ตอนที่ 96 ความทุกข์ใจกลางดึกของเสิ่นเยวี่ย

ราตรีมืดมิดดั่งผืนม่านสีดำทึบคลี่คลุมไปทั่วทุกทิศ บนฟ้าไร้ดาวแม้แต่ดวงเดียว บรรยากาศมืดทะมึน มีเพียงประกายไฟสีแดงก่ำจุดหนึ่งที่สว่างวาบและเลือนหายสลับกันไปในความมืด

ทันใดนั้น แสงไฟฉายลำหนึ่งก็ส่องวูบเข้ามา

เสิ่นเยวี่ยยกมือขึ้นบังแสงจ้าที่สาดเข้ามาอย่างกะทันหัน หรี่ตามองผู้มาเยือน

เมื่อเจิ้งฉางเซิ่งมองเห็นชัดเจนว่าเป็นเขา จึงดับไฟฉาย เดินเข้ามาพลางเอ่ยขึ้น "ฉันก็นึกว่าใครที่ไหน ดึกดื่นค่อนคืนไม่หลับไม่นอนมายืนสูบบุหรี่อยู่ใต้ตึก กลิ่นบุหรี่คลุ้งขนาดนี้ นายสูบไปกี่มวนแล้วเนี่ย"

เสิ่นเยวี่ยกดปลายบุหรี่ลงกับลำต้นของต้นไม้ตรงหน้า ดับไฟจนมอดสนิท แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "นายมาทำไม"

เจิ้งฉางเซิ่งไม่ตอบ แต่กลับใช้สายตามองสำรวจร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่ในความมืดอย่างจับผิด "ทะเลาะกับน้องสะใภ้มาหรือไง"

เสิ่นเยวี่ยไม่อยากเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง เขาล้วงซองบุหรี่ออกมา ดึงบุหรี่มวนหนึ่งยื่นให้เจิ้งฉางเซิ่ง พลางตอบสั้นกระชับ "เปล่า"

เจิ้งฉางเซิ่งรับบุหรี่ไปเหน็บไว้ที่หู จากนั้นก็ยกแขนขึ้นคล้องคอเสิ่นเยวี่ย วางท่าทางเหมือนคนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อน "ยังจะปากแข็งอีก เมียอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาตั้งไกล ถ้าไม่ได้ทะเลาะกัน ดึกดื่นป่านนี้ไม่กอดเมียนอน นายจะลงมาสูบบุหรี่แก้กลุ้มอยู่ใต้ตึกทำไม"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจับได้ไล่ทัน เสิ่นเยวี่ยจึงปิดปากเงียบสนิท

เจิ้งฉางเซิ่งเห็นเขาไม่ปริปากเท่ากับยอมรับ จึงหัวเราะหึๆ พลางเอาศอกกระทุ้งเสิ่นเยวี่ยเบาๆ "เชื่อฉันสิ ผัวเมียกันน่ะ ลิ้นกับฟันทุ่มเถียงกันหัวค่ำ เดี๋ยวตอนนอนก็คืนดีกันเอง เรื่องแค่นี้เองน่า"

เสิ่นเยวี่ยเดิมทีแอบหวังว่าคนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อนอย่างเขาจะช่วยออกความคิดเห็นดีๆ ได้บ้าง สุดท้ายกลับได้ยินคำแนะนำเหลวไหลแบบนี้ เขาหมดอารมณ์จะพูดต่อโดยสิ้นเชิง

เมื่อเห็นเขาเอาแต่นิ่งเงียบ เจิ้งฉางเซิ่งก็เริ่มตระหนักได้ว่าเรื่องคงไม่ธรรมดา จึงยืดตัวตรงแล้วถามด้วยความห่วงใย "เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ อากาศร้อนขนาดนี้ น้องสะใภ้อุตส่าห์ลำบากลำบนเดินทางมาเยี่ยมนาย นายห้ามรังแกเธอนะ"

เสิ่นเยวี่ยแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิดโดยไม่พูดจา เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่เมื่อครู่ทุกอย่างยังดีๆ อยู่ ทำไมจู่ๆ เธอถึงพูดคำแบบนั้นออกมาได้

เจิ้งฉางเซิ่งเห็นเสิ่นเยวี่ยยังคงไม่ยอมพูด จึงรู้ว่าเรื่องนี้คงจะรับมือยากเสียแล้ว จึงรีบเกลี้ยกล่อม "เฮ้ เสิ่นเยวี่ย นายพูดอะไรหน่อยสิ ถ้าน้องสะใภ้ไม่มีนายอยู่ในใจ อากาศร้อนขนาดนี้ ผู้หญิงตัวคนเดียวจะลำบากลำบนดั้นด้นมาเยี่ยมนายทำไมกัน ถึงจะมีปากเสียงอะไรกันบ้าง นายก็อย่าไปเถียงกับเธอเลย ยอมๆ ให้เธอหน่อยเถอะ!"

เสิ่นเยวี่ยยกยิ้มเยาะตัวเอง ขีดก้านไม้ขีดแล้วจุดบุหรี่ขึ้นอีกมวน ก่อนหน้านี้เขาก็เคยคิดแบบนั้นมาตลอด เขารู้ดีว่าเพราะเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันนั้นสั้นเกินไป อวี๋ซือหยาจึงยังทำใจยอมรับเขาไม่ได้เต็มร้อย และเขาก็ยินดีที่จะให้เวลาเธอค่อยๆ ปรับตัวเข้าหากัน แต่ในวันนี้ เธอกลับเอ่ยปากขอหย่าอย่างชัดเจน ทำให้เขากลายเป็นคนคิดไปเองฝ่ายเดียวจนดูน่าขันสิ้นดี

ในช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่เปลวไฟจากไม้ขีดสว่างวาบ เจิ้งฉางเซิ่งมองเห็นความขมขื่นบนใบหน้าของเสิ่นเยวี่ย คำต่อว่าที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากจึงกลืนกลับลงคอไป เมียเดินทางมาเยี่ยมแท้ๆ แต่ตัวเองกลับต้องมายืนแอบสูบบุหรี่อยู่ใต้ตึกตอนดึกดื่น คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือเสิ่นเยวี่ยนั่นแหละ

เขาตบไหล่เสิ่นเยวี่ย "เมื่อกลางวันยังดีๆ อยู่เลยนี่ มีเรื่องอะไรก็เปิดอกพูดคุยกันให้เข้าใจ ถ้าไม่ไหวจริงๆ นายก็ยอมรับผิดไปเถอะ อย่าไปเถียงกับน้องสะใภ้เลย ปีหนึ่งเจอกันไม่กี่วัน เสียเวลาไปกับการประชดประชันกันมันไม่คุ้มหรอกนะ พวกเราเป็นลูกผู้ชาย ต้องยอมผ่อนปรนให้ผู้หญิงหน่อย"

เสิ่นเยวี่ยเริ่มรำคาญความพูดมากของเจิ้งฉางเซิ่ง จึงปัดมือเขาออก "พอเถอะ ฉันรู้แล้ว นายไปนอนได้แล้ว"

"นายอย่าเอาแต่พูดว่ารู้แล้ว แต่ตัวยังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างล่างสิ ป่านนี้น้องสะใภ้อาจจะยังนั่งแอบโมโหอยู่บนห้องก็ได้ ฉันจะบอกให้นะ ผู้หญิงเวลาโกรธน่ะต้องง้อ เธอไล่ให้นายออกมาแล้วนายออกมาจริงๆ เธอก็ยิ่งโกรธน่ะสิ นายอย่าซื่อบื้อไปหน่อยเลย รีบขึ้นไปง้อเธอได้แล้ว" เจิ้งฉางเซิ่งเกลี้ยกล่อมอีกรอบ

เสิ่นเยวี่ยกดคลึงขมับ "รู้แล้ว รอให้กลิ่นบุหรี่บนตัวจางลงก่อนแล้วฉันค่อยขึ้นไป นายกลับไปนอนก่อนเถอะ ขอฉันอยู่คนเดียวเงียบๆ สักพัก"

ภายในห้องพัก อวี๋ซือหยาก็รู้สึกทรมานใจไม่แพ้กัน เธอไม่อาจลืมแววตาที่เจ็บปวดและหม่นแสงลงของเสิ่นเยวี่ยหลังจากที่เธอเอ่ยประโยคนั้นออกไปได้เลย มันดูราวกับเขาถูกโลกทั้งใบหักหลังและทอดทิ้ง จนทำให้หัวใจของเธอพลอยเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างหน่วงๆ ตื้อตันไปหมด ตอนที่เธอกำลังจะอ้าปากพูดอะไรออกไป เสิ่นเยวี่ยกลับหมุนตัวเดินออกจากห้องพักไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา

อวี๋ซือหยาก้มมองนาฬิกาข้อมือ เที่ยงคืนแล้ว เขาออกไปครบสามชั่วโมงเต็ม เธออดเป็นห่วงไม่ได้ อยากจะออกไปตามหา แต่ก็ไม่คุ้นเคยกับแถวนี้ ไม่รู้เลยว่าเสิ่นเยวี่ยจะไปที่ไหน และหากทำให้เพื่อนทหารของเขาแตกตื่น ถึงตอนนั้นทุกคนก็คงรู้ว่าพวกเขาทะเลาะกัน สำหรับเธอน่ะไม่เท่าไหร่ อีกไม่กี่วันก็จากไปแล้ว แต่เสิ่นเยวี่ยคงเสียหน้าแย่ ไม่ช้าก็เร็วทุกคนคงรู้กันทั่วว่าสองสามีภรรยามีเรื่องระหองระแหง จนต้องเดือดร้อนให้คนอื่นออกมาช่วยตามหา

ดังนั้นหากไม่ถึงคราวจนตรอกจริงๆ อวี๋ซือหยาก็ไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวเช่นนี้แพร่งพรายออกไปให้ใครรู้

เธอผุดลุกขึ้นอย่างกระวนกระวาย เดินไปเดินมาในห้อง จิตใจหงุดหงิดบอกไม่ถูก ทำไมเสิ่นเยวี่ยถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้นะ ถ้านับดูแล้วพวกเขาเพิ่งคบหาอยู่ด้วยกันแค่สองสามเดือนเอง รีบตัดไฟแต่ต้นลมไม่ดีกว่าหรือ

เธอไม่อยากละทิ้งหน้าที่การงานของตัวเองไปเป็นเพียงเบี้ยล่างของผู้ชาย เอาใจเขามาใส่ใจเรา เธอก็ไม่เคยเรียกร้องให้เสิ่นเยวี่ยต้องยอมเสียสละอะไรเพื่อเธอเช่นกัน

เสิ่นเยวี่ยเติบโตมาจากครอบครัวยากจน ไม่มีอะไรติดตัวมาเลย เขาสมัครเป็นทหารตั้งแต่วัยรุ่น อายุยี่สิบกว่าปีก็ได้เลื่อนเป็นเจ้าหน้าที่ระดับกองพัน อีกประเดี๋ยวก็จะมีสงครามเกิดขึ้น หากสร้างผลงานได้ก็ยังเลื่อนขั้นขึ้นไปได้อีก การเป็นเจ้าหน้าที่ระดับกรมด้วยวัยไม่ถึงสามสิบปีนั้นอนาคตไกลไร้ขีดจำกัด คนหนุ่มสาวที่ไร้เส้นสายเบื้องหลังอย่างพวกเขาจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ แต่ละก้าวล้วนไม่ง่ายดายเลย เธอไม่ง่าย เสิ่นเยวี่ยเองก็ไม่ง่าย หากจะให้เสิ่นเยวี่ยยอมสละ ในใจเธอก็คงรู้สึกผิดไปตลอด

อวี๋ซือหยาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เธอนั่งลงบนเตียง คว้าหมอนมาขยำแรงๆ กอดไว้แนบอก แล้ววางคางเกยไว้ ทว่าพอแตะโดน เธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ คางของเธอเหมือนจะไปสะกิดโดนอะไรบางอย่างที่แข็งและเป็นมุมแหลม

เธอยกหมอนขึ้นมาคลำดู เป็นทรงสี่เหลี่ยม เหมือนกับซองจดหมาย จดหมายอะไรถึงเอามาซ่อนไว้ในหมอนกันนะ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะ อวี๋ซือหยาคิดในใจว่า แค่ดูนิดเดียว ขอดูแค่แวบเดียวโดยไม่แกะจดหมายออกมา แบบนี้คงไม่นับว่าละเมิดความเป็นส่วนตัวของเสิ่นเยวี่ยหรอก

อวี๋ซือหยาเปิดปลอกหมอนออก ด้านในมีซองจดหมายกระดาษคราฟต์สอดอยู่จริงๆ เพราะซ่อนอยู่ใต้หมอน เมื่อวานเธอจึงไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด พอหยิบซองจดหมายออกมาเห็นที่อยู่กับชื่อผู้ส่ง อวี๋ซือหยาก็ถึงกับชะงักงัน

นี่มันจดหมายที่เธอเขียนถึงเสิ่นเยวี่ยนี่นา เขาเอามาซ่อนไว้ใต้หมอนทำไมกัน เพราะการส่งจดหมายไม่สะดวก บวกกับบางครั้งเสิ่นเยวี่ยต้องออกไปปฏิบัติภารกิจ ส่วนเธอก็ยุ่ง ตลอดครึ่งปีกว่าที่ผ่านมาพวกเขาเขียนจดหมายหากันเพียงไม่กี่ฉบับ เธอจึงไม่รู้ว่านี่เป็นฉบับไหน

ในเมื่อเป็นจดหมายที่เธอเขียนเอง เปิดดูหน่อยคงไม่เป็นไร อวี๋ซือหยาค่อยๆ คลี่จดหมายออก แล้วเธอก็เห็นวรรคแรกของบทกวีที่เธอเขียนถึงเสิ่นเยวี่ย บัดนี้ด้านล่างมีตัวอักษรลายมือหนักแน่นทรงพลังเขียนต่อท้ายไว้ว่า "ยามเยื้องย่างคนึงหา ยามนั่งนึกคะนึงถึง" แก้ไปเพียงสองคำ ความหมายกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หัวใจของอวี๋ซือหยากระตุกวูบ รู้สึกปวดร้าวทรมานยิ่งกว่าเดิม ราวกับมีก้อนอะไรมาจุกแน่นอยู่ในอก

ด้านในกระดาษจดหมายยังสอดรูปถ่ายไว้อีกสองใบ ใบหนึ่งเป็นรูปถ่ายตอนปีใหม่ปีก่อนที่เธอถ่ายร่วมกับหงอิงและเจี้ยนตงสามคน เธอถูกเด็กทั้งสองคนยืนขนาบข้างอยู่ตรงกลาง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสดใส อีกใบเป็นรูปที่ลู่หมิงฮุ่ยแอบถ่ายไว้ตอนลงมาทำข่าวสัมภาษณ์ ตอนนั้นเธอกำลังคุยอยู่กับคนงานคนหนึ่ง วินาทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมาถูกจับภาพไว้ได้พอดี

ภายหลังลู่หมิงฮุ่ยอัดรูปนี้ออกมามอบให้เธอ อวี๋ซือหยาจำได้ว่าตอนนั้นรูปพวกนี้ถูกใส่กรอบตั้งไว้ที่บ้าน เสิ่นเยวี่ยหยิบเอามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

อวี๋ซือหยารู้สึกแสบจมูกจนตื้อตันไปหมด เธอเคยชินกับวิถีการทำงานที่พยายามหาทางออกให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ทั้งสองฝ่าย การแยกทางกันย่อมเป็นผลดีที่สุดต่อหน้าที่การงานของพวกเขา แต่เธอลืมไปว่า มนุษย์ไม่ได้มีเพียงเหตุผล ทว่ายังขับเคลื่อนด้วยอารมณ์ความรู้สึก นอกจากเกียรติยศ เงินทอง และอุดมการณ์แล้ว มนุษย์เรายังต้องการความรักความผูกพันอยู่อีกด้วย

เธอเก็บของกลับเข้าไปใต้หมอนด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก อวี๋ซือหยาตัดสินใจจะออกไปตามหาเสิ่นเยวี่ยเพื่อคุยกันให้ชัดเจน นี่คือการให้เกียรติเขาอย่างน้อยที่สุด

เธอเป็นคนประเภทคิดแล้วลงมือทำมาโดยตลอด เรื่องพรรค์นี้จึงไม่รีรอชักช้า ยื่นมือไปดึงประตูเปิดออกทันที แล้วเธอก็เห็นเสิ่นเยวี่ยยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตกตะลึง

ไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ข้างนอกมานานเท่าไรแล้ว สองสายตาสบประสาน เงียบงันกันไปครู่หนึ่ง อวี๋ซือหยาก็เบี่ยงตัวหลบ "เข้ามาข้างในก่อนสิ"

เสิ่นเยวี่ยเดินเข้ามาแล้วปิดประตู ลูกกระเดือกขยับไหว กำลังจะอ้าปากพูดก็ได้ยินอวี๋ซือหยาเอ่ยขึ้นว่า "ขอโทษนะ"

ได้ยินสามคำนี้ เสิ่นเยวี่ยพลันรู้สึกใจหายวาบ เขาเงยหน้ากะพริบตา ยกกำปั้นขึ้นแตะสันจมูก ไม่มองอวี๋ซือหยา "ทำไมต้องขอโทษผม เรื่องหย่าหรือ คุณจะหย่ากับผมเพราะ... มีคนที่ถูกใจกว่าแล้วใช่ไหม"

อวี๋ซือหยามองเขาอย่างอึ้งงัน "นี่ คุณคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย"

พอฟังออกว่าเป็นคำปฏิเสธ หัวใจของเสิ่นเยวี่ยที่ดิ่งลงก้นเหวก็พลันพองโตขึ้นมาอีกครั้ง คล้ายมองเห็นประกายความหวัง เขาหันหน้ามาจ้องอวี๋ซือหยาเขม็ง "งั้นทำไมล่ะ อยู่ดีๆ ทำไมคุณถึงพูดเรื่องหย่า อย่างน้อยก็ต้องมีเหตุผลให้ผมสิ"

เดิมทีอวี๋ซือหยาก็ไม่ได้คิดจะปิดบังเขาอยู่แล้ว "ไม่เกี่ยวกับคนอื่นหรอก แค่รู้สึกว่าฉันไม่ควรทำให้คุณเสียเวลา เสิ่นเยวี่ย ตอนนี้ฉันกำลังเรียนหนังสืออยู่ อีกสามปีข้างหน้าฉันก็จะกลับไปทำงานที่บ้านเกิดเหมือนเดิม ฉันไม่ย้ายตามกองทัพมาอยู่กับคุณหรอกนะ แล้วก่อนอายุสามสิบฉันก็ยังไม่คิดจะมีลูกด้วย ชั่วชีวิตนี้ของฉันถ้าจะต้องมีลูก ไม่ว่าหญิงหรือชายก็จะคลอดแค่คนเดียว"

"แค่เพราะเรื่องนี้น่ะหรือ" เสิ่นเยวี่ยโมโหจนแปลกประหลาด เขาก้าวมาข้างหน้าสองก้าว มือคว้าจับแขนของอวี๋ซือหยาแน่น

อวี๋ซือหยามองสีหน้าบึ้งตึงของเขา ถามอย่างไม่เข้าใจ "แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ เส้นทางการทำงานของเราไม่ตรงกัน ฉันเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะคอยปรนนิบัติสามีสอนสั่งลูก ทำงานขึ้นมาฉันอาจจะยุ่งกว่าผู้ชายเสียอีก ไม่มีเวลามาดูแลครอบครัวหรอก" ยิ่งทำตามความคาดหวังที่ยุคนี้มีต่อผู้หญิงไม่ได้เลย

เสิ่นเยวี่ยโกรธจนขบกรามแน่น เขาก้มหน้าลงไป กัดแก้มเธอเข้าเต็มแรงคำหนึ่ง

อวี๋ซือหยาเจ็บจนร้อง พลันคิดจะผลักเสิ่นเยวี่ยออก เขาก็ถอยห่างออกไปเล็กน้อยแล้ว มองเธอพลางกัดฟันพูด "ใครสั่งให้คุณทิ้งงานย้ายตามกองทัพมา ใครสั่งให้คุณมีลูก ตระกูลเสิ่นของเรายังมีเจี้ยนตงอยู่อีกคน ต่อให้คุณไม่คลอดลูกก็ไม่สิ้นตระกูลหรอก"

พูดจาอะไรแบบนี้ อวี๋ซือหยากุมแก้มข้างที่โดนกัด "คุณก็พูดง่ายสิ พอคุณอายุสามสิบกว่าแล้วยังไม่มีลูก คุณคอยดูเถอะว่าคนในหน่วยงานกับเพื่อนร่วมงานจะพูดถึงคุณยังไง"

เสิ่นเยวี่ยยกมือขึ้นลูบรอยฟันบนแก้มเธอ เมฆหมอกดำทะมึนบนใบหน้าสลายไป มองเธอด้วยรอยยิ้มไม่ถึงดวงตา "คุณยังไม่กลัว แล้วผมจะกลัวอะไร"

อวี๋ซือหยาพูด "มันไม่เหมือนกัน ฉันไม่สนใจว่าใครจะมองฉันยังไง อีกอย่างฉันเป็นผู้นำของพวกเขา พวกเขาอย่างมากก็นินทาลับหลังสองสามคำ ไม่กล้าพูดต่อหน้าฉันหรอก"

"ลูกผู้ชายตัวโตๆ จะมีเรื่องมากอย่างที่คุณว่าที่ไหนกัน ผู้ชายไม่ได้ออกศึกรบพุ่งโดยแข่งกันว่าใครมีลูกดกกว่าสักหน่อย" เสิ่นเยวี่ยดูเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นแล้ว เขาคลึงแก้มเธอเบาๆ พลางเอ่ยถามเสียงนุ่ม "เจ็บไหม"

คล้ายกับกลับไปเป็นช่วงเวลาก่อนที่จะทะเลาะกันอีกครั้ง

อวี๋ซือหยาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก กลายเป็นว่าคนที่คอยใส่ใจคิดเล็กคิดน้อยมีแค่เธอคนเดียว ความกังวลและความกระวนกระวายของเธอกลับกลายเป็นเรื่องเกินจำเป็น ทั้งวันมานี้มีแต่เธอที่กังวลไปเอง เธอค้อนขวับใส่เขาหนึ่งที แล้วย้อนถามอย่างหงุดหงิด "ไม่เจ็บหรอก ให้ฉันลองกัดคุณดูบ้างไหมล่ะ"

คิดไม่ถึงว่าเสิ่นเยวี่ยจะยื่นแก้มข้างซ้ายเข้ามาจริงๆ "ได้สิ ให้คุณกัด กัดจนกว่าจะหายโกรธเลย"

หน้าหนาจริงๆ อวี๋ซือหยาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทะเลาะกันอยู่ดีๆ ไฉนกลายมาเป็นแบบนี้ได้ เธอผลักหน้าเขาออกไป "อย่าเล่นพิเรนทร์น่า พรุ่งนี้ถ้าคุณแบกรอยฟันสองแถวออกไปข้างนอก มีหวังโดนคนเขาหัวเราะเยาะตายพอดี"

"ช่างสิ พวกเขาอยากหัวเราะก็หัวเราะไป คุณเป็นห่วงไม่ใช่หรือว่าผมจะทนรับคำซุบซิบนินทาไม่ไหว พรุ่งนี้ผมจะลองดูสักตั้งก่อน ให้คุณสบายใจ จะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่านไปทั้งวัน" เสิ่นเยวี่ยก้มหน้าลง ส่งใบหน้าเข้าไปใกล้ฟันหน้าของเธอ

ใครคิดฟุ้งซ่านกัน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่คิดให้รอบคอบไว้ก่อนหรือไง พูดอย่างกับว่าเธอหาเรื่องใส่ตัว อวี๋ซือหยาโมโหจัด กดคางลงแล้วกัดเข้าที่ลำคอของเสิ่นเยวี่ยเต็มแรงหนึ่งคำ

เสิ่นเยวี่ยสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง หงายมือประคองคางเธอขึ้นแล้วโน้มลงจูบ "กัดมั่วซั่วอะไรเนี่ย บอกให้กัดแก้มไง พรุ่งนี้คนอื่นเห็นรอยที่คอผมแล้วคิดเตลิดขึ้นมา คุณอย่ามาโทษผมก็แล้วกัน"

รอยงั้นหรือ อวี๋ซือหยานึกถึงคำว่ารอยดูดขึ้นมาได้ ทันใดนั้นใบหน้าก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

เสิ่นเยวี่ยเห็นดังนั้นก็ไม่แกล้งเธอต่อ เขายื่นมือไปโอบไหล่เธอไว้ "เอาละ ผมล้อเล่นน่ะ คุณไม่ได้กัดแรง ไม่เจ็บหรอก พรุ่งนี้ตื่นมาก็ไม่มีรอยอะไรแล้ว วันหลังมีเรื่องอะไรเราค่อยๆ ปรึกษากัน อย่าให้ผมได้ยินคำว่าหย่าอีกนะ ไม่อย่างนั้น..."

อวี๋ซือหยาไม่ยอมจำนน เงยหน้าขึ้นมองเขา "ไม่อย่างนั้นจะทำไมคะ"

เสิ่นเยวี่ยยิ้มโชว์ฟันขาวสองแถว สีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "อยากลองดูตอนนี้เลยไหมล่ะ"

อวี๋ซือหยาจับสัญญาณอันตรายได้ จึงเฉไฉเปลี่ยนเรื่องทันควัน "อุ๊ย ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว ดึกมากแล้ว นอนเถอะค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยรู้ว่าเธอเขินจึงไม่เปิดโปง เขายื่นมือไปดึงเชือกสวิตช์ไฟ แล้วกอดเธอลงนอนบนเตียง นิ้วมือลูบเบาๆ ที่หว่างคิ้วของเธอ แฝงความปลอบประโลมท่ามกลางความมืดมิด "วันหลังมีความคิดอะไรก็บอกผมตรงๆ เราเป็นสามีภรรยากัน เป็นครอบครัวเดียวกัน มีเรื่องอะไรก็ต้องปรึกษาหารือกัน คุณอย่าตัดสินใจคนเดียวอีกล่ะ"

อวี๋ซือหยาฟังแล้วพลันรู้สึกสะท้อนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอุ่นใจ เธอผ่อนคลายลงแล้วบีบนิ้วมือของเสิ่นเยวี่ย "คุณไม่โกรธเคืองฉันเหรอคะ"

เธอรู้ดีว่าเมื่อครู่เธอทำร้ายจิตใจเสิ่นเยวี่ยไปแล้ว

เสิ่นเยวี่ยบีบกลางฝ่ามือของเธอแรงๆ หนึ่งที "โกรธสิ เพราะงั้นวันหลังคุณอย่าพูดสองคำนั้นขึ้นมาอีกนะ ซือหยา ตอนที่ผมกลับไป ผมก็รู้แล้วว่าคุณเป็นคนแบบไหน ผมชื่นชมที่คุณพึ่งพาตัวเองได้ เข้มแข็ง และมีความสามารถ ถ้ายังจะเอามาตรฐานแบบเดิมๆ มาเรียกร้องจากคุณอีก มันก็โลภมากเกินไปหน่อย คนอื่นจะพูดยังไงคุณไม่ต้องไปสนใจ ที่บ้านผม ผมเป็นคนตัดสิน คุณเป็นแบบนี้ก็ดีมากแล้ว"

อวี๋ซือหยาจมูกแสบโล่งจนอยากจะร้องไห้ เธอกอดเอวของเสิ่นเยวี่ยไว้ มุดศีรษะลงกับอกของเขาแล้วสูดจมูกพูดว่า "เสิ่นเยวี่ย คุณก็ดีมากเหมือนกันค่ะ"

อุปนิสัยอย่างเธอ เกรงว่าคงไม่มีใครยอมโอนอ่อนผ่อนปรนให้เธอได้เท่าเขาอีกแล้ว อย่าว่าแต่ยุคนี้เลย แม้กระทั่งในอีกสี่สิบปีข้างหน้า ครอบครัวก็ยังคงเป็นบรรทัดฐานสำคัญในการตัดสินผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ทำงานของเธอเคยมีเพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งที่มีความสามารถสูงมาก แต่มีครั้งหนึ่งที่อวี๋ซือหยาบังเอิญได้ยินเธอรับโทรศัพท์ในห้องน้ำ สามีของเธอด่าทอว่าเธอเอาแต่ทำงาน ไม่ดูแลลูก แท้จริงแล้วก็แค่ลูกป่วยแล้วเพื่อนร่วมงานหญิงคนนั้นไม่ได้ลางานในวันนั้นเท่านั้นเอง ทั้งที่เมื่อคืนก่อนเธอก็พาลูกไปโรงพยาบาลทั้งคืนมาแล้ว

ทว่าถ้าเป็นผู้ชาย หลายคนกลับไม่คิดเช่นนี้ ราวกับว่าการดูแลครอบครัวและลูกเต้าเป็นหน้าที่ตามธรรมชาติของผู้หญิง เหมือนอย่างหัวหน้าเส้าเมื่อวานนี้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอบริหารโรงงานอยู่แห่งหนึ่ง แต่อ้าปากขึ้นมาก็บอกให้เธอสละการงาน ย้ายตามสามีเข้ากองทัพ โดยไม่คำนึงเลยสักนิดว่าการทำแบบนั้นเธอต้องทอดทิ้งอะไรบ้าง ราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องชอบธรรมและสมควรอยู่แล้ว

เสิ่นเยวี่ยบีบจมูกเธอเบาๆ "งั้นก็อย่าพูดจาทำให้ผมโมโหอีกล่ะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้าหงอยๆ "งั้นต่อไปคุณก็อย่าสูบบุหรี่อีกนะคะ สูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพ"

พอเปิดประตูเข้ามาเธอก็ได้กลิ่นบุหรี่คลุ้งจากตัวเขา แม้เสิ่นเยวี่ยจะสูบบุหรี่แต่ก็น้อยมาก ตลอดสองเดือนที่อยู่บ้าน อวี๋ซือหยาแทบจะไม่เคยเห็นเขาสูบสักมวนในแต่ละวัน บนตัวก็ไม่มีกลิ่นอะไรเลย วันนี้คงจะโดนเธอทำเอาโมโหเข้าจริงๆ

ภรรยาก็ง้อกลับมาได้แล้ว เสิ่นเยวี่ยจะยังอยากสูบบุหรี่ที่ไหนกัน จึงตอบรับอย่างว่าง่าย "ได้สิ ฟังคุณ ไม่สูบแล้วครับ"

อวี๋ซือหยากลอกเล่นนิ้วมือของเขาพลางเอ่ยว่า "ความจริง บางทีฉันก็แอบอิจฉาสหายผู้ชายพวกคุณที่สูบบุหรี่อยู่นะคะ"

"หือ ทำไมล่ะ" เสิ่นเยวี่ยรู้สึกแปลกใหม่ มีความคิดแบบนี้ด้วยหรือ

อวี๋ซือหยาเบะปากพูด "สูบบุหรี่มันเข้าสังคมง่ายน่ะสิคะ ตอนนี้พวกเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ก็สูบบุหรี่กันทั้งนั้น เวลาจะไปคุยธุระกับใคร ยื่นบุหรี่ให้สักมวน ขอยืมไฟแช็กสักหน่อย ความสัมพันธ์ก็สนิทสนมขึ้นแล้ว เสียดายที่ฉันเป็นผู้หญิง ไม่เหมาะที่จะพกบุหรี่ติดตัวไว้คอยแจกคนอื่น"

เสิ่นเยวี่ยอดหัวเราะไม่ได้ "มุมมองของคุณนี่น่าสนใจจริงๆ"

คาดว่าคงไม่มีใครคิดอะไรละเอียดถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าเธอถึงทำกิจการขึ้นมาได้ ที่แท้เวลาว่างๆ ก็คอยขบคิดเรื่องพวกนี้นี่เอง คิดมากขนาดนี้ เธอไม่เหนื่อยบ้างหรือไงนะ

"คุณหัวเราะเยาะฉันเหรอคะ" อวี๋ซือหยาเริ่มไม่พอใจขึ้นมานิดๆ เธอพูดความจริงเสียหน่อย ไม่เห็นหรือไงว่าผู้ชายสองคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย พอมายืนสูบบุหรี่ด้วยกันก็เริ่มนับพี่นับน้องกันแล้ว

เสิ่นเยวี่ยขยี้หัวเธอเบาๆ "เปล่าครับ ดึกมากแล้ว นอนเถอะ ถ้าคุณไม่เพลีย เรามาทำอย่างอื่นกันดีกว่า"

ให้ตายสิ เขาเป็นชายหนุ่มเลือดร้อน กอดเมียตัวเองแท้ๆ แค

เสิ่นเยวี่ยเริ่มจะทนไม่ไหว เขาก้มหน้าลงกอดอวี๋ซือหยาไว้แล้วจุมพิตลงไปอย่างหนักหน่วงฟอดใหญ่

ท่ามกลางความมืดมีเสียงหอบหายใจของอวี๋ซือหยาดังขึ้น "อย่าค่ะ... ไม่มีถุงยาง เดี๋ยวท้องเอานะ!"

วันรุ่งขึ้นตอนลงมาข้างล่างและเจอกับเจิ้งฉางเซิ่งที่โรงอาหาร อีกฝ่ายมองปราดเดียวก็ดูออกว่าบรรยากาศระหว่างอวี๋ซือหยากับเสิ่นเยวี่ยเปลี่ยนไป พอสบโอกาสตอนที่อวี๋ซือหยาเดินไปหยิบของ เขาก็ดึงเสิ่นเยวี่ยไปข้างๆ แล้วเอ่ยแซวด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ "เป็นไง แผนฉันได้ผลใช่ไหมล่ะ วันนี้แกกับน้องสะใภ้ดูสนิทสนมกันขึ้นเยอะเลยนี่"

เจ้าหมอนี่ตาไวชะมัด เสิ่นเยวี่ยอารมณ์ดีจึงผลักเขาออก "ฟังแกพล่ามไร้สาระ เลิกสอดรู้สอดเห็นได้แล้ว ยืมจักรยานแกใช้หน่อยสิ"

"แกจะออกไปข้างนอกเหรอ" เจิ้งฉางเซิ่งมองเขาอย่างสงสัย

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า "ใช่ ซือหยาอุตส่าห์มาหาทั้งที ฉันจะพาเธอเข้าไปเดินเล่นในเมืองหน่อย"

เจิ้งฉางเซิ่งเองก็ยินดีที่เห็นสองสามีภรรยาคืนดีกัน "ควรพาน้องสะใภ้ออกไปเปิดหูเปิดตาจริงๆ นั่นแหละ แกเอาไปขี่เถอะ รีบไปแต่เช้าแล้วค่อยกลับมาตอนเย็นๆ แดดตอนเที่ยงมันร้อนจัด อย่าให้น้องสะใภ้ต้องตากแดดล่ะ"

"ยังต้องให้แกมาบอกอีกเรอะ" เสิ่นเยวี่ยรู้สึกว่าถ้าเจิ้งฉางเซิ่งไม่ไปทำงานเป็นลุงประจำคณะกรรมการชุมชนคงเสียดายความสามารถแย่

อวี๋ซือหยาเดินกลับมาก็เห็นแผ่นหลังของเจิ้งฉางเซิ่งที่เพิ่งเดินจากไปพอดี จึงยิ้มถามว่า "คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยรับกระเป๋าในมือของอวี๋ซือหยามาถือไว้ "เขาบอกให้ฉันกลับมาช้าหน่อย อย่าให้คุณต้องตากแดด เมียตัวเองแท้ๆ ฉันจะไม่รู้หรือไง ต้องให้เขามาสอนด้วย!"

อวี๋ซือหยาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ผู้ชายพวกนี้ภายนอกดูองอาจผ่าเผย แต่พอย้าปากพูดก็เผยความจริงออกมาจนหมด ช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้วจริงๆ

"ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวสายกว่านี้จะยิ่งร้อน" อวี๋ซือหยารีบเร่งเสิ่นเยวี่ย

อากาศในฤดูร้อนอบอ้าวนัก แดดตอนเจ็ดแปดโมงเช้าก็เริ่มแผดเผาจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนเที่ยงเลย เสิ่นเยวี่ยรีบพาอวี๋ซือหยาปั่นจักรยานมุ่งหน้าเข้าเมืองทันที

พอเข้าเมืองแล้ว เขาก็นำจักรยานไปฝากไว้กับคนรู้จัก ก่อนจะหันมาถามอวี๋ซือหยา "ไปเดินห้างสรรพสินค้าหน่อยเป็นไง"

อวี๋ซือหยาเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าห้างสรรพสินค้าที่นี่จะต่างจากที่มณฑลซีอย่างไรบ้าง จึงยิ้มตอบ "ดีสิคะ"

ทั้งสองคนพากันเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ทว่าพอผ่านประตูเข้าไป อวี๋ซือหยากลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะห้างสรรพสินค้าของที่นี่ไม่ได้แตกต่างจากในเมืองเอกของมณฑลสักเท่าไร จุดเดียวที่ไม่เหมือนกันคือมีสินค้าพื้นเมืองวางขายมากกว่า เช่น ผลไม้อบแห้งเขตร้อน ผลไม้กระป๋อง และอื่นๆ ทำนองนั้น ทว่าเสื้อผ้า รองเท้า และของใช้ในชีวิตประจำวันล้วนไม่ต่างกันเลย เพียงแค่เปลี่ยนโรงงานผู้ผลิตเป็นโรงงานในท้องถิ่นเท่านั้น

"มีอะไรที่ชอบบ้างไหม" เสิ่นเยวี่ยถามอวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ ของอย่างผลไม้กระป๋องพวกนี้ถ้าต้องแบกขึ้นรถไฟกลับไปคงยุ่งยากน่าดู อีกอย่างเธอชอบกินผลไม้สดมากกว่า ทว่าก็พอจะซื้อกลับไปฝากพวกหงอิงให้ได้ลองชิมสักหน่อยได้อยู่

"เรื่องนี้ไม่รีบหรอกค่ะ ไว้ตอนใกล้จะกลับค่อยมาซื้อกลับไปเป็นของฝากก็แล้วกัน"

เสิ่นเยวี่ยพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรมาก เขาพาเธอขึ้นไปชั้นสามซึ่งเป็นแผนกขายเสื้อผ้า "ลองดูสิว่ามีตัวไหนถูกใจบ้าง ชุดกระโปรงตัวนี้เป็นไง"

ตัวที่เสิ่นเยวี่ยถูกใจคือชุดกระโปรงผ้าเดครอนสีฟ้าคราม ที่หน้าอกปักลายดอกกล้วยไม้อย่างประณีต ดูแล้วงดงามประณีตและเข้ากับบุคลิกของอวี๋ซือหยาเป็นอย่างยิ่ง

อวี๋ซือหยาเห็นแล้วก็ค่อนข้างชอบเช่นกัน น่าเสียดายที่ลองไม่ได้ จึงไม่รู้ว่าจะพอดีตัวหรือไม่

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้คัดค้าน เสิ่นเยวี่ยก็ควักเงินออกมาแล้วบอกพนักงานขายทันที "เอาตัวนี้แหละครับ"

จากนั้นก็หันมาถามอวี๋ซือหยาอีก "ดูสิ ยังมีตัวไหนที่ชอบอีกไหม"

อวี๋ซือหยาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "พี่น้องบ้านคุณนี่ทำไมชอบซื้อชุดกระโปรงให้คนอื่นกันจังนะ พอแล้วค่ะ ฉันมีเสื้อผ้าตั้งเยอะแยะแล้ว อีกอย่างเวลาทำงานฉันก็ไม่เหมาะจะใส่ชุดกระโปรงด้วย ซื้อกลับไปแขวนไว้เฉยๆ ก็เสียของเปล่าๆ"

ตัวเธออายุยังน้อย เวลาไปทำงานจึงมักจะแต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่และไม่ค่อยได้ใส่ชุดกระโปรงเท่าไร เพราะความประทับใจแรกพบเป็นเรื่องสำคัญมาก ใบหน้าของเธอเดิมทีก็ดูอ่อนเยาว์อยู่แล้ว หากยังแต่งตัวให้อ่อนวัยลงไปอีก ย่อมถูกคนอื่นสบประมาทเอาได้ง่าย ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการทำงานเลยสักนิด

เสิ่นเยวี่ยกลับไม่สนใจ "แล้วตัวสีขาวนั่นล่ะเป็นไง ซื้อกลับไปใส่ให้ผมดูคนเดียวสิ อยู่ที่นี่คุณไม่ใช่ผู้จัดการโรงงานอวี๋เสียหน่อย ไม่เห็นต้องไปแคร์สายตาคนอื่นเลย สวยแบบไหนก็ใส่แบบนั้นแหละ ให้พวกเขารู้ไปเลยว่าเมียผมสวยขนาดไหน"

"พูดจาเลอะเทอะอะไรของคุณ ถ้าคุณจะซื้อสีขาว ก็ซื้อไซส์เล็กสักตัวเถอะ ซื้อกลับไปฝากหงอิง แกชอบสีขาว" อวี๋ซือหยาค้อนเขาขวับ ชายคนนี้นับวันยิ่งเหลวไหล อะไรก็กล้าพูดออกมาได้ทั้งนั้น

พอซื้อเสื้อผ้าเสร็จ เสิ่นเยวี่ยก็ลากอวี๋ซือหยาไปถ่ายรูปต่อ แถมยังอ้างเหตุผลเสียดิบดี "คุณมีรูปถ่ายคู่กับหงอิงแล้วก็เจี้ยนตงหมดแล้ว แต่เราสองคนยังไม่มีเลย วันนี้ผมต้องถ่ายรูปคู่กับคุณให้ได้"

อวี๋ซือหยานึกถึงรูปที่เขาแอบซุกซ่อนไว้จึงไม่ได้คัดค้าน "ก็ได้ค่ะ คุณยังมีวันหยุดเหลืออีกกี่วันล่ะ"

ถ่ายรูปแค่ในร้านถ่ายรูปจะมีอะไรน่าสนใจ ถ้าเสิ่นเยวี่ยมีวันหยุดมากพอ อวี๋ซือหยาก็อยากจะเช่ากล้องสักตัวไปถ่ายทิวทัศน์ทางใต้ในยุคสมัยนี้เก็บไว้ ในวันข้างหน้าสิ่งเหล่านี้จะเป็นภาพถ่ายประวัติศาสตร์อันล้ำค่า พอแก่ตัวลงแล้วรื้อขึ้นมาดู มันจะเต็มไปด้วยความทรงจำอันเปี่ยมล้น

ทว่าน่าเสียดายที่เสิ่นเยวี่ยไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น "ผมพักมาสองวันแล้ว วันที่คุณจะกลับผมได้หยุดอีกวัน พรุ่งนี้คงพาคุณออกไปเดินเที่ยวไม่ได้แล้วละครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็มีธุระสำคัญเหมือนกัน คุณลืมไปแล้วเหรอว่าผลตอบรับจากหัวหน้าโจวยังไม่ได้ให้ฉันเลย" อวี๋ซือหยาจึงจำต้องพับเก็บความคิดที่จะเช่ากล้องไป

วันนั้น หลังจากทั้งสองคนถ่ายรูปเสร็จก็พากันไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ เสิ่นเยวี่ยยังพาอวี๋ซือหยาไปเดินเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแถวนั้นอีกสองสามแห่ง พอถึงตอนบ่ายแดดแรงจัดเหลือเกิน อวี๋ซือหยาเดินเที่ยวไปได้เพียงแห่งเดียวก็ไม่อยากขยับตัวอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเห็นเธอร้อนจนหน้าแดงก่ำ เสิ่นเยวี่ยก็ไม่ฝืนใจ ซื้อไอศกรีมแท่งมาให้เธอกินคลายร้อนหนึ่งแท่ง "พวกเราหาที่ร่มๆ พักสักครู่เถอะครับ รอให้แดดร่มกว่านี้ค่อยกลับกัน"

อวี๋ซือหยาไม่มีความเห็นแย้ง ทว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอกลับมองโรงพยาบาลตรงหน้าแล้วเอ่ยถามเสิ่นเยวี่ยด้วยความประหลาดใจ "คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ"

เสิ่นเยวี่ยลงจากรถจักรยานแล้วบอกให้อวี๋ซือหยานั่งรอตรงม้านั่งใต้ร่มเงาด้านนอก "เปล่าครับ ผมเข้าไปซื้อของหน่อย คุณรอผมอยู่ตรงนี้นะ"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความสงสัย "ซื้ออะไรคะ ในค่ายทหารของพวกคุณไม่มีห้องพยาบาลหรือไง มียาอะไรที่ต้องถ่อมาซื้อถึงที่นี่ด้วยเหรอ"

เสิ่นเยวี่ยกระแอมไอทีหนึ่ง "เดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละครับ"

พูดจบเขาก็วิ่งเข้าไปข้างใน อวี๋ซือหยารู้สึกเหมือนเห็นแววเขินอายบนใบหน้าของเขา นี่ต้องเป็นภาพลวงตาของเธอแน่ๆ

รออยู่สิบกว่านาที เสิ่นเยวี่ยก็วิ่งกลับออกมา เขาจูงมือดึงอวี๋ซือหยาให้ลุกขึ้น "ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปดื่มน้ำถั่วเขียวต้ม"

"เดี๋ยวก่อนสิคะ" อวี๋ซือหยาคว้าตัวเขาไว้ "ตกลงว่าคุณไม่สบายตรงไหนกันแน่ บอกความจริงกับฉันมานะ"

เสิ่นเยวี่ยยกมือขึ้นป้องปากไอหนึ่งที พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีคนเดินผ่าน เขาจึงดึงสายตากลับมา แล้วมองอวี๋ซือหยาด้วยรอยยิ้มกึ่งเล่นกึ่งจริง "อยากรู้จริงๆ หรือครับ"

"นี่ไงครับ" เสิ่นเยวี่ยยัดซองกระดาษขนาดเล็กจิ๋วซองหนึ่งใส่มือของอวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาก้มหน้าลงมอง เป็นซองกระดาษคราฟต์ขนาดเท่ากล่องไม้ขีดไฟ บนซองพิมพ์ตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่สามตัวว่า "ถุงยางอนามัย" ด้านบนยังมีข้อความว่า "อุปกรณ์วางแผนครอบครัว บรรจุสองชิ้น" และส่วนล่างสุดมีตัวอักษรสีแดงขนาดเล็กอีกห้าตัวระบุว่า "โรงงานยางกุ้ยหลิน"

อวี๋ซือหยาแทบจะโยนซองนั้นทิ้งไปในทันที ผีอะไรเนี่ย ถุงยางอนามัยในยุคนี้หน้าตาแบบนี้เองหรอกหรือ ชวนให้รู้สึกกระดากอายชะมัด โชคดีที่แถวนี้ไม่มีคนอื่น เธอจึงรีบยัดของสิ่งนั้นกลับคืนใส่มือของเสิ่นเยวี่ยแล้วเร่งเร้าเขา "คุณรีบเก็บไปเลยนะ ของแบบนี้เอาออกมากลางถนนทำไมกันเนี่ย"

เสิ่นเยวี่ยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ก็คุณอยากรู้ไม่ใช่หรือครับ ผมก็เอาให้ดูไง"

อวี๋ซือหยายิกแขนเขาไปทีหนึ่ง "คุณนี่มันร้ายกาจที่สุดเลย"

คนอะไรกันเนี่ย มาแกล้งเธอแบบนี้ คืนนี้จะปล่อยให้ไปนอนเป็นเหยื่อให้ยุงกัดที่ห้องข้างๆ เสียให้เข็ด

เสิ่นเยวี่ยเก็บซองนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วดึงมืออวี๋ซือหยาเดินต่อ "เอาละ ผมแหย่เล่นน่ะ ไม่มีใครเห็นหรอก พวกเราเร่งไปกันเถอะ"

ทั้งสองคนเดินออกจากโรงพยาบาลราวกับหัวขโมย หลังจากนั้นตลอดทางอวี๋ซือหยาก็รู้สึกใจลอยอยู่บ้าง การที่เสิ่นเยวี่ยซื้อของชิ้นนี้มา หมายความว่าอย่างไรย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ผู้ชายนี่ช่างเป็นพวกสายลงมือทำจริงๆ เชียว เมื่อวานยังทำตัวเรียบร้อยอยู่แท้ๆ แค่จะจับมือเธอยังระมัดระวังขนาดนั้น แต่พอเห็นเธอเริ่มโอนอ่อนผ่อนปรนเข้าหน่อยก็คิดจะคืบเอาศอกขึ้นมาทันที

อย่างไรเสียเมื่อเป็นครั้งแรก อวี๋ซือหยาก็ยังคงตื่นเต้นและประหม่าจนทำตัวไม่ถูกอยู่ดี ยังดีที่นอกจากหยอกเย้าเธอตรงหน้าประตูโรงพยาบาลแล้ว หลังจากนั้นเสิ่นเยวี่ยก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย ซึ่งช่วยให้เธอรู้สึกโล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง

เดินเล่นกันจนถึงสี่ห้าโมงเย็น อากาศไม่ร้อนเท่าเดิมแล้ว เสิ่นเยวี่ยจึงปั่นจักรยานพาอวี๋ซือหยากลับ ระหว่างทางก็เจอกับคนขายผลไม้อีก เสิ่นเยวี่ยถามอวี๋ซือหยาว่าอยากกินอะไรไหม ตอนนี้ในหัวของอวี๋ซือหยามีแต่เรื่องลามกเต็มไปหมด จะมีแก่ใจไปกินผลไม้ที่ไหนกัน "ไม่ต้องหรอกค่ะ วันนี้กินไปตั้งเยอะแล้ว ไม่อยากกินเท่าไร"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้ฝืนใจ "งั้นซื้อแตงโมกลับไปสักลูกเถอะ อากาศร้อน คุณเบื่ออาหาร พรุ่งนี้ค่อยกินก็ได้"

ทั้งสองคนจึงซื้อแตงโมลูกใหญ่กลับไปอีกลูกหนึ่ง

ปั่นจักรยานมาถึงใต้ตึก เสิ่นเยวี่ยไปจอดจักรยาน อวี๋ซือหยาก็อุ้มแตงโมรอเขาอยู่ข้างๆ

ผ่านไปสองนาที เสิ่นเยวี่ยยังไม่กลับมา เจิ้งฉางเซิ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา "น้องสะใภ้ ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว วันนี้มีโทรศัพท์โทรเข้ากรม บอกว่ามีเรื่องด่วน ให้เธอรีบกลับไปเดี๋ยวนี้"

เสิ่นเยวี่ยเดินเข้ามาได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี จึงรีบถามว่า "ได้บอกไหมว่าเรื่องอะไร"

เจิ้งฉางเซิ่งส่ายหน้า "ฟังดูอีกฝ่ายร้อนใจมาก เดิมทีบอกว่าจะให้น้องสะใภ้มารับสาย แต่นายกับน้องสะใภ้ออกไปในเมือง หาตัวไม่เจอ ทางนั้นก็เลยให้พวกเราช่วยแจ้งน้องสะใภ้คำหนึ่ง แล้วยังย้ำนักย้ำหนาว่าให้น้องสะใภ้รีบกลับไปให้เร็วที่สุด"

สีหน้าของอวี๋ซือหยาเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ตอนที่เธอออกมาก็ยังมีข้อพิพาทเรื่องโรงงานอาหารสัตว์อยู่ แต่เธอก็จัดแจงทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือ เธอเพิ่งจะออกมาได้แค่ห้าหกวัน จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้ ถึงขั้นต้องให้เธอกลับไปจัดการด้วยตัวเอง และคราวก่อนที่เสิ่นเยวี่ยกลับไปเขาก็รู้ว่าที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงมีโทรศัพท์ จึงได้ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของกรมทหารไว้ ทว่าเบอร์นี้เป็นเบอร์สาธารณะ ปกติเธอแทบไม่โทรมาเลย ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย ทางบ้านเกิดไม่มีทางโทรมาแน่

"อีกฝ่ายได้บอกไหมคะว่าเป็นใคร" อวี๋ซือหยาถามเจิ้งฉางเซิ่ง

เจิ้งฉางเซิ่งส่ายหน้า "ไม่น่าจะนะ ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ไม่ใช่คนรับสายน่ะ แค่มาช่วยแจ้งพวกนายเฉยๆ"

ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น อวี๋ซือหยารู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง จึงถามเสิ่นเยวี่ยว่า "โทรศัพท์ของค่ายทหารพวกคุณ ขอยืมโทรสักสองสามนาทีได้ไหมคะ"

เสิ่นเยวี่ยถึงแม้จะตัดใจไม่ลงที่อวี๋ซือหยาเพิ่งจะมาก็ต้องรีบกลับ แต่ในเมื่อโทรศัพท์โทรมาถึงนี่แล้ว หากอวี๋ซือหยายังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น เธอย่อมไม่สบายใจแน่นอน เขาจึงยกแตงโมในมือเธอขึ้นมาแล้วยัดใส่มือเจิ้งฉางเซิ่ง "พวกนายเอาไปกินเถอะ"

จากนั้นก็เดินกลับไปปั่นจักรยานออกมาอีกครั้ง แล้วพูดกับอวี๋ซือหยา "ขึ้นมาเถอะ ผมจะพาคุณไปโทรศัพท์ ไม่ต้องกังวลหรอกนะ ถ้าโรงงานไม่มีคุณแค่ไม่กี่วันแล้วถึงกับหมุนต่อไม่ได้ เช่นนั้นโรงงานก็ไม่มีความจำเป็นต้องมีอยู่แล้ว"

อวี๋ซือหยากลับไม่ได้กังวลเรื่องนั้น "น่าจะไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ ช่วงครึ่งปีที่ฉันไปเรียนก็ไม่ค่อยได้กลับ โรงงานก็ไม่เคยมีเรื่องด่วนอะไรเกิดขึ้นเลย เสิ่นเยวี่ย ตอนนี้หัวใจฉันเต้นเร็วผิดปกติ รู้สึกใจคอไม่ดีเลยจริงๆ เสี่ยวหลี่ก็รู้ว่าฉันมาเยี่ยมญาติ อีกไม่กี่วันก็จะกลับ ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ เขาไม่มีทางโทรมาหรอกค่ะ"

เสิ่นเยวี่ยปลอบเธอ "อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย อีกไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว เดี๋ยวโทรไปก็รู้แล้วว่าเป็นเรื่องอะไร"

อวี๋ซือหยาซบแผ่นหลังของเขาแล้วพยักหน้าเบาๆ "ค่ะ"

พอถึงที่ว่าการกรม เสิ่นเยวี่ยก็รีบจอดรถอย่างรวดเร็วแล้วจูงอวี๋ซือหยาเข้าไป ตรงไปยังห้องโทรศัพท์ทันทีและบอกจุดประสงค์ที่มา

พนักงานต่อสายได้ยินว่าเป็นเรื่องด่วนก็พูดจาง่ายดาย "เบอร์โทรศัพท์อะไรหรือครับ เดี๋ยวผมช่วยต่อให้"

อวี๋ซือหยารีบบอกเบอร์โทรศัพท์ไป ระหว่างที่รอสายต่อติด เธอก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ "สหายคะ คนที่โทรมาหาฉันเมื่อตอนกลางวันได้บอกไหมคะว่าเป็นใคร"

พนักงานต่อสายส่ายหน้า "ไม่ได้บอกครับ ดูเหมือนจะเป็นเด็กสาว ร้องไห้ในสายไม่หยุด ท่าทางร้อนรนมากเลย"

พอได้ยินเช่นนี้ หัวใจของอวี๋ซือหยาก็ดิ่งวูบลงไปทันที เด็กสาวที่จะโทรหาเธอได้มีอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น เรื่องนี้ทำให้เธอร้อนใจยิ่งกว่าเสี่ยวหลี่โทรมาเสียอีก หากเสี่ยวหลี่หาเธออย่างมากก็แค่เรื่องในโรงงาน แต่หงอิงรู้ว่าเธอมาเยี่ยมญาติ แล้วยังจงใจโทรมา เรื่องคงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่

เสิ่นเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจมากเช่นกัน แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอวี๋ซือหยาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาก็กดความกังวลในใจลงแล้วค่อยๆ กุมมือเธอไว้ "ยังมีเจี้ยนตงอยู่นะ ไม่ต้องห่วง"

อวี๋ซือหยายิ้มแหยให้เขา พลางพึมพำกับตัวเอง "ฉันเพิ่งออกมาได้ไม่กี่วันเอง ตอนจะมาก็ยังฝากฝังให้เสี่ยวหลี่กับเลขาฯ หวังและหัวหน้าแผนกโจวช่วยดูแลหงอิงแล้วแท้ๆ"

"ผมรู้ มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก อย่าคิดมากเลย" เสิ่นเยวี่ยบีบมือเธอแน่น

อวี๋ซือหยาไม่พูดอะไร สองตาจับจ้องไปที่โทรศัพท์เขม็ง ท่ามกลางการรอคอยอันร้อนรน ในที่สุดสายก็ต่อติด "ฮัลโหล ที่นี่คือฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ..."

อวี๋ซือหยารีบรับสายทันที "หัวหน้าหลี่ ฉันเอง วันนี้พวกคุณใครโทรหาฉันหรือคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ"

อวี๋ซือหยาแทบจะระเบิดด้วยความโมโห ในหัวของอวี๋ต้าชิ่งยัดกากเต้าหู้ไว้หรืออย่างไร เพียงเพื่อไม่ให้อับอาย เพื่อไม่ให้คนนินทาว่าร้าย เพื่อรักษาหน้าตา ถึงกับจะยกลูกสาวให้แต่งงานกับไอ้สารเลวที่รังแกเธอ เขาเคยคิดบ้างไหมว่าตลอดชีวิตนี้ลูกสาวของเขาต้องทนแบกรับอะไรบ้าง ต้องใช้ชีวิตอยู่กับเศษสวะพรรค์นั้นมันจะทรมานแค่ไหน

"ได้ค่ะ ฉันจะรีบซื้อตั๋วกลับเดี๋ยวนี้ คุณช่วยดูแลหงอิงให้ดี อย่าปล่อยให้เธอไปหาพวกบ้านอวี๋ เรื่องนี้ฉันจะกลับไปจัดการเอง" อวี๋ซือหยายิ่งโกรธก็ยิ่งสุขุม เมื่อกำชับจนชัดเจนแล้วก็รีบวางสายทันที

เสิ่นเยวี่ยได้ยินเรื่องนี้ก็ตกใจมากเช่นกัน เมื่อเห็นท่าทางโกรธจัดของอวี๋ซือหยา เขาจึงตบหลังมือเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน พลางถามความเห็น "แจ้งความดีไหม ผมคิดว่าควรแจ้งความเดี๋ยวนี้เลย ให้หลัวหยวนเฉาไปควบคุมตัวไอ้สารเลวนั่นไว้ก่อน จะได้ไม่กลายเป็นข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกก่อนพวกเราจะกลับไปถึง"

เรื่องแบบนี้ถ้าแพร่งพรายออกไปย่อมสร้างความเสียหายให้ฝ่ายหญิงอย่างยิ่ง แต่การบีบให้เด็กสาวคนหนึ่งต้องแต่งงานกับคนที่รังแกเธอและสร้างฝันร้ายให้เธอ ความเสียหายแบบนั้นมันยิ่งร้ายแรงกว่า

อวี๋ซือหยาก็กังวลว่าจะกลับไปไม่ทัน แล้วคนบ้านอวี๋จะจับเซียงเซียงแต่งออกไปเสียก่อน แม้เซียงเซียงจะยังอายุไม่เต็มสิบแปดปี ต่อให้แต่งไปแล้ว เธอก็ยังพากลับมาและจัดการล้มล้างการแต่งงานพรรค์นี้ได้ ทว่าสองสามวันนี้จะไม่กลายเป็นการทำร้ายเซียงเซียงซ้ำสองหรอกหรือ ยิ่งถ้าเกิดตั้งท้องขึ้นมาในช่วงไม่กี่วันนี้ ความเสียหายนั้นคงแหลกลาญจนกู้คืนไม่ได้

ดังนั้นหลังจากลังเลอยู่เพียงไม่กี่วินาที อวี๋ซือหยาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "แจ้งค่ะ ไม่ใช่แค่แจ้งความว่าไอ้สารเลวนั่นรังแกเซียงเซียงนะ แต่ฉันจะแจ้งความจับสองผัวเมียอวี๋ต้าชิ่งข้อหาค้ามนุษย์ ขัดขวางอิสรภาพในการแต่งงาน และคลุมถุงชนด้วย!"

ด้วยความโมโหจัด อวี๋ซือหยาจึงประเคนทุกข้อหาทุ่มใส่หัวสองสามีภรรยาอวี๋ต้าชิ่งจนหมด

"ได้ ทุกอย่างตามใจคุณ" เสิ่นเยวี่ยหมุนโทรศัพท์ไปที่สถานีตำรวจอำเภอ เมื่อต่อสายถึงหลัวหยวนเฉาก็แจ้งความกับเขา ทั้งยังฝากฝังให้ช่วยจับตาดูไอ้สารเลวนั่นให้ดี อย่าปล่อยตัวกลับไปเด็ดขาด รอให้พวกเขากลับไปถึงเสียก่อนค่อยว่ากัน