทะลุมิติเกิดใหม่ความรัก หงเยี่ยซื่อหั่ว

ในเมื่อฉีกหน้ากันไปแล้ว เธอก็ไม่รังเกียจที่จะให้พวกเขารับรู้ถึงความสามารถของเธอ

อวี๋กั๋วฮุยมองอวี๋ซือหยาอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วพูดจาตะกุกตะกักว่า "นี่... นี่มันพ่อแท้ๆ ของพวกเรานะ เธอ เธอทำแบบนี้ลงคอได้ยังไงกัน"

อวี๋ต้าชิ่งยิ่งเดือดดาลจนสติแทบหลุด ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขายกมือขึ้นหมายจะฟาดลงบนหน้าของอวี๋ซือหยา ทว่ากลับถูกมือที่แข็งแกร่งและทรงพลังกว่าคว้าสกัดไว้กลางอากาศ

อวี๋ต้าชิ่งโกรธจนเจ็บแปลบที่หน้าอก แหงนหน้าขึ้นจ้องมองเสิ่นเยวี่ยอย่างเกรี้ยวกราด "ทำไม แกคิดจะตีฉันด้วยอีกคนหรือไง ได้สิ! กล้าให้คนมาขังพ่อตัวเอง อวี๋ซือหยา แกมันแน่จริงนะ ฉันให้กำเนิดนังลูกเนรคุณอย่างแกมาได้ยังไงกัน!"

เสิ่นเยวี่ยสะบัดมือเขาออก แววตาเย็นเยียบ "พ่อพูดอะไรอย่างนั้นครับ พ่อเป็นผู้ใหญ่แท้ ๆ ผมที่เป็นผู้น้อยจะกล้าลงไม้ลงมือกับผู้ใหญ่อย่างพ่อได้ยังไง แต่ว่านะ..."

สายตาของเขาเหลือบมองไปยังอวี๋กั๋วฮุยที่อยู่ข้าง ๆ อย่างไม่ประสงค์ดี "หากซือหยากับเซียงเซียงต้องทนอยุติธรรมแม้แต่นิดเดียว ผมจะเอาคืนที่พี่ใหญ่สิบเท่า"

สิ้นเสียง เพียะ! เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ก็ดังลั่นในอากาศ

บนใบหน้าของอวี๋กั๋วฮุยปรากฏรอยนิ้วมือสี่นิ้วชัดเจนทันที จากนั้นใบหน้าของเขาก็บวมปูดขึ้นมาตามติด ๆ

อวี๋กั๋วฮุยเจ็บจนน้ำตาไหลพราก อ้าปากคิดจะพูด แต่กลับถ่มน้ำลายปนเลือดออกมาคำหนึ่ง

เจียงเหม่ยลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจจนหน้าซีด รีบเข้ามาพยุงเขา "กั๋วฮุย กั๋วฮุย คุณเป็นอะไรไหม คุณเป็นยังไงบ้าง"

อวี๋กั๋วฮุยรู้สึกอยุติธรรมแทบตาย ไม่ใช่พ่อของเขากำลังทะเลาะกับเสิ่นเยวี่ยอยู่หรอกหรือ ไฉนสุดท้ายคนที่เสียเปรียบถึงเป็นเขาตลอด ไม่เพียงเสียบ้านไป ยังต้องมาโดนตบอีกฉาด เจ็บจะตายอยู่แล้ว

อวี๋ต้าชิ่งเห็นสภาพน่าเวทนาของลูกชายก็โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง "แก... แก เสิ่นเยวี่ย แกมันแน่จริงนะ..."

เสิ่นเยวี่ยปัดนิ้วของเขาออก "พ่อครับ ผมไม่ชอบให้ใครมาชี้หน้าแบบนี้ ผมพูดคำไหนคำนั้น ถ้าพวกคุณกล้าแตะต้องสองพี่น้องซือหยากับเซียงเซียงแม้แต่ปลายก้อย พอกลับมา นิ้วทั้งสิบของพี่ใหญ่ก็คงไม่ต้องเก็บไว้แล้วล่ะ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเมื่อได้เห็นความดุดันเด็ดขาดในการลงมือของเขาแล้ว อวี๋ต้าชิ่งก็ไม่กล้าไม่เชื่อ เขามองเสิ่นเยวี่ยอย่างตกตะลึง "แก... แกเป็นทหารนะ เสิ่นเยวี่ย แกรู้จักผิดชอบชั่วดีแบบทหารอยู่หรือเปล่า แก แกไม่กลัวฉันไปร้องเรียนแกเหรอ!"

เสิ่นเยวี่ยแค่นยิ้มหยันมองเขา "ทหารแล้วยังไงครับ ทหารก็มีครอบครัว ถ้าผมกระทั่งครอบครัวตัวเองยังปกป้องไม่ได้ เครื่องแบบทหารชุดนี้ก็ไม่ต้องใส่เสียยังจะดีกว่า นี่ผมยังเกรงใจเครื่องแบบทหารชุดนี้อยู่หรอกนะถึงได้ตบพี่ใหญ่ไปแค่ฉาดเดียว ไม่อย่างนั้นลำพังพฤติกรรมที่ยอมขายกระทั่งน้องสาวแท้ ๆ เพื่อเงินของเขา ผมคงซัดให้พ่อแม่แท้ ๆ ยังจำหน้าไม่ได้ ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่ขอแซ่เสิ่น"

อวี๋กั๋วฮุยกลัวขึ้นมาจริง ๆ ว่าเสิ่นเยวี่ยจะหน้ามืดตามัวลงมืออีก เขาไม่มีทางสู้เสิ่นเยวี่ยได้แน่นอน

เขารีบดึงตัวอวี๋ต้าชิ่งที่กำลังเดือดดาลเอาไว้ "พ่อ พ่อ..."

อย่างไรเสียอวี๋ต้าชิ่งก็รักและห่วงลูกชาย อีกทั้งตนเองก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว วันหน้ายังต้องหวังพึ่งลูกชายคนโตให้คอยดูแลยามแก่เฒ่าและฝังศพให้ จะปล่อยให้ลูกชายคนโตเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อเห็นลูกชายคนโตบาดเจ็บ ตนเองก็เสียหน้า อวี๋ต้าชิ่งจึงไม่อาจทนอยู่ต่อได้อีกต่อไป เขาจึงดึงอวี๋กั๋วฮุย "ไป พวกเรากลับบ้าน"

อวี๋กั๋วฮุยไม่ยอมไป บ้านของเขายังไม่ได้คืนมาเลย

"พ่อ พ่อรอก่อน ให้ผมคุยกับซือหยาไม่กี่คำก่อน" อวี๋กั๋วฮุยกัดฟันสะกดความเจ็บ พูดออกมาอย่างยากลำบาก

อวี๋ต้าชิ่งรู้ว่าลูกชายตนมีจุดประสงค์อะไร เขาก็รู้สึกเสียดายมากเช่นกันที่บ้านซึ่งเกือบจะได้มาอยู่ในมือของลูกชายต้องหลุดลอยไปแบบนี้ จึงหยุดฝีเท้าลงแล้วจ้องมองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

อวี๋กั๋วฮุยกลัวว่าจะทะเลาะกันขึ้นมาอีก จึงรีบพูดว่า "ซือหยา เห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้องแท้ ๆ เธอก็ช่วยไปพูดผ่อนปรนกับทางโรงงานให้พี่หน่อยเถอะ พี่... ต่อไปพี่จะไม่ลางานอีกแล้ว รับรองว่าจะไปทำงานตรงเวลาทุกวัน จะตั้งใจทำงานในโรงงานให้ดี ถ้าเธอไม่เห็นแก่พี่ ก็ต้องเห็นแก่หลานชายหลานสาวของเธอบ้างสิ พวกเราสี่คนพ่อแม่ลูกเบียดเสียดกันอยู่ในห้องเล็ก ๆ แค่สิบกว่าตารางเมตร แทบจะขยับตัวไม่ได้อยู่แล้ว"

เจียงเหม่ยลี่ก็รีบขายผ้าเอาหน้ารอด แสดงความน่าสงสารเช่นกัน "นั่นสิ ซือหยา พี่ชายเธอรู้ตัวแล้วว่าผิด ไม่เห็นแก่หน้าพระก็เห็นแก่หน้าชีเถอะ ในท้องฉันก็มีอีกคนแล้ว ต่อไปก็เป็นห้าคน อยู่ในที่แคบขนาดนั้นจะอยู่กันยังไงไหว ซือหยา เธอช่วยหน่อยเถอะ หางานให้ฉันสักงานด้วยสิ ไม่อย่างนั้นเงินเดือนพี่ชายเธอคนเดียวจะไปเลี้ยงดูคนทั้งบ้านได้ยังไงกัน!"

อวี๋ซือหยารู้สึกขบขันเหลือเกิน พวกเขาไม่เพียงแค่อยากได้บ้าน ยังอยากให้เธอช่วยหางานให้อีก คิดคำนวณผลประโยชน์เก่งจริง ๆ คิดว่าเธอโง่หรืออย่างไร

สองผัวเมียอวี๋กั๋วฮุยเลี้ยงลูกไม่ไหวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ เธอเป็นคนสั่งให้พวกเขามีลูกหรือไง

อวี๋ซือหยาบอกพวกเขาอย่างชัดเจนตรงไปตรงมา "เป็นไปไม่ได้หรอก แล้วก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องเลี้ยงลูกไม่ไหวอะไรนั่นกับฉันด้วย ถ้าอยู่ในเมืองแล้วอยู่ไม่รอด เธอก็พาลูกกลับไปอยู่ชนบทสิ เธอทำไร่ไถนา อวี๋กั๋วฮุยก็เอาเงินเดือนกลับไป แบบนี้ไม่ดีหรอกเหรอ"

ตอนนี้ครอบครัวในชนบทที่มีคนทำงานกินเงินเดือนแค่คนเดียวต่างก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น สองสามีภรรยาคนหนึ่งออกไปทำงาน อีกคนอยู่บ้านทำไร่ไถนา เจียงเหม่ยลี่ไม่อยากกลับไปชนบท ก็เลยคิดจะมาเอาเปรียบเธอ หากผัวเมียคู่นี้เป็นคนซื่อสัตย์มีน้ำใจ เธอก็ยินดีจะยื่นมือเข้าช่วย แต่นี่ดูสิ่งที่พวกเขาทำสิ มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องช่วยด้วย

เจียงเหม่ยลี่อุตส่าห์ได้เข้าเมืองมาอย่างยากลำบาก ไม่ต้องทำไร่ไถนาอีกต่อไป จะให้เธอกลับไปน่ะ ฝันไปเถอะ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที พลางจ้องอวี๋ซือหยาอย่างตัดพ้อ "ทำไมเธอถึงได้ไร้น้ำใจขนาดนี้นะ ไม่คิดจะช่วยคนในครอบครัวเลยสักนิด ตัวเองได้ดีแล้วก็ไม่คิดจะดึงคนในบ้านขึ้นไปบ้าง มิน่าล่ะพ่อกับแม่ถึงไม่ชอบเธอ"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างไม่ยี่หระ "พอดีเลย ฉันเองก็ไม่ชอบพวกเขาเหมือนกัน ในเมื่อพวกเราต่างคนต่างก็ไม่ชอบหน้ากัน เหม็นขี้หน้ากันทั้งสองฝ่าย งั้นต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก ที่ฉันให้อยู่คุยต่อก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้แหละ ต่อไปนี้อย่ามาหาฉันกับเซียงเซียงอีก พวกเราจะเป็นหรือตาย จะอยู่ดีหรือลำบาก ก็ไม่เกี่ยวกับพวกคุณเลยสักนิด ถ้าพวกคุณยังกล้ามาหาเรื่องฉันหรือเซียงเซียงอีกล่ะก็ อวี๋กั๋วฮุยก็เตรียมตัวกลับบ้านไปทำนาได้เลย"

อวี๋กั๋วฮุยกับเจียงเหม่ยลี่หน้าถอดสี "เธอ...นี่เธอคิดจะตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเราเหรอ"

อวี๋ซือหยายอมรับออกมาตรง ๆ อย่างเปิดเผย "พวกคุณไม่ใช่เหรอที่คอยเอาแต่รังเกียจว่าพวกเราสองพี่น้องเป็นตัวล้างผลาญ ทำให้ตระกูลอวี๋ของพวกคุณต้องอับอายขายหน้า คราวนี้ก็สมใจพวกคุณแล้วนี่ ต่อไปนี้พวกเราพี่น้องจะไม่ทำให้ชื่อเสียงของพวกคุณต้องมัวหมองอีก พวกคุณก็น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอคะ"

ดีใจอะไรกัน ดีใจที่น้องสาวที่มีอนาคตไกลที่สุดจะตัดขาดจากพวกเขาอย่างนั้นเหรอ

อวี๋ซือหยาไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำกับพวกเขา จึงเอ่ยตัดบทคำพูดหลอกตัวเองของเจียงเหม่ยลี่อย่างเด็ดขาด "ฉันไม่ได้มาปรึกษา แต่ฉันมาแจ้งให้ทราบ!"

"แก...ดี นังลูกไม่รักดี กูมีลูกอย่างแกออกมาได้ยังไง กูจะไปฟ้องที่คอมมูน จะไปฟ้องที่อำเภอ!" อวี๋ต้าชิ่งโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "ตอนที่พวกคุณจับฉันแต่งงานออกไป ก็ได้สินสอดไปตั้งแปดสิบหยวน ตลอดสามปีมานี้ ทุกปีฉันก็ส่งเงินและสิ่งของกลับไปให้พวกคุณปีละหลายสิบหยวน รวม ๆ กันแล้วก็เกินร้อยหยวนเข้าไปแล้ว แล้วงานของอวี๋กั๋วฮุยฉันก็เป็นคนยกให้เขา ทั้งหมดนี้รวมกันแล้วยังไม่พอชดใช้บุญคุณเลี้ยงดูที่พวกคุณอ้างอีกเหรอ ฉันไม่ติดค้างอะไรพวกคุณอีกแล้ว"

เจ้าของร่างเดิมไม่อยู่แล้ว แม้กระทั่งชีวิตก็คืนให้พวกเขาไปแล้วด้วยซ้ำ

"อยากจะไปฟ้องก็ไปฟ้องเลย หลายปีมานี้ฉันทำอะไรไปบ้างทุกคนก็เห็นกันอยู่กับตา ถ้าคุณไม่แคร์ว่าจะต้องให้ลูกชายกลับไปทำไร่ทำนาที่บ้าน ก็เชิญไปฟ้องได้ตามสบาย ฉันยกงานให้เขาได้ ฉันก็เอาคืนมาเมื่อไหร่ก็ได้เหมือนกัน"

อวี๋ซือหยาไม่กลัวลูกไม้ของอวี๋ต้าชิ่งเลยสักนิด การจะรับมือกับคนแบบอวี๋ต้าชิ่ง มีแต่ต้องเด็ดขาดและกล้าแลกให้มากกว่าเขาเท่านั้น

ในสายตาของอวี๋ต้าชิ่ง การมีลูกชายได้กินข้าวหลวงถือเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของตระกูลอวี๋ แล้วเขาจะยอมให้ลูกชายต้องเสียงานไปได้อย่างไร นิ้วมือของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธ "แก...กูมีลูกเวรลูกกรรมอย่างแกออกมาได้ยังไง รู้อย่างนี้ตอนนั้นน่าจะจับกดน้ำให้ตายไปซะตั้งแต่แรก"

อวี๋กั๋วฮุยรีบดึงตัวเขาไว้ทันที "พ่อ อย่าพูดอีกเลย ช่างมันเถอะ!"

เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเรื่องราวจะบานปลายกลายมาเป็นแบบนี้ อยู่ดี ๆ ทำไมถึงลามมาถึงเรื่องงานของเขาได้ การมาครั้งนี้ของเขาทำไปเพื่ออะไรกันแน่ เงินก็ไม่ได้สักแดงเดียว มิหนำซ้ำยังต้องมาเสียเปรียบครั้งใหญ่อีก

อวี๋ต้าชิ่งตวัดสายตามองอวี๋ซือหยาด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะสะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมของอวี๋กั๋วฮุยแล้วสาวเท้าเดินดุ่ม ๆ ออกไป

เมื่ออวี๋กั๋วฮุยเห็นดังนั้น ก็หันกลับไปมองท่าทีที่ไม่สะทกสะท้านของอวี๋ซือหยา รู้ดีว่าตนคงเกลี้ยกล่อมเธอไม่ได้แล้ว จึงรีบดึงมือเจียงเหม่ยลี่วิ่งตามออกไปทันที

เพียงพริบตาเดียว คนบ้านอวี๋ก็พากันเผ่นหนีไปจนหมดเกลี้ยง

อวี๋ซือหยาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้าแล้วยกมือขึ้นนวดขมับ

เสิ่นเยวี่ยรินน้ำแก้วหนึ่งเดินเอามารวมส่งให้เธอ "ดื่มน้ำสักหน่อยนะ"

อวี๋ซือหยารับแก้วน้ำมา จิบไปหนึ่งอึก แล้วยิ้มเจื่อนพลางพูดว่า "ทำให้คุณต้องมาเห็นเรื่องน่าขันซะแล้ว" สองชาติสองภพ พ่อและพี่น้องของเธอก็ยังคงเป็นพวกเศษสวะพรรค์นี้เหมือนเดิม

เสิ่นเยวี่ยบีบมือเธอเบา ๆ "พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย คนที่ผิดคือความโลภและความเห็นแก่ตัวของพวกเขาต่างหาก"

"อืม" อวี๋ซือหยากุมมือเขาตอบพลางลุกขึ้นยืน เธอวางแก้วน้ำลงแล้วพูดว่า "ฉันจะไปดูเซียงเซียงหน่อยค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยยิ้มบางๆ พลางพยักหน้า "เด็กผู้หญิงมักคิดมาก เธอไปอยู่เป็นเพื่อนเธอหน่อยเถอะ"

อวี๋ซือหยาผลักประตูเข้าไป อวี๋เซียงเซียงนั่งอยู่บนเตียง ไหล่สั่นสะท้าน ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า เสิ่นหงอิงจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่หยุด

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยาเดินเข้ามา เสิ่นหงอิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "พี่สะใภ้ รีบมาช่วยปลอบเซียงเซียงหน่อยค่ะ ร้องไห้มาค่อนวันแล้ว"

อวี๋ซือหยาเดินเข้าไปหา "อืม พี่จัดการเอง พี่ชายเธอกำลังจะทำกับข้าว เธอออกไปช่วยแนะนำเขาหน่อยสิ"

"ค่ะ" เสิ่นหงอิงลุกขึ้น สละที่นั่งให้เธอ ตอนออกไปก็ยังดึงประตูปิดให้อย่างใส่ใจ

อวี๋ซือหยานั่งลงที่ริมเตียง ไม่ได้เอ่ยปาก เพียงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อีกฝ่าย จากนั้นจึงพูดขึ้นอย่างสงบนิ่งว่า "เมื่อกี้ที่พี่พูดไป เธอคงได้ยินหมดแล้วใช่ไหม"

อวี๋เซียงเซียงสะอื้นพลางพยักหน้า

อวี๋ซือหยาย้ำจุดยืนของตนเองอีกครั้ง "พี่พูดกับพวกเขาชัดเจนแล้ว นับแต่นี้ไป เธอกับพี่ไม่มีบ้านเดิมอีก ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ห้ามไปหาพวกเขา ถ้าพวกเขามาหาเธอ เธอก็ห้ามไปสนใจเด็ดขาด ถ้าจัดการไม่ไหว ให้กลับบ้านมาบอกพี่ เธอทำได้ไหม"

ครั้งนี้อวี๋เซียงเซียงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย พยักหน้าลงแรงๆ "ได้ค่ะ"

วันนี้เธอได้ยินชัดเจนเต็มสองหูแล้ว พี่ชายคนโตของเธอรับเงินจากบ้านเถียนมา ถึงได้พยายามคะยั้นคะยอจะยกเธอให้ไอ้เศษสวะน่าขยะแขยงอย่างเถียนจงจื้อ ส่วนพ่อของเธอตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยเอ่ยปากเป็นห่วงเธอสักคำ สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงแค่หน้าตาของตัวเอง เขาคิดว่าเธอทำให้เขาขายหน้า แต่นี่เป็นสิ่งที่เธออยากให้เกิดเสียที่ไหนกัน

พวกเขาไม่โทษคนที่ทำร้ายเธอ กลับเอาแต่ก่นด่าตัดพ้อเธอ ราวกับเธอทำความผิดมหันต์อย่างไรอย่างนั้น เธอทำผิดอะไรกันแน่ จนถึงตอนนี้อวี๋เซียงเซียงก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงทำเช่นนี้

อวี๋ซือหยาลูบศีรษะของเธอเบาๆ "พรุ่งนี้ที่โรงงานมีรถไปเมืองเอก เดี๋ยวเธอเก็บข้าวของเสีย พรุ่งนี้ก็ไปเมืองเอกพร้อมกับหงอิง ถึงตอนนั้นให้หงอิงพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักสองสามชุด ต่อไปไม่ต้องกลับมาที่คอมมูนหงอวิ๋นอีกแล้ว จำไว้ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด นี่ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย คนที่ต้องละอายใจคือคนร้ายที่ก่อคดีกับคนที่สมรู้ร่วมคิดต่างหาก ไม่ใช่เธอ"

"พี่คะ ฉันเข้าใจแล้ว วางใจเถอะค่ะ ฉันจะไม่คิดมาก" แท้จริงในใจอวี๋เซียงเซียงยังคงรู้สึกละอายอยู่บ้าง แต่เธอไม่อยากให้อวี๋ซือหยาต้องเป็นห่วง จึงเงยหน้าขึ้นพูดอย่างเข้มแข็ง

อวี๋ซือหยาย่อมรู้ดีว่ายุคนี้ค่านิยมยังอนุรักษนิยม การจะให้อวี๋เซียงเซียงปล่อยวางเรื่องนี้ได้ในทันทีท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร รอให้เธอออกไปข้างนอก ได้เรียนหนังสือ ได้พบเห็นโลกที่กว้างใหญ่กว่าเดิม ความคิดและมุมมองเปิดกว้างขึ้น ถึงเวลานั้นย่อมจะทำใจและคลายปมในใจนี้ลงได้เอง

หลังจากกินมื้อเที่ยงที่สายโด่งไปแล้ว อวี๋ซือหยากับเสิ่นเยวี่ยก็พาอวี๋เซียงเซียงหิ้วของไปขอบคุณที่บ้านท่านผู้เฒ่าหยาง หากไม่ได้ชายชราผู้มีน้ำใจคนนี้ช่วยเหลือไว้ เซียงเซียงคงต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายยิ่งกว่านี้

พอกลับมาจากบ้านตระกูลหยาง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว หลังกินมื้อเย็นแบบเรียบง่ายเสร็จ อวี๋ซือหยาก็เริ่มช่วยเด็กสาวทั้งสองคนเก็บของ พร้อมทั้งให้เงินค่าครองชีพแก่พวกเธอ "พวกเธอสองคนกลับไปก่อน ไปพักที่ห้องของพี่นะ ที่ชนบทยังมีงานที่พี่ต้องสะสาง อีกสักพักถึงจะกลับไป พวกเธอให้เจี้ยนตงไปหาเช่าห้องแถวนั้นเพิ่มอีกสักห้อง เช่าชั้นหนึ่งจะดีที่สุด เขาต้องทำมาค้าขาย ของค่อนข้างเยอะ ขนย้ายขึ้นลงบันไดมันไม่สะดวก"

ถึงตอนนั้นให้เจี้ยนตงไปอยู่ชั้นล่าง พวกเธออยู่ชั้นบน แบบนี้ทุกคนจะได้อยู่ใกล้กัน ทุกวันยังกินข้าวด้วยกันได้ ทั้งคอยดูแลกันและกันได้ แถมไม่ต้องอึดอัดที่ต้องอยู่ใต้ชายคาห้องเดียวกัน อย่างไรเสียเจี้ยนตงก็อายุสิบห้าปีแล้ว เป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่น การจะมาอยู่ร่วมห้องแคบๆ กับกลุ่มสหายหญิงก็ไม่ค่อยสะดวกนัก อย่างเช่นหน้าร้อนอากาศอบอ้าว อาบน้ำเสร็จแล้วพวกเธออยากใส่เสื้อผ้าบางๆ สบายๆ หน่อยก็จะไม่เหมาะ

"เข้าใจแล้วค่ะพี่สะใภ้ พวกเราเก็บของเสร็จหมดแล้ว ดึกมากแล้ว พี่ก็รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ" เสิ่นหงอิงรับเงินมาพลางพยักหน้ารัวๆ

เสิ่นเยวี่ยปูที่นอนไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งยังจุดสมุนไพรไล่ยุงไว้ในห้อง ไม่ต้องให้เธอต้องมาคอยกังวลเลยสักนิด

อวี๋ซือหยาพบว่าการมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนก็ไม่ได้แย่เสมอไป อย่างน้อยหลายๆ เรื่องก็ไม่ต้องลงมือทำด้วยตัวเองแล้ว

พอล้มตัวลงนอนบนเตียงและดับไฟแล้ว อวี๋ซือหยาก็เอ่ยกับเสิ่นเยวี่ยอย่างจริงใจว่า "วันนี้ขอบคุณคุณนะ" ไม่อย่างนั้นเธอคงโดนตบไปแล้ว เพราะถ้าเทียบแรงกันจริงๆ เธอย่อมสู้แรงอวี๋ต้าชิ่งไม่ได้

พอพูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นเยวี่ยก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง เขาบีบแก้มเธอเบาๆ ทีหนึ่ง "คราวหน้าคุณอย่าไปปะทะตรงๆ กับเขาอีก ไม่อย่างนั้นถ้าเขาลงไม้ลงมือกับคุณขึ้นมา สุดท้ายก็มีแต่คุณที่จะเจ็บตัวฟรี"

เพราะอย่างไรเสียอวี๋ต้าชิ่งก็ถือไพ่เหนือกว่าในแง่ของความกตัญญู พ่อตีลูก คนชนบทมองว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมอยู่แล้ว ต่อให้อวี๋ซือหยาอยากจะไปร้องขอความเป็นธรรมจากใครก็คงไม่มีที่ให้พูด

อวี๋ซือหยาก็รู้ซึ้งถึงข้อนี้ดี "ก็ที่บ้านมีคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมให้เขาเข้าบ้านแน่ วางใจเถอะ อวี๋ต้าชิ่งรักลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกับหลานชายคนโปรดยังกะแก้วตาดวงใจ ถ้าเขากล้ามาหาเรื่องฉัน ฉันก็จะเล่นงานลูกชายเขาให้หนัก ดูซิว่าสุดท้ายใครจะทนไม่ไหวก่อนกัน!"

สองพ่อลูกอวี๋กั๋วฮุยคือจุดตายของอวี๋ต้าชิ่ง ตีตรงนี้ทีไรโดนเป้าทุกที

"ถึงอย่างนั้นก็อย่าไปชนกับพวกเขาตรงๆ เลย ไม่คุ้มหรอก ถ้าพวกนั้นยังกล้ามาวุ่นวายกับคุณอีก คุณก็ไปหาหลัวหยวนเฉา ให้เขาหาข้ออ้างจับตัวไปขังไว้สักสองวัน พอกินยาหม้อใหญ่เข้าหน่อย อวี๋กั๋วฮุยก็คงจะสงบเสงี่ยมขึ้นมาเอง" แม้จะเพิ่งเจอหน้าแค่สองสามครั้ง แต่เสิ่นเยวี่ยก็มองออกถึงนิสัยเก่งแต่ในบ้านของอวี๋กั๋วฮุยทะลุปรุโปร่ง

อวี๋ซือหยาไม่อยากเอาเวลาอันมีค่ามาสิ้นเปลืองกับสองพ่อลูกคู่นี้ เธอจึงเอนศีรษะเข้าไปซบกับแผงอกของเสิ่นเยวี่ยแล้วเอ่ยเสียงเบา "คุณอย่าเอาแต่พูดเรื่องฉันเลย เล่าเรื่องของคุณบ้างสิ ทำไมเสิ่นต้าเจียงกับเสิ่นเป่าอันถึงกลัวคุณขนาดนั้น คุณไม่ต้องปิดบังฉันหรอกนะ หงอิงเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว"

เดิมทีเสิ่นเยวี่ยคิดจะเฉไฉไปเรื่องอื่น แต่พอได้ยินว่าน้องสาวขายความลับของเขาไปแล้ว ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันขึ้นมาว่า "คุณรู้ไหมว่าแม่ผมเคยตั้งท้องกี่ครั้ง"

อวี๋ซือหยาเอียงคอ เหลือบตาขึ้นมองเขา "กี่ครั้งเหรอ"

เสิ่นเยวี่ยยิ้มเจื่อน "ตัวเลขที่แน่ชัดผมก็ไม่รู้หรอก แต่สิบกว่าครั้งน่ะมีแน่ จริงๆ แล้วผมควรจะเป็นลูกคนที่สาม"

อวี๋ซือหยาเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "แล้ว... เด็กคนอื่นๆ ไม่รอดมาจนโตเหรอ"

ในความมืด อวี๋ซือหยาไม่อาจมองเห็นสีหน้าของเสิ่นเยวี่ย ได้ยินเพียงน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประชดประชันของเขา "ใช่แล้ว ไม่แท้งก็ตายแต่เด็ก เสิ่นเต๋อชิงเป็นยอดลูกกตัญญู เชื่อฟังพ่อแม่เขาทุกอย่าง วันๆ ทำงานหนักกว่าวัวแต่กินน้อยกว่าไก่ หลิวซูเฟินเองก็สันดานเดียวกัน เชื่อฟังผัว เชื่อฟังพ่อแม่ผัว ผัวเมียคู่นี้อยู่ในบ้านหลังนั้นก้มหน้าก้มตายอมรับกรรม ทำงานเหนื่อยที่สุด หาแต้มแรงงานได้มากที่สุด พอกลับถึงบ้านยังต้องทำงานบ้านสารพัด แต่อาหารที่ได้กินกลับน้อยที่สุด เวลามีของดีๆ ย่าผมก็มักจะแอบเอาไปให้บ้านลุงใหญ่กับบ้านอาสามกิน ลุงใหญ่เป็นลูกชายคนโต ต้องคอยดูแลยามแก่เฒ่า ส่งศพ และถือป้ายวิญญาณ ส่วนอาสามเป็นลูกคนเล็ก ปากหวานรู้วิธีเอาใจคนแก่ เหลือแค่เสิ่นเต๋อชิงคนเดียวที่พ่อไม่รักแม่ไม่แล"

"ตอนนั้นย่าต้องเลี้ยงลูกของบ้านลุงใหญ่กับบ้านอาสาม เลยไม่อยากเลี้ยงผม หลิวซูเฟินก็ต้องไปทำงานหาแต้มแรงงาน เป็นย่าสี่ข้างบ้านที่สงสารผม เลยอาสาช่วยเลี้ยงให้ แกเป็นคนจิตใจอ่อนโยนมาก หลิวซูเฟินไม่ได้ให้เงินแกแม้แต่แดงเดียว ข้าวของอะไรก็ไม่มีให้สักชิ้น แกยังมักจะเผาถั่วลิสง เผามันเทศในอ่างไฟผิงอุ่นให้ผมกิน แถมยังแบ่งข้าวของแกให้ผมกินครึ่งหนึ่งเสมอ ถ้าไม่ได้แก ผมก็คงเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน"

มิน่าเล่า เวลาเขาพูดถึงพ่อแม่ถึงไม่มีความเคารพรักหรือคิดถึงหลงเหลืออยู่เลยสักนิด อวี๋ซือหยารู้สึกปวดใจแทนเขาเหลือเกิน เธอกุมมือเขาไว้แน่น "ขอโทษนะ ฉัน... ฉันไม่น่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลย"

เสิ่นเยวี่ยเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก "ไม่เป็นไรหรอก เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว ผมปลงตกไปนานแล้วล่ะ อย่างน้อยผมก็ยังโตมาได้ แต่น้องๆ ของผมล่ะ ตอนผมอายุไม่กี่ขวบ มีอยู่ช่วงหนึ่งหลายปีติดต่อกัน แทบทุกปีเสิ่นเต๋อชิงจะต้องหิ้วตะกร้าสานใส่ร่างเด็กทารกที่ตายแล้วไปขุดหลุมฝังริมแม่น้ำ พวกเขาได้มาเยือนโลกใบนี้ แต่ยังไม่ทันมีชื่อ ไม่ทันมีแม้กระทั่งหลุมศพ ก็ต้องอันตรธานหายไปแล้ว"

อัตราการตายของทารกในยุคสมัยนี้สูงก็จริง แต่จากเด็กสิบกว่าคนเลี้ยงรอดมาได้แค่สามคน ก็นับว่าหาได้ยากยิ่ง อวี๋ซือหยาแค่จินตนาการถึงภาพนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว เลี้ยงไม่ไหวก็อย่ามีสิ เธอไม่รู้เลยว่า เสิ่นเยวี่ยตัวน้อยๆ ในตอนนั้นต้องทนเบิกตากว้างมองภาพเหตุการณ์เช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร ในตอนนั้นหัวใจของเขาจะต้องเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเป็นแน่

อวี๋ซือหยากอดเขาไว้แน่นขึ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี

เสิ่นเยวี่ยยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ผมไม่เป็นไร จริงๆ นะ ตอนเด็กๆ ผมเคยเคียดแค้นพวกเขา แต่ต่อมาก็คิดตก คนเรามันไม่เหมือนกัน ในเมื่อผมต้องมาเจอพ่อแม่แบบนี้ที่พึ่งพาไม่ได้ ก็มีแต่ต้องพึ่งพาตัวเอง น่าขันไหมล่ะ คุณรู้ไหมว่าเสิ่นเต๋อชิงตายยังไง เหนื่อยตายไงล่ะ ปีที่สามหลังจากผมไปเป็นทหารเขาก็เหนื่อยตายแล้ว"

ตอนนั้นเบี้ยเลี้ยงในแต่ละเดือนของเขา นอกจากค่าใช้จ่ายที่จำเป็นแล้ว เขาส่งกลับมาบ้านหมด แม้แต่ชุดชั้นในก็ยังตัดใจซื้อตัวใหม่ไม่ลง เอาแต่ตัดเย็บปะติดปะต่อมาจากเสื้อผ้าเก่าทั้งนั้น แต่ผลปรากฏว่าตอนเขากลับมา ที่บ้านกลับไม่มีเงินติดอยู่แม้แต่ไม่กี่หยวน งานศพของเสิ่นเต๋อชิงยังจัดไม่ได้ด้วยซ้ำ สุดท้ายก็เป็นเขาที่ไปหยิบยืมเงินคนอื่นมาจัดงาน

หลังจากนั้น เขาก็ไม่เคยส่งเงินกลับมาทั้งหมดอีกเลย ได้แต่กลับมาเป็นระยะ ซื้อเสบียงให้พวกเขาบ้าง ให้เงินเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้มั่นใจว่าจะมีข้าวกินต่อเนื่อง ไม่ให้พวกเขาสามคนถึงขั้นอดตาย

อวี๋ซือหยาอยากจะด่าสักคำว่าสมน้ำหน้า ทำตัวเองแท้ๆ แต่นั่นก็เป็นพ่อแท้ๆ ของเสิ่นเยวี่ย เธอไม่รู้ว่าจะปลอบเสิ่นเยวี่ยอย่างไร จึงเงยหน้าขึ้น จูบที่คางของเขาเบาๆ "นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณนะ"

เสิ่นเยวี่ยไม่ใส่ใจเรื่องนั้น ก้มหน้าลงประกบริมฝีปากของเธอ จูบจนอวี๋ซือหยารู้สึกเจ็บริมฝีปาก เขาถึงยอมถอยห่างออกไปเล็กน้อย แล้วหัวเราะในลำคอ "อยากปลอบผมเหรอ แค่จูบน่ะไม่พอหรอกนะ"

ใบหน้าของอวี๋ซือหยาร้อนผ่าว แต่นิสัยเธอไม่ใช่คนเหนียมอาย ในเมื่อยอมรับเสิ่นเยวี่ยแล้ว การก้าวข้ามขั้นตอนนี้ไปก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดไม่ช้าก็เร็ว อย่างไรเสียรอบตัวก็มืดมิด เสิ่นเยวี่ยก็มองไม่เห็นเธอ เธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยขึ้น "ของที่คุณซื้อคราวก่อนน่ะ พกมาด้วยหรือเปล่า"

"ของอะไรเหรอ" เสิ่นเยวี่ยถามด้วยความสงสัย

อย่างไรก็ไร้ประสบการณ์ อวี๋ซือหยาจึงรู้สึกขวยเขินอยู่บ้าง เอ่ยเตือนเขา "ก็บ่ายวันที่พวกเรากลับมา ที่คุณซื้อมาจากโรงพยาบาลนั่นไงล่ะ!"

"อ๋อ คุณหมายถึงถุงยางอนามัยน่ะเหรอ..." เสิ่นเยวี่ยทำท่าทางเหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ลากเสียงยาว

พออวี๋ซือหยาได้ยินก็รู้ทันทีว่าเขากำลังแกล้งเธอ จึงทุบเขาไปทีหนึ่ง แล้วพลิกตัวหันหลังให้เขา "นอนได้แล้ว"

คนคนนี้ร้ายกาจเสียจริง รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ได้ ยังจะแกล้งแหย่เธออีก

อวี๋ซือหยาฟังจนหน้าแดงก่ำ ใช้ข้อศอกกระทุ้งเขาไปทีหนึ่ง "พูดอะไรเนี่ย ไม่อายบ้างเลย คุณห้ามไปซื้อนะ ไม่อย่างนั้นต่อไปคนอื่นก็รู้กันหมดพอดี" คอมมูนมีอยู่แค่นี้ เรื่องขี้ปะติ๋วก็ลือกันไปไกล ผู้จัดการโรงงานอวี๋อย่างเธอจะไม่เอาหน้าเอาตาแล้วหรือไง

เสิ่นเยวี่ยหัวเราะเบาๆ กอดเธอไว้ แล้วก้มลงประทับจูบแผ่วเบาบนศีรษะของเธอ "ได้ ฟังคุณ"

สายวันต่อมา อวี๋ซือหยากับเสิ่นเยวี่ยไปส่งเด็กสาวทั้งสองขึ้นรถด้วยตัวเอง ทั้งยังไหว้วานให้พานหย่งคังช่วยพาพวกเธอไปหาเสิ่นเจี้ยนตง

แม้เสิ่นเจี้ยนตงจะอายุน้อยกว่าเด็กสาวทั้งสองคนถึงสองปี ทว่าเขาคลุกคลีอยู่ในเมืองเอกมานานกว่าครึ่งปีแล้ว ทั้งยังมีลูกน้องอยู่อีกหลายคน หากว่ากันด้วยเรื่องวุฒิภาวะและการเอาตัวรอดในสังคม ก็น่าจะเหนือกว่าเด็กสาวสองคนที่อยู่แต่ในหอคอยงาช้างมาโดยตลอด

พอเด็กสาวทั้งสองปีนขึ้นรถไปแล้ว เสิ่นเยวี่ยก็กระโดดตามขึ้นไป เอ่ยกับอวี๋ซือหยาว่า "ผมจะเข้าอำเภอสักเที่ยว ไปเลี้ยงข้าวหลัวหยวนเฉาสักมื้อ ขอบคุณที่เขาช่วยเรื่องคราวนั้น"

เมื่อปีก่อน รวมถึงเรื่องคราวนี้ก็ล้วนแต่ต้องขอบคุณหลัวหยวนเฉา หากไม่ใช่เพราะเขาชิงจับกุมเถียนจงจื้อไว้ก่อน คนตระกูลอวี๋คงไม่แจ้งความแน่ และคงไม่เอาเรื่องนี้ด้วย รอจนพวกเธอกลับมา เผลอๆ เซียงเซียงคงถูกส่งไปบ้านตระกูลเถียนแล้ว เรื่องนี้สมควรขอบคุณหลัวหยวนเฉาให้ดีจริงๆ

อวี๋ซือหยาเห็นด้วยกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง "ดีค่ะ คุณไปเถอะ พกเงินกับคูปองไปหรือยัง ถ้าไม่ได้พกฉันมีอยู่นะ"

เสิ่นเยวี่ยส่ายหน้า พูดปนยิ้มว่า "ไม่ต้องหรอก ผมมีอยู่ เสียเวลาไปตั้งหลายวัน คุณคงมีงานต้องสะสางเยอะสินะ คุณทำงานที่โรงงานไปเถอะ ตอนบ่ายผมจะมารับคุณกลับบ้าน"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ อากาศร้อน พวกคุณเดินทางก็ระวังตัวด้วยล่ะ" อวี๋ซือหยากำชับประโยคหนึ่ง รอจนรถแล่นออกไปแล้วจึงเดินกลับเข้าโรงงาน

สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อก้าวเข้าห้องทำงานคือสั่งการหม่าตงอวิ๋น "เธอไปเตรียมผลิตภัณฑ์ของพวกเรามาอย่างละสามชุด แพ็กให้เรียบร้อย เดี๋ยวเอาไปส่งไปรษณีย์ นี่คือที่อยู่ แล้วก็ส่งจดหมายฉบับนี้ไปพร้อมกับพัสดุด้วยนะ ชื่อผู้ส่งให้เขียนว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ"

หม่าตงอวิ๋นรับมาดู เห็นว่าเป็นที่อยู่ที่ไม่คุ้นตา "เมืองอี๋เหรอคะ ผู้จัดการอวี๋ ทางเมืองอี๋เราก็มีลูกค้าด้วยเหรอคะ"

อวี๋ซือหยาปรายตามองยิ้มๆ "คิดอะไรอยู่ ใครเขาจะซื้อแค่สามชุดกัน ไกลขนาดนี้ ส่งของแค่นี้ยังไม่คุ้มค่าส่งไปรษณีย์เลย"

"ถ้าอย่างนั้น...นี่คือ?" หม่าตงอวิ๋นสงสัยใคร่รู้

อวี๋ซือหยาคิดว่าอีกหน่อยตนต้องไปเรียน หากมีโทรศัพท์เข้ามาที่โรงงานแล้วหม่าตงอวิ๋นไม่รู้เรื่องราวจะยุ่งยาก จึงอธิบายให้ฟัง "นี่คือหัวหน้าพนักงานขบวนรถไฟของสำนักการรถไฟเมืองอี๋ เขาตกลงว่าจะช่วยแนะนำเป็ดชิงเหอของเราให้หัวหน้า ส่งตัวอย่างไปให้พวกเขาลองชิมดูหน่อย ยังไงซะเราก็ต้องให้คุณภาพสินค้าเป็นตัวพูดอยู่แล้ว"

อวี๋ซือหยาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแค่การสนทนาครั้งเดียวบนรถไฟ เรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่ บางทีหัวหน้าพนักงานรถไฟคนนั้นอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ แต่เธอเคยชินกับการลงแรงเต็มสิบส่วน ทำเต็มที่แล้ว แม้ไม่สำเร็จก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียดาย

ระยะทางห่างไกล ตอนนี้เธอก็ไม่มีเวลาไปโน้มน้าวสำนักการรถไฟเมืองอี๋ด้วยตัวเอง ก็ส่งของไปก่อนแล้วกัน สินค้าสามชุดนี้ เธอระบุไว้ในจดหมายแล้วว่าชุดหนึ่งมอบให้เพื่อขอบคุณหัวหน้าพนักงานรถไฟ อีกสองชุดเป็นตัวอย่าง ฝากให้ผู้นำได้ลองชิมและช่วยพูดสนับสนุนสักสองสามประโยค

ขอแค่หัวหน้าพนักงานรถไฟนำเรื่องนี้ไปรายงานเบื้องบน พวกเขาก็มีโอกาสแล้ว ต่อให้ไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็ถือว่าคุ้นหน้าคุ้นตากันไว้ คราวหน้าเวลาเธอไปคุยด้วยตัวเอง อีกฝ่ายจะได้พอมีความประทับใจอยู่บ้าง อย่างไรก็ไม่มีผลเสีย

หม่าตงอวิ๋นได้ยินว่าอวี๋ซือหยากำลังเตรียมบุกเบิกตลาดใหม่ก็ตื่นเต้นมาก "ได้ค่ะ ผู้จัดการอวี๋วางใจได้เลย ฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ วันนี้จะส่งของออกไปให้ได้ค่ะ"

"ส่งอะไรกันด่วนขนาดนั้นเหรอครับ" เสี่ยวหลี่เดินยิ้มร่าเข้ามาถาม

อวี๋ซือหยาอธิบายเรียบๆ "ฉันให้ตงอวิ๋นช่วยส่งตัวอย่างไปให้ทางสำนักการรถไฟเมืองอี๋น่ะ ดูว่าข้างหน้าจะมีโอกาสร่วมมือกันไหม"

เสี่ยวหลี่ฟังแล้วก็ตื่นเต้นเป็นพิเศษ แต่ขณะเดียวกันก็อดกังวลไม่ได้ "ผู้จัดการอวี๋ นี่...ถ้ามีสำนักการรถไฟเพิ่มมาอีกแห่ง สินค้าเราจะส่งทันเหรอครับ ช่วงนี้ทางสำนักการรถไฟประจำเมืองเอกสั่งของค่อนข้างเยอะ สินค้าที่เราผลิตได้แต่ละเดือนครึ่งหนึ่งก็ส่งให้พวกเขาหมดแล้ว นี่ขนาดเพิ่มคนงานแล้วก็เพิ่มกำลังการผลิตแล้วนะครับ"

อวี๋ซือหายิ้มพูด "เพราะอย่างนั้นนายถึงต้องรีบปรึกษากับประธานเฝิงให้เรียบร้อยเพื่อขยายขนาดต่อไปไงล่ะ ฉันเห็นว่าหลายคอมมูนเริ่มเก็บเกี่ยวข้าวโพดกันแล้ว ผลผลิตปีนี้ไม่เลว เราไม่ต้องห่วงเรื่องธัญพืชแล้ว ให้ทุกคนเลี้ยงกันได้เต็มที่เลย"

พอพูดถึงธัญพืช เสี่ยวหลี่ก็นึกถึงอีกเรื่องขึ้นมา "ผู้จัดการอวี๋ โรงงานอาหารสัตว์นี่สรุปว่าจะสร้างไหมครับ ธัญพืชใกล้จะเก็บเกี่ยวเต็มทีแล้ว ถ้าตอนนี้ยังไม่สร้างโรงงาน ไม่ได้รับซื้อข้าวไว้ คราวหน้าก็ต้องขอใบอนุมัติกันอีก"

อวี๋ซือหยาพูดเสียงเรียบ "จะร้อนใจไปทำไม รอไปก่อน ถ้าทางอำเภอยังไม่ออกหนังสือแจ้ง ก็ไม่ต้องสร้าง"

ในเรื่องนี้ อวี๋ซือหยาไม่คิดจะยอมถอย อาหารสัตว์ในวันข้างหน้าเป็นจุดชี้ขาดของฟาร์มเพาะเลี้ยง เธอจะต้องเชื่อมต่อทั้งต้นน้ำและปลายน้ำให้ได้ จะไม่ยอมให้ใครมีโอกาสมาบีบคอเด็ดขาด

เสี่ยวหลี่เชื่อฟังอวี๋ซือหยาในทุกเรื่อง ในเมื่อเธอบอกว่าไม่สร้าง ถึงเขาจะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมเธอต่อ กลับเปลี่ยนไปพูดอีกเรื่องหนึ่งแทน

"ผู้จัดการอวี๋ วันที่คุณเดินทางไปน่ะ เลขาฯ เฉียนโดนคนรุมตีด้วยครับ"

อวี๋ซือหยามองเขาอย่างประหลาดใจ "เกิดอะไรขึ้นน่ะ ใครกล้าตีเลขาฯ เฉียนกัน"

ในยุคนี้ ตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำคอมมูนในชนบทนั้นสูงส่งอย่างยิ่ง นั่นคือผู้นำเบอร์หนึ่งของคอมมูน กุมอำนาจการประเมินและการโยกย้ายตำแหน่งของเจ้าหน้าที่ทั่วทั้งคอมมูน ทั้งยังดูแลการจัดสรรสิ่งของปัจจัยต่างๆ ของคอมมูนอีกด้วย ผู้มีอำนาจแท้จริงระดับนี้ ใครจะกล้าไปมีเรื่องด้วย ไม่กลัวโดนกองกำลังพลเรือนจับตัวไปหรือไง

เสี่ยวหลี่พูดอย่างสะใจปนสมน้ำหน้า "ก็ชาวบ้านหมู่บ้านไหวซู่ไงครับ พวกลุงๆ ป้าๆ น้าสะใภ้พากันมาหมด รุมตีเลขาฯ เฉียนจนหน้าตาปูดบวมเขียวช้ำ แถมยังถ่มน้ำลายรดหน้าเขาอีก ผมรู้จักเลขาฯ เฉียนมาตั้งหลายปี ไม่เคยเห็นเขาสภาพหมดรูปขนาดนี้มาก่อนเลย"

อวี๋ซือหยาลองนึกภาพตามแล้วก็รู้สึกขบขันยิ่งนัก แต่เธอก็คิดว่าด้วยนิสัยของเลขาฯ เฉียน คงไม่มีทางยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ แน่

เธอจึงยิ้มถาม "แล้วหลังจากนั้นล่ะ เสียเปรียบขนาดนี้ เลขาฯ เฉียนยอมปล่อยไปเฉยๆ เหรอ"

"จะยอมได้ยังไงล่ะครับ เขาโทรศัพท์มาหาเลขาฯ หวังเพื่อทวงคำอธิบาย เลขาฯ หวังก็บอกว่า นี่เป็นเพราะสมาชิกระดับล่างไม่พอใจที่โรงงานอาหารสัตว์ที่จะสร้างดันล่มไป เลยไปหาเลขาฯ เฉียนเพื่อระบายอารมณ์ ตัวเขาเองก็จนปัญญา ใครใช้ให้เลขาฯ เฉียนไปตัดทางทำมาหากินของคนอื่นเขาล่ะ" เสี่ยวหลี่เล่าอย่างออกรสออกชาติเป็นพิเศษ

เสี่ยวหลี่โบกมือ "ยอมไม่ได้อยู่แล้วครับ เลขาฯ เฉียนฟังปราดเดียวก็รู้ว่าเลขาฯ หวังจงใจ ได้ยินว่าเขาโกรธจนแทบแย่ วันรุ่งขึ้นหัวหน้าแผนกการทหารของคอมมูนตงเฟิงก็พากองกำลังพลเรือนมาที่หมู่บ้านไหวซู่เพื่อจะจับคน แต่คอมมูนพวกเราก็ไม่ใช่พวกยอมคนง่ายๆ เสียที่ไหน เลขาฯ หวังกับหัวหน้าแผนกโจวก็พากำลังคนไปขวางไว้ ไม่ยอมให้พวกเขาพาตัวชาวบ้านหมู่บ้านไหวซู่ไป ทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่นานครึ่งวัน เกือบจะลงไม้ลงมือกันแล้ว ผมเลยรีบโทรศัพท์ไปที่คอมมูนหย่งเซิ่งกับคอมมูนอี๋อัน ทางสองคอมมูนนั้นก็ส่งคนมาช่วย คอมมูนตงเฟิงถึงได้ยอมล่าถอยไปครับ"

"เรื่องนี้เธอทำได้ดีมาก ปล่อยให้พวกเขาตีกันไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะรับมือไม่ไหว แล้วเธอไปกล่อมคอมมูนหย่งเซิ่งกับคอมมูนอี๋อันยังไงล่ะ" อวี๋ซือหยายิ้มพลางถาม

เสี่ยวหลี่เกาท้ายทอย พูดอย่างเก้อเขินว่า "ผมบอกพวกเขาไปว่า ถ้าสร้างโรงงานอาหารสัตว์สำเร็จ วันหน้าตอนเปิดรับสมัครงานจากภายนอก จะเพิ่มโควตารับสมัครงานให้คอมมูนพวกเขาสองแห่งแห่งละห้าตำแหน่งครับ ผู้จัดการอวี๋ คุณคงไม่ว่าผมที่ถือวิสาสะตัดสินใจเองหรอกนะครับ"

อวี๋ซือหยาไม่เพียงไม่ตำหนิ กลับยังเอ่ยชมเขา "หัวหน้าหลี่ การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของเธอครั้งนี้ยอดเยี่ยมมาก ยังไงก็ต้องรับคนจากภายนอกอยู่แล้ว รับใครก็เหมือนกัน คนที่สนับสนุนเรา คอยช่วยเหลือเรา ย่อมต้องตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อ ถ้าโควตาไม่พอ ก็ไปหักเอาจากคอมมูนตงเฟิงสิ เดี๋ยวถ้าพวกเขามาถาม ก็บอกไปตามตรงเลยว่า พวกเขาทำให้เราติดหนี้บุญคุณคนอื่น ก็จำเป็นต้องหักเอาจากโควตาของพวกเขา"

ถ้าจะโทษ ก็ไปโทษเลขาฯ เฉียนโน่น ยังไงก็โยนความผิดมาที่หัวเธอไม่ได้

เสี่ยวหลี่เข้าใจความหมายของอวี๋ซือหยา ตบมือด้วยความตื่นเต้น "ความคิดนี้ยอดไปเลยครับ ดูซิว่าเลขาฯ เฉียนจะอธิบายกับสมาชิกคอมมูนยังไง"

แต่นั่นเป็นเรื่องหลังจากนี้ อวี๋ซือหยารู้สึกว่าเลขาฯ เฉียนกินยาขมกลืนเลือดเข้าไปขนาดนี้ ย่อมไม่ยอมรามือแน่ เธอต้องเตรียมรับมือไว้ล่วงหน้า ไม่เปิดช่องให้เลขาฯ เฉียนหาเรื่องได้

หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาประธานเฝิง

ประธานเฝิงรับสายแล้วค่อนข้างประหลาดใจ "ผู้จัดการอวี๋ คุณไม่ได้ไปเยี่ยมญาติทางใต้หรอกเหรอ ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ"

"เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นนิดหน่อยน่ะค่ะ เลยกลับมาก่อนกำหนด" อวี๋ซือหยาอธิบายสั้นๆ ประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงเข้าประเด็นสำคัญของการโทรมาในวันนี้ "ประธานเฝิง เรื่องข้อพิพาทเรื่องโรงงานอาหารสัตว์ คุณคงได้ยินมาบ้างแล้วนะคะ"

ประธานเฝิงถอนหายใจ "จะไม่เคยได้ยินได้ยังไง หัวหน้าเจี่ยงไปหาเลขาฯ เหมยเพราะเรื่องนี้ตั้งหลายหน แถมยังไปยุแยงผู้นำคนอื่นในอำเภอไปทั่ว แค่ไม่อยากให้สร้างโรงงานอาหารสัตว์ที่คอมมูนหงอวิ๋น คาดว่าเขาคงเห็นฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเรายิ่งทำก็ยิ่งรุ่งเรือง หากสร้างโรงงานอาหารสัตว์ขึ้นมาอีก คาดว่าพอถึงสิ้นปีคงได้ก้าวกระโดดขึ้นเป็นโรงงานที่ใหญ่ที่สุดและทำผลกำไรได้ดีที่สุดในอำเภอ ทว่าโรงงานแบบนี้กลับอยู่นอกเหนือการควบคุมของพวกเขา นี่ไม่ใช่เป็นการบอกว่าพวกเขาวางแผนได้ไร้ความสามารถหรอกหรือ เขาไม่มีทางอยากเห็นเรื่องแบบนี้แน่"

อวี๋ซือหยาเบะปาก ไม่อยากเห็นแล้วจะทำไม คณะกรรมการวางแผนจะรุ่งเรืองได้อีกไม่กี่วัน ช้าเร็วก็ต้องถูกยุคสมัยคัดทิ้ง ต่อให้หัวหน้าเจี่ยงจะไม่ยอมรับความจริงแค่ไหน แล้วจะทำอะไรได้ รับแรงกระทบแค่นี้ไม่ได้แล้วหรือ เช่นนั้นวันข้างหน้ายังมีให้เขาทนรับอีกเยอะ

ทว่านั่นก็เป็นเรื่องหลังจากนี้ ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตรงนี้ก่อน อวี๋ซือหยาพูดว่า "ฉันทราบค่ะ เขายังยุยงให้เลขาฯ เฉียนมาร่วมป่วนด้วย ทำให้เลขาฯ เหมยต้องลำบากใจ ฉันคิดว่าถ้าเรื่องนี้ยังคาราคาซังต่อไปคงไม่ใช่หนทางที่ดี ประธานเฝิงคะ ฉันอยากรบกวนให้คุณช่วยอะไรสักหน่อยค่ะ"

ในฐานะผู้นำเก่า และอดีตเลขาธิการของคอมมูนหงอวิ๋นมาสิบกว่าปี ประธานเฝิงย่อมสนับสนุนอวี๋ซือหยาอยู่แล้ว "ว่ามาได้เลย"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ประธานเฝิงคะ คอมมูนของพวกเรากำลังทรัพย์เข้มแข็งที่สุด เส้นสายกว้างขวางที่สุด ทั้งเรื่องเทคโนโลยีและเงินทุน มีแค่พวกเราเท่านั้นที่สร้างโรงงานอาหารสัตว์ขึ้นมาได้ นอกจากพวกเราแล้ว คอมมูนอื่นคิดจะทำเรื่องนี้ขึ้นมาตามลำพังย่อมไม่มีทางทำได้ ฉันคิดว่าทุกคนน่าจะกระจ่างแก่ใจในเรื่องนี้ดีค่ะ"

ประธานเฝิงพยักหน้าเห็นพ้อง "ใช่แล้ว เจ้าเล่ห์อย่างเหล่าเฉียนถึงได้อยากดึงพวกเธอไปทำร่วมกันด้วยไง เขารู้ตัวดีว่าตัวเองทำไม่รอดหรอก"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ใช่ค่ะ แต่ถ้าฉันดึงคอมมูนตงเฟิงมาด้วย แล้วคอมมูนอื่นล่ะคะจะทำยังไง คอมมูนตงเฟิงยังมีคนงานไม่กี่คน แต่พนักงานในคอมมูนหงอวิ๋นของพวกเราใกล้จะอิ่มตัวแล้ว ต่อไปโควตารับสมัครคนงานของคอมมูนเราจะค่อยๆ ลดลง และจะเปิดรับสมัครจากคอมมูนอื่นแทน แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นคอมมูนตงเฟิงก็จะไม่เหมือนกัน โรงงานอาหารสัตว์สร้างที่คอมมูนตงเฟิง ย่อมต้องให้สิทธิ์สมาชิกในคอมมูนของพวกเขาก่อนแน่นอน ประธานเฝิงว่าจริงไหมคะ"

เรื่องนี้ประธานเฝิงไม่มีข้อคัดค้าน "เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว สร้างที่ไหนก็ต้องดูแลคอมมูนนั้นก่อนเป็นธรรมดา"

อวี๋ซือหยากล่าวต่อ "ตอนที่เสนอเรื่องโรงงานอาหารสัตว์ ฉันรับปากเลขาฯ เหมยไว้แล้วว่า ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป โควตารับคนงานของโรงงานอาหารสัตว์ในแต่ละปีจะแบ่งให้คอมมูนอื่นครึ่งหนึ่งเพื่อรับสมัครคนจากภายนอก ถ้าสร้างที่คอมมูนตงเฟิง เกรงว่าจะไม่มีเรื่องดีๆ แบบนี้แล้วล่ะค่ะ รบกวนคุณช่วยไปอธิบายให้บรรดาเลขาธิการของคอมมูนอื่นฟังหน่อยนะคะ"

ประธานเฝิงเข้าใจเจตนาของอวี๋ซือหยาในทันที จึงหัวเราะออกมา "ดี วิธีนี้ของเธอยอดเยี่ยมจริงๆ ประเดี๋ยวฉันจะไปแจ้งคอมมูนอื่นทีละแห่งเลย"

หัวหน้าเจี่ยงดึงเลขาฯ เฉียนออกมาชิงโครงการของคอมมูนหงอวิ๋น คราวนี้ล่ะดีเลย อวี๋ซือหยาจึงดึงคอมมูนอื่นๆ ออกมาตอบโต้พวกเขากลับ

หากหลายสิบคอมมูนพร้อมใจกันแสดงจุดยืนต่ออำเภอว่าสนับสนุนให้สร้างโรงงานที่คอมมูนหงอวิ๋น ดูซิว่าพวกหัวหน้าเจี่ยงจะยังมีอะไรมาพูดอีก!