ตอนที่ 95 การพบกันอีกครั้งที่สถานีรถไฟ

การเดินทางในยุคนี้ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย โดยเฉพาะการเดินทางไกล ยิ่งไม่ใช่เรื่องง่าย

อวี๋ซือหยายังนับว่าโชคดี มีพานหย่งคังกับสหายที่สถานีรถไฟช่วยยกของ อีกทั้งยังอาศัยเส้นสายซื้อตั๋วตู้นอนมาได้หนึ่งใบ แต่ถึงอย่างนั้น ตอนเบียดขึ้นรถไฟมาได้ อวี๋ซือหยาก็เหงื่อท่วมตัวอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ในโบกี้ตู้นอนก็ยังมีผู้โดยสารนั่งกันอยู่ เพียงแต่เมื่อเทียบกันแล้วไม่แออัดเท่าโบกี้ตู้นอนธรรมดา รถไฟขบวนเขียวในยุคนี้แล่นช้า ถึงสถานีไหนก็จอด ทั้งยังไม่มีเครื่องปรับอากาศ แม้แต่พัดลมไฟฟ้าสักตัวก็ไม่มี อากาศช่วงเดือนเจ็ดเดือนแปด บนรถไฟทั้งอบอ้าวทั้งร้อนจัด ทำได้เพียงเปิดหน้าต่างรับลมธรรมชาติคลายร้อน พัดในมือของทุกคนจึงไม่เคยได้หยุดโบก

หลังนั่งมาร่วมสี่สิบกว่าชั่วโมง ในที่สุดอวี๋ซือหยาก็เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางในยามพลบค่ำของวันที่สาม

รถไฟแล่นเข้าเทียบชานชาลาและค่อยๆ จอดสนิท บรรดาผู้โดยสารต่างพากันถือสัมภาระเดินลงจากขบวนรถด้วยความตื่นเต้น ริมชานชาลามีคนมารอรับอยู่ไม่น้อย

จวนจะค่ำแล้ว แสงสว่างเริ่มมืดสลัวลงเรื่อยๆ อวี๋ซือหยากวาดตามองทีละคน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเสิ่นเยวี่ย เธอรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง หรือว่าเสิ่นเยวี่ยจะยังไม่ได้รับโทรเลขของหงอิง ถ้าอย่างนั้นตัวคนเดียวจะขนของมากมายขนาดนี้ไปได้อย่างไร

ด้วยความที่ข้าวของมีเยอะ อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้ไปเบียดแย่งกับใคร รอจนผู้โดยสารส่วนใหญ่ลงจากรถไปหมดแล้ว เธอถึงค่อยหยิบกระเป๋าสะพายติดตัวเตรียมจะลงรถอย่างช้าๆ

พนักงานบริการบนรถไฟที่เข้ามาทำความสะอาดเห็นเธอเข้าก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ทำไมคุณยังไม่ลงอีกล่ะคะ คนมารับยังไม่มาหรือ"

"ยังไม่เห็นเลยค่ะ อ้อจริงสิ สัมภาระสองสามกระสอบนี้ของฉันขอฝากไว้ที่สถานีรถไฟก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวค่อยให้คนมาเอา" อวี๋ซือหยารู้กำลังตัวเองดี อาหารกระสอบใหญ่ขนาดนั้นตั้งหลายใบ ลำพังเธอคนเดียวยกไม่ไหวแน่นอน

ใครบ้างไม่รู้ว่าผู้จัดการโรงงานอวี๋มีความสัมพันธ์อันดีกับผู้นำในกรมของพวกเธอ พนักงานบริการคิดอยากจะดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้ว จึงพูดอย่างกระตือรือร้น "ได้แน่นอนสิคะ ถ้าผู้จัดการโรงงานอวี๋ไม่รีบร้อน รอพวกเราทำงานเสร็จแล้วจะช่วยขนไปส่งให้ คุณจะไปที่ไหนล่ะคะ"

อวี๋ซือหยาส่ายหน้าปฏิเสธ "ขอบคุณนะคะ ฝากไว้ที่สถานีรถไฟก็พอค่ะ พรุ่งนี้ฉันค่อยให้คนมาเอา วันนี้ฉันขอพักที่บ้านพักรับรองของสถานีรถไฟพวกคุณสักคืนก่อนดีกว่า"

ดึกป่านนี้แล้ว ทั้งยังหารถไม่ได้ เธอจะไปกองทัพคนเดียวได้อย่างไร อวี๋ซือหยาตัดสินใจพักค้างคืนที่นี่ก่อนสักคืน อาบน้ำนอนหลับให้สบายตัวสักตื่น แล้วค่อยไปหากองทัพ

"เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ถ้างั้นคุณรอสักครู่นะคะ พวกเราเก็บกวาดเสร็จแล้วจะช่วยยกไปไว้ที่ห้องรับฝากของ" พนักงานบริการพูดยิ้มๆ

อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ "ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ ฉันลงไปรอข้างล่างค่ะ"

กลิ่นบนรถไฟไม่ค่อยน่าอภิรมย์เอาเสียเลย อวี๋ซือหยาลงจากรถมาสูดอากาศ พลันที่เพิ่งยืนได้อย่างมั่นคง จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งแตะลงบนไหล่เธอเบาๆ

เธอหันขวับไปมอง ก็เห็นเสิ่นเยวี่ยที่เหงื่อโซมกายยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง

"ผมช่วยถือ หิวแล้วใช่ไหม ไปหาที่กินข้าวก่อนเถอะ" เสิ่นเยวี่ยรับกระเป๋าในมือเธอไป น้ำเสียงค่อนข้างแหบพร่า

ตอนที่มือทั้งสองสัมผัสกัน อวี๋ซือหยารู้สึกว่ามือของเขาร้อนผ่าวราวกับก้อนถ่านไฟ

เธอประหลาดใจเล็กน้อย "คุณ...คุณเพิ่งวิ่งมาหรือคะ เป็นอะไรหรือเปล่า ฉันมาปุบปับเกินไปจนรบกวนคุณหรือเปล่า"

"เปล่าหรอก แค่เพิ่งนำทีมไปปฏิบัติภารกิจกลับมาน่ะ ให้คุณรอนานแล้ว" เสิ่นเยวี่ยอธิบายเรียบๆ สายตาจับจ้องเธออย่างเร่าร้อน รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจางหายไปเลย

อวี๋ซือหยายิ้ม "ถ้าอย่างนั้นฉันก็โชคดีมากน่ะสิ ถ้าเกิดมาถึงก่อนสักวันสองวัน ก็คงคลาดกับคุณแล้ว"

"ใช่แล้ว พวกเราโชคดีทั้งคู่ ไปกันเถอะ" เสิ่นเยวี่ยจับแขนเธอไว้

อวี๋ซือหยาก้าวไปได้สองก้าวพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ "คุณมาคนเดียวหรือคะ ฉันมีของค่อนข้างเยอะ ฝากไว้ที่สถานีรถไฟก่อนดีกว่า รอให้กองทัพของคุณมีรถมาทางนี้ค่อยแวะมารับ"

"ของอยู่ที่ไหนล่ะ เดี๋ยวผมไปเอา ผมขับรถมา จอดอยู่ด้านนอกสถานีรถไฟนี่เอง" เสิ่นเยวี่ยยิ้มพลางบอก

พอได้ยินว่าเขาขับรถมา อวี๋ซือหยาก็ถอนหายใจโล่งอก "งั้นไปเอาเถอะค่ะ อยู่บนรถไฟนั่นแหละ"

ทั้งสองคนขึ้นไปบนรถไฟ เสิ่นเยวี่ยเห็นกระสอบป่านสี่ใบเต็มๆ มัดไว้อย่างแน่นหนา กะดูแล้วน่าจะหนักใบละหลายสิบจิน ดวงตาเขาไหววูบ ก่อนจะเอ่ยถามอวี๋ซือหยา "ทำไมเอาของมาเยอะขนาดนี้ ตัวคนเดียวขนขึ้นรถมาได้ยังไงกัน"

"ผู้จัดการอวี๋ พวกเราเสร็จงานแล้วค่ะ สัมภาระของคุณ... ท่านนี้คือ..." พนักงานรถไฟพาพนักงานขายอีกสองคนมาช่วย พลันเห็นเสิ่นเยวี่ยกำลังช่วยขนของอยู่พอดี

อวี๋ซือหยายิ้มพลางบอก "นี่สามีฉันเองค่ะ เขามารับแล้ว ของก็เลยไม่ต้องฝากแล้ว ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ"

"อ้อ ดีจังเลยค่ะ ของเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวพวกเราช่วยยกนะคะ" พนักงานรถไฟเอ่ยอาสา

หลังจากเสิ่นเยวี่ยยื่นบุหรี่กล่าวขอบคุณพวกเขาแล้ว ก็ขึ้นมานั่งบนรถและถามอวี๋ซือหยา "ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม หาที่กินข้าวก่อนดีไหม"

อากาศร้อนจัด อวี๋ซือหยาจึงไม่ค่อยเจริญอาหารนัก เธอส่ายหน้าพลางตอบ "ไม่ดีกว่าค่ะ ขอกลับไปอาบน้ำก่อน ฉันรู้สึกว่าตัวเริ่มเหม็นเปรี้ยวแล้ว"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้ขัดข้อง เขาเปิดกระจกหน้าต่าง ลมพัดโชยเข้ามาทำให้เย็นขึ้นบ้าง "ถ้าง่วงก็นอนพักสักหน่อย ถึงที่แล้วผมจะเรียก"

"ค่ะ" อวี๋ซือหยาเหนื่อยล้าอยู่บ้างจริงๆ แม้การนั่งรถไฟจะไม่ต้องทำอะไร แต่การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ทั้งอบอ้าวและอึกทึกวุ่นวายตลอดเวลา ทำให้สองวันนี้เธอหลับไม่สนิท สมองมึนตึบไปหมด จึงหลับตาลงพักผ่อนเสียเลย

ครั้นรถจอดสนิท ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว อวี๋ซือหยาได้ยินเสิ่นเยวี่ยกำลังบอกคนอื่นว่า "นี่ภรรยาผมครับ..."

เธอลืมตาขึ้น พบว่ามาถึงค่ายทหารแล้ว ข้างรถมีทหารสวมเครื่องแบบถือปืนยืนอยู่คนหนึ่ง คงต้องตรวจเอกสาร เธอจึงรีบหยิบหนังสือรับรองที่คอมมูนออกให้มาจากกระเป๋าแล้วยื่นไป

พอทหารลงบันทึกเสร็จ ก็ทำความเคารพแบบทหารให้เสิ่นเยวี่ยแล้วเปิดทางให้ผ่าน

อวี๋ซือหยาเกิดมาสองชาติไม่เคยมาค่ายทหารเลย รู้สึกแปลกใหม่อย่างยิ่ง เธอเบิกตากว้างมองสำรวจไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เสิ่นเยวี่ยเห็นเข้าก็ขับรถไปพลางอธิบายให้เธอฟังไปพลาง "ฝั่งนี้คือเขตบ้านพักครอบครัว ครอบครัวที่ติดตามมาอยู่ด้วยจะพักที่นี่ นั่นไง สองตึกทางซ้ายมือนั่น ตอนนี้หลายคนกินข้าวเย็นเสร็จก็ออกมาเดินเล่นกัน"

อวี๋ซือหยามองตาม มีเด็กสองสามคนกำลังเตะบอลอยู่บนลานดิน และมีหลายคนหันมามองพวกเขาด้วยความสนใจ

จนกระทั่งรถแล่นผ่านตึกบ้านพักครอบครัวไปจอดอยู่หน้าตึกสามชั้นหลังหนึ่ง เสิ่นเยวี่ยผลักประตูลงจากรถแล้วถามว่า "ข้างในเป็นอะไรบ้าง ต้องยกขึ้นไปที่หอพักผมไหม"

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอกค่ะ ในกระสอบนี้... เป็นของกินที่ผลิตจากโรงงานเราทั้งนั้น เอามาให้ทุกคนได้ลองชิมกัน แต่ฉันเหมือนจะประเมินขนาดค่ายทหารของพวกคุณต่ำไป กลัวว่าจะแบ่งไม่พอ เอาแบบนี้ พรุ่งนี้คุณช่วยพาฉันไปพบผู้นำฝ่ายพลาธิการได้ไหมคะ ฉันคิดว่าส่งมอบให้เขาไปแจกจ่ายน่าจะเหมาะกว่า"

เสิ่นเยวี่ยมองเธอด้วยสายตาซับซ้อน แววตาดูเหมือนจะร้อนแรงยิ่งขึ้น "ขอบคุณนะ คราวหน้ามาไม่ต้องเอาของพวกนี้มาหรอก พรุ่งนี้ผมจะพาไปพบหัวหน้าฝ่ายพลาธิการ ตอนนี้ไปพักผ่อนที่หอพักผมก่อนเถอะ"

อวี๋ซือหยาลูบจมูกตัวเอง หลบสายตาอันเร่าร้อนของเสิ่นเยวี่ยด้วยความรู้สึกผิด เขาเหมือนจะเข้าใจผิด คิดว่าของพวกนี้เธอตั้งใจขนมาเพื่อเขา

เสิ่นเยวี่ยใจฟูด้วยความดีใจ ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของอวี๋ซือหยา นึกว่าเธอแค่ขวยเขิน พลันนึกถึงคำที่เพื่อนทหารเคยพูดเวลาคุยเรื่องภรรยาว่าในฐานะผู้ชายต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาจึงกระแอมไอทีหนึ่ง ใช้มือข้างหนึ่งหิ้วกระเป๋าของอวี๋ซือหยา อีกข้างก็คว้าจับมือซ้ายของเธอไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ไปกันเถอะ"

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเขาด้วยความประหลาดใจ ทว่ากลับเห็นเพียงใบหน้าด้านข้างที่เกร็งแน่นของเขา

เอาเถอะ ก็แค่จับมือไม่ใช่หรือไง ตอนเรียนหนังสือเล่นเกมใครบ้างไม่เคยจับมือกัน จะตื่นตูมไปทำไม

อวี๋ซือหยาพยายามทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกนี้ แต่มือของเสิ่นเยวี่ยทั้งแข็งแรงและร้อนผ่าว เพิ่งเดินขึ้นบันไดไปได้ชั้นเดียว ฝ่ามือของเขาก็ชุ่มเหงื่อส่งผ่านความรู้สึกมายังตัวเธอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้อนหรือเพราะตื่นเต้นกันแน่

พอขึ้นมาถึงชั้นสามและหยุดอยู่หน้าห้องพักเดี่ยวห้องหนึ่ง เสิ่นเยวี่ยถึงค่อยๆ ปล่อยมือเธออย่างอ้อยอิ่ง หยิบกุญแจออกมาเปิดประตู แล้วเปิดไฟ "นั่งก่อนสิ ห้องค่อนข้างเรียบง่าย คุณทนอยู่ไปก่อนนะ"

อวี๋ซือหยาเดินเข้าห้องแล้วกวาดตามองรอบหนึ่ง ห้องพักนี้มีขนาดเพียงราวสิบกว่าตารางเมตรเท่านั้น ริมผนังวางเตียงเดี่ยวโครงเหล็กไว้หนึ่งหลัง ทางซ้ายมีตู้ใบหนึ่ง ดูเหมือนเอาไว้ใส่เสื้อผ้า ด้านข้างวางกระติกน้ำร้อนและของใช้จิปาถะ ส่วนฝั่งริมหน้าต่างติดกับประตูมีโต๊ะเก่าๆ ตัวหนึ่ง ข้างกันมีเก้าอี้หนึ่งตัว นอกจากนี้ก็ไม่มีสิ่งของอะไรอีกเลย

ขณะที่อวี๋ซือหยากำลังสำรวจห้อง เสิ่นเยวี่ยก็วางสัมภาระลง ยกกระติกน้ำร้อนขึ้นมา แต่กลับพบว่าข้างในไม่มีน้ำแล้ว ก็ถูกของเขา ตัวเขาออกไปข้างนอกตั้งสัปดาห์กว่า จะไปมีน้ำได้อย่างไร

"ซือหยา คุณนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวผมไปขอน้ำต้มสุกจากห้องข้างๆ มาให้ คุณจะได้ดื่มน้ำก่อน" เสิ่นเยวี่ยเอ่ยบอกอวี๋ซือหยาพลางถือถ้วยเคลือบเดินออกไป

อากาศร้อนทำให้ร่างกายสูญเสียน้ำเร็ว อวี๋ซือหยากระหายน้ำจริงๆ จึงพยักหน้าพลางบอกว่า "ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ"

เสิ่นเยวี่ยทำอะไรรวดเร็วมาก ผ่านไปเพียงแค่ราวสองนาทีก็กลับมา เขาวางถ้วยเคลือบไว้ตรงหน้าอวี๋ซือหยาแล้วถามว่า "คุณจะกินข้าวก่อนหรืออาบน้ำก่อนล่ะ"

อวี๋ซือหยารู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง การที่เธอมาที่นี่คราวนี้ดูเหมือนจะสร้างความลำบากให้เสิ่นเยวี่ยไม่น้อย เขาเพิ่งเสร็จภารกิจกลับมายังไม่ได้พักผ่อนก็ต้องไปรับเธอ แถมยังต้องมาคอยดูแลเธออีก

"ฉันอยากอาบน้ำก่อนค่ะ คุณบอกที่ทางมาเถอะ เดี๋ยวฉันไปเอง" เธอไม่อยากให้เขายุ่งยากเกินไป

เสิ่นเยวี่ยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "ตึกนี้ของพวกเราเป็นหอพักคนโสด คนที่พักล้วนเป็นนายทหารที่ไม่มีครอบครัวติดสอยห้อยตามมา คุณไปจะไม่สะดวก อาบในห้องนี้แหละ เดี๋ยวผมไปตักน้ำมาให้ คุณรอผมประเดี๋ยวนะ"

เอาเถอะ เวลานี้เธอจะไปอาบน้ำข้างนอกก็คงไม่เหมาะจริงๆ อวี๋ซือหยาจึงได้แต่พยักหน้า "ค่ะ ฉันรอคุณนะ"

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสิ่นเยวี่ยก็กลับมา ไม่เพียงแต่ตักน้ำอุ่นกลับมาหนึ่งถัง แต่ยังไปหาเอาสบู่หอมที่ยังไม่ได้ใช้กับผ้าขนหนูผืนใหม่มาจากไหนก็ไม่รู้ "สภาพค่อนข้างซอมซ่อ คุณทนเอาหน่อยนะ ถ้าน้ำไม่พอก็บอกผม ผมจะอยู่ข้างนอกนี่แหละ"

"พอแล้วค่ะ ฉันอาบแป๊บเดียว" อวี๋ซือหยายิ้มตอบ

เสิ่นเยวี่ยเป็นฝ่ายเดินออกไปข้างนอกอย่างรู้หน้าที่ พร้อมกับช่วยดึงประตูปิดให้เสร็จสรรพ

จะลงกลอนข้างในดีไหมนะ

อวี๋ซือหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แม้ว่าสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยจะทำให้เธอไม่ค่อยสบายใจนัก แต่เสิ่นเยวี่ยก็บอกแล้วว่าจะเฝ้าอยู่หน้าประตู หากเธอไปลงกลอนตอนนี้ เขาจะคิดอย่างไรเล่า

ช่างเถอะ ที่นี่คือค่ายทหาร เสิ่นเยวี่ยคงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก

เธอรีบถอดเสื้อผ้าแล้วลงมืออาบน้ำทันที

ในตอนนั้นเอง ข้างนอกก็มีเสียงผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งดังแว่วเข้ามา

"เสิ่นเยวี่ย ได้ยินว่านายพาหญิงสาวกลับมาคนหนึ่งหรือ คนอยู่ไหนล่ะ อย่ามาปฏิเสธนะ เมื่อกี้คนเห็นกันตั้งเยอะแยะ นายเพิ่งกลับมาก็รีบร้อนวิ่งโร่ออกไป ข้าวยังไม่ทันได้กิน จะไม่แนะนำให้พวกเรารู้จักหน่อยหรือ ไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" ชายคนนั้นขยิบตาทำหน้าทะเล้นใส่เสิ่นเยวี่ย

เสิ่นเยวี่ยปล่อยหมัดชกเข้าที่หน้าอกของเขาหนึ่งที "เจิ้งฉางเซิ่ง พูดจาซี้ซั้วอะไรวะ นั่นภรรยาฉัน อุตส่าห์เดินทางจากบ้านเกิดมาเยี่ยมฉันโดยเฉพาะ"

ใครอยากจะเป็นเพื่อนบ้านกับคนปากสว่างอย่างหมอนี่กัน เสิ่นเยวี่ยปัดมือเขาออก "เปล่า เธอแค่มาเยี่ยม ไม่กี่วันก็ต้องกลับแล้ว"

"ทำไมล่ะ นายนี่ก็อายุป่านนี้แล้ว ฉัน... ไม่ได้ว่านายแก่นะ แต่พวกนายอยู่แยกกันคนละที่แบบนี้ตลอด แล้วจะมีลูกชายได้ยังไงกัน ในกลุ่มพวกเราก็เหลือแค่นายคนเดียวนี่แหละที่ยังไม่มีลูก" เจิ้งฉางเซิ่งถามอย่างไม่เข้าใจ

เสิ่นเยวี่ยกลอกตาใส่เขา ควักคูปองจากกระเป๋าเสื้อยัดใส่มืออีกฝ่าย "ภรรยาฉันยังเรียนหนังสืออยู่ เอาละ เลิกสอดรู้สอดเห็นได้แล้ว นายว่างมากใช่ไหม งั้นช่วยฉันหน่อย ไปที่โรงอาหารบอกพ่อครัวให้ผัดกับข้าวสักสองอย่างที ภรรยาฉันเพิ่งลงจากรถไฟ ยังไม่ได้กินข้าวเลย"

เจิ้งฉางเซิ่งมองเสิ่นเยวี่ยด้วยความตกตะลึง "เดี๋ยวนะ เสิ่นเยวี่ย นายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย แม้แต่นักเรียนนายก็ยัง..."

มันจะไปกันใหญ่แล้ว เสิ่นเยวี่ยทนฟังต่อไปไม่ไหว รีบดันตัวเขาออกไป "ไปเอาข้าว เร็วเข้า ประเดี๋ยวโรงอาหารก็ปิดหรอก"

อวี๋ซือหยาที่อยู่ข้างในได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน คิ้วของเธอก็ขมวดมุ่น พลางคิดอะไรบางอย่างในใจ

ผ่านไปไม่กี่นาที เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย รู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้นมาก อวี๋ซือหยาเปิดประตูออกไป ส่งยิ้มให้เสิ่นเยวี่ยแล้วพูดอย่างเกรงใจว่า "ฉันเสร็จแล้วค่ะ เอาน้ำไปเทที่ห้องน้ำใช่ไหมคะ"

"ผมจัดการเอง" เสิ่นเยวี่ยช่วยรูดเปิดม่านหน้าต่างออก "ให้อากาศถ่ายเทหน่อย คุณพักผ่อนเถอะ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้ฝืนดึงดัน เธอจึงเบี่ยงตัวหลีกทางให้ เสิ่นเยวี่ยยกน้ำอาบออกไปเททิ้ง

เขาเพิ่งเดินออกไป เจิ้งฉางเซิ่งก็กลับมาพอดี ในมือถือกล่องข้าวมาข้างละกล่อง พลางยิ้มแป้นพูดขึ้นว่า "นี่คือน้องสะใภ้ใช่ไหม วันนี้ค่อนข้างดึกแล้ว โรงอาหารไม่ค่อยเหลืออะไร กินแก้ขัดไปก่อนนะ พรุ่งนี้พวกเราค่อยให้โรงอาหารทำของอร่อยๆ ให้เธอกิน"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ขอบคุณค่ะ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"

เจิ้งฉางเซิ่งชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน "เสิ่นเยวี่ยล่ะ ทำไมเขาปล่อยให้น้องสะใภ้อยู่คนเดียว..."

"หลบไป รีบกลับห้องนายไปได้แล้ว ถ้านอนไม่หลับก็ลงไปวิ่งสักสิบรอบ" เสิ่นเยวี่ยคว้าคอเสื้อเจิ้งฉางเซิ่งจากด้านหลังแล้วลากออกไป จากนั้นก็ปิดประตูดังปังใส่หน้าเขา

เจิ้งฉางเซิ่งเกือบจะอ้าปากด่า แต่พอคิดได้ว่าอวี๋ซือหยายังอยู่ข้างใน จึงบ่นพึมพำออกมาคำหนึ่ง "ไอ้เสิ่นเยวี่ย ได้ดีแล้วลืมบุญคุณ วันนี้เห็นแก่น้องสะใภ้หรอกนะจะปล่อยแกไปสักครั้ง"

ภายในห้องพัก อวี๋ซือหยามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะถามว่า "เขาช่วยไปเอาข้าวมาให้พวกเรา ทำแบบนี้...จะไม่เป็นไรเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ช่างเถอะ เจิ้งฉางเซิ่งคนนี้ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือชอบซุบซิบจู้จี้ ปากสว่างเป็นบ้า คุณไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก"

อวี๋ซือหยาฟังออกว่า ถึงแม้ปากเสิ่นเยวี่ยจะทำเป็นรำคาญ แต่น้ำเสียงกลับแฝงความสนิทสนม ทั้งสองคนคงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก เธอจึงไม่ได้พูดอะไรอีก เปิดกล่องข้าวแล้วดันส่วนที่เยอะกว่าไปให้เขา "กินข้าวเถอะค่ะ"

หลังกินข้าวกันอย่างเงียบๆ เสร็จแล้ว เสิ่นเยวี่ยก็บอกให้อวี๋ซือหยาไปพักผ่อน ส่วนเขารับหน้าที่เอากล่องข้าวไปล้างเอง

ที่นี่เป็นถิ่นของเขา อวี๋ซือหยาไม่ได้แย่งทำ เธอปีนขึ้นไปนอนบนเตียง ในหัวพลอยรู้สึกกลัดกลุ้มขึ้นมาเล็กน้อย คำพูดของเจิ้งฉางเซิ่งในวันนี้ช่วยเตือนสติเธอ เสิ่นเยวี่ยอายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ในยุคนี้ คนวัยเดียวกับเขามีลูกกันไปตั้งหลายคนแล้ว แต่เขายังไม่มีเลยสักคน

ปัจจุบันอวี๋ซือหยาไม่มีแผนเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย และในอีกไม่กี่ปีนี้ก็ยังไม่มีความคิดเช่นนั้นด้วย ตอนนี้เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบเอ็ดปี ต่อให้อีกสิบปีค่อยคิดเรื่องมีลูกก็ยังทัน ในช่วงไม่กี่ปีนี้แน่นอนว่าเธอต้องทุ่มเทให้กับการพัฒนาอาชีพการงาน ขยายโรงงานให้ใหญ่โตและแข็งแกร่งขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่มีทางละทิ้งหน้าที่การงานอันรุ่งโรจน์เพื่อมาติดตามสามีในกองทัพแน่ บางทีอาจจะต้องหาโอกาสคุยกับเสิ่นเยวี่ยให้ชัดเจน นิสัยเขาก็ถือว่าใช้ได้ หากเป็นสามีภรรยากันไม่ได้ ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่นา

อวี๋ซือหยาคิดเพลินจนไม่รู้เลยว่าเสิ่นเยวี่ยกลับเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไร จนกระทั่งร่างอันอบอ้าวแนบชิดเข้ามาข้างกาย เธอถึงได้สติแล้วผุดลุกขึ้นมานั่งทันที

"เป็นอะไรไป ยังไม่หลับเหรอ นอนเถอะ ไม่ใช่ว่าเหนื่อยมากหรอกหรือ" เสียงอันห่วงใยของเสิ่นเยวี่ยดังมาจากด้านข้าง

อวี๋ซือหยาอึกอัก "คือว่า แถวนี้ไม่มีเรือนรับรองบ้างเหรอคะ"

เสิ่นเยวี่ยรู้สึกราวกับถูกน้ำเย็นสาดเข้าใส่ ดับความตื่นเต้นดีใจที่เขามีมาตั้งแต่พลบค่ำจนถึงตอนนี้จนหมดสิ้น เขาคิดว่า การที่เธอยอมเดินทางมาไกลเพื่อมาเยี่ยมเขา แปลว่าเธอยอมรับเขาแล้วเสียอีก

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เขาก็ลุกขึ้นยืน "คุณนอนเถอะ แถวนี้ไม่มีเรือนรับรองหรอก เดี๋ยวผมไปนอนห้องเจิ้งฉางเซิ่งเอง"

ห้องของเจิ้งฉางเซิ่งก็เป็นห้องพักคนโสด เตียงมีขนาดแค่นั้น ผู้ชายตัวโตสองคนจะนอนด้วยกันได้อย่างไร แล้วตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังเป็นสามีภรรยากัน ภรรยาอุตส่าห์มาหา แต่เสิ่นเยวี่ยกลับหนีไปนอนกับสหายร่วมรบคนอื่น คนอื่นจะมองเขาเช่นไรกัน

อวี๋ซือหยาไม่อยากให้เสิ่นเยวี่ยต้องเสียหน้า เธอจึงขยับตัวเข้าไปชิดด้านใน แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า "ไม่ต้องไปหรอก นอนเถอะค่ะ"

"คุณ...คุณแน่ใจนะ" ในความมืด น้ำเสียงของเสิ่นเยวี่ยดูเหมือนจะสั่นเครือเล็กน้อย

การที่อวี๋ซือหยาต้องมาเบียดเตียงเดียวกับเพศตรงข้ามเป็นครั้งแรก ย่อมรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติอยู่แล้ว เธอพยายามรักษาความสงบนิ่งพลางกล่าวว่า "นอนเถอะค่ะ ต่างคนต่างก็เหนื่อยกันแล้วไม่ใช่เหรอ"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้พูดอะไร เขาล้มตัวลงนอนบนเตียง ท่ามกลางความมืดมิดไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

แต่อวี๋ซือหยารู้ดีว่า หัวใจของทั้งคู่ต่างไม่สงบเลย และไม่มีใครนอนหลับลงสักคน

เฮ้อ ช่างเถอะ พูดเรื่องราวให้มันกระจ่างชัดไปเลยดีกว่า เรื่องนี้เป็นเพราะเธอคิดไม่รอบคอบเอง อย่าทำให้เสิ่นเยวี่ยต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้เลย

ทว่าเธอยังไม่ทันได้อ้าปาก เสิ่นเยวี่ยก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ในความมืด เขาคว้ามือเธอไว้แล้วกุมแน่นจนดูเหมือนกำลังสั่นเทา อวี๋ซือหยารู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อที่แขนของเขาเกร็งแน่นไปหมด ทั้งตัวของเขาดูระมัดระวังไปเสียทุกอย่าง ราวกับกลัวว่าเธอจะปฏิเสธอย่างไรอย่างนั้น

ใจเธอพลันอ่อนยวบ คำพูดที่มาจ่ออยู่ตรงริมฝีปากจึงถูกกลืนกลับลงไปอีกครั้ง

อาจเป็นเพราะความง่วงที่สะสมมานาน อวี๋ซือหยาจึงไม่รู้ตัวเลยว่าเธอผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไร

ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา แสงสว่างก็เล็ดลอดผ่านรอยต่อประตูเข้ามาแล้ว ภายในห้องเงียบเชียบ ไม่มีเงาร่างของเสิ่นเยวี่ยอยู่แล้ว

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นมาจัดการตัวเอง ออกจากห้องตอนที่ในตึกยังไม่มีคน รีบไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟัน พอกลับมาพร้อมแปรงสีฟัน ตรงหัวบันไดพลันมีเสียงเอะอะดังขึ้น ชายหนุ่มหลายคนที่สวมเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเหงื่อโซมกายพากันเดินขึ้นมา พอเห็นอวี๋ซือหยา เจิ้งฉางเซิ่งก็หัวเราะคิกคักพลางเอ่ยขึ้น "นี่น้องสะใภ้ เมียของเสิ่นเยวี่ย มาเยี่ยมน่ะ"

ทุกคนประสานเสียงร้องทัก "สวัสดีครับน้องสะใภ้"

ทำเอาอวี๋ซือหยาหน้าแดงก่ำ เธอแย้มรอยยิ้ม กำลังจะทักทายคน

เจิ้งฉางเซิ่งไม่ยอมแพ้ "เฮ้ เสิ่นเยวี่ย นายพูดอะไรน่ะ ใครว่างกันฮะ?"

อาจเป็นเพราะคำขู่นี้ได้ผล ข้างนอกจึงไม่มีเสียงของเจิ้งฉางเซิ่งอีก

อวี๋ซือหยามองเสิ่นเยวี่ยอย่างขำๆ "คุณเคยไปเดินป้วนเปี้ยนหน้าหอพักเขาจริงๆ เหรอคะ?"

เสิ่นเยวี่ยลูบจมูกตัวเองแล้วพูดอย่างจริงจัง "เปล่าหรอก แต่ถ้าเจิ้งฉางเซิ่งยังทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จะทำดูก็ไม่เลวนะ"

อวี๋ซือหยาหลุดขำพรืดออกมาทันที

เสิ่นเยวี่ยมองรอยยิ้มสดใสของเธอแล้วก็ยิ้มตาม พลางวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ "กินข้าวเถอะ"

อวี๋ซือหยาเปิดกล่องข้าวออก กล่องหนึ่งเต็มไปด้วยโจ๊กข้าวขาว ส่วนอีกกล่องมีซาลาเปาสองสามลูกกับไข่ต้มฟองหนึ่ง ปริมาณค่อนข้างเยอะทีเดียว เธอจึงถามเสิ่นเยวี่ย "คุณกินหรือยังคะ ถ้ายังไม่กินก็มากินด้วยกันสิ เยอะขนาดนี้ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก"

"ได้สิ" เสิ่นเยวี่ยเดินไปหยิบกล่องข้าวอีกใบออกมาจากตู้ ล้างจนสะอาดแล้วแบ่งโจ๊กไปครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็หยิบซาลาเปาไส้หมูส่งให้อวี๋ซือหยา "กินเถอะ มื้อเที่ยงเธออยากกินอะไร เดี๋ยวฉันบอกให้พ่อครัวที่โรงอาหารทำให้เธอเป็นพิเศษ"

อากาศร้อน อวี๋ซือหยาไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไร จึงส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอกค่ะ โรงอาหารมีอะไรก็กินอย่างนั้นแหละ แถวนี้มีชาวบ้านขายผลไม้บ้างไหมคะ?"

เมื่อเทียบกับข้าวปลาอาหารแล้ว แน่นอนว่าเธออยากลิ้มลองผลไม้เมืองร้อนมากกว่า พอกลับไปแล้วคงไม่มีให้กินอีก นานๆ จะได้มาสักครั้ง ย่อมต้องลองชิมดู

"มีสิ ตอนเย็นฉันจะพาเธอไปซื้อ เธออยากพบหัวหน้าฝ่ายพลาธิการไม่ใช่เหรอ พอกินข้าวเสร็จฉันจะพาไป" เสิ่นเยวี่ยไม่ลืมว่าของกองโตที่อวี๋ซือหยาขนมายังวางอยู่บนรถ เขาปอกไข่ต้มแล้วยื่นให้อวี๋ซือหยา "กินข้าวก่อนเถอะ"

อวี๋ซือหยารีบอยากไปพบหัวหน้าฝ่ายพลาธิการคนนี้ จึงไม่พูดมากความอีกและตั้งหน้าตั้งตากินข้าว

พอกินข้าวเสร็จ เสิ่นเยวี่ยก็พาอวี๋ซือหยาลงมาชั้นล่าง รถจี๊ปคันเมื่อคืนยังคงจอดอยู่ตรงนั้น เขาเปิดประตูรถเชื้อเชิญให้อวี๋ซือหยาเข้าไป "ขึ้นรถเถอะ"

อวี๋ซือหยาก้าวขึ้นไปนั่ง เขตทหารค่อนข้างกว้างใหญ่ เสิ่นเยวี่ยขับรถไปสิบกว่านาทีกว่าจะถึงฝ่ายพลาธิการ

หลังจากลงจากรถ เขาก็นำอวี๋ซือหยาเดินเข้าไปข้างใน ตรงไปจนกระทั่งหยุดอยู่หน้าห้องทำงานที่ติดป้ายหัวหน้าเอาไว้ เสิ่นเยวี่ยเคาะประตู ชายในชุดเครื่องแบบทหารในห้องเงยหน้าขึ้น หรี่ตามองครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา "ที่แท้ก็ผู้บังคับกองร้อยเสิ่นนี่เอง เชิญเข้ามาสิ"

อวี๋ซือหยาเดินตามเข้าไป เสิ่นเยวี่ยจึงชิงอธิบายขึ้นก่อน "หัวหน้าโจว นี่คือภรรยาของผมครับ อวี๋ซือหยา เธอเดินทางมาเยี่ยมญาติ แล้วนำของดีประจำถิ่นมาจำนวนหนึ่ง อยากจะเอามาแจกจ่ายให้ทุกคนครับ"

หัวหน้าโจวได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม "ขอบคุณสหายอวี๋มากนะ สหายหญิงนี่ช่างคิดรอบคอบจริงๆ พวกคุณเอาไปแจกกันเองโดยตรงได้เลยนะ"

ความหมายแฝงก็คือเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ไม่ต้องมาลำบากฝ่ายพลาธิการหรอก

อวี๋ซือหยาก็รู้ดีว่าของที่เธอนำมาพูดไปก็เหมือนจะเยอะ แต่สำหรับกองทัพแล้ว ไม่นับเป็นอะไรเลยจริงๆ เธอไม่ได้คิดจะใช้ของพวกนี้มาสร้างผลงานยิ่งใหญ่อะไรอยู่แล้ว นี่เป็นเพียงเครื่องมือโยนหินถามทาง เป็นสื่อกลางในการผูกสัมพันธ์กับฝ่ายพลาธิการเท่านั้น

เสิ่นเยวี่ยไม่รู้เจตนาของเธอ เรื่องหลังจากนี้ย่อมต้องพึ่งพาเธอออกหน้าจัดการเองแล้ว

อวี๋ซือหยาชิงตัดหน้าเสิ่นเยวี่ยรับคำพูดมาพลางแย้มยิ้ม "หัวหน้าโจวคะ เรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะ อาหารพวกนี้โรงงานของเราเป็นผู้ผลิต ทางโรงงานมีแผนจะขยายตลาดสินค้าลงมาทางใต้ คราวนี้ฉันมาเยี่ยมญาติก็เลยถือโอกาสนำมาให้ทุกคนลองชิมดู แล้วค่อยส่งความเห็นกลับมาให้ฉัน ดูว่าสินค้าตัวไหนได้รับความนิยมมากที่สุด จะได้สะดวกต่อการปรับทิศทางของโรงงานเราในภายหลัง ต้องรบกวนหัวหน้าโจวช่วยหน่อยนะคะ"

อวี๋ซือหยาเป็นสะใภ้ทหาร ถือเป็นคนกันเอง อีกทั้งยังอุตส่าห์มาหาถึงที่ หัวหน้าโจวจึงไม่สะดวกจะปฏิเสธ จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า "เอาสิ ของอยู่ที่ไหนล่ะ ผมขอดูหน่อย"

"อยู่บนรถครับ" เสิ่นเยวี่ยเอ่ย

หัวหน้าโจวลุกขึ้นเดินตามออกไป

เสิ่นเยวี่ยยกของลงมาวางไว้หน้าประตู จากนั้นก็เปิดออกให้หัวหน้าโจวดู

หัวหน้าโจวเห็นไส้กรอกแฮมเต็มกระสอบใหญ่ จึงหยิบขึ้นมาแท่งหนึ่งแล้วลองชั่งน้ำหนักในมือ "นี่คืออะไรหรือ"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่เดินผ่านมาหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยขึ้น "นี่ไม่ใช่ไส้กรอกแฮมหรอกหรือ สองอาทิตย์ก่อนผมขึ้นรถไฟ เคยกินบนรถไฟหนหนึ่ง แท่งละหกเหมา รสชาติดีทีเดียว แถมเก็บไว้ได้ค่อนข้างนานด้วย"

เขาเอียงคอมองกระสอบอื่นแวบหนึ่ง ตกใจไม่น้อย "เป็ดชิงเหอเยอะขนาดนี้เลยหรือ หัวหน้าโจว เอามาจากไหนครับเนี่ย ราคาไม่ใช่ถูกๆ เลยนะ น่าจะตั้งหลายพันหยวนเลยไม่ใช่หรือ"

หัวหน้าโจวได้ยินตัวเลขนี้ก็ตกใจเล็กน้อย ชำเลืองมองอวี๋ซือหยาที่กำลังยิ้มตาหยี "โรงงานพวกคุณนี่ใจป้ำไม่เบาเลยนะ"

ให้ตายสิ มิน่าล่ะถึงไม่นำไปแจกเอง เยอะขนาดนี้ ต่อให้แจกคนที่รู้จักคนละชุดก็ยังเหลือ

อวี๋ซือหยายิ้ม ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด เจ้าหน้าที่ข้างๆ ก็ส่งเสียงขึ้นมาอีก "ได้ยินว่าเป็ดชิงเหอนี่เป็นยี่ห้อดังของมณฑล C น่าเสียดายที่แถวบ้านเราไม่มีขาย เยอะขนาดนี้ หัวหน้าโจวจะแจกเป็นสวัสดิการหรือครับ งั้นแจกส่วนของผมให้ผมก่อนสิ เจ้าลูกชายบ้านผมชอบกินมาก คราวก่อนนั่งรถไฟ ซื้อกลับไปฝากเขาสองถุง รวดเดียวก็กินเกลี้ยง ยังมาทวงกับผมอีก"

หัวหน้าโจวโบกมือ "ยังไม่ได้ตรวจนับจำนวนเลย คุณจะรีบร้อนอะไรกัน จริงสิ ผู้พันเสิ่น ภรรยาคุณทำงานในเป็ดชิงเหอนี่หรือ"

เสิ่นเยวี่ยเหลือบมองอวี๋ซือหยา เอ่ยอย่างภาคภูมิใจว่า "เธอเป็นผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอครับ"

ตุ้บ ไส้กรอกแฮมในมือของเจ้าหน้าที่คนนั้นร่วงลงพื้น เขาหันมองอวี๋ซือหยาด้วยความตกตะลึง "คุณ...คุณก็คือผู้จัดการอวี๋ที่คนพวกนั้นพูดถึงน่ะหรือ อายุยังน้อยขนาดนี้ ที่แท้ก็คนกันเองนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รู้จักครับ!"

หัวหน้าโจวมองปฏิกิริยาของเจ้าหน้าที่ด้วยความประหลาดใจ "หัวหน้าแผนกเหมียว คุณรู้จักสหายอวี๋ด้วยหรือ"

หัวหน้าแผนกเหมียวกล่าวอย่างตื่นเต้น "หัวหน้าโจว คุณไม่รู้หรอก ผู้จัดการอวี๋น่ะเป็นคนดังของมณฑล C เลยนะ เคยลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล ออกรายการวิทยุตั้งหลายครั้ง บนรถไฟยังมีหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับเธออยู่เลย สหายอวี๋ยังได้รับเลือกเป็นสตรีธงแดง 8 มีนาของปีนี้ด้วยใช่ไหม คราวก่อนผมอ่านหนังสือพิมพ์เหมือนจะเห็นอยู่นะ"

อวี๋ซือหยารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย หนังสือพิมพ์ตั้งนานนมแล้ว พนักงานขายพวกนี้ยังเอาไปประชาสัมพันธ์บนรถไฟอีกหรือ ทว่าหากช่วยสร้างชื่อให้เป็ดชิงเหอ และสร้างความมั่นใจรวมถึงความไว้วางใจให้แก่คนแปลกหน้าได้ นั่นก็นับว่าไม่เลว

"หัวหน้าแผนกเหมียวชมเกินไปแล้วค่ะ เป็นเพราะพวกผู้นำให้ความไว้วางใจฉันต่างหาก" อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวอย่างถ่อมตน

หัวหน้าโจวได้ยินว่าสามร้อยกว่าตำแหน่ง ดวงตาก็เป็นประกาย ถามอวี๋ซือหยาด้วยความสนใจ "โรงงานของพวกคุณมีคนอยู่เท่าไรหรือ"

อวี๋ซือหยายิ้มตอบ "ตอนนี้มีหกร้อยกว่าคนค่ะ ขณะเดียวกันโรงงานในเมืองเอกก็เริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว ในชนบทก็เตรียมจะสร้างโรงงานผลิตอาหารสัตว์อีกแห่ง พอสร้างสองโรงงานนี้เสร็จ ก็น่าจะมีคนพันกว่าคนค่ะ"

"เยอะขนาดนี้ คุณเป็นคนดูแลทั้งหมดเลยหรือ ผู้จัดการอวี๋ คุณนี่เก่งกาจจริงๆ" หัวหน้าโจวเปลี่ยนคำเรียก มองอวี๋ซือหยาด้วยความสนใจใคร่รู้แล้วเอ่ยถาม "ผู้จัดการอวี๋ คุณสนใจจะมาตั้งโรงงานสาขาแถวบ้านเราบ้างไหม"

"คะ?" อวี๋ซือหยามองหัวหน้าโจวอย่างประหลาดใจ สองพื้นที่นี้ห่างกันกว่าหนึ่งพันกิโลเมตร ข้ามไปตั้งหลายมณฑล ด้วยสภาพการคมนาคมและการติดต่อสื่อสารในปัจจุบัน ต่อให้เป็ดชิงเหอจะขยายตัว ก็ต้องขยายไปยังมณฑลข้างเคียงก่อน ไม่มีเหตุผลที่จะก้าวกระโดดไกลขนาดนั้นแล้วแล่นมาสร้างโรงงานถึงที่นี่เลย

หัวหน้าโจวยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นเข้าท่า "ผู้จัดการอวี๋ คุณดูสิ คุณกับผู้พันเสิ่นแยกกันอยู่คนละทิศคนละทางนานๆ แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย คุณว่าจริงไหม ถ้าคุณมาตั้งโรงงานแถวนี้ ผัวเมียหนุ่มสาวอย่างพวกคุณก็จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน อีกอย่าง คุณอยากได้นโยบายสนับสนุนอะไร พวกเราก็ช่วยยื่นเรื่องเสนอเบื้องบนให้ได้ มีเงื่อนไขแค่ข้อเดียว คุณต้องรับสมัครครอบครัวทหารกับทหารผ่านศึกที่พิการบาดเจ็บเพิ่มหน่อย คุณว่ายังไงล่ะ"

ที่แท้ก็ดักรอเธอตรงนี้นี่เอง มิน่าล่ะหัวหน้าโจวถึงได้ดูกระตือรือร้นนัก

อวี๋ซือหยากำลังคิดหาเหตุผลปฏิเสธ เสิ่นเยวี่ยก็ชิงพูดอย่างนุ่มนวลขึ้นมาก่อน "หัวหน้าโจวครับ ภรรยาผมยังเรียนหนังสืออยู่เลยครับ อีกตั้งสามปีกว่าเธอจะเรียนจบมหาวิทยาลัย"

"อ้าว ผู้จัดการอวี๋ คุณยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เหรอเนี่ย เก่งจริงๆ เลยคุณ" หัวหน้าโจวรู้สึกเสียดายขึ้นมาบ้าง ในเมื่ออวี๋ซือหยายังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ ก็คงหมดสิทธิ์ดึงตัวคนมาแล้ว เพราะยุคนี้สมัยนี้มหาวิทยาลัยสอบเข้ายากจะตายไป

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "ค่ะ ตอนนี้ก็เลยยังทำอะไรไม่ได้จริงๆ ต้องขอโทษหัวหน้าโจวด้วยนะคะ แต่ถ้ามีทหารผ่านศึกพิการจากมณฑลซีของเราที่ยังหางานลงไม่ได้ ก็แนะนำมาที่โรงงานเราได้นะคะ ตอนนี้โรงงานเราต้องการพนักงานรักษาความปลอดภัยอยู่กลุ่มหนึ่งพอดี"

พอได้ยินข่าวนี้ หัวหน้าโจวก็พลันตาสว่างกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที "ดีเลย ดีๆๆ เดี๋ยวฉันกลับไปทำยอดสำรวจดู แล้วพวกเราค่อยมาคุยรายละเอียดกันอีกที"

"ค่ะ งั้นของพวกนี้ก็รบกวนหัวหน้าโจวด้วยนะคะ" อวี๋ซือหยาชี้ไปที่ของบนพื้น

หัวหน้าโจวพูดอย่างอารมณ์ดี "ไม่รบกวนเลย ไม่รบกวน ฉันยังมีธุระอยู่ คงไม่รั้งพวกคุณไว้แล้วล่ะ มีเวลาว่างก็แวะมานั่งเล่นที่ฝ่ายพลาธิการของพวกเราบ่อยๆ นะ"

อวี๋ซือหยายิ้มรับพลางพยักหน้า จากนั้นจึงเดินออกจากที่นั่นพร้อมกับเสิ่นเยวี่ย

ระหว่างทางกลับ เสิ่นเยวี่ยก็อธิบายให้อวี๋ซือหยาฟัง "หัวหน้าโจวเป็นเพื่อนสนิทกับกรรมาธิการการเมืองของพวกเรา พวกเขาใส่ใจดูแลพวกทหารกับนายทหารระดับกลางและระดับล่างมาตลอด ครอบครัวทหารที่ติดตามมาอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่มาจากชนบท ไม่มีการศึกษา ไม่มีงานทำ ทั้งบ้านต้องหวังพึ่งแค่เงินเบี้ยเลี้ยงกระจิริดของฝ่ายชายเพื่อประทังชีวิต บางคนยังต้องส่งเงินกลับไปให้พ่อแม่พี่น้องที่บ้านเกิดอีก มือไม้เลยค่อนข้างฝืดเคืองตลอดเวลา แถมพวกครอบครัวทหารไม่มีอะไรทำ วันๆ ขลุกอยู่ด้วยกันก็กระทบกระทั่งกันบ่อย หัวหน้าโจวเลยอยากหางานให้พวกเขาทำ ให้ชีวิตความเป็นอยู่คล่องมือขึ้น แล้วก็จะได้มีอะไรทำบ้าง จะได้ไม่ต้องมานั่งทะเลาะกันเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วบ่อยๆ จนเดือดร้อนถึงกรรมาธิการการเมืองต้องคอยไปไกล่เกลี่ย"

อวี๋ซือหยากวาดตามองไปยังตึกพักอาศัยของครอบครัวทหารที่อยู่ไกลออกไป ดูคล้ายกับถงจื่อโหลวตามหน่วยงานต่างๆ ในเมืองเอกของมณฑลมาก คนตั้งมากมายเบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่ในห้องแคบๆ พวกผู้หญิงก็ไม่มีงานทำ จะไม่ให้จับกลุ่มนินทาบ้านนั้นบ้านนี้ได้อย่างไร พอนานวันเข้ามีเรื่องระหองระแหงกันก็เป็นธรรมดา

"ฉันเข้าใจค่ะ แต่ตอนนี้เป็ดชิงเหอของเรายังไม่สามารถขยายมาถึงที่นี่ได้" อวี๋ซือหยาแสดงจุดยืนของตัวเองให้เสิ่นเยวี่ยรู้ตรงๆ เธอไม่มีทางเอาผลประโยชน์ของโรงงานไปเสี่ยงโดยไม่สนใจอะไรเด็ดขาด

เสิ่นเยวี่ยยิ้มพลางกล่าว "ฉันเข้าใจ ถ้าหัวหน้าโจวพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก แล้วเธอปฏิเสธไม่ถนัด ก็แกล้งตีมึนบ่ายเบี่ยงไปก่อน เดี๋ยวฉันไปคุยกับเขาเอง"

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม "คุณไม่หวั่นไหวกับข้อเสนอของหัวหน้าโจวเลยเหรอ"

"ข้อเสนออะไรเหรอ" เสิ่นเยวี่ยหันหน้ากลับมาถาม

อวี๋ซือหยากำลังจะอ้าปากพูด ทหารกลุ่มหนึ่งก็เดินผ่านมาพอดี

เธอจึงจำต้องกลืนคำพูดที่มาจ่ออยู่ริมฝีปากกลับลงไป "ช่างเถอะ ไว้ค่อยคุยกัน"

เสิ่นเยวี่ยไม่ได้คิดอะไรมาก พาเธอไปกินข้าวที่โรงอาหาร แล้วให้เธอกลับไปพักผ่อน ส่วนตัวเขาต้องไปเขียนรายงานภารกิจ

จนกระทั่งพลบค่ำ เสิ่นเยวี่ยถึงได้กลับมา หลังจากพาอวี๋ซือหยาไปกินมื้อเย็นที่โรงอาหารแล้ว เขาก็พาเธอเดินออกจากเขตทหาร "ตอนค่ำๆ จะมีชาวบ้านแถวนี้เอาผลไม้มาตั้งขาย แต่มีไม่ค่อยเยอะหรอก ต้องพึ่งดวงเอา"

ทั้งสองเดินออกจากเขตทหารไปได้ไม่ไกล ก็เห็นชาวบ้านมาตั้งแผงขายของจริงๆ ในยุคนี้ยังไม่มีการปลูกผลไม้กันเป็นล่ำเป็นสัน คนเอาผลไม้มาขายจึงมีไม่มากนัก ชาวบ้านหลายคนตั้งขายแค่ชนิดสองชนิดอยู่ตรงหน้า และส่วนใหญ่เป็นแตงโมมากที่สุด

อวี๋ซือหยาเลือกแตงโมลูกใหญ่มาลูกหนึ่งก่อน แล้วหันไปเห็นลิ้นจี่จึงซื้อมาอีกสองชั่ง นอกนั้นยังมีลำไย สับปะรด แก้วมังกร องุ่น มะม่วง...

นอกจากองุ่นแล้ว ผลไม้อย่างอื่นมณฑลซีไม่มีเลยสักอย่าง อวี๋ซือหยาก็เลยอยากลองชิมมันเสียทุกอย่าง เพราะถ้าพ้นรอบนี้ไป ไม่รู้จะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ถึงจะได้กินผลไม้สดๆ พวกนี้อีก

เสิ่นเยวี่ยเห็นท่าทางตัดใจละสายตาไม่ลงของเธอแล้วก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง ปกติเธอจะสุขุมเยือกเย็นอยู่ตลอด นานทีปีหนถึงจะเผยท่าทางแบบนี้ออกมา หัวใจเขาไหววูบ รีบนั่งยองๆ ลงไปหยิบมาอย่างละนิดละหน่อย "เอามาอย่างละหน่อยแล้วกันครับ"

อวี๋ซือหยาขมวดคิ้ว "ช่างเถอะ อย่าซื้อเลย กินไม่หมดเดี๋ยวจะเสียเปล่าๆ"

เฮ้อ ไม่มีตู้เย็นมันไม่สะดวกเอาเสียเลย อากาศร้อนขนาดนี้ อย่างลิ้นจี่เอากลับไป ถ้าคืนนี้กินไม่หมด พรุ่งนี้ก็ไม่สดแล้ว

เสิ่นเยวี่ยยิ้มพลางบอกว่า "ไม่เป็นไรหรอก กินไม่หมดก็เอาไปแบ่งให้พวกเจิ้งฉางเซิ่ง"

แบบนั้นก็ใช้ได้ อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้ห้ามปราม

สุดท้ายทั้งสองคนก็หอบหิ้วผลไม้กองโตกลับไป สองมือของแต่ละคนไม่มีว่างสักข้าง ทำเอาผู้คนไม่น้อยมองดูพวกเขาด้วยความประหลาดใจ

โชคดีที่เป็นเวลากลางคืน มองเห็นไม่ค่อยชัด ทั้งคู่จึงกลับมาถึงห้องพัก

เสิ่นเยวี่ยยกกะละมังน้ำมาล้างผลไม้จนสะอาด จัดใส่กล่องข้าว แล้วเอ่ยกำชับอวี๋ซือหยา "เธอลองชิมดูอย่างละนิดนะ ดึกแล้ว กินแต่น้อยหน่อย ถ้าชอบพรุ่งนี้พวกเราค่อยไปซื้อกันใหม่"

"อืม ที่เหลือพวกนี้เธอเอาไปแบ่งพวกนั้นเถอะ" อวี๋ซือหยาก็รู้ตัวว่ากินไม่หมดมากขนาดนั้น เธอตักใส่กล่องข้าวกล่องหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็ให้เสิ่นเยวี่ยเอาไปผูกมิตรแจกจ่ายคนอื่น

สิบนาทีต่อมา เสิ่นเยวี่ยถึงกลับมา อวี๋ซือหยายังเหลือไว้ให้เขาในกล่องข้าวส่วนหนึ่ง จึงถามเขาว่า "เธอกินไหม"

"อืม" อวี๋ซือหยาพยักหน้า คิดคำนวณในใจว่าเวลานี้คงไม่มีใครมารบกวนพวกเขาแล้ว เธอจึงเอ่ยเรื่องที่เตรียมใจมาทั้งวันออกไป "เสิ่นเยวี่ย เราคุยกันหน่อยเถอะ"

เสิ่นเยวี่ยปิดฝากล่องข้าวแล้วหย่อนลงในถังน้ำเย็น ก่อนจะเดินมานั่งลงตรงหน้าเธอ จับมือเธอมาลูบไล้เบาๆ บนใบหน้าประดับรอยยิ้มอย่างมีความสุข "คุยอะไรเหรอครับ"

พอสบสายตาที่เป็นประกายระยิบระยับของเขา อวี๋ซือหยาก็เกิดความรู้สึกลังเลใจไม่เด็ดขาดขึ้นมาวูบหนึ่ง พูดกันตามตรง เสิ่นเยวี่ยไม่ได้มีเรื่องอะไรผิดต่อเธอเลย ตรงกันข้าม กลับเป็นเธอเสียอีกที่การมาเยี่ยมญาติคราวนี้แฝงไปด้วยเป้าหมายส่วนตัว เมื่อก่อนเธอไม่ทันได้คิดอะไรมาก เพราะทั้งสถานะของเธอกับเสิ่นเยวี่ยต่างก็เป็นคนในระบบของรัฐ หากหย่าร้างย่อมส่งผลกระทบต่ออนาคตของทั้งคู่ไม่มากก็น้อย โดยเฉพาะกับเสิ่นเยวี่ย

แม้ทางฝั่งเธอจะดีกว่าหน่อย แต่เมื่อหย่าแล้ว หากปราศจากเกราะคุ้มกันจากสถานะภรรยาทหาร หญิงสาวตัวคนเดียวคิดจะทำอะไรก็คงไม่สะดวกสบายเท่าเดิม โดยเฉพาะเธอยังอายุน้อย หน้าตาก็จัดว่าดูดี แม้ว่าตอนนี้พวกหัวหน้าที่เธอพบเจอส่วนใหญ่จะเป็นสุภาพชน แต่ใครจะรู้เล่าว่าวันข้างหน้าจะได้พบเจอกับเจ้าหน้าที่แบบไหนอีก

ดังนั้นเธอจึงปล่อยเลยตามเลย คงสถานะแต่งงานแล้วไว้แบบนี้ ถึงเวลาจำเป็นก็งัดเอาสถานะนี้ออกมาใช้เป็นโล่กำบังได้เสมอ

อีกทั้งในหัวของอวี๋ซือหยายังมีความคิดค่อนข้างเห็นแก่ตัวอยู่อย่างหนึ่ง รูปร่างหน้าตาของเสิ่นเยวี่ยจัดว่าไร้ที่ติ ก่อนมาเธอคาดเดาไว้แล้วว่าการมาครั้งนี้ระหว่างพวกเขาอาจจะมีอะไรลึกซึ้งเกิดขึ้น ซึ่งเธอก็ไม่ได้แคร์อะไร เธอมีชีวิตมาสองชาติภพ ยังไม่เคยได้ลิ้มรสความรักใคร่ระหว่างชายหญิงเลย ขอแค่ไม่ท้อง เธอก็ไม่ได้ขาดทุนอะไรอยู่แล้ว ส่วนเรื่องหลังจากนั้น ค่อยว่ากันทีหลัง หากอยู่ด้วยกันต่อไปไม่ได้ก็แค่หย่า ถือเสียว่าได้คบหาดูใจกันสักรอบหนึ่ง

ทว่าคำพูดของเจิ้งฉางเซิ่งเมื่อวาน รวมไปถึงคำพูดของหัวหน้าโจวในวันนี้ ดูเหมือนทุกคนจะทึกทักเอาเองไปแล้วว่าเธอควรจะย้ายตามมารับราชการกับสามี ส่งเสริมหน้าที่การงานของเสิ่นเยวี่ย ปรนนิบัติสามีและเลี้ยงดูลูก ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากท่าทางของเสิ่นเยวี่ยแล้ว ก็ไม่เหมือนคนที่คิดแค่อยากเล่นๆ สนุกๆ กับเธอแล้วจบไป

เธอจำต้องพับเก็บความคิดที่ปล่อยตามเลยกับชีวิตสมรสนี้ไปเสีย เพราะเธอรู้สึกว่าตนเองกับเสิ่นเยวี่ยสุดท้ายแล้วคงไม่อาจร่วมทางกันไปจนตลอดรอดฝั่ง นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ และก็ไม่ใช่ความผิดของเสิ่นเยวี่ย ทำได้เพียงบอกว่าแผนชีวิตของพวกเขามีความเบี่ยงเบนและขัดแย้งกัน

"เป็นอะไรไปหรือครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า" เสิ่นเยวี่ยเห็นเธอเงียบไปตลอดก็หุบรอยยิ้มลง มองเธอด้วยความห่วงใย "เธอบอกมาเถอะ พวกเราช่วยกันแก้ไขได้นะ"

อวี๋ซือหยาหลับตาลง ออกแรงดึงมือให้หลุดจากการกุมของเสิ่นเยวี่ยแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เสิ่นเยวี่ย ฉันคิดว่าพวกเราไม่ค่อยเหมาะกันเท่าไหร่ พวกเราหย่ากันเถอะ!"