ตอนที่ 98 เสิ่นเยวี่ยออกโรงรับอวี๋เซียงเซียงไปดูแล

"พี่..." เซียงเซียงพุ่งพรวดออกมาเหมือนแมงเม่าบินเข้ากองไฟ เธอโผเข้ากอดอวี๋ซือหยาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับอกพี่สาวแล้วร้องไห้โฮออกมา

ไม่เจอกันเพียงไม่กี่วัน เด็กสาวที่เคยดูสดใสกลับผอมลงไปถนัดตา ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตก เส้นผมยุ่งเหยิง สภาพดูน่าเวทนายิ่งนัก

อวี๋ซือหยาปวดใจเป็นที่สุด มือหนึ่งโอบไหล่น้องสาว อีกมือตบหลังเบาๆ พลางเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เอาละ เซียงเซียง ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว พี่มารับเธอกลับบ้านแล้ว"

ผ่านไปครู่ใหญ่ อารมณ์ของอวี๋เซียงเซียงถึงค่อยๆ สงบลง เสียงร้องไห้แผ่วลง เหลือเพียงเสียงสะอึกสะอื้น

"เซียงเซียง เช็ดหน้าเช็ดตาก่อนเถอะ" เสิ่นหงอิงยื่นผ้าขนหนูเปียกผืนหนึ่งมาจากด้านหลัง

อวี๋ซือหยารับมาดูจึงจำได้ว่าเป็นผ้าขนหนูที่เธอใช้บนรถไฟ เมื่อหันไปก็เห็นเสิ่นเยวี่ย เขาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะยื่นกระติกน้ำทหารส่งมาให้ "เพิ่งล้างมา ใส่น้ำบาดาลไว้ครับ"

เวลานี้ไม่มีแก่ใจจะคิดอะไรมาก อวี๋ซือหยารับผ้าขนหนูมาช่วยเช็ดหน้าตาที่เลอะเทอะเป็นแมวด่างของเซียงเซียงให้สะอาด จากนั้นก็ยัดกระติกน้ำทหารใส่มือเด็กสาว "ดื่มน้ำก่อนนะ"

เซียงเซียงสะอื้นเบาๆ รับกระติกน้ำทหารมาจิบน้ำทีละอึกเล็กๆ

อวี๋ซือหยาส่งผ้าขนหนูคืนให้เสิ่นเยวี่ย แล้วใช้นิ้วมือต่างหวี สางผมของเซียงเซียงให้เรียบร้อยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะใช้หนังยางมัดไว้

"เรียบร้อย เซียงเซียงของพวกเรากลับมาเป็นสาวน้อยน่ารักแสนสวยแล้ว" อวี๋ซือหยาพยุงน้องสาวให้ลุกขึ้น

เซียงเซียงยืนขึ้นพลางสะอื้น แขนแนบชิดติดกับอวี๋ซือหยา ด้วยกลัวว่าพี่สาวจะจากไป

อวี๋ซือหยาตบแขนเธอเบาๆ แล้วถามว่า "เซียงเซียง ไปกับพี่ไหม"

เซียงเซียงเงยหน้ามองพี่สาวด้วยความประหลาดใจ สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง หลังลังเลอยู่ชั่วครู่ เธอก็เอียงหน้าไปมองเสิ่นเยวี่ย

เสิ่นเยวี่ยเข้าใจความกังวลของเธอดี ที่ไหนมีพ่อแม่อยู่พร้อมหน้า แต่น้องเมียกลับหนีไปอยู่บ้านพี่สาว ให้พี่สาวกับพี่เขยเลี้ยงดู เด็กสาวคนนี้คงกลัวว่าเขาจะไม่พอใจกระมัง

เขาแย้มยิ้มให้เธอเบาๆ "เซียงเซียง เรื่องในบ้านเราพี่สาวเธอเป็นคนตัดสินใจ พี่เขยยินดีต้อนรับ ต่อไปเธอก็เหมือนหงอิง เป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่นะ"

เสิ่นหงอิงรีบจับมือเธอไว้เช่นกัน พลางมองให้กำลังใจ "เซียงเซียง ไปกับพวกเราเถอะนะ ต่อไปพวกเราค่อยสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน ไปทำงานที่เดียวกัน ฉันอยากเป็นเพื่อนที่ดีกับเธอตลอดไป"

พอได้ยินคำพูดนี้ บรรดาญาติฝ่ายตระกูลอวี๋และตระกูลหูต่างก็อ้าปากค้าง

อวี๋ต้าชิ่งไม่อยู่ อาสองแซ่อวี๋ในฐานะผู้อาวุโสลำดับสูงสุดในที่นั้นจึงเอ่ยปากขึ้นเป็นคนแรก "หลานเขย พูดจาอะไรกันน่ะ ลูกสาวตระกูลอวี๋ของพวกเราจะไปอยู่ตระกูลเสิ่นของพวกเธอได้ยังไง ขืนลือออกไปคนอื่นจะคิดยังไง ที่ไหนมีน้องเมียไปขลุกอยู่บ้านพี่เขยทุกเมื่อเชื่อวันกัน"

เสิ่นเยวี่ยเลิกคิ้วกระบี่ขึ้น แสร้งทำเป็นฟังไม่ออกว่าอีกฝ่ายพูดเหน็บแหนม พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น "คุณอาสองครับ ผมไม่อยู่บ้านเป็นแรมเดือนแรมปี ซือหยาอยู่คนเดียวเปล่าเปลี่ยวเกินไป ไม่มีคนคอยดูแลผมก็ไม่วางใจ ต่อไปให้เซียงเซียงไปอยู่บ้านเรา อยู่เป็นเพื่อนพี่สาวเธอก็แล้วกันครับ"

เหตุผลนี้ฟังดูสมเหตุสมผล ไร้ช่องโหว่ให้จับผิด ซ้ำยังตอกกลับคำเหน็บแหนมที่มีเจตนาร้ายของอาสองแซ่อวี๋ได้อย่างแนบเนียน

อาสองแซ่อวี๋พูดไม่ออก ในเมื่อเขาเป็นแค่อา จะพูดมากไปก็ไม่เหมาะ จึงรีบส่งสายตาให้หูกุ้ยฮวา

หูกุ้ยฮวาได้สติจากความตกตะลึง เธอร้องห่มร้องไห้มองอวี๋ซือหยา ทำท่าทางราวกับใจจะขาดรอนๆ "ซือหยา แกอย่าดื้อรั้นนักเลย ฟังแม่เตือนสักคำเถอะ เด็กสาวที่เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ถ้าไม่แต่งกับเถียนจงจื้อ ต่อไปใครเขาจะเอา น้องสาวแกถ้าทั้งชาตินี้ไม่ได้แต่งงานจะทำยังไง วันหน้าถ้ากลายเป็นสาวทึนทึกขึ้นมา มันจะโทษแกเอานะ"

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่สะทกสะท้าน เธอก็ร้องไห้วิ่งเข้าไปจะดึงมือลูกสาวคนเล็ก "เซียงเซียง แม่ลำบากอุ้มท้องแกมาตั้งสิบเดือน แม่จะไม่ปวดใจเพราะแกได้ยังไง แม่ทำไปก็เพื่อแกทั้งนั้น ถ้าแกไม่แต่ง ขี้ปากคนในหมู่บ้านคงกลืนแกเข้าไปทั้งตัวแน่ นักบัญชีเถียนรับปากแม่แล้ว ว่าต่อไปจะดูแลสั่งสอนเถียนจงจื้อให้ดี เขาต้องกลับตัวกลับใจแน่ แกแต่งเข้าไปจะไม่ลำบากหรอก แกเชื่อแม่สิ"

อวี๋เซียงเซียงไม่พูดไม่จา หลบมือของเธอแล้วมุดไปซ่อนอยู่ด้านหลังอวี๋ซือหยา

หูกุ้ยฮวาเบิกตากลมโตที่มีคราบน้ำตา ทำท่าทางเหมือนไม่อยากจะเชื่อและเจ็บปวดใจอย่างแสนสาหัส

อวี๋ซือหยาก้าวขึ้นมาขวางหน้าเธอไว้ แล้วหันไปถามอวี๋เซียงเซียงตรงๆ "กลับบ้านกับพี่ไหม"

อวี๋เซียงเซียงเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองใบหน้าของบรรดาญาติทีละคน ทุกคนที่สบตากับเธอต่างพากันอ้าปาก โน้มน้าวเกลี้ยกล่อมเธออย่างสุดความสามารถ

"เซียงเซียง พี่สาวแกยังเด็ก ยังไม่รู้ประสีประสา นึกว่าทำแบบนี้คือหวังดี แต่จริงๆ กำลังทำร้ายแกอยู่นะ"

"เซียงเซียง ฟังน้าเล็กนะ น้าเล็กไม่มีทางทำร้ายแกหรอก"

"เซียงเซียง คนเขาเห็นกันตั้งเท่าไหร่ว่าแกโดนเถียนจงจื้อ...ถ้าแกไม่แต่งกับเขา แล้วใครในละแวกนี้จะเอาเด็กสาวที่มีตำหนิอย่างแก?"

"พอที! พี่ ฉันจะไปกับพี่" อวี๋เซียงเซียงตะเบ็งเสียงลั่นขัดคำพูดจ้อไม่หยุดเหล่านั้น เธอรู้ดีว่าถ้าวันนี้ไม่ไปกับพี่สาว พวกเขาจะต้องคุมตัวเธอบังคับให้แต่งงานกับไอ้สารเลวเถียนจงจื้อนั่นแน่นอน

เธอไม่ยอม ต่อให้ต้องตาย เธอก็ไม่มีวันแต่งงานกับไอ้สารเลวคนนั้นเด็ดขาด

อวี๋ซือหยาตบมือเธอเบาๆ "หงอิง พาเซียงเซียงเข้าไปเก็บของข้างใน ไม่ต้องเอาอะไรไปทั้งนั้น เอาแค่หนังสือที่ฉันจ่ายเงินซื้อกลับไปก็พอ"

คนตระกูลอวี๋พอเห็นว่าอวี๋เซียงเซียงจะไปกับอวี๋ซือหยาจริงๆ ก็พากันลนลานขึ้นมาทันที ตกลงเรื่องแต่งงานกับบ้านเถียนไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าเธอไปแบบนี้จะเอาหน้าที่ไหนไปคุยกับบ้านเถียน ต่อไปคนอื่นจะนินทาพวกเขาอย่างไร

เมื่อหัวหน้าครอบครัวไม่อยู่ ชายวัยผู้ใหญ่ในบ้านก็เหลือแค่อวี๋กั๋วฮุยคนเดียว ภายใต้สายตากดดันเร่งเร้าของพวกลุง อา และน้าชาย เขาจึงจำใจเดินเก้ๆ กังๆ เข้ามา แล้วเอ่ยเสียงค่อย "น้องเขย ซือหยา พวกเธอไม่รู้หรอกว่าตอนนี้..."

เสิ่นเยวี่ยตวัดสายตาดั่งคมมีดมองตรงมา พลางเลื่อนสายตาไปยังบริเวณใต้รักแร้ของเขา "กระดูกซี่โครงของแกหายดีแล้วเหรอ"

อวี๋กั๋วฮุยชะงักค้างพูดไม่ออกไปในทันที นึกถึงคราวก่อนที่เสิ่นเยวี่ยแกล้งชนเขาตรงกลางบันได ตอนนั้นรู้สึกแค่ว่าเจ็บมาก พอกลับถึงบ้านเปิดเสื้อดูถึงเห็นว่าหน้าอกช้ำเขียวเป็นปื้นใหญ่ กว่าจะหายก็ใช้เวลาตั้งอาทิตย์กว่า

นับจากนั้นเป็นต้นมา อวี๋กั๋วฮุยก็รู้สึกกลัวเสิ่นเยวี่ยอยู่บ้าง ไม่กล้าไปหาอวี๋ซือหยาที่โรงพยาบาลอีกเลย วันนี้พอเห็นสายตาคมกริบของเสิ่นเยวี่ย เขาก็นึกถึงความเจ็บปวดในวันนั้นขึ้นมาอีกครั้ง คำพูดที่เอ่ยไปครึ่งๆ กลางๆ จึงถูกกลืนกลับลงคอไปทั้งหมด

อาครองตระกูลอวี๋โมโหจนพ่นลมหายใจออกทางจมูก ช่างเป็นไอ้ขี้ขลาดเจ้าเล่ห์ไม่ได้เรื่องจริงๆ พี่ใหญ่มีลูกชายแบบนี้มาได้อย่างไร ปากพูดจาดีนักหนา พอเจอปัญหาเข้าหน่อยก็หดหัวเสียแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขาล่าถอยกลับไป อวี๋ซือหยาก็คร้านจะสนใจเขาอีก

ผ่านไปสองนาที เสิ่นหงอิงก็จูงมือเซียงเซียงเดินออกมา ในมือถือกระเป๋านักเรียนมาแค่ใบเดียว กับกระโปรงสีขาวที่เจี้ยนตงซื้อให้เมื่อไม่นานมานี้อีกตัว

"พี่สะใภ้ พวกเราเก็บของเสร็จหมดแล้วค่ะ" เสิ่นหงอิงควงแขนเซียงเซียงแล้วพูดขึ้น

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ไปกันเถอะ กลับบ้านเรา"

"ซือหยา แม่ของพวกเธอทำทุกอย่างก็เพื่อหวังดีกับพวกแกสองพี่น้องนะ ดูสิช่วงหลายวันนี้แกร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา แกก็ปวดใจและสงสารเซียงเซียงยิ่งกว่าใคร แต่ชื่อเสียงของผู้หญิงน่ะ..." พี่สาวคนที่สองของหูกุ้ยฮวาทนไม่ไหว ก้าวออกมาช่วยเกลี้ยกล่อม

อวี๋ซือหยาเอ่ยตัดบททันควัน "ป้ารอง ป้าจะขวางฉัน ไม่ให้ฉันพาเซียงเซียงไปเหรอคะ"

ป้ารองหูสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบของอวี๋ซือหยา ก็ส่งยิ้มเจื่อนๆ ออกมา "เปล่า ป้าไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่...แค่อยากจะเตือนสติเธอ เธอยังเด็กเลยไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้..."

"ใช่สิ ฉันยังเด็ก ฉันได้เรียนมหาวิทยาลัย ได้เป็นผู้จัดการโรงงาน มีโลกทัศน์กว้างไกลกว่าพวกคุณเสียอีก พวกคุณใช้ชีวิตมาทั้งชีวิตยังสู้ฉันที่อยู่มาแค่ยี่สิบกว่าปีไม่ได้เลย แล้วพวกคุณยังมีหน้ามาเถียงอะไรกับฉันอีก คิดว่าตัวเองมีเหตุผลกว่าฉันหรือฉลาดกว่าฉันงั้นเหรอ วางใจเถอะ ต่อไปเซียงเซียงจะไม่กลับมาที่นี่อีก ต่อให้เธอจะแต่งงานไม่ออก ก็ไม่รบกวนให้พวกคุณต้องมาเลี้ยงดูหรอก เธอมีมือมีเท้า และยังมีฉันอยู่ทั้งคน" อวี๋ซือหยาตัดบทอย่างเด็ดขาดฉับไว "ไม่ต้องพูดจาไร้สาระให้มากความ ถ้าอวี๋ต้าชิ่งยืนอยู่ตรงนี้อาจจะมีคนกล้าขวางฉันอยู่บ้าง แต่พวกคุณ..."

เธอเพียงแค่ส่งเสียงหึในลำคอเบาๆ ไม่ได้พ่นคำพูดหยาบคายใดๆ ออกมา ทว่าน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยามนั้น ใครได้ยินก็ย่อมรู้สึกได้

พวกลุงอาตระกูลอวี๋กับน้าชายน้าสาวตระกูลหูหน้าถอดสีไปตามๆ กัน แต่อวี๋ซือหยากลับพูดถูกเผง พวกเขาไม่อยากล่วงเกินอวี๋ซือหยาจนถึงขั้นแตกหักจริงๆ อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังหวังให้ลูกชาย ลูกสาว ลูกสะใภ้ หรือลูกเขยของตัวเองได้เข้าไปเป็นคนงานในโรงเลี้ยงสัตว์อยู่ดี หากล่วงเกินอวี๋ซือหยาเข้า เธอแค่เอ่ยปากสั่งคำเดียว พวกเขาก็หมดสิทธิ์เข้าไปทำงานทันที ไม่เห็นหรือว่าขนาดอวี๋กั๋วฮุยยังแอบอู้งานอยู่ข้างๆ ทำทีเหมือนช่วยแต่ไม่ได้ออกแรงจริงๆ สักนิด

หูกุ้ยฮวาได้แต่มองดูลูกสาวทั้งสองคนเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักแวบเดียว เธอโกรธจนหน้ามืดตาลายแล้วเป็นลมหมดสติไปทันที

"แม่ แม่เป็นอะไรไปน่ะ ซือหยา เซียงเซียง พวกเธอรีบกลับมาเร็วเข้า แม่เป็นลมไปแล้ว พวกเธอ..." อวี๋กั๋วฮุยตะโกนร้องอย่างร้อนรน

อวี๋เซียงเซียงที่เพิ่งก้าวพ้นลานบ้านชะงักฝีเท้าลงทันที จังหวะการเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

อวี๋ซือหยาทำเป็นไม่ได้ยิน ดึงตัวเธอให้ก้าวเดินต่อ อวี๋เซียงเซียงเซตามไป ในใจลังเลไม่เด็ดขาดว่าจะหันกลับไปดูดีหรือไม่ แต่ไม่นานเธอก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนี้แล้ว เพราะมีชาวบ้านมองเห็นพวกเธอเข้าเสียก่อน

บรรดาลุงป้าน้าอาพี่สะใภ้ที่เคยมีท่าทีโอบอ้อมอารีในอดีตราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สายตาที่แต่ละคนมองสำรวจมายังเธอนั้นช่างดูแปลกหน้านัก

อวี๋เซียงเซียงนึกถึงคำพูดของพวกหูกุ้ยฮวาในช่วงสองสามวันนี้ หัวใจพลันสั่นสะท้าน เธอรีบก้มหน้าลง ร่างกายเบี่ยงไปหลบอยู่ด้านหลังอวี๋ซือหยาโดยไม่รู้ตัว

อวี๋ซือหยาจับสังเกตเห็นท่าทางนี้ จึงขยับตัวบังเธอไปอีกด้านอย่างแนบเนียน พร้อมกับเร่งฝีเท้าขึ้น สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยน ทั้งยังเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายคนที่รู้จักตลอดทาง

เพื่อนบ้านเห็นดังนั้น ก็รีบเอ่ยทักทายเธออย่างเป็นกันเอง

"ซือหยากลับมาแล้วเหรอ ผู้ชายของเธอก็กลับมาด้วยกันนี่ ดีจริงๆ เลย!"

"ได้ยินว่าเธอไปเยี่ยมญาติมา ทางใต้นี่เป็นยังไงบ้าง ต่างจากที่นี่ของเราไหม ทางนั้นเขากินอะไรกันน่ะ"

"ซือหยา ได้ยินว่าคอมมูนเราเดิมทีจะสร้างโรงงานปูนซีเมนต์ จะรับคนงานตั้งเยอะ แต่ถูกคอมมูนตงเฟิงป่วนจนล่มไป มีเรื่องแบบนี้จริงหรือเปล่า"

ไม่มีใครเอ่ยถึงอวี๋เซียงเซียงสักคน สิ่งที่ผู้คนสนใจมากกว่าคือเสิ่นเยวี่ย อยากรู้อยากเห็นเรื่องราวทางใต้ และใส่ใจเรื่องตำแหน่งงาน

เส้นประสาทที่ตึงเขม็งของอวี๋เซียงเซียงค่อยๆ ผ่อนคลายลง พอเดินพ้นหมู่บ้านมาถึงถนนสายเปลี่ยวไร้ผู้คน อวี๋ซือหยาก็ดึงมือเธอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เห็นแล้วใช่ไหม คนส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจหรอกว่าเธอจะเป็นยังไง สิ่งที่ทุกคนใส่ใจมากกว่าก็คือชีวิตตัวเอง การเที่ยวพูดจาว่าร้ายคนอื่นทุกวันมันกินเป็นข้าวไม่ได้หรอก แม้จะมีคนบางส่วนมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ แอบนินทาลับหลังเธอ แต่เซียงเซียง จำไว้นะ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น พี่อยู่ข้างเธอเสมอ!"

อวี๋เซียงเซียงสูดน้ำมูก พยักหน้าลงอย่างแรง "อื้ม พี่ ขอบคุณนะ ฉันมีพี่สาวที่ดีที่สุดเลย"

ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวของเธอ บางทีพอจบมัธยมต้นปีที่แล้ว เธอก็คงถูกจับหมั้นหมายไปแล้ว จะยังมีโอกาสได้เรียนหนังสือต่อ ได้เห็นโลกที่กว้างใหญ่กว่านี้ได้อย่างไร ไม่ต้องพูดถึงเลยว่า ครั้งนี้ก็เป็นพี่สาวของเธออีกเช่นกันที่ยอมแบกรับแรงกดดันทั้งหมดเพื่อมารับตัวเธอไป

อวี๋ซือหยาลูบหัวเธอเบาๆ "พูดจาเหลวไหลอะไรกันล่ะ ก็ใครใช้ให้ฉันเป็นพี่สาวของเธอล่ะ ปะ กลับบ้านกัน"

อวี๋เซียงเซียงฝืนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา "อื้ม กลับบ้าน!"

พอกลับถึงบ้าน วางสัมภาระลงเรียบร้อยแล้ว เสิ่นเยวี่ยก็เอ่ยเสียงเบากับอวี๋ซือหยา "คุณไปอยู่เป็นเพื่อนเซียงเซียงเถอะ เดี๋ยวผมกับหงอิงทำกับข้าวเอง ถึงเวลาแล้วจะเรียกนะ"

อวี๋ซือหยารู้ว่าเขาตั้งใจเปิดโอกาสให้สองพี่น้องได้คุยกันตามลำพัง เธอยิ้มให้เสิ่นเยวี่ย "ขอบคุณนะ"

แม้ว่าเธอจะจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้มากมาย และมั่นใจในตัวเองอยู่เสมอ แต่การที่มีใครสักคนมายืนอยู่เบื้องหลังคอยสนับสนุนโดยไม่มีเงื่อนไข ความรู้สึกแบบนั้นมันชวนให้อุ่นใจเป็นพิเศษจริงๆ

เสิ่นเยวี่ยบีบมือเธอเบาๆ ส่งยิ้มให้ แล้วเดินออกไป

อวี๋ซือหยาปิดประตู นั่งลงข้างเตียง กุมมือน้อยๆ ผอมแห้งของอวี๋เซียงเซียงไว้ เอ่ยด้วยความปวดใจ "สองสามวันนี้เซียงเซียงของเราต้องทนลำบากใจแย่เลย"

อวี๋ซือหยาตบหลังปลอบประโลมเธอ ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่คอยซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดอวี๋เซียงเซียงก็สงบลง "พี่ ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ ทำให้พี่กับพี่เขยต้องพลอยเป็นห่วงไปด้วยเลย"

อวี๋ซือหยาบีบจมูกที่แดงก่ำจากการร้องไห้ของเธอเบาๆ "พูดจาเหลวไหลอะไรกัน ไม่ต้องกังวลหรอก เรื่องที่เหลือพี่กับพี่เขยจะจัดการเอง ภาคเรียนหน้าพี่กะว่าจะย้ายโรงเรียนของเธอกับหงอิงไปที่เมืองเอก เธอพักผ่อนสักหน่อย อีกสองวันค่อยไปเมืองเอกพร้อมกับหงอิงนะ เรื่องโรงเรียนเดี๋ยวพี่จัดการเอง"

หลังจากเจอเรื่องนี้เข้าไป เธอไม่มีทางวางใจปล่อยให้เด็กสาวสองคนอยู่บ้านเกิดตามลำพังอีกต่อไปแล้ว อย่างไรก็ต้องพาไปอยู่ใต้สายตาของตัวเองถึงจะสบายใจได้

อวี๋เซียงเซียงเองก็กังวลว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนอื่นจะเอาเธอไปนินทาว่าร้ายลับหลัง เธออยากจะย้ายไปให้พ้น แต่ก็ยังกังวลอยู่บ้าง เพราะช่วงนี้โรงเรียนไม่ได้หากันง่ายๆ "พี่คะ มันจะไม่ค่อยสะดวกหรือเปล่า ถ้าหาโรงเรียนไม่ได้ก็ช่างเถอะ พี่ช่วยหางานในเมืองเอกให้ฉันทำก็ได้ เป็นคนงานชั่วคราวก็ยังดี ฉันทำได้ทุกอย่าง ไม่กลัวลำบากหรอกค่ะ"

อวี๋ซือหยาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ "พูดจาเหลวไหล เธอเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด แล้วก็ชอบเรียนหนังสือ ทำไมถึงจะไม่เรียนล่ะ อะไรกัน ไม่เชื่อฝีมือพี่สาวเธอหรือไง พี่บอกว่าหาโรงเรียนดีๆ ให้พวกเธอได้ก็ต้องหาได้ สิ่งที่เธอต้องทำก็คือวางเรื่องนี้ลงแล้วตั้งใจเรียน เรื่องอื่นไม่ต้องไปกังวล อ้อจริงสิ ลุงหยางคนที่ช่วยเธอไว้คือผู้มีพระคุณของบ้านเรา รอให้เรื่องนี้สะสางเรียบร้อย อีกสองวันเธอค่อยไปขอบคุณเขากับพี่นะ"

อวี๋เซียงเซียงพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ค่ะ ถ้าไม่ได้ลุงหยาง ฉันคง...ฉันต้องไปขอบคุณลุงเขาให้ดีค่ะ"

"อืม ไปเถอะ หงอิงกับพี่เขยเธอคงใกล้ทำกับข้าวเสร็จแล้ว พวกเราออกไปล้างหน้าล้างตาเตรียมกินข้าวกัน" อวี๋ซือหยาดึงตัวเธอให้ลุกขึ้น

หลังจากได้ร้องไห้ออกมาเต็มที่ อารมณ์ของอวี๋เซียงเซียงก็ดีขึ้นมาก บนโต๊ะอาหารยังพอคุยเรื่องการบ้านกับหงอิงได้สองสามประโยค หงอิงเองก็ตั้งใจจะเบี่ยงเบนความสนใจของเพื่อนสนิท จึงแกล้งถามปัญหาที่ตัวเองไม่ค่อยเข้าใจกับอวี๋เซียงเซียง

มื้ออาหารมื้อนี้จึงผ่านไปอย่างสงบเรียบร้อยดี

พอกินมื้อเย็นเสร็จ อาบน้ำเรียบร้อย ก็ถึงเวลาจัดแจงเรื่องที่นอน

อวี๋ซือหยาคิดว่าอวี๋เซียงเซียงเพิ่งเจอเคราะห์ร้ายขนาดนี้มา สภาพจิตใจตอนนี้คงยังเปราะบาง เธอตั้งใจจะช่วยปลอบประโลมจึงเอ่ยขึ้นว่า "เซียงเซียง สองสามวันนี้เธอมานอนกับพี่นะ"

อวี๋เซียงเซียงเงยหน้าขึ้นตั้งใจจะตอบตกลง แต่เสิ่นหงอิงขยิบตาให้เธอเสียก่อน

อวี๋เซียงเซียงจึงรีบดึงมือพี่สาวไว้แล้วพูดเสียงเบา "พี่คะ ฉันนอนกับหงอิงดีกว่าค่ะ"

"ใช่แล้วค่ะพี่สะใภ้ ฉันกับเซียงเซียงอยู่ที่โรงเรียนก็นอนเตียงสองชั้นบนล่าง เอาแผ่นไม้กระดานตรงกลางออกก็เหมือนนอนเตียงเดียวกันนั่นแหละ พี่สะใภ้วางใจเถอะ มีฉันอยู่ด้วย พวกเรายังท่องหนังสือด้วยกันต่อได้อีกหน่อย" เสิ่นหงอิงก็รีบช่วยพูดเสริม

เพื่อนสนิทวัยไล่เลี่ยกันได้อยู่ด้วยกันก็ดีเหมือนกัน อวี๋ซือหยาไม่ได้ฝืนใจ "ก็ได้จ้ะ มีอะไรก็ตะโกนเรียกนะ"

เมื่อเก็บกวาดเสร็จ เธอก็กลับเข้ามาในห้อง ไม่กี่นาทีต่อมา เสิ่นเยวี่ยก็ตามเข้ามาอย่างรู้หน้าที่

อวี๋ซือหยาหันไปมองเขาแวบหนึ่ง แกล้งหยอกเย้าว่า "ห้องของเจี้ยนตงยังว่างอยู่นะคะ!"

เสิ่นเยวี่ยทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเอื้อมมือไปดึงสวิตช์ปิดไฟทันที พลางเอ่ยเร่ง "นอนเถอะ เดินทางเหนื่อยมาทั้งวัน ไม่เพลียหรือไง"

เพลียสิ ทำไมจะไม่เพลียล่ะ อวี๋ซือหยาหาวออกมาหวอดหนึ่ง ขยับเข้าไปนอนด้านในเพื่อแบ่งพื้นที่ให้เขา แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก "เซียงเซียงไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว จริงสิ เสิ่นเยวี่ย ฉันกะว่าจะย้ายโรงเรียนของพวกเธอสองคนไปที่เมืองเอกในภาคเรียนหน้าน่ะ"

เสิ่นเยวี่ยไม่มีความเห็นคัดค้าน "ก็ดีเหมือนกัน อยู่ที่เมืองเอกมีคุณกับเจี้ยนตงอยู่ด้วย พวกคุณสี่คนอยู่เป็นเพื่อนกัน ผมก็จะได้เบาใจขึ้นหน่อย แต่การย้ายโรงเรียนคงค่อนข้างยุ่งยากใช่ไหม ไว้ผมลองถามเพื่อนทหารดูว่าพอจะช่วยจัดการให้ได้หรือเปล่า"

อวี๋ซือหยายิ้มบางๆ "ไม่ต้องหรอก เรื่องนี้ฉันจัดการเองดีกว่า ครั้งนี้คุณกลับมาอย่างเร่งรีบ จะไปไหว้วานใครก็ลำบาก ทางฉันพอมีคนรู้จักอยู่ ศาสตราจารย์กงกับสามีสนิทกับฝ่ายการศึกษามาก ช่วยเหลือได้แน่นอน ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ยังมีโรงเรียนบุตรหลานของการรถไฟอีก ฉันไปหาผู้บริหารของพวกเขาก็คงไม่มีปัญหาอะไร"

เธอนี่แหละที่ช่วยสร้างตำแหน่งงานให้การรถไฟตั้งมากกว่าสามร้อยตำแหน่ง หน้าตานี้พวกเขาย่อมต้องให้อยู่แล้ว

เสิ่นเยวี่ยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีโอกาสได้ยื่นมือเข้าช่วย จึงเอ่ยอย่างท้อแท้ว่า "คุณเก่งกาจขนาดนี้ เหมือนผมจะช่วยอะไรคุณไม่ได้เลยสักอย่าง"

อวี๋ซือหยายกศีรษะเข้าไปพิงเขา "ใครบอกกันล่ะ ได้พิงคุณแบบนี้ฉันรู้สึกอุ่นใจมากเลยนะ เสิ่นเยวี่ย ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่คุณคอยสนับสนุนฉันมาตลอด"

"คุณเป็นภรรยาผม ถ้าผมไม่สนับสนุนคุณแล้วจะให้เอาศอกชี้ออกนอกบ้าน ไปเข้าข้างคนอื่นหรือไง" เสิ่นเยวี่ยใช้นิ้วปัดปอยผมที่ตกลงมาบนใบหน้าของเธอไปทัดไว้ข้างใบหูอย่างอ่อนโยน แล้วปรึกษากับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ในเมื่อตัดสินใจจะย้ายโรงเรียนให้พวกเธอแล้ว มิสู้พรุ่งนี้ส่งพวกเธอไปเมืองเอกเลยล่ะ ถึงเซียงเซียงจะดูเข้มแข็ง แต่ยังไงก็เป็นเด็กสาวอายุแค่สิบกว่าปี ถ้าออกไปได้ยินเสียงซุบซิบนินทาอะไรเข้า กลับมาคงต้องแอบร้องไห้อีก แล้วคุณก็จะต้องคอยกังวลอีกรอบ"

อวี๋ซือหยาก็เข้าใจเหตุผลนี้ แต่หลังจากเงียบไปสองสามวินาทีเธอก็พูดว่า "รออีกหน่อยเถอะค่ะ พรุ่งนี้มะรืนนี้อวี๋ต้าชิ่งก็น่าจะถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว เขาต้องมาหาเรื่องถึงบ้านแน่ ฉันอยากรอให้เขามาก่อนค่อยส่งเซียงเซียงไป"

เสิ่นเยวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า "คุณอยากให้เซียงเซียงตัดใจจากเธอ... จากบ้านอวี๋อย่างเด็ดขาดงั้นเหรอ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้าเบาๆ ในความมืด "วันนี้คุณก็เห็นแล้ว เซียงเซียงยังมีความอาลัยอาวรณ์พวกเขาอยู่ ทั้งที่พวกเขาทำร้ายเธอถึงขนาดนั้น พอฉันชวนให้ไปอยู่ด้วยกัน เธอก็ยังลังเล พอได้ยินว่าหูกุ้ยฮวาเป็นลม ตอนนั้นเธอก็ไม่อยากไปแล้ว เด็กคนนี้ยังเด็ก โตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยออกไปจากบ้านอวี๋เลย แถมยังมีนิสัยจิตใจดี อ่อนไหวง่าย โดนกล่อมง่ายมาก พอเถียนจงจื้อถูกตัดสินโทษ พวกเขาก็คงไม่พูดเรื่องจะให้เซียงเซียงแต่งกับเถียนจงจื้ออีก ถ้าเกิดหูกุ้ยฮวามาแกล้งร้องไห้คร่ำครวญกับเซียงเซียงอีกสักสองสามรอบ เซียงเซียงไม่แคล้วต้องใจอ่อนแน่"

อย่างไรเสียก็เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเธอมา อีกทั้งอวี๋เซียงเซียงก็ยังเด็ก นิสัยค่อนข้างอ่อนโยนว่านอนสอนง่าย จึงยากที่จะต้านทานน้ำตาของหูกุ้ยฮวาได้ สู้ปล่อยให้เด็กสาวตาสว่างมองเห็นธาตุแท้ของพวกเขาจนหมดสิ้น ผิดหวังจนถึงที่สุด วันหน้าจะได้ไม่หลงเชื่อพวกเขาอีกเลย

และคนที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้ก็ไม่มีใครเกินอวี๋ต้าชิ่ง อวี๋ต้าชิ่งเป็นคนเผด็จการ เอาแต่ใจ หยิ่งผยองถือดี หลังเกิดเรื่องเขาก็ถูกจับขัง เซียงเซียงไม่ได้อยู่กับเขามาสองสามวัน จึงยังไม่ทันได้สัมผัสความรู้สึกสิ้นหวังจากการถูกเขาบีบคั้น รอให้เขาพาคนในบ้านมาราวีสักยก เซียงเซียงก็คงจะตัดใจจากพวกเขาได้อย่างเด็ดขาดเสียที

อวี๋ต้าชิ่งไม่ได้ทำให้ความหวังของอวี๋ซือหยาผิดหวังเลยจริงๆ

สองพี่น้องเสิ่นต้าเจียงกับเสิ่นเป่าอันเมื่อรู้เรื่องนี้ ไม่รู้ว่ามีเจตนาอะไรแอบแฝง ถึงกับวิ่งมาเกลี้ยกล่อมเสิ่นเยวี่ยว่า "อาเยวี่ย ไม่ว่ายังไงอวี๋เซียงเซียงก็เป็นคนบ้านอวี๋ แกพาเธอกลับมาทำไมกัน พ่อเขาจะมารับลูกสาวกลับ มันก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว แกทำแบบนี้พูดไปที่ไหนก็ไม่เข้าข้างแกนะ"

หรือเป็นเพราะคราวก่อนที่เขากลับมาไม่ได้สั่งสอนสองคนนี้ ถึงได้พากันลืมความเจ็บปวดไปหมดแล้ว

เสิ่นเยวี่ยยิ้มอย่างไม่เชิงยิ้มพลางมองพวกเขา "ลุงใหญ่ ลุงกลับไปถามพี่เจี้ยนหมิงดูสิว่าน้ำที่กู่ซู่โกวอร่อยไหม ถ้าเขาชอบ คราวหน้าผมจะเลี้ยงให้เขาดื่มจนอิ่มเลย"

เสิ่นต้าเจียงหน้าถอดสีทันที

เสิ่นเยวี่ยหันไปมองเสิ่นเป่าอันอีกคน "อาสาม ได้ยินว่าหวังเอ้อร์หมาจื่อที่เนินตงโพคิดถึงอามาตลอด เมื่อไหร่จะไปเยี่ยมเขาสักหน่อยล่ะครับ"

คราวนี้ถึงคราวเสิ่นเป่าอันหน้าเปลี่ยนสีบ้าง เขารีบโบกไม้โบกมือทันที "ไอ้หยา อาเยวี่ย เหมือนอาสะใภ้สามของแกจะเรียกอาแล้ว อากลับก่อนล่ะ"

อวี๋ซือหยามองพี่น้องบ้านเสิ่นที่ชัดๆ ว่ามาเป็นคนไกล่เกลี่ย แต่กลับเพิ่งอ้าปากพูดไม่กี่คำก็ถูกเสิ่นเยวี่ยขู่จนเปิดแน่บเผ่นหนีไป เธอเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ แล้วถามเสิ่นหงอิงเสียงเบาว่า "ทำไมพวกเขากลัวพี่ชายเธอขนาดนั้นล่ะ"

เสิ่นหงอิงโกหกไม่เก่ง เธออึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพูดความจริง "มีครั้งหนึ่งพี่ฉันจับพี่เจี้ยนหมิงกดน้ำที่กู่ซู่โกว เดี๋ยวก็ดึงขึ้นมา เดี๋ยวก็กดลงไป ได้ยินว่าคราวนั้นพี่เจี้ยนหมิงสำลักน้ำไปเต็มท้อง พอกลับไปก็นอนฝันร้ายอยู่ตั้งสามวัน หลังจากนั้นพอเห็นหน้าพี่ฉันก็ต้องเดินอ้อมหนีตลอด ส่วนอาสามน่ะ เหมือนเขาจะมีเรื่องบาดหมางกับหวังเอ้อร์หมาจื่อคนนั้น เลยโดนพี่ฉันหลอกให้ไปที่ถิ่นของหวังเอ้อร์หมาจื่อ แล้วโดนหวังเอ้อร์หมาจื่อซ้อมจนเลือดท่วมตัว สุดท้ายก็มีคนหามกลับมา รู้สึกว่าจะต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่บ้านตั้งครึ่งค่อนเดือนแน่ะค่ะ แล้วก็หลังจากครั้งนั้นนั่นแหละ ลุงใหญ่กับอาสามถึงได้ยอมตกลงแยกบ้านกับพวกเรา"

ให้ตายสิ ยืมมีดฆ่าคนได้คล่องแคล่วชะมัด อวี๋ซือหยาประหลาดใจยิ่งนัก แล้วก็รู้สึกแปลกๆ "นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

เสิ่นหงอิงเกาหัวแกรกๆ "จำไม่ค่อยได้แล้วค่ะ น่าจะตอนฉันอายุสักห้าหกขวบมั้งคะ"

ตอนนั้นเสิ่นเยวี่ยอายุเท่าไหร่กันเชียว แค่เด็กหนุ่มสิบกว่าปีเองไม่ใช่หรือ อวี๋ซือหยาประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง "แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ"

ตอนนั้นพ่อแม่ของพวกเขายังอยู่นี่นา เรื่องใหญ่ขนาดการแยกบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่กันถึงตกมาเป็นหน้าที่ของเด็กหนุ่มวัยเพียงสิบสามสิบสี่ปีที่ต้องใช้วิธีการเหี้ยมเกรียมขนาดนี้ออกหน้าจัดการแทนแล้ว?

เสิ่นหงอิงพูดเสียงเบา "พ่อของฉันเชื่อฟังย่ามากมาตลอดค่ะ ย่าว่ายังไงก็ว่าตามนั้น ย่าลำเอียงเข้าข้างลุงใหญ่กับอาสาม มีของอะไรก็ยกให้บ้านลุงใหญ่กับอาสามหมด ตอนเด็กๆ แม่ก็คอยบอกให้ฉันยอมให้พวกพี่เจี้ยนหมิงเสมอ อย่าไปแย่งกับพวกเขา ตอนนั้นพวกเรายังไม่แยกบ้าน ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ เรื่องดีๆ ไม่เคยตกถึงพวกเราเลย บ้านเราได้กินน้อยที่สุด ทำงานหนักที่สุด แล้วยังโดนด่าอยู่เรื่อยด้วยค่ะ"

อวี๋ซือหยาพูดไม่ออก เสิ่นเจี้ยนหมิงโตกว่าเสิ่นเยวี่ยเสียอีก และโตกว่าเสิ่นหงอิงตั้งสิบกว่าปี การให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปยอมให้พี่ชายที่โตกว่าตัวเองเป็นสิบปีมันคือตรรกะอะไรกัน ยอมจำนนยอมให้เขารังแกขนาดนี้ มิน่าล่ะ พอได้ยินข่าวว่าเสิ่นเยวี่ยประสบอุบัติเหตุในกองทัพ เสิ่นต้าเจียงกับเสิ่นเป่าอันถึงได้กระโจนเข้ามาเหมือนหมาป่าหิวกระหายเตรียมจะฮุบแบ่งสมบัติของบ้านรอง

เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังคงมีอีกไม่รู้เท่าไหร่ อวี๋ซือหยาตั้งใจว่าพอว่างแล้วจะค่อยถามเสิ่นเยวี่ยให้ละเอียด

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น อวี๋ต้าชิ่งก็พากลุ่มคนกลุ่มใหญ่เบียดเสียดกันเข้ามาในลานบ้านตระกูลเสิ่น

เมื่อเห็นภาพนี้ อวี๋เซียงเซียงก็หดตัวลง ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือด ฟันขบกัดริมฝีปากล่างแน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

อวี๋ซือหยาบอกให้เสิ่นหงอิงพาน้องสาวเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ปิดประตู แล้วเดินไปยืนข้างเสิ่นเยวี่ย

อวี๋ต้าชิ่งแต่เดิมก็เป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่แล้ว พลอยถูกขังอยู่หลายวัน พอออกมาได้ก็ยิ่งโมโหจัด เขาไม่โทษตัวการอย่างเถียนจงจื้อ แต่กลับโทษทุกสิ่งทุกอย่างลงที่ลูกสาวทั้งสองคนแทน

"เซียงเซียงล่ะ ให้มันออกมา กูจะพามันกลับบ้าน กูเป็นพ่อมัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาขวางกูทั้งนั้น!" อวี๋ต้าชิ่งเดินเข้าลานบ้านมาก็ตะคอกอย่างวางก้าม

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความรังเกียจ "อย่างนั้นหรือคะ คุณพากลับไป แล้วยังไงต่อ จะให้เธอแต่งงานกับไอ้ระยำที่ทำร้ายเธออย่างนั้นเหรอ"

อวี๋ต้าชิ่งจ้องอวี๋ซือหยาด้วยสายตาถมึงทึง "ใช่แล้วจะทำไม มันโดนเถียนจงจื้อฉีกทึ้งเสื้อผ้าไปแล้ว ไม่แต่งกับมันแล้วจะแต่งกับใครได้อีก หน้าตากู

พูดจาได้น่าเกลียดขนาดนี้ ไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของลูกสาวเลยแม้แต่น้อย

อวี๋ซือหยาแค่นหัวเราะ "เสียดายที่แผนการของคุณมันผิดพลาด เถียนจงจื้อไม่มีทางได้ออกมาแล้ว ชาตินี้เขาน่าจะหมดโอกาสทำร้ายผู้หญิงคนไหนอีก"

อวี๋ต้าชิ่งไม่เชื่อ "เป็นไปไม่ได้ แก... แกคิดว่าตัวเองปิดฟ้าด้วยมือเดียวได้ คิดว่าตัวเองเป็นคนตัดสินหรือไง"

อวี๋ซือหยากวาดสายตามองชาวบ้านจำนวนมากที่ได้ยินเสียงเอะอะแล้ววิ่งมามุงดู ก่อนจะพูดเสียงดัง "แน่นอนว่าไม่ใช่ฉันเป็นคนตัดสิน แต่กฎหมายต่างหากที่เป็นคนตัดสิน การข่มเหงรังแกผู้หญิงถือเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา โทษเบาก็ติดคุก โทษหนักก็โดนยิงเป้า เขาอยากจะออกมาอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ"

คำพูดนี้เธอตั้งใจพูดให้ทุกคนฟัง ที่เถียนจงจื้อลวนลามระรานผู้หญิงซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วยังรอดตัวไปได้ ก็เพราะคนจำนวนมากไม่รู้กฎหมาย ผู้หญิงที่ตกเป็นฝ่ายเสียหายหลายคนกลัวว่าเรื่องจะแพร่งพรายแล้วถูกคนนินทาว่าร้าย จึงทำให้เถียนจงจื้อรอดพ้นการลงโทษตามกฎหมายมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่าจนกล้ากร่างอาละวาด

เธออยากให้ทุกคนรู้ว่าเซียงเซียงไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ผิดคือเถียนจงจื้อ กฎหมายตัดสินว่าเขามีความผิด ประเทศชาติลงโทษว่าเขามีความผิด! แม้แต่กฎหมายยังยืนอยู่ข้างเซียงเซียง แล้วเซียงเซียงจะมีความผิดอะไรได้

คำพูดนี้ข่มขวัญทุกคนได้อยู่หมัด ผู้คนไม่น้อยต่างกระซิบกระซาบกัน เถียนจงจื้อจะถูกตัดสินโทษติดคุกจริงหรือ คนที่มีญาติเคยโดนเขาระรานเมื่อได้ยินข่าวนี้ก็ดีใจเป็นพิเศษ พากันแอบถ่มน้ำลายแล้วด่าว่า "สมน้ำหน้า" เศษสวะพรรค์นี้ควรถูกจัดการไปตั้งนานแล้ว

มีเพียงอวี๋ต้าชิ่งที่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เขายังคิดว่าอวี๋ซือหยาข่มขู่เขา

แต่ไม่นานเขาก็จำต้องเชื่อ เพราะหัวหน้าแผนกโจวพาหน่วยกองกำลังพลเรือนกลุ่มหนึ่งรุดมาถึง พร้อมกับตะโกนเสียงดัง "ผู้จัดการโรงงานอวี๋พูดถูกต้องแล้ว การบังคับขืนใจผู้หญิงเป็นเรื่องผิดกฎหมาย หากมีพฤติกรรมเช่นนี้ สามารถมารายงานกับทางคอมมูนได้ คอมมูนจะแจ้งความและส่งตัวผู้กระทำความผิดให้แก่ตำรวจ"

เมื่อมีหัวหน้าแผนกโจวออกมายืนยัน ก็ไม่มีใครกล้าไม่เชื่ออีก

ทว่าอวี๋ต้าชิ่งยังคงไม่ยอมเสียหน้า อีกทั้งในส่วนลึกเขารู้สึกว่าลูกสาวมีมลทินแล้ว สมควรต้องแต่งออกไป จึงคว้าตัวหัวหน้าแผนกโจวพลางพูด "หัวหน้าแผนกโจว คุณมาได้จังหวะพอดีเลย ผมจะพาลูกสาวตัวเองกลับไปมันก็ควรจะเป็นเรื่องถูกต้องใช่ไหม พวกคุณทุกคนช่วยตัดสินความยุติธรรมหน่อย บ้านเสิ่นมีสิทธิ์อะไรมากักตัวอวี๋เซียงเซียงไว้"

อวี๋ต้าชิ่งไม่ยอม "กูให้กำเนิดมัน เลี้ยงมันจนโต ชีวิตมันก็เป็นของกูทั้งนั้น แล้วกูจะตัดสินใจแทนมันไม่ได้เชียวหรือ หัวหน้าเหวิน คุณอย่ามาขู่ฉันเสียให้ยาก"

เห็นได้ชัดว่าเพราะเหวินอิงเป็นผู้หญิง เขาจึงไม่เห็นเธออยู่ในสายตา

เหวินอิงโกรธจนหน้าเขียว แต่ก็จนปัญญา งานของสหพันธ์สตรีพวกเธอยุ่งยากตรงนี้นี่เอง มีแค่อำนาจไกล่เกลี่ย เกลี้ยกล่อม และตักเตือน ถ้าคนอื่นไม่ฟัง พวกเธอก็ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ยังคงเป็นหัวหน้าแผนกโจวที่ก้าวออกมาหนุนหลังเธอ "ถ้าแกคิดว่าหัวหน้าเหวินขู่แก แกก็ลองดูสิ"

พอเผชิญหน้ากับเขา อวี๋ต้าชิ่งก็เห็นได้ชัดว่าใจฝ่อลงไปบ้าง

อวี๋ซือหยาเอ่ยขึ้นว่า "การแต่งงานที่ผู้เสียหายยังไม่บรรลุนิติภาวะ ไม่ยินยอม และถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งแบบนี้ สามารถไปฟ้องศาลได้ ศาลจะตัดสินให้การสมรสเป็นโมฆะ ถ้าทุกคนไม่เกี่ยงว่าจะเสียสินสอดฟรี ต้องขึ้นโรงขึ้นศาล มีคดีความติดตัว ก็แต่งไปสิคะ!"

คนทั้งสามรับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เล่นทั้งไม้นวมไม้แข็งพร้อมกัน ก็ทำให้คนไม่น้อยตกใจกลัวขึ้นมาจริง ๆ

ญาติฝั่งตระกูลอวี๋และตระกูลหูที่อวี๋ต้าชิ่งเรียกมาช่วยหนุนหลัง พอเห็นว่าอวี๋ซือหยาเรียกแม้กระทั่งเจ้าหน้าที่คอมมูนมา ต่างก็กลัวว่าจะล่วงเกินคนใหญ่คนโต จึงพากันค่อย ๆ ถอยร่นไปข้างหลัง ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว ปล่อยให้อวี๋ต้าชิ่งยืนรับหน้าอยู่คนเดียว

อวี๋ต้าชิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ "ลูกสาวกูเองแท้ ๆ กูกลับตัดสินใจไม่ได้ ด้วยเหตุผลอะไรกัน กูจะพามันกลับไป กูเป็นพ่อพาลูกสาวไป มันเป็นเรื่องชอบธรรมอยู่แล้ว พวกมึงไม่มีสิทธิ์มาขวางกูทั้งนั้น"

"อย่างนั้นหรือ คุณต้องการเงินเท่าไหร่" เสิ่นเยวี่ยยืนอยู่ข้างอวี๋ซือหยา เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

อวี๋ต้าชิ่งชะงักไป "แก... แกหมายความว่ายังไง"

เสิ่นเยวี่ยส่งสายตารังเกียจมองเขา "คุณไม่ได้บอกหรอกหรือว่าให้กำเนิดและเลี้ยงดูเซียงเซียงมา บอกราคามาเลย เท่าไหร่ หนึ่งร้อยหยวนพอไหม สินสอดของบ้านเถียนแค่สามสิบหยวน หนึ่งร้อยหยวนคงพอแล้วกระมัง!"

อวี๋ต้าชิ่งมองเสิ่นเยวี่ยอย่างพูดไม่ออก ดูเหมือนไม่อยากเชื่อว่าเสิ่นเยวี่ยที่เป็นพี่เขยคนนี้จะยอมควักเงินก้อนโตขนาดนี้ออกมา แม้ว่าเขาจะชอบเงิน แต่ก็ยังห่วงหน้าตา หากยอมรับเงินก้อนนี้จากเสิ่นเยวี่ยต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ คนอื่นจะมองเขาอย่างไร

อวี๋ต้าชิ่งไม่ยอม "กูไม่เอา เสิ่นเยวี่ย มึงเป็นแค่เด็กรุ่นหลัง อย่าสะเออะมา..."

"พ่อ ช่างเถอะน่า เขาอยากได้ก็ยอมเขาไปเถอะ บ้านเสิ่นรวยจะตาย เซียงเซียงอยู่กับพวกเขาก็สบายสิ!" อวี๋กั๋วฮุยรีบดึงแขนอวี๋ต้าชิ่งไว้แล้วเกลี้ยกล่อม ตั้งหนึ่งร้อยหยวนเชียวนะ เท่ากับเงินเดือนของเขาตั้งหลายเดือน เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ พ่อเขาต้องโง่ไปแล้วแน่ ๆ ถึงไม่ยอมรับ

อวี๋ต้าชิ่งแทบจะสำลักลมหายใจ ไอ้ลูกโง่นี่ กล้าเสนอหน้ามาหักหน้าพ่อมันเสียได้

เสิ่นเยวี่ยหยิบธนบัตรสิบหยวนออกมาสิบใบอย่างเด็ดขาดคล่องแคล่ว "ถือโอกาสที่หัวหน้าแผนกโจว หัวหน้าเหวิน และพี่น้องชาวบ้านทุกคนอยู่ที่นี่ ขอให้ทุกคนช่วยเป็นพยาน บุญคุณค่าน้ำนมเลี้ยงดูเซียงเซียง พวกเราในฐานะพี่สาวพี่เขยจะขอชดใช้แทนเธอให้ ตั้งแต่นี้ไป เธอคือคนของบ้านเสิ่นเรา คือน้องสาวแท้ๆ ของผม เสิ่นเยวี่ย เธอจะแต่งงาน หรือจะเรียนหนังสือ จะทำงาน ก็ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลอวี๋แม้แต่นิดเดียว!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนมากมายต่างพากันเงียบกริบ มองเสิ่นเยวี่ยด้วยความประหลาดใจ

แม้เสิ่นเยวี่ยจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ทุกคนก็ฟังความหมายแฝงออก นี่คือต้องการให้อวี๋เซียงเซียงตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลอวี๋ พี่เขยคนนี้ทำหน้าที่ได้ดีกว่าพ่อแท้ๆ ของอวี๋เซียงเซียงเสียอีก หญิงสาวหลายคนมองอวี๋เซียงเซียงด้วยความอิจฉา ถึงเธอจะมีพ่อที่ไม่ทำตัวเป็นคน แต่ก็มีพี่สาวและพี่เขยที่ดี

อวี๋ต้าชิ่งย่อมฟังเข้าใจเช่นกัน เขาไม่อยากตกลง เพราะเขาเสียหน้านี้ไม่ได้ แต่อวี๋กั๋วฮุยกลับตาลุกวาว เอาแต่ยุแยงเขาไม่หยุด "พ่อ ตกลงไปเถอะ พ่อลืมไปแล้วเหรอว่าหลานชายสุดที่รักของพ่อกำลังจะต้องไปโรงเรียนแล้ว วันหน้ามีที่ให้ต้องใช้เงินอีกตั้งเยอะ แค่เงินเดือนของผมคนเดียวมันจะไปพออะไร"

หลานชายคนโตคือแก้วตาดวงใจของอวี๋ต้าชิ่ง พอเห็นว่าเขามีทีท่าจะโอนอ่อนผ่อนปรน คนตระกูลเถียนที่แอบอยู่ในฝูงชนก็หมดหนทาง จำต้องก้าวออกมา ตอนนี้ลูกชายของพวกเขายังถูกขังอยู่ในสถานีตำรวจ หากอวี๋เซียงเซียงไม่แต่งงานด้วย จะหลอกล่อให้เรื่องผ่านไปว่าเป็นแค่เรื่องผัวเมียกระทบกระทั่งกัน เพื่อช่วยลูกชายออกมาได้อย่างไร

นักบัญชีเถียนรีบเดินออกมาตัดหน้าก่อนที่อวี๋ต้าชิ่งจะทันยอมรับ ทำทีเหมือนเพิ่งมาถึง อ้าปากก็รีบขอโทษอวี๋ซือหยาก่อน "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ไอ้ลูกชายบ้านผมมันไม่รู้ความ เพราะชอบเซียงเซียงมากไปหน่อยเลยล่วงเกินเธอเข้า มันไม่ได้ตั้งใจหรอกครับ เรื่องแบบนี้ผูกพยาบาทไปก็ไม่มีประโยชน์ คนหนุ่มสาวสองคนก่อเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ ขืนแพร่งพรายออกไปชื่อเสียงของทั้งสองฝ่ายก็เสียหายกันหมด พวกเราถอยกันคนละก้าว ให้พวกเขาแต่งงานกันเถอะ คุณวางใจได้เลย ผมรับประกันว่าหลังจากนี้จงจื้อบ้านเราจะดูแลเซียงเซียงเป็นอย่างดี สองผัวเมียพวกเราก็จะรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ เลยครับ"

"ใช่แล้วค่ะ ผู้จัดการโรงงานอวี๋ เจ้าลูกชายบ้านเราชอบเซียงเซียงจริง ๆ พอแต่งงานกันแล้ว มันจะต้องดูแลเซียงเซียงอย่างดีแน่นอน ฉันเองก็จะเอ็นดูเซียงเซียงเหมือนลูกสาวแท้ ๆ จะไม่ปล่อยให้เธอต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจแม้แต่นิดเดียวค่ะ" เมียของนักบัญชีเถียนรีบตามมาสมทบและให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น

อวี๋ซือหยาแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ยังมีหน้ามาบอกว่าจะไม่ทำให้เซียงเซียงต้องน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งที่พวกเขานี่แหละคือต้นตอที่ทำให้เซียงเซียงต้องเจ็บช้ำและถูกทำร้าย

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ยอมใจอ่อน นักบัญชีเถียนจึงรีบควักซองบุหรี่ออกมาส่งให้อวี๋ต้าชิ่งกับอวี๋กั๋วฮุยด้วยท่าทีนอบน้อมถ่อมตนอย่างยิ่ง "คุณดอง เป็นความผิดของเจ้าจงจื้อจริง ๆ แต่มันชอบเซียงเซียงมากจริง ๆ นะ ทางบ้านเราก็เคยไปสู่ขอกับพวกคุณตั้งแต่ปีที่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเซียงเซียงยังเรียนหนังสืออยู่ สองครอบครัวเราคงได้เกี่ยวดองกันไปนานแล้ว ผมรู้ดีว่าเซียงเซียงเป็นลูกสาวที่พวกคุณเหนื่อยยากเลี้ยงดูมาจนโต ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรื่องสินสอดทองหมั้นพวกเราค่อยคุยตกลงกันได้ครับ"

คำพูดนี้แฝงนัยบอกสองพ่อลูกตระกูลอวี๋ว่าสามารถเพิ่มค่าสินสอดได้ และจะไม่น้อยไปกว่าราคาที่เสิ่นเยวี่ยเสนอแน่นอน เพื่อช่วยลูกชายแล้ว นักบัญชีเถียนยอมทุ่มสุดตัวเช่นกัน

อวี๋ซือหยามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ก็เพราะมีสองผัวเมียบ้านเถียนคอยให้ท้ายและตามเช็ดก้นให้นี่แหละ เถียนจงจื้อถึงได้กำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อย ๆ จนกล้าทำทุกอย่าง ถ้าพูดในแง่หนึ่ง สองผัวเมียคู่นี้ก็คือผู้สมรู้ร่วมคิดในการทำร้ายเซียงเซียง

ใครบ้างจะไม่ชอบฟังคำพูดหวานหู ยิ่งกับคนหน้าไหว้หลังหลอกและรักหน้าตาอย่างอวี๋ต้าชิ่งด้วยแล้ว เมื่อก่อนนักบัญชีเถียนเคยกดหัวเขาได้คนหนึ่ง มาบัดนี้กลับต้องมายอมคุกเข่าก้มหัว วางท่าทีต่ำต้อยอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนี้ มันช่างสนองความต้องการหน้าตาและความทะนงตัวของเขาได้อย่างเหลือล้น ยิ่งไปกว่านั้น ในส่วนลึกของจิตใจเขายังมองว่าลูกสาวมีมลทินไปแล้ว มีเพียงการแต่งงานกับเถียนจงจื้อเท่านั้นที่จะช่วยรักษาหน้าตาของครอบครัวเขาเอาไว้ได้

"คุณดอง เซียงเซียงเป็นลูกที่ฉันให้กำเนิดมา ฉันเป็นคนตัดสินใจได้ เรื่องแต่งงานของเธอฉันมีสิทธิ์ขาด การแต่งงานครั้งนี้ฉันตกลงแน่นอน" อวี๋ต้าชิ่งเอ่ยปากรับคำอย่างโอ่อ่า

อวี๋ซือหยาหรี่ตามองเขา "อย่างนั้นเหรอ แกแน่ใจนะว่าแกตัดสินใจได้?"

อุตส่าห์ต่อคิวรอมาปีสองปี ปีนี้กว่าจะถึงคิวพวกเขาได้แท้ ๆ สุดท้ายกลับต้องหลุดลอยไปแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เจียงเหม่ยลี่จะตอบสนองรุนแรงขนาดนั้น

อวี๋กั๋วฮุยลนลานไปหมด เงินหนึ่งร้อยหยวนจะเทียบอะไรได้กับบ้านทั้งหลัง เขาเงยหน้าขึ้นหวังจะขอความช่วยเหลือจากอวี๋ซือหยา ทว่าสิ่งที่สบสายตากลับมีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันที่รู้ทันทุกอย่างของเธอ

วินาทีนั้น พลันเกิดความคิดวาบขึ้นในหัว เขารู้สึกตัวได้ทันที "เธอเองเหรอ เธอเป็นคนเล่นตุกติกใช่ไหม ซือหยา ฉันเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเธอนะ ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้"

แน่นอนว่าอวี๋ซือหยาย่อมไม่ยอมรับ "แกพูดเรื่องอะไร ฉันฟังไม่รู้เรื่อง ฉันเพิ่งกลับมาเมื่อวาน ยังไม่ได้ไปไหนเลยทั้งนั้น อวี๋กั๋วฮุยเอ๋ย ได้ไปทำงานก็ตั้งใจทำงานไปสิ วัน ๆ ไม่ไปทำงานทำการมัวแต่วิ่งโร่กลับมาทำเรื่องไร้สาระอะไรที่นี่ หน่วยงานไหนเขาจะอยากได้พนักงานประเภททำสามวันหยุดสองวันแบบนี้ ขืนแกยังทำตัวงี่เง่าแบบนี้ต่อไป ระวังงานจะหลุดมือเอานะ!"

อวี๋กั๋วฮุยสะท้านไปทั้งตัว ข่มขู่ นี่มันคือคำข่มขู่จากอวี๋ซือหยาชัด ๆ

ในช่วงเวลานี้ อวี๋กั๋วฮุยรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่าง และตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าอวี๋ซือหยาต่างหากที่เป็นผู้กุมชะตาชีวิตของครอบครัวพวกเขา เธอสามารถบันดาลให้เขาขึ้นสวรรค์ไปเป็นคนงานในเมืองได้ในพริบตาเดียว และก็สามารถถีบเขากลับมาขุดดินทำนาที่บ้านนอกได้เพียงแค่คำพูดเดียวเช่นกัน

เขาช่างโง่เง่าจริง ๆ ลืมข้อนี้ไปได้อย่างไร ถึงได้ไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอเพียงเพราะเศษเงินไม่กี่สิบหยวนที่บ้านเถียนหยิบยื่นให้

"พ่อ ซือหยาเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเซียงเซียงนะ เธอจะไปทำร้ายน้องได้ยังไง เซียงเซียงยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย จะแต่งงานได้ยังไงกัน ให้เธอไปอยู่กับซือหยาเถอะ เรื่องเงินทองอะไรนั่นก็ช่างมันเถอะน่า ยังไงก็คนกันเองทั้งนั้น จริงไหมครับน้องเขย" อวี๋กั๋วฮุยรีบกลับลำทันควัน

การเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็วปานกิ้งก่าเปลี่ยนสีทำเอาคนบ้านเถียนถึงกับอ้าปากค้างตะลึงงัน

หัวใจของนักบัญชีเถียนกระตุกวูบ ขนาดอวี๋กั๋วฮุยยังแปรพักตร์กลับลำ เรื่องนี้จะยังสำเร็จได้อีกหรือ ไม่ได้เด็ดขาด หากไม่สำเร็จ จงจื้อลูกชายเขาก็ต้องติดคุกน่ะสิ

เมียของนักบัญชีเถียนยิ่งสงสารลูกชายและตื่นตระหนกกว่าเดิม จึงโพล่งออกมาว่า "กั๋วฮุย ก่อนมาพวกเราไม่ได้คุยกันแบบนี้นี่ เธอรับปากป้าแล้วแท้ ๆ ว่าจะยกเซียงเซียงให้แต่งกับจงจื้อบ้านเราแน่ ๆ แล้วจะกลับคำได้ยังไงกัน อย่าลืมสิว่าเธอยังรับเงิน..."

"หุบปาก พูดจาเหลวไหลอะไรของป้า ฉัน...ฉันไม่เคยรับปากอะไรป้าทั้งนั้น ใครจะยอมยกลูกสาวบ้านนี้ให้แต่งกับไอ้คนข่มขืนน่ารังเกียจบ้านป้ากัน" เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์กับบ้านเถียน อวี๋กั๋วฮุยจึงรีบปฏิเสธพัลวัน

อวี๋ซือหยาได้ยินถึงตรงนี้ก็แค่นยิ้มเยาะไม่หยุด ดูเอาเถิด ในใจก็รู้อยู่เต็มอกไม่ใช่หรือว่าเถียนจงจื้อเป็นคนพรรค์ไหน แต่เพียงเพื่อเงินไม่กี่สิบหลักร้อยหยวน ก็ยอมข่มมโนธรรมผลักน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองลงกองเพลิง คนเนรคุณสารเลวพรรค์นี้ กลับเป็นแก้วตาดวงใจของสองผัวเมียอวี๋ต้าชิ่ง ช่างน่าหัวร่อสิ้นดี

เมียของนักบัญชีเถียนถึงกับอึ้งงัน นึกไม่ถึงเลยว่าอวี๋กั๋วฮุยจะหน้าด้านไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้

หล่อนยังคิดจะพูดอะไรต่อ ทว่าเลขาฯ หวังก็พาเจ้าหน้าที่คอมมูนไม่กี่คนเดินเข้ามา และประกาศต่อหน้าทุกคนว่า "นักบัญชีเถียน มีคนร้องเรียนว่าคุณยักยอกเงิน รับสินบน และทำบัญชีเท็จ ตามพวกเรากลับไปรับการตรวจสอบที่คอมมูนเสียดี ๆ นอกจากนี้ทางคอมมูนได้ส่งคนไปตรวจสอบบัญชีของคุณที่กองพลการผลิตแล้ว และขอเชิญชวนพี่น้องมวลชนทุกท่านช่วยแจ้งเบาะแสเข้ามา ใครก็ตามที่ขูดรีดชาวบ้าน ยักยอกเงิน หรือรับสินบน ทางคอมมูนจะจัดการขั้นเด็ดขาด!"

เมื่อนักบัญชีเถียนได้ยินข่าวนี้ก็หน้ามืดตาลาย สองขาอ่อนยวบ ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นดังพลั่ก