ตอนที่ 97 เสิ่นเยวี่ยร่วมเดินทางกลับไปสะสางปัญหา

"คุณจะกลับไปด้วยกันกับฉันจริงเหรอคะ คุณไม่มีวันลาแล้วไม่ใช่เหรอ" ตอนแรกอวี๋ซือหยาคิดว่าที่เสิ่นเยวี่ยพูดว่า "พวกเรากลับกันเถอะ" เป็นแค่คำพูดลอย ๆ เท่านั้น ใครจะรู้ว่าพอกลับมาถึงห้องพัก ตอนจัดข้าวของ เขาก็เก็บเสื้อผ้าของตัวเองใส่ลงในกระเป๋าด้วย

เสิ่นเยวี่ยหันหลังรูดซิปกระเป๋า จากนั้นวางกระเป๋าไว้ข้าง ๆ แล้วหันกลับมาลูบศีรษะของอวี๋ซือหยาพลางกล่าวว่า "ช่วงนี้ไม่มีภารกิจ ผมจะขอลาเพิ่มอีกสิบวัน ใช้วันลาเยี่ยมญาติของปีนี้ล่วงหน้าไปเลย แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ตอนปีใหม่ผมคงไม่มีเวลาได้กลับบ้านไปอยู่ฉลองปีใหม่กับพวกคุณแล้ว ขอโทษด้วยนะ!"

อวี๋ซือหยานึกในใจว่า ต่อให้ตอนนี้คุณไม่ลา ตอนปีใหม่ก็กลับไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ

"สะดวกหรือเปล่าคะ ถ้าไม่สะดวก ฉันกลับคนเดียวก็ได้ ฉันจัดการได้ค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยย่อตัวลงตรงหน้าเธอ สองมือประคองใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา เอาหน้าผากแตะหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า "ผมรู้ว่าคุณทำได้ แต่ผมเป็นห่วงคุณ ผมอยากอยู่ข้าง ๆ คุณ อีกอย่าง บางเรื่องให้ผมออกหน้าจะเหมาะสมกว่า รอผมนะ ผมจะไปจัดการเรื่องรถแล้ววานคนช่วยซื้อตั๋วรถไฟ อีกเดี๋ยวก็ออกเดินทางกันแล้ว คุณอาบน้ำแล้วกินอะไรรองท้องก่อนเถอะ"

"ค่ะ" อวี๋ซือหยายกมุมปากฝืนยิ้มให้เขาเล็กน้อย

เวลาบีบคั้น เสิ่นเยวี่ยคลอเคลียหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทำธุระ

เหลือเพียงอวี๋ซือหยานั่งอยู่คนเดียวในห้องพัก ไฟโทสะยังไม่มอดดับลง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เธอก็โมโหจนแน่นอก

ครู่หนึ่งต่อมา เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้อง อวี๋ซือหยาลุกขึ้นไปเปิดประตู

เจิ้งฉางเซิ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือกล่องข้าว พูดพลางยิ้มแป้นว่า "น้องสะใภ้ นี่ข้าวที่เสิ่นเยวี่ยบอกให้ผมไปเอามาให้ เธอรีบกินข้าวก่อนเถอะ จริงสิ ได้ยินว่าพวกเธอมีธุระด่วนต้องไปคืนนี้เลย ตอนแรกยังคุยกันว่าจะจัดเลี้ยงต้อนรับน้องสะใภ้วันอาทิตย์นี้แท้ ๆ คงต้องรอรอบหน้าแล้วล่ะ นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา เอาไว้กินระหว่างทางนะ"

หลังจากยื่นกล่องข้าวให้อวี๋ซือหยาแล้ว เขาก็ยกถุงใบหนึ่งตรงข้างประตูขึ้นมาแล้วพูดว่า

อวี๋ซือหยามองดูถุงหนักอึ้งที่เต็มไปด้วยของกิน มีทั้งเนื้อกระป๋อง ผลไม้กระป๋อง บิสกิต เนื้อวัวแห้ง และอื่นๆ ซึ่งล้วนราคาไม่ถูกเลย เธอรู้สึกเกรงใจมาก "นี่...จะดีเหรอคะ ของพวกนี้แพงเกินไป น้ำใจของทุกคนฉันขอรับไว้ด้วยใจ คุณเอาคืนไปเถอะค่ะ แล้วช่วยขอบคุณทุกคนแทนฉันด้วย"

เจิ้งฉางเซิ่งเกาหัว "น้องสะใภ้ เธอทำแบบนี้มันเกรงใจกันเกินไปแล้ว อีกอย่างของก็ปนกันไปหมด ใครจะไปแยกออกว่าอันไหนใครซื้อ เธอบอกให้ฉันหิ้วกลับไป นี่ไม่ใช่หาเรื่องปวดหัวให้ฉันหรอกหรือ อย่าเกรงใจไปเลย บนรถไฟต้องนั่งตั้งสองสามวัน พวกเธอต้องมีอะไรกินรองท้องบ้าง ตอนนี้จะไปซื้อร้านค้าก็ปิดหมดแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรากับเสิ่นเยวี่ยขนาดไหน ถ้าเธอไม่รับไว้ ฉันจะโกรธจริงๆ นะ"

ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว อวี๋ซือหยาก็ยากจะปฏิเสธ เธอรับถุงอันหนักอึ้งมาแล้วคลี่ยิ้ม พลางกล่าวอย่างจริงใจ "ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ ไว้คราวหน้าที่ฉันมาจะเอาของดีประจำบ้านเกิดมาให้ทุกคนชิมค่ะ"

"ได้เลยน้องสะใภ้ ได้ยินว่าไส้กรอกแฮมนั่นผลิตจากแถวบ้านเธอ คราวหน้าฉันขอซื้อหน่อย รบกวนเธอช่วยส่งไปรษณีย์มาให้ที เจ้าลูกชายที่บ้านฉันชอบกินมากเลย" เจิ้งฉางเซิ่งก็ไม่เกรงใจอวี๋ซือหยาเช่นกัน

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา"

รอให้กลับไปจัดการเรื่องของเซียงเซียงเสร็จเรียบร้อย เธอจะส่งพัสดุห่อใหญ่มาให้พวกเขาแน่นอน

ส่งของเสร็จแล้ว เจิ้งฉางเซิ่งก็ไม่สะดวกจะอยู่นาน จึงยิ้มร่าพลางเอ่ย "น้องสะใภ้ ถ้างั้นเธอรีบกินข้าวเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" อวี๋ซือหยายิ้มส่งเจิ้งฉางเซิ่ง พลางปิดประตู เมื่อเห็นอาหารร้อนกรุ่นกับข้าวของกองนี้ หัวใจของอวี๋ซือหยาก็พลันอบอุ่นขึ้นมา บนโลกใบนี้คนดียังคงมีมากกว่าคนชั่วจริงๆ

จากนี้ไปต้องนั่งรถไฟอีกสองสามวัน พอกลับไปก็ยังมีศึกหนักรอให้สู้อยู่ ซึ่งล้วนต้องใช้แรงกายทั้งสิ้น อวี๋ซือหยาจึงเก็บงำอารมณ์อันยุ่งเหยิงไว้ เธอหากล่องข้าวอีกใบมาแบ่งข้าวออกไปส่วนน้อย แล้วค่อยๆ กินจนหมด จากนั้นจึงไปตักน้ำมาเช็ดตัว

พอจัดการตัวเองเสร็จ เสิ่นเยวี่ยก็กลับมาพอดี เขายกสัมภาระขึ้นมาแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ" อวี๋ซือหยายกกล่องข้าวที่มีข้าวเหลืออยู่ขึ้นมา

เสิ่นเยวี่ยมองเธออย่างไม่เข้าใจ "คุณถือกล่องข้าวทำไม ในกระเป๋าผมเก็บกล่องข้าวเปล่าไว้ใบหนึ่งแล้ว"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างเกรงใจอยู่บ้างว่า "คุณยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ฉันแบ่งข้าวไว้ให้คุณส่วนหนึ่งในนี้ ไปถึงสถานีรถไฟตอนรอรถค่อยกินนะ"

ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเสิ่นเยวี่ย เขาบีบฝ่ามือเธอเบา ๆ อย่างมีแรง ก่อนจะพูดอย่างอารมณ์ดีว่า "อืม ไปกันเถอะ"

อวี๋ซือหยายิ้มตอบเขา "สวัสดีค่ะ เมื่อกี้ทำไมไม่เห็นคุณเลยล่ะคะ"

จูกั๋วหมิงยิ้มร่าพลางนั่งลงประจำที่นั่งคนขับและสตาร์ตเครื่องยนต์ "ผู้บังคับกองพันบอกว่าจะพาคุณมาเจอพวกเราวันอาทิตย์นี้ ใครจะไปรู้ว่าพวกคุณจะต้องรีบไปกันคืนนี้ล่ะครับ"

พอพูดถึงเรื่องต้องรีบกลับกะทันหัน อารมณ์ของอวี๋ซือหยาก็ขุ่นมัวขึ้นมาอีก เธอฝืนยิ้มที่มุมปากแล้วพูดว่า "ที่บ้านมีเรื่องด่วนน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ไว้คราวหน้าได้หยุดพักเมื่อไหร่ ยินดีต้อนรับมาเที่ยวที่บ้านเรานะ วันนี้ขอบคุณมากที่มาส่งพวกเรา"

เสิ่นเยวี่ยรู้ว่าอวี๋ซือหยากำลังร้อนใจและกระวนกระวาย จึงเหลือบมองจูกั๋วหมิงแวบหนึ่งแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย "จูกั๋วหมิง ตั้งใจขับรถ มองทางข้างหน้า"

ช่วงเวลานี้ ถนนนอกตัวเมืองไม่มีไฟทาง รอบข้างมืดสนิทไปหมด อีกทั้งถนนยังขรุขระ จูกั๋วหมิงจึงไม่กล้าวอกแวกอีก รวบรวมสมาธิทั้งหมดไปกับสภาพเส้นทางเบื้องหน้า

เสิ่นเยวี่ยโอบไหล่อวี๋ซือหยา ให้ศีรษะของเธอพิงซบลงบนไหล่ของเขา พลางกระซิบเบา ๆ "นอนพักสักหน่อยเถอะ" เพราะการเดินทางหลังจากนี้ยังต้องทนลำบากอีกยาวนาน

เกือบสามทุ่มถึงได้มาถึงสถานีรถไฟ จูกั๋วหมิงเดินไปส่งพวกเขาเข้าไปในสถานีแล้วจึงกลับไป รถไฟเที่ยวตรงไปเมืองเอกของวันนี้ออกไปแล้ว ถ้าคิดจะนั่งเที่ยวที่ยิงตรงแบบนั้นอีก ก็ต้องรอไปอีกสองวัน

อวี๋ซือหยากับเสิ่นเยวี่ยรอไม่ไหว ทั้งสองจึงตัดสินใจต่อรถเอา กลางดึกคืนนี้มีรถไฟขบวนหนึ่งวิ่งไปเมืองเอกของมณฑลข้างเคียง พอไปถึงที่นั่นก็จะมีรถไฟหลายสายให้เลือกมากขึ้น แม้จะเสียเวลาไปบ้าง แต่ตราบใดที่รถไฟไม่ล่าช้าเกินไป ก็ยังสามารถไปถึงก่อนเวลาได้สักวันหรือสองวัน

ทั้งสองทนรอจนถึงห้าทุ่ม ในที่สุดก็ได้เบียดเสียดขึ้นไปบนรถไฟ เนื่องจากไม่ใช่สถานีต้นทาง ภายในตู้โดยสารจึงแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสิ่นเยวี่ยจูงมืออวี๋ซือหยา หาที่อยู่นานสองนาน ในที่สุดก็พบที่พอจะหยั่งเท้าลงได้บริเวณฝั่งขวาของประตูตู้โดยสาร

เขาปูหนังสือพิมพ์เก่าลงบนพื้นแล้วส่งสัญญาณให้อวี๋ซือหยา "นั่งเถอะ พิงผมพักผ่อนสักหน่อย พรุ่งนี้ผมจะลองไปขอให้พนักงานประจำขบวนช่วยหาทางดู"

อวี๋ซือหยามองดูผู้โดยสารที่สะลึมสะลือหลับตาเบียดเสียดกันอยู่ตรงทางเดินแล้วพยักหน้า รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่เสิ่นเยวี่ยตามมาด้วย ไม่อย่างนั้นหากเธอต้องต่อรถลำบากลำบนคนเดียวแบบนี้ ต้องยืนติดต่อกันหลายสิบชั่วโมง แถมในใจยังพะวงเรื่องของเซียงเซียงอีก เธอคงจะทนรับไม่ไหวจริง ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากกินอาหารเช้าแล้ว เสิ่นเยวี่ยก็จัดแจงให้อวี๋ซือหยา "เธอนั่งพักตรงนี้ก่อนนะ ผมจะไปหาพนักงานประจำขบวนดูว่าพอจะหาตั๋วตู้นอนได้ไหม"

คืนนี้พวกเขายังต้องค้างคืนบนรถไฟอีกหนึ่งคืน นานขนาดนี้ เสิ่นเยวี่ยกลัวว่าอวี๋ซือหยาจะรับสภาพไม่ไหว

อวี๋ซือหยารั้งเขาไว้ "พวกเราไปด้วยกันเถอะ พอดีฉันก็มีเรื่องจะคุยกับพวกเขาเหมือนกัน"

ผ่านไปทั้งคืน อารมณ์ของอวี๋ซือหยาสงบลงมากแล้ว ตอนนี้พวกเขาอยู่บนรถไฟ เรื่องของเซียงเซียงต่อให้ร้อนใจไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้เอาเวลาช่วงนี้มาคิดทำอย่างอื่นยังดีกว่าปล่อยให้ตัวเองนั่งหงุดหงิดกับเรื่องนั้นอยู่ตลอดเวลา

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้คัดค้าน มือหนึ่งเขาหิ้วสัมภาระ อีกมือหนึ่งจูงอวี๋ซือหยา พาเธอเดินไปจนถึงห้องพักของพนักงานประจำขบวนรถ แล้วเคาะประตูเบา ๆ

พนักงานประจำขบวนเปิดประตูออกมา ขมวดคิ้วมองอวี๋ซือหยากับเสิ่นเยวี่ย "มีธุระอะไรหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยาหยิบหนังสือรับรองของตัวเองส่งให้อีกฝ่ายก่อน แล้วยิ้มพูดว่า "สวัสดีค่ะ ฉันเป็นผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอชื่ออวี๋ซือหยา ฟาร์มของเรามีความร่วมมือกับสำนักการรถไฟประจำเมืองเอกของมณฑลซี ไม่ทราบว่าคุณเคยได้ยินมาบ้างไหมคะ"

มณฑลทั้งสองอยู่ติดกัน ระยะทางใกล้กัน การไปมาหาสู่ระหว่างเมืองเอกของทั้งสองมณฑลจึงค่อนข้างบ่อย เจ้าหน้าที่ในระบบรถไฟเองก็มีการติดต่อสื่อสารและแลกเปลี่ยนงานกันอยู่เป็นประจำ พนักงานประจำขบวนรู้สึกว่าชื่อเป็ดชิงเหอคุ้นหูอยู่บ้าง แต่ก็นึกไม่ออกในทันที

เมื่อเห็นเช่นนั้น อวี๋ซือหยาจึงช่วยเตือนความจำ "บนรถไฟที่ออกจากเมืองเอกของมณฑลเรามีสินค้าเป็ดชิงเหอวางจำหน่ายอยู่ ก็คือสิ่งนี้น่ะค่ะ"

เธอล้วงหยิบไส้กรอกแฮมแท่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าส่งให้พนักงานประจำขบวน

พอพนักงานประจำขบวนเห็นไส้กรอกแฮมแท่งนี้ก็นึกออกทันที "ฉันนึกออกแล้ว ไส้กรอกแฮมของพวกเธอนี่อร่อยมากเลยนะ"

รู้จักก็คุยกันง่ายขึ้น อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ใช่แล้วค่ะ หลังจากสินค้าเป็ดชิงเหอของพวกเราเปิดตัวบนรถไฟก็ได้รับความนิยมมาก สำนักการรถไฟประจำเมืองเอกรับสมัครพนักงานใหม่รวดเดียวถึงสามร้อยกว่าคนเพื่อมาเป็นพนักงานขาย คอยขายสินค้าเป็ดชิงเหอของพวกเราบนรถไฟโดยเฉพาะ ฉันก็เลยอยากจะพบผู้นำของพวกคุณเพื่อคุยเรื่องความร่วมมือ พอจะสะดวกแนะนำให้ฉันได้รู้จักกับหัวหน้าพนักงานขบวนรถหน่อยได้ไหมคะ"

เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย พนักงานประจำขบวนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น "พวกคุณตามฉันมาเถอะค่ะ"

เธอพาอวี๋ซือหยามาพบหัวหน้าพนักงานขบวนรถแล้วแนะนำว่า "หัวหน้าคะ นี่คือผู้จัดการอวี๋แห่งฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ มณฑลซี ฟาร์มที่มีความร่วมมือกับสำนักการรถไฟประจำเมืองเอกของมณฑลซีนั่นแหละค่ะ บนรถไฟที่มาจากเมืองเอกล้วนมีเป็ดชิงเหอวางขายอยู่"

อวี๋ซือหยาถือโอกาสยิ้มทักทาย "สวัสดีค่ะหัวหน้า ฉันไหว้วานสหายเสี่ยวหลี่เพราะอยากคุยกับคุณต่อหน้า ต้องรบกวนแล้วนะคะ"

หัวหน้าพนักงานขบวนรถพยักหน้าพลางบอกให้พนักงานประจำขบวนออกไปทำงาน จากนั้นจึงเชิญอวี๋ซือหยาเข้ามาในห้องพัก "ห้องค่อนข้างแคบ ทนอึดอัดหน่อยนะ"

ห้องพักพนักงานมีเพียงเตียงเดี่ยวชิดผนังหนึ่งหลัง แคบมาก ด้านข้างมีโต๊ะเล็กๆ ยื่นออกมาอีกหนึ่งตัว ยืนกันสามคนก็เบียดเสียดเกินไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีสหายชายอยู่ด้วยอีกหนึ่งคน

เสิ่นเยวี่ยเห็นสถานการณ์เช่นนี้จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเองว่า "พวกคุณคุยกันเถอะ ผมจะออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก"

"ค่ะ" อวี๋ซือหยาพยักหน้า เดินเข้าไปในห้องพักแล้วปิดประตูลง

หัวหน้าพนักงานขบวนรถมองอวี๋ซือหยาด้วยความสงสัย "ผู้จัดการอวี๋มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันหรือคะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "หัวหน้าคงเคยได้ยินเรื่องที่พวกเราทำงานร่วมกับสำนักการรถไฟประจำเมืองเอกมาบ้างแล้วใช่ไหมคะ ความร่วมมือครั้งนี้ได้สร้างตำแหน่งงานให้สำนักการรถไฟประจำเมืองเอกมากกว่าสามร้อยตำแหน่ง ทั้งยังสร้างรายได้สุทธิเดือนละหลายหมื่นหยวน แถมยังช่วยคลี่คลายปัญหาเรื่องอาหารการกินของผู้โดยสารที่เดินทางไกลอีกด้วย ฉันเลยคิดว่า ความร่วมมือแบบนี้จะสามารถผลักดันและขยายไปยังสำนักการรถไฟแห่งอื่นได้หรือไม่ ที่แรกที่ฉันนึกถึงก็คือสำนักการรถไฟเมืองอี๋ของพวกคุณ เมืองเอกของสองมณฑลเราห่างกันเพียงสามร้อยกว่ากิโลเมตร ระยะทางไม่ไกล การคมนาคมขนส่งสะดวก และสถานีรถไฟเมืองอี๋ยังเชื่อมต่อรอบทิศทาง มีขบวนรถไฟต้นทางอยู่เป็นจำนวนมาก หากบรรลุความร่วมมือกันได้ ตำแหน่งงานที่จะสร้างขึ้นย่อมต้องมากกว่าสถานีรถไฟเมืองเอกเสียอีก หัวหน้าคิดว่าอย่างไรคะ"

หัวหน้าพนักงานขบวนรถไม่ได้คิดว่ามันเข้าท่าเลย เธอเป็นแค่หัวหน้าพนักงานประจำขบวนรถไฟขบวนหนึ่ง กับผู้นำในสำนักก็แทบไม่มีโอกาสได้พูดคุย จะไปก้าวก่ายเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร

"ผู้จัดการอวี๋ คุณหาคนผิดหรือเปล่าคะ ฉันเป็นแค่หัวหน้าพนักงานตัวเล็กๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ คุณมาคุยกับฉันคงไม่เหมาะมั้งคะ"

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หัวหน้าพนักงานขบวนรถก็ครุ่นคิด ในเมื่อเธอทำงานอยู่ในระบบนี้ ญาติมิตรในครอบครัวย่อมต้องมีคนที่ทำงานที่นี่อยู่บ้างไม่มากก็น้อย เรื่องนี้จึงเกี่ยวข้องกับปัญหาการมีงานทำของลูกหลานพนักงานโดยตรง ปัจจุบันตำแหน่งงานมีน้อย แต่คนที่รอต่อคิวจัดสรรงานมีมาก นี่เป็นปัญหาที่เกือบทุกหน่วยงานต้องเผชิญ

หากแก้ปัญหานี้ได้จริง นอกจากจะช่วยญาติมิตรได้แล้ว ยังไม่มีข้อเสียใดๆ ต่อตัวเธอเองอีกด้วย เธอทำงานเป็นหัวหน้าพนักงานขบวนรถมาหลายปี หากยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง ชาตินี้ก็คงหยุดอยู่แค่หัวหน้าพนักงาน แต่ถ้าทำให้เรื่องนี้สำเร็จขึ้นมาได้ ไม่แน่ว่าเธออาจจะได้เลื่อนขั้นขยับขึ้นไปอีกก้าว

คนเราน่ะ ใครบ้างไม่อยากเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือน อีกอย่างก็เหมือนที่อวี๋ซือหยาบอก แค่ช่วยเสนอเรื่องขึ้นไป ไม่ได้มีผลเสียอะไรต่อเธอเลยสักนิด

ทว่าอย่างไรเสียก็เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก หัวหน้าพนักงานขบวนรถจึงไม่ยอมพูดมัดตัว "ถ้าอย่างนั้นฉันจะลองรายงานเบื้องบนดูให้นะคะ ส่วนจะได้เรื่องหรือไม่ เรื่องนี้ฉันไม่กล้ารับประกันหรอกนะ"

อวี๋ซือหยายิ้มตอบ "ตกลงค่ะ ขอบคุณมากนะคะหัวหน้า เอาอย่างนี้ดีไหมคะ ฉันจะเขียนจดหมายถึงผู้นำของพวกคุณสักฉบับ ให้คุณช่วยส่งต่อขึ้นไป เพื่อแสดงถึงความจริงใจในการร่วมมือของเป็ดชิงเหอ คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

แบบนี้ยิ่งดีใหญ่ ไม่ต้องมานั่งคิดหาคำพูดเองด้วยซ้ำ หัวหน้าพนักงานขบวนรถจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย

อวี๋ซือหยากล่าวต่ออีกว่า "ฉันกับสามีรีบร้อนออกเดินทาง ซื้อได้แค่ตั๋วยืน ขอเขียนจดหมายตรงนี้ของหัวหน้าหน่อยได้ไหมคะ"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หัวหน้าพนักงานขบวนรถจะปฏิเสธได้อย่างไร เธอจึงเบี่ยงตัว หลีกที่ตรงโต๊ะเล็กๆ นั้นให้อวี๋ซือหยา

"ขอบคุณค่ะ" อวี๋ซือหยาขยับไปนั่ง ล้วงเอาเป็ดชิงเหอซองเล็กๆ สองสามซองในกระเป๋าออกมาส่งให้หัวหน้าพนักงานขบวนรถอย่างรู้จังหวะ "นี่เป็นสินค้าหลักที่โรงงานเราวางขายบนขบวนรถค่ะ หัวหน้าลองชิมดูนะคะ เผื่อว่าผู้ใหญ่ในสำนักรถไฟถามถึง จะได้บอกได้ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย"

หัวหน้าพนักงานขบวนรถรับห่อเป็ดชิงเหอซองเล็กมา "บรรจุห่อแบบนี้สะดวกดีจริงๆ เก็บได้นานกว่าอาหารที่พวกเราเตรียมไว้บนรถไฟตั้งเยอะ"

"ใช่ไหมล่ะคะ ยิ่งกลางฤดูร้อนแบบนี้ อากาศร้อนขนาดนี้ พกอะไรก็สู้พกของพวกเราไม่ได้หรอกค่ะ เก็บได้ตั้งหลายเดือน ไม่ต้องกังวลเรื่องจะเน่าเสียเลย" อวี๋ซือหยาคุยกับหัวหน้าพนักงานขบวนรถไปพลางเขียนจดหมายไปพลาง

ชั่วครู่เดียว เธอก็เขียนจดหมายเสร็จแล้วหาซองเปล่ามาใส่ไว้ ยื่นให้หัวหน้าพนักงานขบวนรถ "รบกวนด้วยนะคะ ถ้าทางสำนักรถไฟของคุณมีความสนใจ ทางเป็ดชิงเหอของเรายินดีต้อนรับพวกคุณไปเยี่ยมชมและตรวจสอบโรงงานค่ะ เอาอย่างนี้ดีไหมคะหัวหน้า เราแลกที่อยู่ติดต่อกันไว้ หากมีข่าวคราวอะไร คุณจะได้แจ้งฉันได้ คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

หัวหน้าพนักงานขบวนรถไม่มีข้อขัดข้อง ทั้งสองฝ่ายจึงแลกเปลี่ยนที่อยู่ติดต่อกัน อวี๋ซือหยายังทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของร้านจำหน่ายสาขาสองไว้ให้อีกด้วย เพื่อที่ว่าหากมีเรื่องด่วนจะได้โทรหาเธอได้

หลังผ่านการพูดคุยครั้งนี้ ทั้งสองคนก็เริ่มสนิทสนมคุ้นเคยกันอย่างเป็นธรรมชาติ

หัวหน้าพนักงานขบวนรถยังหยิบขนมกินเล่นที่พกติดตัวออกมาเลี้ยงอวี๋ซือหยา และถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "ผู้จัดการอวี๋เดินทางไปไหนมาหรือคะ"

อวี๋ซือหยายิ้มตอบ "สามีฉันเป็นทหารอยู่ทางใต้ค่ะ ฉันไปเยี่ยมญาติมา พอดีที่บ้านเกิดเรื่องกะทันหันเลยโทรตามให้รีบกลับ รถไฟขบวนที่ตรงไปยังเมืองเอกของเราต้องรออีกตั้งสองวัน เวลาไม่ทันการณ์ ก็เลยจำต้องเดินทางต่อรถเอาน่ะค่ะ"

"อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะถึงซื้อตั๋วนั่งไม่ได้ เอาแบบนี้แล้วกัน ห้องพักพนักงานขบวนรถของเรายังมีว่างอยู่อีกห้องหนึ่ง เดี๋ยวฉันจัดแจงให้ พวกคุณสองสามีภรรยาเข้าไปเบียดๆ กันหน่อยแล้วกันนะคะ" หัวหน้าพนักงานขบวนรถพูดอย่างอารมณ์ดีและมีไมตรี เมื่อมีความตั้งใจที่จะร่วมมือกัน เธอย่อมอ่อนน้อมเกรงใจอวี๋ซือหยาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีพลางกล่าว "ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงต้องยืนกันอีกตั้งสิบยี่สิบชั่วโมง"

ต่อมา หัวหน้าพนักงานขบวนรถยังมีงานต้องทำ จึงเรียกพนักงานคนหนึ่งพาพวกเขาไปยังห้องพักพนักงานขบวนรถห้องนั้น ที่นั่นคับแคบมาก ขนาดพอๆ กับห้องพักของหัวหน้าพนักงานขบวนรถ แต่การมีที่ให้พักผ่อนก็นับว่าดียิ่งแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นพื้นที่ส่วนตัวอีกด้วย

เสิ่นเยวี่ยวางสัมภาระลง จากนั้นก็ยื่นกระติกน้ำทหารส่งให้อวี๋ซือหยา "ดื่มน้ำก่อนนะ เธอเก่งจริงๆ นั่งรถไฟมาตั้งหลายหน นี่เป็นครั้งแรกที่พี่ได้นั่งในห้องพักพนักงานขบวนรถ วันนี้ได้พึ่งใบบุญภรรยาแท้ๆ"

อวี๋ซือหยาดื่มน้ำเสร็จก็ส่งกระติกน้ำคืนให้เขา "ฉันเองก็คิดไม่ถึงว่าหัวหน้าพนักงานขบวนรถจะคุยง่ายขนาดนี้ ห้องพักนี้สบายกว่าตู้นอนเสียอีกค่ะ"

ตู้นอนรอบทิศทั้งบนล่างซ้ายขวามีทั้งคนนอนกรน คนเดินไปมา หากเจอเด็กเล็กที่ไม่รู้ความเข้า ร้องไห้กระจองอแงขึ้นมาได้ตลอดเวลา ก็ยิ่งไม่ต้องคิดจะนอนหลับให้สบายเลย

เสิ่นเยวี่ยเองก็พอใจกับห้องพักนี้มาก ในที่สุดเขาก็ได้อยู่ตามลำพังกับภรรยาสักที

เขานั่งลงข้างเตียง มองรอยคล้ำใต้ตาของอวี๋ซือหยาแล้วกุมมือเธอไว้ "เมื่อคืนพักผ่อนไม่เต็มที่ นอนสักหน่อยเถอะ ถึงเวลาอาหารแล้วพี่จะปลุก"

"แล้วพี่ล่ะคะ เอาเป็นว่าพี่นอนพักสักหน่อยก่อนดีกว่า ฉันยังไม่ค่อยง่วงเลย!" ในใจอวี๋ซือหยายังมีเรื่องกังวล อีกทั้งตอนนี้แสงข้างนอกยังสว่างจ้า เธอข่มตานอนไม่ลงจริงๆ

เสิ่นเยวี่ยเห็นว่าเธอไม่อยากนอนจริงๆ จึงไม่ฝืน เขาดึงมือเธอไว้แล้วเอ่ยถาม "พี่ยังไม่ง่วงเหมือนกัน เล่ามาซิ เธอไปหว่านล้อมหัวหน้าพนักงานขบวนรถยังไง ถึงยอมหาที่ทางดีๆ แบบนี้ให้พวกเราได้"

"ฉันไม่ได้ไปหว่านล้อมอะไรสักหน่อย หัวหน้าพนักงานขบวนรถเขาเป็นฝ่ายหาที่ให้พวกเราเองต่างหากค่ะ" อวี๋ซือหยาเล่าเรื่องราวการพูดคุยคร่าวๆ ให้ฟัง เธอส่งสัญญาณเป็นนัยไปตั้งหลายหน ขอเพียงหัวหน้าพนักงานขบวนรถพอจะรู้ประสาโลกอยู่บ้าง ย่อมต้องยอมผูกมิตรเอื้อน้ำใจให้เธออย่างแน่นอน

เสิ่นเยวี่ยฟังแล้วก็บีบนิ้วมือของอวี๋ซือหยา เอ่ยด้วยความภาคภูมิใจว่า "ภรรยาของพี่เก่งจริงๆ ไม่ต้องทำอะไรเลยก็มีคนหาที่นั่งให้อย่างเต็มใจ แล้วหลังจากนี้พวกเธอจะต้องร่วมมือกับสำนักรถไฟเมืองอี๋เลยไหม"

อวี๋ซือหยานวดหว่างคิ้วเบาๆ "จะไปเร็วขนาดนั้นได้ยังไงคะ จดหมายฉบับนี้ผู้นำจะได้อ่านเมื่อไหร่ยังเป็นเครื่องหมายคำถามอยู่เลย แต่ก็ไม่รีบหรอกค่ะ ถือว่าปูทางไว้ก่อน ตอนนี้กำลังการผลิตของพวกเรายังส่งไม่ทัน ค่อยเป็นค่อยไปก็ไม่ใช่เรื่องแย่ แน่นอนว่าถ้าสำเร็จได้ก็ดีที่สุด นี่นับเป็นก้าวแรกที่เป็ดชิงเหอของพวกเราจะได้ก้าวออกไปนอกมณฑลซี"

สถานีรถไฟเมืองอี๋ไม่ได้ด้อยไปกว่าสถานีรถไฟเมืองเอกเลย อีกทั้งยังเป็นชุมทางการคมนาคมที่สำคัญ หากสามารถคว้าสำนักการรถไฟแห่งนี้มาได้ ย่อมส่งผลอย่างยิ่งต่อการพัฒนาแบบก้าวกระโดดของฟาร์มเพาะเลี้ยง

เสิ่นเยวี่ยรู้สึกว่ายากนักที่ทั้งสองจะได้มีโอกาสนั่งคุยกันดีๆ แบบนี้ จึงเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า "เล่าเรื่องงานของเธอให้พี่ฟังหน่อยสิ พี่อยากรู้จักเธอให้มากขึ้น"

นี่จะให้เธอยกยอตัวเองสินะ อวี๋ซือหยารู้สึกขวยเขินอยู่บ้าง แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ให้กำลังใจของเสิ่นเยวี่ย เธอจึงค่อยๆ เอ่ยปากเล่า

เมื่อถึงตัวอำเภอ พวกเขาก็ตรงไปพบหลัวหยวนเฉาสหายร่วมรบของเสิ่นเยวี่ยเป็นอันดับแรก

หลัวหยวนเฉามองทั้งสองด้วยความประหลาดใจ "เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ต้องห่วงนะ ควบคุมตัวไว้หมดแล้ว ขังอยู่ข้างใน พวกนายจะเข้าไปดูหน่อยไหม"

อวี๋ซือหยาไม่คิดจะสนใจเศษสวะพรรค์นั้น "ไม่ต้องหรอกค่ะ หัวหน้าทีมหลัว เรื่องที่มันพยายามจะใช้กำลังข่มเหงน้องสาวของฉันนี่ หลักฐานมัดแน่นใช่ไหมคะ"

"มัดแน่น พยานบุคคลเพียบพร้อมเลยล่ะ ติดก็แต่เรื่องนี้ฝ่ายโน้นกลับไม่คิดว่าเป็นปัญหา ยังเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วข้างนอกอีก" หลัวหยวนเฉารู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง "ประเด็นสำคัญคือ คนบ้านเธอ แล้วก็คนบ้านเถียนจงจื้อพากันมาร้องเรียน บอกว่าน้องสาวเธอกำลังจะแต่งให้เขา สองบ้านหมั้นหมายตกลงกันไว้ตั้งนานแล้ว ไม่นับเป็นการทำตัวอันธพาล ถ้าทั้งสองฝ่ายตบแต่งกัน แล้วยืนกรานหัวชนฝาว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ทางเราก็ไม่อาจกักตัวคนไว้ได้ตลอด"

เรื่องนี้มันยากลำบากก็ตรงนี้ พยายามข่มขืน แต่ครอบครัวไม่เอาความ ซ้ำยังดึงดันว่าหมั้นหมายกันแล้ว เป็นแค่ผัวเมียมีปากเสียงกัน สำหรับ "เรื่องในบ้าน" แบบนี้ เจ้าหน้าที่ผู้ทำคดีก็ลำบากใจที่จะยื่นมือเข้าไปยุ่งจริงๆ

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ขอบคุณค่ะหัวหน้าทีมหลัว จริงสิคะ อวี๋... อวี๋ต้าชิ่งถูกขังไว้ด้วยหรือเปล่าคะ"

"ขังไว้แล้ว คนบ้านเธอ... เขาเพิ่งรับเงินสินสอดจากอีกฝ่ายมาสามสิบหยวน ซึ่งเท่ากับราคาทั่วไปในท้องถิ่นเรา ยังนับว่าเป็นการค้ามนุษย์ไม่ได้ เกรงว่าจะขังเขาได้ไม่กี่วัน" หลัวหยวนเฉาอธิบายให้อวี๋ซือหยาฟังอย่างชัดเจน สิ่งที่ช่วยได้เขาย่อมช่วยแน่นอน แต่เมื่อไม่มีหลักฐาน เขาก็ไม่อาจทำผิดกฎหมายด้วยการกักตัวคนไว้เรื่อยๆ แม้ว่าการกระทำของอวี๋ต้าชิ่งจะน่าสะอิดสะเอียนมากก็ตาม

อวี๋ซือหยาได้ยินแล้วก็รู้สึกแปลกใจยิ่งนัก อวี๋ต้าชิ่งกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ในเมื่อไม่ได้ละโมบเงินสินสอด แล้วทำไมถึงยังคิดจะยกเซียงเซียงให้เศษสวะพรรค์นั้นอีก

หลัวหยวนเฉาช่วยทำถึงขนาดนี้ได้ อวี๋ซือหยาก็รู้สึกซาบซึ้งใจมากแล้ว ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ "ขอบคุณค่ะหัวหน้าทีมหลัว ในเมื่อไม่ใช่การค้ามนุษย์ คุณก็ปล่อยพวกเขาไปเถอะค่ะ"

ส่วนเรื่องละเมิดสิทธิเสรีภาพในการแต่งงาน แม้จะบอกว่าไม่ถูกต้องตามกฎหมาย เป็นเรื่องผิดกฎหมาย แต่ก็ไม่มีข้อบัญญัติใดที่ใช้ลงโทษเรื่องพรรค์นี้ได้เลย อวี๋ซือหยาใช้ชีวิตมาสองชาติภพก็ยังไม่เคยได้ยินว่ามีพ่อแม่คนไหนต้องติดคุกเพราะเรื่องนี้ อย่างมากก็แค่ไกล่เกลี่ยประนีประนอมเท่านั้น

การไกล่เกลี่ยแบบนี้มันจะมีประโยชน์อะไร

เสิ่นเยวี่ยดูออกว่าอวี๋ซือหยากำลังโกรธมาก จึงตบหลังมือเธอเบาๆ แล้วเอ่ยกับหลัวหยวนเฉาว่า "ครั้งนี้ขอบใจนายมากนะ ไว้ว่างๆ ฉันจะเลี้ยงข้าวนายสักมื้อ ตอนนี้พวกเราคงต้องรีบกลับไปก่อน"

หลัวหยวนเฉาก็รู้ว่าพวกเขากำลังร้อนใจที่จะกลับไปแก้ปัญหา จึงไม่ได้รั้งไว้ "อืม พี่น้องกันจะเกรงใจอะไรกันล่ะ นายก็ช่วยปลอบน้องสะใภ้หน่อย รีบจัดการเรื่องนี้ให้จบโดยเร็วเถอะ ปล่อยยืดเยื้อต่อไปจะไม่เป็นผลดีต่อเด็กสาว"

เสิ่นเยวี่ยก็เข้าใจจุดนี้เป็นอย่างดี ชนบทห่างไกลมีค่านิยมที่อนุรักษนิยม เรื่องนี้ต้องถูกซุบซิบนินทากันจนกระฉ่อนไปทั่วแล้วแน่ ยิ่งยืดเวลาออกไปอีกวัน ก็ยิ่งเป็นการทำร้ายอวี๋เซียงเซียงเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

ทั้งสองคนอาศัยติดรถคันอื่นกลับมา ถึงฟาร์มเพาะเลี้ยงก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว

เสี่ยวหลี่เห็นอวี๋ซือหยากลับมาก็เอ่ยด้วยความรู้สึกผิดว่า "ขอโทษด้วยครับผู้จัดการอวี๋ ผมดูแลน้องสาวของคุณได้ไม่ดีเอง"

อวี๋ซือหยาขยับศีรษะปฏิเสธ "เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเธอกันล่ะ ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องกับเศษสวะแบบนี้ขึ้น อย่าเอาทุกอย่างมากดดันตัวเองเลย สรุปแล้วเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ เล่าให้ฉันฟังก่อนสิ"

อวี๋ซือหยาไม่อยากไปซักถามเอากับอวี๋เซียงเซียง เรื่องแบบนี้แค่เอ่ยถึงก็เป็นการทำร้ายจิตใจของเด็กสาวแล้ว

เสี่ยวหลี่นวดขมับพลางเล่า "ห้าวันก่อนครับ น้องสาวของคุณ เซียงเซียงกับหงอิงมาเรียนหนังสือด้วยกันตามปกติ พอพลบค่ำก็แยกย้ายกันกลับ พอถึงทางแยกสองคนก็แยกกันไป ทางกลับหมู่บ้านตระกูลอวี๋ของเซียงเซียงต้องผ่านทางบนเขาที่ไม่มีบ้านคน ไอ้สารเลวเถียนจงจื้อนั่นก็ไปดักรอเซียงเซียงอยู่ที่นั่น มัน...ผลักเธอเข้าไปในไร่ข้าวโพด โชคดีที่ท่านผู้เฒ่าหยางเดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี เลยคว้าจอบฟาดไอ้เถียนจงจื้อ ไอ้เศษสวะนั่นถึงได้ตกใจวิ่งหนีไปครับ"

อวี๋ซือหยาได้ยินถึงตรงนี้ก็รู้สึกโล่งใจเป็นล้นพ้น เคราะห์ดีที่ไอ้สารเลวนั่นยังไม่ทันทำอะไรสำเร็จ แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขากลับจะให้เซียงเซียงแต่งงานกับคนพรรค์นั้นเนี่ยนะ ในสมองคิดอะไรกันอยู่?

แม้อวี๋ซือหยาจะรู้สึกเหลือเชื่อ แต่พอนึกถึงว่าอีกหลายสิบปีให้หลัง แม้ข่าวสารจะแพร่กระจายไปรวดเร็วและสังคมเปิดกว้างมีอารยธรรมขึ้นมากแล้ว ก็ยังมีคนที่ยกลูกสาวให้แต่งงานกับคนร้ายข่มขืนอยู่ไม่ใช่หรือไง คนที่ยึดติดกับความคิดชายเป็นใหญ่อย่างอวี๋ต้าชิ่ง กับคนที่เชิดชูคุณธรรมหญิงจนขึ้นสมองอย่างหูกุ้ยฮวา จะทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"ไอ้เถียนจงจื้อนี่เป็นคนยังไง ทำไมถึงมาจ้องเล่นงานเซียงเซียงได้ล่ะ" อวี๋ซือหยาซักต่อ

เสี่ยวหลี่ยิ้มเจื่อนแล้วตอบว่า "เป็นลูกชายคนเล็กของบ้านตระกูลเถียน อยู่กองพลการผลิตอวี้หลินครับ พ่อเขาเป็นนักบัญชีของกองพลการผลิต ได้ยินว่าไอ้หมอนี่ไม่เอาถ่าน ชอบไปยุ่งกับแม่ม่ายในหมู่บ้าน แล้วยังชอบลวนลามพวกสะใภ้สาวๆ กับพวกเด็กสาวไปทั่ว แต่ก็ถูกพ่อมันกดเรื่องเอาไว้หมด มีคนบอกว่าตั้งแต่ปีก่อนมันก็หมายตาเซียงเซียงไว้แล้ว ตอนที่เซียงเซียงเรียนจบมัธยมต้น บ้านนั้นเคยส่งคนมาสู่ขอกับทางบ้านคุณ แต่เพราะคุณส่งเซียงเซียงไปเรียนต่อในอำเภอ เรื่องนี้ถึงได้เงียบไปครับ"

เสี่ยวหลี่ไม่ได้ลงลึกมากนัก แต่อวี๋ซือหยาก็เข้าใจ ที่แท้เรื่องนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้น ไอ้สารเลวนี่จ้องเซียงเซียงมาตั้งนานแล้ว พอใช้วิธีตรงๆ ไม่ได้ก็เลยเล่นไม้นวมลอบกัด เพราะเธอไม่ชอบขี้หน้าบ้านตระกูลอวี๋ เลยแทบไม่เคยกลับไป จึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนและไม่ได้ระวังตัวไว้เลย

เสี่ยวหลี่เล่าต่อ "หลังจากที่ท่านผู้เฒ่าหยางช่วยเซียงเซียงไว้ เธอก็กอดกระเป๋านักเรียนร้องไห้วิ่งกลับบ้านไป คนในคอมมูนที่เลิกงานเดินสวนกันเห็นเข้า เรื่องมันก็เลยแพร่ออกไป พอวันรุ่งขึ้น พ่อ...พ่อแม่ของคุณก็ขังเซียงเซียงไว้ในบ้าน แล้วไปคุยเรื่องแต่งงานกับบ้านตระกูลเถียน หงอิงไปรอที่ฟาร์ม รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นเซียงเซียงมา พอถึงเที่ยงยังไม่เห็นมาอีก เธอเลยวิ่งไปตามที่บ้านคุณถึงได้รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้น เลยรีบกลับมาบอกผมครับ"

"ผมไปทวงคนถึงที่บ้านคุณ บอกให้พ่อแม่คุณอย่าเพิ่งทำแบบนี้ ให้รอคุณกลับมาก่อนค่อยคุยกัน พวกเขาไม่ยอม แล้วยังบอก...บอกว่าเซียงเซียงเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ถ้าผมไม่รังเกียจ แล้วอยากจะช่วยขนาดนั้น ก็ให้ผมแต่งงานกับเซียงเซียงไปเลยสิ..."

เล่ามาถึงตรงนี้ เสี่ยวหลี่ก็แทบจะพูดต่อไม่ออก เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าบ้านเดิมของผู้จัดการอวี๋จะหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้ คำพูดพรรค์นั้นยังกล้าพูดออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องบอกให้ผู้จัดการอวี๋เข้าใจสถานการณ์ ดีกว่าปล่อยให้เธอถูกปิดหูปิดตา

อวี๋ซือหยาไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเกือบดึงเสี่ยวหลี่เข้ามาพัวพันด้วย เธอแค่นยิ้มเจื่อนพลางเอ่ย "ขอโทษนะที่ทำให้เธอพลอยเดือดร้อนไปด้วย เล่าต่อเถอะ ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้สันดานพวกนั้นดี"

เรื่องที่เหลือเสี่ยวหลี่จึงเล่ารวบรัดขึ้น "ผมไม่ได้ตอบตกลง จากนั้นพวกเขาก็บอกว่าเป็นเรื่องในครอบครัว อย่าให้ผมมาทำลายอนาคตของเซียงเซียง แล้วก็ไล่พวกเราออกมา ผมเลยไปหาหัวหน้าแผนกโจวกับเลขาฯ หวัง แต่พวกเขาก็ทำได้แค่ช่วยไกล่เกลี่ย ในเมื่อพ่อแม่คุณไม่ยอม พวกเขาก็หมดปัญญาเหมือนกัน จนปัญญาจริงๆ หงอิงถึงได้เสนอให้โทรศัพท์ไปหาพวกคุณครับ"

พูดถึงหงอิง หงอิงก็มาถึงพอดี

อวี๋ซือหยาตบหลังเธอเบาๆ "ไม่ต้องร้องแล้วนะ พี่กับพี่ชายเธอกลับมาแล้ว ไม่มีทางยอมให้เซียงเซียงต้องแต่งงานเด็ดขาด พวกเธอยังต้องเรียนหนังสือเข้ามหาวิทยาลัยด้วยกัน ออกไปทำงาน และเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสังคมนะ"

เสิ่นหงอิงใจชื้นขึ้นมาบ้าง "ค่ะ หนูเชื่อพี่สะใภ้"

อวี๋ซือหยาประคองเธอให้ลุกขึ้น มองดูดวงตาที่บวมเป่งจนแทบจะปิดสนิท คาดว่าตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นมา เธอคงจะร้องไห้มาตลอดทาง ลำบากเด็กสาวตัวแค่นี้จริงๆ

"เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว กลับบ้านไปรอพวกเราเถอะนะ พี่กับพี่ชายเธอจะไปรับตัวเซียงเซียงกลับมาเอง" อวี๋ซือหยาเอ่ยปลอบใจเธอ

สิ่งสำคัญเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือต้องพาอวี๋เซียงเซียงหลุดพ้นจากปลักโคลนเน่าเหม็นของบ้านตระกูลอวี๋ให้ได้ ส่วนการจะจัดการกับเศษสวะพวกนั้น ยังมีเวลาอีกถมเถ

เสิ่นหงอิงพยักหน้าหงึกๆ อย่างแรงแล้วลุกขึ้นยืนพลางพูด "พี่สะใภ้ ฉันไปด้วย ฉันจะไปรับตัวเซียงเซียง"

ประเดี๋ยวคงต้องมีเรื่องเอะอะโวยวายกันจนดูไม่จืด เสิ่นหงอิงเป็นคนขลาดกลัว อวี๋ซือหยาจึงลังเลอยู่บ้างว่าจะพาเธอไปด้วยดีหรือไม่

เสิ่นเยวี่ยเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า "พาเธอไปด้วยเถอะ โตเป็นสาวแล้ว ถึงเวลาต้องเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้บ้าง พวกเราไม่มีใครปกป้องเธอไปได้ตลอดชีวิตหรอก หงอิง เธอโตขึ้นแล้ว เรื่องนี้เธอทำได้ดีมาก เซียงเซียงเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ ตอนนี้เธอต้องการเธอ การที่เธอกล้าลุกขึ้นมาช่วย พี่ดีใจมาก ไปกันเถอะ"

เสิ่นหงอิงสบสายตาอันปลาบปลื้มใจของพี่ชายก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา เธอสูดน้ำมูกแล้วพยักหน้าหนักแน่น "ค่ะ"

อวี๋ซือหยาคิดดูก็เห็นว่ามีเหตุผล "งั้นพวกเราสามคนไปรับเซียงเซียงกลับบ้านกัน"

ต่อไปที่ใดที่มีเธออยู่ ที่นั่นก็คือบ้านของเซียงเซียง ที่โสมมเน่าเหม็นอย่างบ้านตระกูลอวี๋ ชั่วชีวิตที่เหลือก็ไม่ต้องกลับไปเหยียบอีก

เสี่ยวหลี่ลุกขึ้นยืนตามแล้วพูดว่า "พี่ชายคุณ รวมทั้งพวกบรรดาลุงๆ น้าๆ อาๆ ของคุณก็อยู่กันพร้อมหน้า มีแค่พวกคุณสามคนเกรงว่าจะไม่เหมาะนะ หรือจะเรียกคนงานในโรงงานไปด้วยสักสองสามคนดี?"

อวี๋ซือหยาปฏิเสธพลางส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก เราไปพูดจาด้วยเหตุผล ไม่ได้จะไปตีกัน เรียกคนงานไปทำไมล่ะ เดี๋ยวจะหาว่าฉันใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงคนอื่น"

เสี่ยวหลี่ยังคงไม่ค่อยวางใจ "งั้นผมไปกับพวกคุณด้วยดีกว่า"

"ไม่ต้องหรอก คุณเฝ้าโรงงานไว้ให้ดีก็พอ นี่เป็นเรื่องส่วนตัว พวกเราจัดการกันเองได้" อวี๋ซือหยายังคงปฏิเสธ

เสี่ยวหลี่จึงได้แต่จำยอม ทว่าพอลับหลังอวี๋ซือหยาเดินออกไปแล้ว เขาก็ยังวางใจไม่ลงอยู่ดี จึงรีบสั่งคนไปแจ้งหัวหน้าแผนกโจวทันที

เสี่ยวหลี่พูดไม่ผิดจริงๆ คนตระกูลอวี๋อยู่กันเพียบ ทั้งลุง ป้า น้า อา ลุงฝั่งแม่และน้าสาวก็มากันครบ ด้านในบ้านยังมีเสียงร้องไห้ของหูกุ้ยฮวาดังแว่วออกมา

พอเห็นอวี๋ซือหยากับอีกสองคนปรากฏตัว ทุกคนต่างก็พากันเงียบกริบลงพร้อมกัน ผ่านไปเนิ่นนาน อาเหรองตระกูลอวี๋ถึงได้สติเป็นคนแรก เขารีบเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น "ซือหยา หลานไม่ได้ไปเยี่ยมญาติที่กองทัพหรอกเหรอ ทำไมหลานเขยถึงกลับมาพร้อมกับหลานได้ล่ะ รีบเข้ามาสิ ข้างนอกมันร้อน เข้ามาดื่มน้ำชาในบ้านก่อน"

อวี๋ซือหยาไม่อยากจะสนใจเขา เธอเดินผ่านกลุ่มคนพวกนั้นไปหน้าห้องของอวี๋เซียงเซียงโดยตรง แล้วก็เห็นแม่กุญแจคล้องล็อกไว้อยู่

เธอหันกลับไปกวาดตามองพวก "ผู้หลักผู้ใหญ่" ที่มีสีหน้าแตกต่างกันเหล่านั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นเรียบๆ ว่า "ลูกกุญแจล่ะ?"

ไม่มีใครปริปากพูด แม้อวี๋ซือหยาจะเป็นรุ่นลูกหลานและอายุน้อย แต่ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเวลานี้เลขาธิการพรรคประจำคอมมูนและพวกผู้นำในอำเภอยังต้องปฏิบัติต่อเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ในสายตาของคนชนบท เธอคือกรรมการระดับสูงที่มีอนาคตก้าวหน้าที่สุด ทุกคนจึงมีความเกรงกลัวต่อเธออยู่ลึกๆ ตามสัญชาตญาณ ไม่กล้าทำให้เธอขุ่นเคือง แม้ในใจจะมีความเห็นขัดแย้งแค่ไหน ก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมารับหน้าเสื่อ

เมื่อเห็นไม่มีใครส่งเสียง อวี๋ซือหยาจึงขึ้นเสียงดัง

เซียงเซียงที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงของเธอ ก็รีบวิ่งมาเกาะประตูทันทีแล้วพูดว่า "พี่จ๋า พี่ ฉันไม่แต่งกับไอ้สารเลวนั่นนะ ฉันไม่แต่ง พี่ช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อกับแม่ที..."

อวี๋ซือหยาได้ยินเสียงร้องไห้แหบแห้งของน้องสาว ก็รู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน จึงเอ่ยเสียงนุ่ม "วางใจเถอะ พี่กลับมาแล้ว เดี๋ยวพี่จะพาเธอไป ไม่มีใครบังคับให้เธอทำเรื่องที่ไม่เต็มใจได้ทั้งนั้น"

พวกผู้ใหญ่หลายคนได้ยินเช่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที พวกเขาไม่กล้าว่าอวี๋ซือหยา อาสะใภ้รองอวี๋จึงหันไปด่าอวี๋เซียงเซียงเสียงดัง "นังเด็กบ้า ทำขายหน้าตระกูลอวี๋ของเรา ถ้าแกไม่แต่งกับเถียนจงจื้อแล้วคิดจะแต่งกับใคร แกดูสิตอนนี้ชาวบ้านสิบลี้แปดหมู่บ้านลือกันน่าเกลียดขนาดไหน

"คุณว่าใครหน้าด้าน พูดอีกทีสิ!" อวี๋ซือหยาเดินไปข้างอาสะใภ้รอง มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา น่าขันนัก คนข่มขืนไม่น่าอับอาย เหยื่อกลับกลายเป็นตัวเสนียดจัญไร นี่มันตรรกะอะไรกัน

อาสะใภ้รองอวี๋ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เริ่มกลัวอวี๋ซือหยาที่กำลังเดือดดาล "ฉัน... ฉัน... พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ช่วยเตือนสติซือหยาหน่อยสิ พวกเราหวังดีกับเซียงเซียงทั้งนั้น ซือหยาไม่ซาบซึ้งก็ช่างเถอะ ยังมาพูดจาแบบนี้อีก..."

หูกุ้ยฮวาที่ใบหน้าซูบเซียวร้องไห้วิ่งเข้ามา หมายจะโผเข้ากอดอวี๋ซือหยา ทว่าอวี๋ซือหยากลับเบี่ยงตัวหลบ ทำให้นางกอดได้เพียงความว่างเปล่า

"ซือหยา... แก แกก็โทษแม่ด้วยเหรอ แม่เองก็หวังดีกับเซียงเซียงนะ ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดแล้วว่าแกไม่บริสุทธิ์ วันหน้าใครจะกล้าแต่งด้วย ถ้าไม่แต่งกับเถียนจงจื้อ วันหน้าแกก็ต้องอยู่เป็นสาวทึนทึกคาบ้าน แม่กับพ่อของแกทำไปก็เพื่อเซียงเซียงทั้งนั้น แกดูสิตอนนี้คนในหมู่บ้านพูดจาน่าเกลียดกันแค่ไหน รอให้เซียงเซียงแต่งออกไป คนพวกนี้ก็จะไม่พูดกันแล้ว" หูกุ้ยฮวาร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

หวังดีกับลูกสาว ก็เลยจะยกลูกสาวให้แต่งงานกับผู้ชายที่พยายามข่มขืนเธอเนี่ยนะ?

นี่มันตรรกะอะไรกัน อวี๋ซือหยารู้สึกเวทนาอย่างสุดซึ้ง ทั้งที่ปลดปล่อยมาตั้งหลายปีแล้ว แต่ความคิดของคนจำนวนมากยังคงหยุดนิ่งอยู่ในศตวรรษก่อน หน้าตาทางสังคมของพวกเขามีความสำคัญกว่าความสุขและชีวิตครึ่งหลังของลูกสาวมากนัก

อวี๋ซือหยารู้อยู่แต่แรกแล้วว่าความคิดความอ่านของเธอกับหูกุ้ยฮวาห่างกันลึกยิ่งกว่าร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา สื่อสารกันไม่รู้เรื่องโดยสิ้นเชิง และเธอจะไม่พยายามเปลี่ยนค่านิยมฝังหัวทั้งชีวิตของอีกฝ่ายด้วย นั่นมันเสียเวลาเปล่า

"ไม่ต้องให้แม่มายุ่ง ต่อไปนี้เซียงเซียงจะไปอยู่กับฉัน จะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว เธอจะแต่งงานหรือจะทำงาน ก็ไม่เกี่ยวกับพวกคุณทั้งนั้น!" อวี๋ซือหยาพูดจบก็กวาดตามองรอบด้าน มองหาของที่จะเอามาทุบแม่กุญแจ

เสิ่นเยวี่ยเห็นท่าทางของเธอก็เข้าใจทันทีว่าเธอคิดจะทำอะไร เขาเดินไปหยิบจอบตรงมุมกำแพงมาแล้วบอกว่า "ผมทำเอง"

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ "ส่งมาให้ฉัน ฉันทำเอง"

เสิ่นเยวี่ยมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยหลังไปสองก้าว ยื่นจอบให้เธอ แล้วกำชับอย่างใส่ใจ "ระวังหน่อย อย่าให้โดนเท้าตัวเองล่ะ"

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยาถือจอบเดินตรงไปที่หน้าประตู คนของตระกูลอวี๋และตระกูลหูถึงเพิ่งกระจ่างว่าอวี๋ซือหยาจะทำอะไร ต่างพากันอึ้งงัน ทุกคนหันขวับไปมองหูกุ้ยฮวาเป็นตาเดียว

อวี๋ซือหยาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอยกจอบขึ้นแล้วฟาดลงบนแม่กุญแจอย่างแรง เหล็กปะทะกันจนสะเก็ดไฟกระเด็นวาบ

หูกุ้ยฮวาสะดุ้งตกใจ พอเห็นว่าแม่กุญแจยังไม่พังก็ถอนหายใจโล่งอก รีบตะโกนเข้าไปในบ้าน "กั๋วฮุย เหม่ยลี่ พวกแก พวกแกออกมาเกลี้ยกล่อมซือหยาหน่อยสิ ฉันมันเวรกรรมอะไรอย่างนี้ ทั้งชีวิตทำเพื่อลูก แต่พวกแกกลับไม่เห็นความหวังดีของฉันเลยสักคน"

เมื่อถูกแม่เรียกชื่อ อวี๋กั๋วฮุยก็หลบไม่ได้อีก เขาถูมือแล้ววิ่งออกมา โผล่มาตรงหน้าอวี๋ซือหยา "ซือหยา เธอหยุดมือเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนี้คนในหมู่บ้านพูดจากันน่าเกลียดแค่ไหน ถ้าเธอไม่ยอมให้เซียงเซียงแต่งงาน วันหน้าเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในหมู่บ้านนี้ได้อีก"

อวี๋ซือหยาหันกลับไปตวัดสายตามองเขา ยิ้มเยาะ "อย่างนั้นเหรอ แกจะให้เธอแต่งกับใคร เถียนจงจื้อยังไม่รู้เลยว่าจะโดนตัดสินจำคุกกี่ปี พวกแกกะจะให้เซียงเซียงไปอยู่เป็นม่ายทั้งที่ผัวยังไม่ตายที่บ้านตระกูลเถียนไปครึ่งค่อนชีวิตหรือไง"

หมายความว่ายังไง อวี๋กั๋วฮุยอ้าปากค้าง กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง อวี๋ซือหยาก็เหวี่ยงจอบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ คมจอบเล็งตรงไปที่แม่กุญแจ เสียงดังผัวะ แม่กุญแจพังยับกระเด็นหลุด ประตูไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเปิดอ้าออกตามกัน แสงแดดสาดส่องเข้าไปในห้องอันมืดทึบที่ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันมาหลายวัน