ตอนที่ 94 การตัดสินใจไปเยี่ยมเสิ่นเยวี่ย

"พี่สะใภ้ พี่ชายส่งจดหมายมาค่ะ นี่เขียนถึงพี่สะใภ้นะคะ" ทันทีที่อวี๋ซือหยากลับมา เสิ่นหงอิงก็กวักมือเรียกเธอด้วยความดีใจ

อวี๋ซือหยารับจดหมายมาแล้วแกะออกทันที ตั้งแต่รู้ว่าจดหมายของเสิ่นเยวี่ยจะต้องผ่านการตรวจสอบก่อน อวี๋ซือหยาก็รู้ดีว่าในจดหมายคงไม่มีเรื่องอะไรที่ไม่เหมาะจะให้คนอื่นเห็น ดังนั้นการเปิดอ่านต่อหน้าเสิ่นหงอิงจึงไม่ใช่ปัญหาเลย

เป็นอย่างที่คิด ในจดหมายยังคงเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของเขา ไต่ถามสารทุกข์สุกดิบของคนในครอบครัว เตือนว่าช่วงนี้อากาศร้อน ให้ระวังเป็นลมแดด และเรื่องทำนองนี้ ความเรียบง่ายแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่มีต่อครอบครัว อวี๋ซือหยาอาภัพเรื่องญาติมิตรมาสองชาติภพ ไม่เคยได้รับจดหมายแบบนี้มาก่อน พอได้อ่านในตอนนี้จึงรู้สึกน่าสนใจไม่น้อย

แต่เสิ่นเยวี่ยก็ไม่ได้เขียนเรื่องแปลกใหม่อะไรนี่นา แล้วหงอิงจะตื่นเต้นไปทำไมกัน

อวี๋ซือหยาอ่านไปพลางถามไปพลาง "พี่ชายเธอเขียนอะไรมาให้เหรอ ถึงได้ดีใจขนาดนี้"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของเสิ่นหงอิงก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอมองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาหยอกล้อ พลางยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก "พี่สะใภ้ พี่ชายตั้งใจเขียนจดหมายมาบอกฉัน ให้ฉันช่วยเกลี้ยกล่อมพี่สะใภ้ไปเยี่ยมเขาช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แถมยังกำชับว่าอย่าบอกพี่สะใภ้อีกด้วยค่ะ"

อวี๋ซือหยาหลุดขำ คราวนี้เสิ่นเยวี่ยคงคำนวณพลาดแล้ว คาดว่าเขาคงคิดไม่ถึงเลยว่าน้องสาวแท้ ๆ จะหักหลังขายเขาได้เร็วและหมดเปลือกขนาดนี้

"เธอพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ ไม่กลัวพี่ชายเธอรู้แล้วจะโกรธเอาหรือไง" อวี๋ซือหยาถามยิ้ม ๆ

เสิ่นหงอิงแลบลิ้น ยิ้มร่าพลางเอ่ย "ก็ฉันไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมพี่สะใภ้ยังไงนี่คะ ฉันเลยพูดความจริงซะเลย พี่สะใภ้คะ พี่ชายบอกว่าช่วงปีใหม่ปีนี้คงไม่มีวันหยุดให้กลับมาเยี่ยมบ้าน แล้วช่วงปีใหม่พี่สะใภ้ก็ยุ่งมาก คงไม่มีเวลาไปหาเขาแน่ ๆ เขาอยู่ตัวคนเดียวในที่ไกลแสนไกลขนาดนั้น น่าสงสารออกค่ะ พี่สะใภ้ไปเยี่ยมเขาหน่อยเถอะนะคะ"

อย่างไรก็เป็นพี่ชายแท้ ๆ แม้เสิ่นหงอิงจะไม่ได้ปิดบังอวี๋ซือหยา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะช่วยพูดเข้าข้างเขา

อวี๋ซือหยาหลุบตาลง เสิ่นเยวี่ยย่อมไม่มีวันหยุดอยู่แล้ว เพราะหลังปีใหม่ก็จะเกิดสงครามสั่งสอนเพื่อป้องกันตัวเองขึ้น ปีนี้เขาไม่มีทางได้กลับมาฉลองปีใหม่อย่างแน่นอน

แม้ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนจะมีเวลาสองเดือน แต่อวี๋ซือหยาก็ยุ่งมากจริง ๆ ในช่วงนี้ เพราะปกติเธอต้องไปเรียน ทำให้งานหลายอย่างล่าช้า แผนการใหญ่ ๆ จึงต้องอาศัยช่วงปิดเทอมฤดูหนาวและฤดูร้อนมาดำเนินการ เธอจึงปลีกตัวไม่ได้เลยมาโดยตลอด

แต่ทว่า ตอนนี้พวกหัวหน้าเจี่ยงเข้ามาสอดแทรก แผนการสร้างโรงงานอาหารสัตว์จึงเปลี่ยนไป ในเมื่อเธอไม่อยากประนีประนอม ก็ย่อมไม่มีทางเริ่มก่อสร้างได้ทันทีเหมือนอย่างที่คาดการณ์ไว้แต่แรก ช่วงนี้จึงกลายเป็นเวลาว่างขึ้นมา หากเธอยังคงอยู่ในคอมมูนต่อไป จะต้องมีคนมากมายมาคอยกวนใจเธอเป็นแน่

ประจวบเหมาะกับที่เธออยากไปพบพวกผู้นำฝ่ายพลาธิการของเสิ่นเยวี่ยอยู่พอดี นี่จึงเป็นโอกาส หากพลาดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้ไป เธอก็คงไม่มีเวลาไปอีกจริง ๆ

คิดได้ดังนั้น อวี๋ซือหยาก็พับจดหมายเก็บเข้าซอง เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นหงอิงด้วยรอยยิ้มแล้วถามว่า "เธออยากไปหาพี่ชายเธอทางใต้ด้วยกันไหม"

เสิ่นหงอิงมองเธอด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ "พี่สะใภ้พี่ยอมไปเยี่ยมเขาแล้วเหรอคะ พี่ชายรู้เข้าต้องดีใจมากแน่ ๆ"

อวี๋ซือหยาถือจดหมายไว้ในมือ มองเธอด้วยรอยยิ้มตาหยี "นานทีปีหนหงอิงของเราจะยอมออกมาเป็นคนเกลี้ยกล่อมให้ พี่ก็ต้องไว้หน้าเธออยู่แล้ว จริงไหมล่ะ เจี้ยนตงกำลังยุ่งกับการขายเมล็ดแตงโมกับไอติมแท่ง คงไม่มีเวลาไปกับพวกเราหรอก แล้วเธอจะไปกับพี่ไหม"

ตั้งแต่โตมา ที่ที่เสิ่นหงอิงเคยไปไกลที่สุดก็คือเมืองเอกประจำมณฑล แถมยังไปกลับอย่างรีบร้อน พักแค่คืนเดียวก็ต้องกลับโรงเรียนแล้ว พอนึกถึงผลไม้อบแห้งสารพัดอย่างที่พี่ชายส่งกลับมาคราวก่อน และได้ยินพี่สะใภ้เล่าถึงประเพณีวิถีชีวิตทางใต้ เธอก็รู้สึกอยากไปอยู่ไม่น้อย เพียงแต่ "พี่สะใภ้คะ ฉันไม่ไปดีกว่าค่ะ ปีหน้าก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ฉันต้องทบทวนหนังสืออยู่ที่บ้านให้ดี รบกวนพี่สะใภ้เป็นตัวแทนฉันกับเจี้ยนตงด้วยนะคะ"

อวี๋ซือหยายื่นนิ้วชี้ไปแตะสันจมูกของเธอเบา ๆ เลิกคิ้วถามว่า "ไม่ไปจริง ๆ เหรอ พี่มีธุระ คงไม่ได้อยู่นานหรอก รวมเวลาเดินทางไปกลับแล้ว ราว ๆ สิบกว่าวันก็กลับมาแล้วนะ"

เสิ่นหงอิงลังเลใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยังส่ายหน้า "ไม่ไปดีกว่าค่ะพี่สะใภ้ ฉันนัดกับเซียงเซียงไว้แล้วว่าจะไปขอให้พวกศาสตราจารย์เหยียนช่วยติวหนังสือ คราวนี้พี่ไปคนเดียวเถอะค่ะ รอปีหน้าสอบเสร็จแล้ว ฉันค่อยไปกับพี่นะคะ"

เธอไม่อยากไปขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของพี่ชายหรอกนะ

เรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยย่อมสำคัญที่สุดจริง ๆ ในเมื่อเธออยากอยู่ทบทวนหนังสือ อวี๋ซือหยาก็ไม่ฝืนใจ "เอาเถอะ อยู่บ้านคนเดียวก็ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ ถ้าเจอปัญหาอะไรก็ไปหาเลขาฯ หวังกับหัวหน้าแผนกโจวที่คอมมูนนะ ก่อนไปพี่จะแวะไปบอกพวกเขาไว้ ให้ช่วยดูแลเธออีกแรง"

เสิ่นหงอิงยิ้มจนตาหยี "รับทราบค่ะพี่สะใภ้ ฉันโตขนาดนี้แล้ว ดูแลตัวเองได้น่า อีกอย่าง ทั่วทั้งคอมมูนหงอวิ๋นมีใครบ้างไม่รู้ว่าพี่สะใภ้กับพี่ชายฉันเป็นใคร ใครจะกล้ามารังแกฉันกันล่ะคะ"

เรื่องนี้ก็จริง ขนาดคู่สามีภรรยาบ้านพี่ใหญ่เสิ่นกับบ้านน้องสามเสิ่นยังไม่กล้าเสนอหน้ามาให้เห็นเลยไม่ใช่หรือ เวลาบังเอิญเจอกันตามทางก็กระตือรือร้นทักทายจนออกนอกหน้า

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่สะใภ้ พี่กะจะออกเดินทางวันไหนเหรอคะ ฉันจะได้ทำของกินไว้ให้พี่พกไปกินระหว่างทาง เสียดายที่อากาศร้อนเกินไป ไม่อย่างนั้นคงฝากของไปให้พี่ชายได้บ้าง" เสิ่นหงอิงพึมพำเสียงเบา

อวี๋ซือหยายกยิ้มมุมปาก "ไม่ต้องเตรียมหรอก หน้าร้อนแบบนี้ของเสียเร็ว พี่จะไปพรุ่งนี้เลย เธออยู่เฝ้าบ้านให้ดีก็พอ"

เสิ่นหงอิงอึ้งไป "ระ...เร็วขนาดนี้เลยเหรอคะ"

เธอเพิ่งจะพูดถึงแท้ ๆ พี่สะใภ้ของเธอคนนี้ทำงานทำการได้รวดเร็วจนน่าตกใจเกินไปแล้ว

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ก็ช่วงนี้กำลังว่างอยู่พอดีไม่ใช่เหรอ อีกพักหนึ่งพี่ก็ต้องยุ่งขึ้นมาอีกแล้ว ไปเร็วก็กลับเร็วไง"

ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่รีบไป ก็คงหลบเลขาฯ เหมยไม่พ้นแล้ว

เลขาฯ เหมยคอยสนับสนุนการทำงานของเธอมาโดยตลอด แถมยังมีตำแหน่งและบารมีค้ำคออยู่ หากเขาออกหน้ามาเองจริง ๆ อวี๋ซือหยาก็คงปฏิเสธตรง ๆ ได้ลำบาก ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือเธอต้องหลบฉากไปก่อน แล้วโยนเรื่องยุ่งเหยิงกวนใจพวกนี้ทิ้งไว้ให้พวกเขาจัดการกันเอง

เธออยากจะรู้นักว่าหลังจากเธอไม่อยู่แล้ว หัวหน้าเจี่ยงกับเลขาฯ เฉียนจะทำโรงงานอาหารสัตว์กันต่อไปอย่างไร จะเอาอะไรมารับมือกับความเละเทะนี้

พวกเธอเป็นวิสาหกิจระดับหมู่บ้าน รับผิดชอบผลกำไรขาดทุนกันเอง ไม่ได้รับเงินจัดสรรจากงบประมาณแผ่นดิน ทั้งยังไม่อยู่ใต้การบังคับบัญชาของคณะกรรมการวางแผน ต่อให้มือของหัวหน้าเจี่ยงจะยาวแค่ไหน ก็เอื้อมมาไม่ถึงบัญชีเงินของฟาร์มเพาะเลี้ยงหรอก

ทว่าเพื่อป้องกันไม่ให้คนพวกนั้นมากดดันเสี่ยวหลี่หลังจากที่เธอไม่อยู่ เช้าวันรุ่งขึ้นตอนเจ็ดโมงกว่า อวี๋ซือหยาจึงไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง แล้วตามหานักบัญชีหยาง "ในบัญชีตอนนี้เหลือเงินอยู่เท่าไหร่"

"ฝั่งฟาร์มเพาะเลี้ยงมีเงินรวมทั้งหมดเก้าหมื่นกว่าหยวนครับ" นักบัญชีหยางตรวจสอบสมุดบัญชีแล้วตอบ ปัจจุบันเงินสดก้อนใหญ่ของโรงงานอยู่ที่ฝั่งเมืองมณฑล เพราะเงินจากการค้าขายของร้านค้าสาขาทั้งสองแห่งกับฝั่งการรถไฟนั้น ฉู่ยวี่เทาเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบทั้งหมด เงินพวกนี้จึงขึ้นอยู่กับการจัดสรรของอวี๋ซือหยาแต่เพียงผู้เดียว ก่อนจะลงบัญชีและเก็บเข้าแฟ้มเอกสารในขั้นตอนสุดท้าย

อวี๋ซือหยาคำนวณดูแล้วจึงพูดว่า "คุณเก็บไว้สองหมื่นกว่าหยวนเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายประจำวัน ส่วนที่เหลืออีกเจ็ดหมื่นหยวนให้โอนเข้าบัญชีฝั่งนักบัญชีฉู่ โรงงานที่เมืองมณฑลเริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว ตอนนี้จำเป็นต้องใช้เงินไม่น้อยเลย"

นักบัญชีหยางไม่ได้นึกสงสัยอะไร รีบไปจัดการตามที่อวี๋ซือหยาบอกทันที

พอเสี่ยวหลี่มาเข้างานก็ได้ยินคนพูดกันว่าอวี๋ซือหยามาถึงสักพักแล้ว เขาก็ตกใจ รีบเดินมาหาเธอ ประจวบเหมาะกับที่เห็นนักบัญชีหยางเดินสวนออกไปพอดี จึงถามด้วยความแปลกใจ "วันนี้ทำไมมาเช้าจังครับ แล้วคุณมาหานักบัญชีหยางแต่เช้าตรู่ทำไม บัญชีมีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีค่ะ ทางเมืองมณฑลสร้างโรงงานต้องใช้เงินไม่ใช่เหรอคะ ฉันเลยให้นักบัญชีหยางเก็บเงินทุนหมุนเวียนไว้ส่วนหนึ่ง ที่เหลือก็โอนไปทางโน้น" อวี๋ซือหยายิ้มอธิบาย ในบัญชีไม่มีเงิน คนพวกนั้นคิดจะเล่นตุกติกกับฟาร์มเพาะเลี้ยงก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

คำขอนี้ฟังดูมีเหตุผล เสี่ยวหลี่จึงไม่ได้คิดเป็นอื่น แล้วเอ่ยถึงเรื่องเมื่อวานตอนเย็นขึ้นมา "จริงสิครับ เมื่อวานพอคุณกลับไปได้แป๊บเดียว เลขาฯ หูก็โทรมา ดูท่าน่าจะเป็นเลขาฯ เหมยตามหาคุณ คุณช่วยโทรกลับไปหาเขาทีนะครับ"

จะให้โทรกลับไปทำไม ที่เธอรีบชิ่งหนีก็เพราะไม่อยากโทรกลับไปนี่แหละ

อวี๋ซือหยายิ้มตอบ "ไว้ว่าง ๆ ก่อนเถอะค่ะ หัวหน้าหลี่ ฉันต้องเดินทางไกลสักหน่อย ทางโรงงานคงต้องรบกวนให้คุณช่วยดูแลแล้วนะ เรื่องไหนที่ตัดสินใจไม่ได้ก็ไปหาเลขาฯ หวัง ปรึกษาหารือกับเขาเอาแล้วกัน"

เสี่ยวหลี่ชะงักไป ฟังจากน้ำเสียงของเธอแล้ว คราวนี้คงไปนานไม่ใช่น้อย จึงรีบถามละล่ำละลัก "คุณจะไปไหนน่ะครับ แล้วจะไปนานเท่าไหร่"

อวี๋ซือหยาพูดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม "ก็เสิ่นเยวี่ยส่งจดหมายมาอีกแล้วน่ะสิคะ เขาเร่งให้ฉันไปเยี่ยม คุณก็รู้ว่าสถานการณ์ทางใต้ตอนนี้เป็นยังไง ปีนี้เขาคงไม่มีวันลาเยี่ยมญาติ ไม่มีเวลาปลีกตัวกลับมาแน่ ปกติฉันต้องเรียนหนังสือ แล้วยังมีเรื่องโรงงานให้วุ่นวาย พอดีช่วงนี้ว่างขึ้นมาหน่อย ก็เลยตัดสินใจว่าจะไปหาเขา สู้ไปวันนี้เลยดีกว่า ฉันจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้แหละ หงอิงกับเซียงเซียงจะมาอ่านหนังสือทบทวนที่นี่ ฝากคุณช่วยดูแลพวกเธอสองคนหน่อยนะ"

แม้เสี่ยวหลี่จะไม่อยากให้อวี๋ซือหยาไปในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ แต่คู่สามีภรรยาคู่นี้แต่งงานกันมาก็อยู่ห่างกันมากกว่าอยู่ด้วยกัน นี่ก็ไม่ได้เจอกันมาเกินครึ่งปีแล้ว ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนจะไปเยี่ยมญาติก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ หากเขาจะเอาเรื่องงานมาขัดขวางก็คงจะแล้งน้ำใจและก้าวก่ายเกินไปหน่อย

เสี่ยวหลี่จึงพูดว่า "เอาเถอะครับ ผู้อำนวยการอวี๋เดินทางระวังตัวด้วยนะ ทางโรงงานมีผมอยู่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "ดีค่ะ งั้นฝากคุณด้วยนะ"

ขณะที่กำลังคุยกัน หม่าตงอวิ๋นก็วิ่งเข้ามาแล้วยิ้มพลางพูดว่า "ผู้อำนวยการอวี๋ ของที่คุณต้องการเตรียมพร้อมหมดแล้วค่ะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ดี ให้คนยกขึ้นรถเลย ลงบัญชีไว้แล้วใช่ไหม สินค้าล็อตนี้พวกเรามอบให้กองทัพนะ"

หม่าตงอวิ๋นยิ้มตาหยีตอบ "ลงบัญชีเรียบร้อยแล้วค่ะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้ารับ แล้วหันไปพูดกับเสี่ยวหลี่ "หัวหน้าหลี่ งั้นฉันไปก่อนนะคะ"

เสี่ยวหลี่เดินออกไปส่งเธอ พอดีเห็นเธอปีนขึ้นรถ ตรงท้ายกระบะด้านนอกสุดมีกระสอบป่านวางอยู่หลายใบ มัดไว้อย่างแน่นหนา ไม่เหมือนสินค้าที่พวกเขาไปส่งตามปกติ

เสี่ยวหลี่ชี้ไปที่กระสอบเหล่านั้นแล้วถามหม่าตงอวิ๋น "ในกระสอบนั่นคืออะไรน่ะ"

หม่าตงอวิ๋นยิ้มตอบ "เป็ดพะโล้อบแห้งหนึ่งร้อยตัว ชุดของขวัญเป็ดชิงเหอสองร้อยชุด แล้วก็ไข่เค็มอีกสองร้อยฟองค่ะ โรงงานเรามอบให้กองทัพ"

เสี่ยวหลี่ "..."

ผู้อำนวยการอวี๋คิดจะทำอะไรอีกล่ะเนี่ย หอบเอาของกินพวกนี้เดินทางไปไกลนับพันลี้ เขารู้สึกตะหงิด ๆ ว่าผู้อำนวยการอวี๋ต้องก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกแน่

ยังไม่ทันคิดให้กระจ่าง พนักงานคนหนึ่งในห้องทำงานก็ตะโกนขึ้นมา "หัวหน้าหลี่ โทรศัพท์ดังครับ มีคนโทรหาผู้อำนวยการอวี๋"

เสี่ยวหลี่รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องทำงานแล้วยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับ

เสียงของเลขาฯ หูดังมาจากปลายสาย "สวัสดีครับหัวหน้าหลี่ ผู้อำนวยการอวี๋มาทำงานหรือยังครับ"

เสี่ยวหลี่เริ่มปวดหัวขึ้นมา ยิ้มแห้งพลางตอบ "เลขาฯ หูครับ เธอเพิ่งมาได้ครู่เดียวก็ไปแล้วล่ะครับ"

เลขาฯ หูขมวดคิ้วแล้วถามต่อ "แล้ว... ผู้อำนวยการอวี๋จะกลับมาเมื่อไหร่ครับ"

เสี่ยวหลี่ฝืนใจตอบไป "สหายเสิ่นเขียนจดหมายมาเร่งให้ผู้อำนวยการอวี๋ไปเยี่ยมญาติครับ ผู้อำนวยการอวี๋จะเดินทางไปเยี่ยมญาติทางใต้ คาดว่าน่าจะสักสิบวันถึงครึ่งเดือนถึงจะกลับมา แค่เวลาเดินทางไปกลับก็กินเวลาไปห้าหกวันแล้วครับ"

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที จากนั้นเลขาฯ หูก็วางสายอย่างสุภาพ แล้วนำเรื่องนี้ไปรายงานเลขาฯ เหมย

เลขาฯ เหมยเลิกคิ้ว "ผู้อำนวยการอวี๋ไปเยี่ยมญาติ เพิ่งออกเดินทางวันนี้เหรอ"

เลขาฯ หูพยักหน้า "ตอนนี้คงยังไปไม่ถึงตัวอำเภอ จะให้ผมไปดักเธอระหว่างทางไหมครับ"

เลขาฯ เหมยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง การที่อวี๋ซือหยาเลือกไปเยี่ยมญาติอย่างกะทันหันในเวลานี้ช่างพอดิบพอดีเสียจริง จะไม่ให้เขาคิดมากได้อย่างไร

ดังนั้นแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเธอมีเจตนาทิ้งภาระไม่ยอมทำต่อ คนอื่นก็พูดอะไรไม่ได้อยู่ดี ได้แต่บอกว่าอวี๋ซือหยาหาข้ออ้างได้เก่งเหลือเกิน จนไม่มีใครจับผิดได้เลย

"ช่างเถอะ ไม่ต้องหรอก สองผัวเมียแต่งงานกันมาก็อยู่ห่างกันมากกว่าอยู่ด้วยกัน ผู้อำนวยการอวี๋อุตส่าห์มีเวลาว่าง จะไปเยี่ยมคนรักก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว พวกเราทำงานทำการก็ต้องดูแลครอบครัวควบคู่ไปด้วยสิ" เลขาฯ เหมยกล่าวเรียบ ๆ

เลขาฯ หูเหลือบมองเขา "แล้ว... ทางหัวหน้าเจี่ยงพวกนั้นจะทำยังไงดีครับ"

กลุ่มที่นำโดยหัวหน้าเจี่ยงยังคงโวยวายไม่เลิก หวังจะบีบให้อวี๋ซือหยายอมถอย ใครจะไปคิดว่าผู้อำนวยการอวี๋จะชิ่งหนีไม่เล่นด้วยดื้อ ๆ แบบนี้ ถ้าหัวหน้าเจี่ยงรู้เรื่องเข้า คงต้องโมโหควันออกหูแน่

เลขาฯ เหมยเอ่ยอย่างสุขุม "จะทำยังไงได้ล่ะ พวกเขาอยากเปิดโรงงานอาหารสัตว์ไม่ใช่เหรอ ก็ไม่มีใครห้ามพวกเขานี่ ในเมื่อตอนนี้ผู้อำนวยการอวี๋แสดงออกชัดเจนว่าจะไม่ยุ่งแล้ว ก็ปล่อยให้พวกเขาทำไปสิ"

เลขาฯ เหมยเองก็ปล่อยเกียร์ว่าง ตัดสินใจเอาอย่างอวี๋ซือหยาคือไม่ขอยุ่งเกี่ยวอีก ในเมื่อตอนนี้อวี๋ซือหยาไม่อยู่แล้ว คนคุมภาพรวมไม่มี เงินทุนไม่มีใครออก เครื่องจักรไม่มีใครจัดซื้อ สูตรเทคนิคไม่มีใครจัดการ เขาก็หมดปัญญาเหมือนกัน

หัวหน้าเจี่ยงกระตือรือร้นนักไม่ใช่หรือ ก็ทำเองสิ ยื่นมือยาวกว่าเขาที่เป็นถึงเลขาธิการพรรคเสียอีก เก่งกาจขนาดนี้ คงไม่มีอะไรยากเกินความสามารถหรอกมั้ง ถ้าทำออกมาพังจนเรื่องบานปลาย เขาก็ยังหาเรื่องฟ้องร้องเอาผิดหัวหน้าเจี่ยงกลับได้อีก แต่จะเดินหมากอย่างไรนั้น คงต้องรอดูจังหวะกันต่อไป

เลขาฯ หูเข้าใจความหมายแฝงของเลขาฯ เหมยทันที เขารู้ว่าเลขาฯ เหมยไม่พอใจอย่างมากที่หัวหน้าเจี่ยงก้าวก่ายงานคนอื่นเข้ามายุ่งเรื่องโรงงานอาหารสัตว์ จึงทำหน้าที่อย่างรู้ความ "รับทราบครับ ถ้าหัวหน้าเจี่ยงมาอีก ผมจะบอกว่าเลขาฯ เหมยไม่ได้ขัดข้องอะไร ให้พวกเขาไปเจรจากับผู้จัดการอวี๋เอาเอง"

คนก็หนีไปแล้ว จะไปเจรจากับใครได้ หัวหน้าเจี่ยงได้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกสมใจแน่ เลขาฯ เหมยชี้นิ้วข้ามโต๊ะไปทางเลขาฯ หู "เสี่ยวหู เธอทำได้ไม่เลว หัวไวดีนี่"

เลขาฯ หูยิ้มรับ "เลขาฯ เหมยชมเกินไปแล้วครับ นี่เป็นงานของผมอยู่แล้ว"

พูดจบทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

หัวหน้าเจี่ยงคิดจะมาชุบมือเปิบไม่ใช่หรือ คราวนี้มาดูกันว่าจะเปิบยังไง! ถ้ารู้เข้าว่าโรงงานอาหารสัตว์จะย้ายไปสร้างที่เมืองหลวงมณฑล กรมการคลังคงเป็นฝ่ายแรกที่ไม่ยอม ถึงตอนนั้นหัวหน้าเจี่ยงได้ปวดหัวตึบแน่

ทางด้านนี้ อวี๋ซือหยาเดินทางมาถึงคอมมูนแล้วบอกให้พานหย่งคังหยุดรถครู่หนึ่ง "ฉันมีเรื่องจะคุยกับเลขาฯ หวังหน่อย นายรอฉันสักสองสามนาทีนะ"

อวี๋ซือหยาลงจากรถพลางเรียกเสิ่นหงอิงลงมาด้วย "เธอไม่ต้องไปส่งแล้วล่ะ พี่ไปอย่างมากก็แค่สิบวันครึ่งเดือน เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว เธอกลับไปเถอะ"

เสิ่นหงอิงมองอวี๋ซือหยาด้วยความอาลัยอาวรณ์ แม้จะเป็นเวลาแค่สิบวันครึ่งเดือน แต่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนมีแค่สองเดือน ช่วงก่อนพี่สะใภ้ก็เพิ่งไปเมืองหลวงมณฑลมาตั้งหลายวัน พอคำนวณดูแล้ว เธอยังแทบไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับพี่สะใภ้ดี ๆ เลย

เฮ้อ รู้อย่างนี้เธอไม่เกลี้ยกล่อมพี่สะใภ้เสียก็ดีหรอก

เสิ่นหงอิงยื่นถุงผ้าใบหนึ่งให้ "พี่สะใภ้ อากาศร้อนมาก ฉันไม่ได้ทำกับข้าวอย่างอื่นเลย ต้มไข่ไว้ให้พี่สองสามฟอง แล้วก็ซื้อบิสกิตมาให้อีกนิดหน่อย พี่เอาไว้กินระหว่างทางนะคะ จริงสิ พี่ไปกะทันหันขนาดนี้ พี่ชายยังไม่รู้เรื่องเลย พี่ไปถึงสถานีรถไฟแล้วจะหาทางไปถูกเหรอคะ"

อวี๋ซือหยาคิดว่าคงไม่น่ายากอะไร แต่ยุคนี้ไม่มีแผนที่ในมือถือ และไม่มีรถแท็กซี่ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่เธอพกของไปเยอะขนาดนี้ มันลำบากจริง ๆ นั่นแหละ

"หงอิง เธอไปส่งโทรเลขหาพี่ชายเธอนะ บอกเขาว่าพี่จะนั่งรถไฟเที่ยวคืนนี้ไป ให้เขาไปรับที่สถานีรถไฟด้วย" อวี๋ซือหยาไม่ใช่คนเรื่องมากหรือขี้เกรงใจ เธอไปหาเสิ่นเยวี่ย เสิ่นเยวี่ยก็ควรจะมารับเธอ มันถูกต้องแล้ว

เสิ่นหงอิงรีบพยักหน้ารับ "ฉันจะรีบไปส่งโทรเลขที่ที่ทำการไปรษณีย์เดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

ด้วยความกลัวว่าจะชักช้า พอนางพูดจบประโยคก็รีบวิ่งตรงไปยังที่ทำการไปรษณีย์ทันที

เลขาฯ หวังเดินเข้ามาทัก "คุยอะไรกันอยู่เหรอ ยืนอยู่ตรงนี้นานสองนานไม่ยอมเข้าไปข้างใน รถของพวกคุณจะไปส่งของที่เมืองหลวงมณฑลอีกแล้วใช่ไหม"

อวี๋ซือหยายิ้มตอบ "ใช่ค่ะ สินค้าทางฝั่งการรถไฟขายดีมาก ทวงมาตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้ว พอดีเลยให้พานหย่งคังพาฉันติดรถไปด้วยเที่ยวหนึ่ง"

เลขาฯ หวังมองเธอด้วยความประหลาดใจ "คุณก็จะไปด้วยเหรอ คุณเพิ่งกลับมาเมื่อวานไม่ใช่หรือไง"

อวี๋ซือหยากระแอมเบา ๆ "ไม่ใช่ค่ะ ฉันจะไปเยี่ยมญาติที่ค่ายทหาร โรงงานกับน้องสาวทั้งสองคนของฉันคงต้องรบกวนเลขาฯ หวังช่วยดูแลให้หน่อยนะคะ"

ตอนนี้เลขาฯ หวังสนใจอยู่เรื่องเดียว "คุณจะไปนานแค่ไหน ทำไมปุบปับขนาดนี้ล่ะ"

"ยังไงก็ต้องมีสิบวันครึ่งเดือนค่ะ หรืออาจจะนานกว่านั้น ขึ้นอยู่กับความเร็วของรถไฟด้วย เสิ่นเยวี่ยเขียนจดหมายมาชวนให้ไปเยี่ยม ช่วงนี้ฉันพอจะมีเวลาว่างขึ้นมาบ้าง ก็เลยอยากจะแวะไปหาเขาหน่อย คุณก็น่าจะรู้นี่คะว่าปีนี้เขาน่าจะไม่มีเวลาว่างกลับมาบ้านเลย" อวี๋ซือหยายิ้มพูด จดหมายของเสิ่นเยวี่ยมาได้ถูกจังหวะจริง ๆ กลายเป็นข้ออ้างสำเร็จรูปชั้นดี

ระหว่างที่คุยกัน เสิ่นหงอิงก็ส่งโทรเลขเสร็จเรียบร้อยและวิ่งกลับมา ก่อนจะช่วยสำทับเสียงเบา "เลขาฯ หวังคะ พี่ชายฉันเร่งมาตั้งหลายรอบแล้วจริง ๆ ค่ะ"

ท่าทางกลัวว่าเขาจะเป็นคนพาลขัดขวางความรักของคู่สามีภรรยาเสียอย่างนั้น เลขาฯ หวังได้แต่นึกขำในใจ เขาจะไปมีอำนาจสั่งการผู้จัดการอวี๋ได้ที่ไหนกัน ขนาดหัวหน้าเจี่ยงเธอยังไม่ไว้หน้าเลยไม่ใช่หรือ

ตอนนี้หัวหน้าหวังสนใจอยู่แค่เรื่องเดียว "ผู้จัดการอวี๋ แล้ว... พอคุณไปแบบนี้ ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเรายังจะทำต่อไหมเนี่ย"

แม้จะพูดว่าย้ายไปสร้างที่เมืองหลวงมณฑลดีกว่าปล่อยให้หัวหน้าเจี่ยงกับเลขาฯ เฉียนมาชุบมือเปิบ แต่พอถึงเวลาจริง เลขาฯ หวังก็ยังตัดใจทิ้งเค้กชิ้นโตนี้ไม่ลงอยู่ดี

อวี๋ซือหยายิ้มมองเขา "ยังจะสร้างอะไรอีกล่ะคะ เอาเถอะ คุณก็ไม่ต้องไปกังวลเรื่องนี้แล้ว อากาศร้อนขนาดนี้ ใครมีอะไรต้องทำก็ทำไป ให้ทุกคนได้พักบ้างเถอะค่ะ อ้อ จริงด้วย ตรงหอพักพนักงานช่วยสร้างลานบ้านหลังเล็กให้ฉันหลังหนึ่งนะ บ้านก่ออิฐมุงกระเบื้องสามห้อง ห้องน้ำห้องส้วมทำให้ดีหน่อย มีลานบ้านเล็กๆ สักร้อยกว่าตารางเมตร จัดการให้เรียบร้อย ปลูกพวกดอกไม้ท้องถิ่นที่ดูแลง่ายไว้หน่อย ฉันมีประโยชน์ต้องใช้ ส่วนค่าใช้จ่ายไปเบิกกับนักบัญชีหยางได้เลยค่ะ"

คำพูดที่เธอรับปากกับศาสตราจารย์เฮ่อไว้จะคืนคำไม่ได้ โรงงานน่ะสร้างช้าหน่อยได้ แต่บ้านต้องสร้างขึ้นมาก่อน ยิ่งจัดการเสร็จเร็ว สองสามีภรรยาศาสตราจารย์เฮ่อก็จะได้ย้ายเข้าบ้านใหม่ เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้เร็วขึ้น

เลขาฯ หวังพยักหน้า "ได้ เรื่องนี้ฉันจัดการให้ เธอวางใจไปเยี่ยมญาติเถอะ"

"ลำบากคุณแล้วนะคะ ฉันไปก่อนล่ะ" อวี๋ซือหยาโบกมือให้เขากับเสิ่นหงอิง แล้วกลับไปนั่งที่เบาะข้างคนขับอีกครั้ง

รถสตาร์ตเครื่อง ไม่นานก็แล่นออกจากคอมมูนหงอวิ๋นไป

คอมมูนตงเฟิงอยู่ติดกับคอมมูนหงอวิ๋น แถมเลขาฯ เฉียนยังคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของคอมมูนหงอวิ๋นอยู่ตลอดเวลา ไม่นานเขาก็รู้ข่าวว่าอวี๋ซือหยากลับมาแล้ว จึงรีบเดินทางมาทันที และตรงดิ่งไปหาเลขาฯ หวังที่ที่ทำการคอมมูน

ก่อนมาเลขาฯ เฉียนก็รู้อยู่แล้วว่าตนเองต้องไม่เป็นที่ต้อนรับแน่ แต่เขาก็ไม่สนใจ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ตัวเองทำไม่ค่อยมีน้ำใจเท่าไร แต่น้ำใจมันกินแทนข้าวได้หรือไง สองคอมมูนอยู่ติดกัน เห็นคอมมูนหงอวิ๋นพัฒนาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สหายเก่าแก่อย่างเลขาฯ เฝิงที่ทำงานมาด้วยกันก็ได้เลื่อนตำแหน่งไปอยู่อำเภอตั้งนานแล้ว ส่วนเขายังคงย่ำอยู่กับที่ คาดว่าชีวิตนี้คงตันอยู่ที่ตำแหน่งเลขาฯ นี่แหละ แถมยังเป็นเลขาฯ ที่มีแต่สมาชิกคอมมูนก่นด่าอีก ในใจเขาจะไปยอมรับได้หรือ

ดังนั้นพอได้ยินว่าคอมมูนหงอวิ๋นเตรียมจะสร้างโรงงานอาหารสัตว์ เขาจึงอยากได้ส่วนแบ่งติดร่างแหไปด้วย อยากเกาะรถคันนี้พาคอมมูนตงเฟิงของพวกเขาพัฒนาไปด้วยกัน นี่เป็นโอกาสเดียวของเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นอีกไม่กี่ปีเขาก็ต้องเกษียณแล้ว

"เลขาฯ หวัง ยังโกรธฉันอยู่อีกเหรอ คุณเองก็เป็นเลขาธิการคอมมูน คุณควรจะเข้าใจความลำบากของฉันสิ คุณดูฉันก็จนปัญญาเหมือนกัน สองคอมมูนเราอยู่ติดกัน สมาชิกคอมมูนฉันพร่ำพูดถึงแต่ข้อดีของพวกคุณทุกวัน แทบอยากจะย้ายสำมะโนครัวมาอยู่คอมมูนพวกคุณอยู่รอมร่อ พวกเราทุกคนเป็นคอมมูนพี่น้องกัน ก็ช่วยฉุดพวกเราขึ้นไปสักหน่อยสิ คุณวางใจได้ ฉันไม่ขอมากหรอก แค่แบ่งหุ้นให้คอมมูนตงเฟิงเราสักยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ตอนรับสมัครคนงานก็ให้คอมมูนเรามีส่วนร่วมด้วยก็พอ" เลขาฯ เฉียนพูดอย่างหน้าหนา "ส่วนเรื่องเงิน คอมมูนเราก็ช่วยออกได้ส่วนหนึ่ง แล้วก็ที่ดินด้วย พวกคุณถูกใจตรงไหน เลือกได้ตามสบายเลย"

ฟังดูเหมือนให้ข้อเสนอที่ดีมาก แต่คอมมูนหงอวิ๋นมีตั้งสิบกองผลิต จะขาดแคลนที่ดินแค่ไม่เท่าไรของเขาหรือไง แค่สิบกองผลิตของคอมมูนหงอวิ๋นเองก็แย่งชิงกันจนหัวร้างข้างแตกเพื่อจะให้โรงงานอาหารสัตว์มาสร้างที่ตนเองแล้ว

เลขาฯ หวังไม่สะทกสะท้าน "คุณอย่ามาพูดเรื่องพวกนี้กับฉันเลย เรื่องนี้ฉันตัดสินใจแทนไม่ได้หรอก"

เลขาฯ เฉียนก็รู้อยู่แก่ใจว่าเลขาฯ หวังตัดสินใจแทนอวี๋ซือหยาไม่ได้ ถ้าให้เขาพูดนะ เลขาฯ หวังนี่เป็นเลขาฯ ได้จืดชืดไร้ความหมายเกินไปแล้ว พูดอะไรไปก็ไม่มีน้ำหนักแม้แต่นิดเดียว ถึงอวี๋ซือหยาจะฉลาดเป็นกรด แต่ถึงอย่างไรก็ยังอายุน้อย แถมยังใจอ่อน ดูจากเรื่องต่างๆ ที่เธอทำในคอมมูนหงอวิ๋นก็รู้แล้ว ดังนั้นเลขาฯ เฉียนจึงมั่นใจว่า ขอแค่ไปร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ แกล้งจน ตื้อให้ถึงที่สุด อวี๋ซือหยาก็น่าจะยอมใจอ่อนเอง

"เอาเถอะ งั้นรบกวนเลขาฯ หวังพาฉันไปพบผู้จัดการอวี๋หน่อยสิ โรงงานอาหารสัตว์สร้างเสร็จเร็วขึ้น มันก็เป็นเรื่องดีสำหรับทุกคนไม่ใช่เหรอ คุณว่าจริงไหม"

เลขาฯ หวังมองเลขาฯ เฉียนที่พูดเองเออเองด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ ก่อนจะหัวเราะเยาะในลำคอแล้วพูดว่า "เลขาฯ เฉียนมาช้าไปแล้วล่ะ ต้องขอโทษด้วยนะ ผู้จัดการอวี๋ไปเยี่ยมญาติแล้ว ยังไม่มีกำหนดกลับ"

จากนั้นเขาก็ได้เห็นตาของเลขาฯ เฉียนเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างสมใจ "ทะ...ทำไมกะทันหันขนาดนี้ล่ะ"

เลขาฯ หวังรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง รู้สึกว่าอวี๋ซือหยาเลือกไปเยี่ยมญาติได้จังหวะดีจริงๆ ไม่อย่างนั้นต้องมารับมือกับเลขาฯ เฉียนที่ทั้งหน้าหนาไร้ยางอายแถมยังชอบเอาความเป็นผู้อาวุโสมาข่มแบบนี้ คงน่ารำคาญใจแย่ เขายิ้มร่าแล้วย้อนถาม "กะทันหันตรงไหนกัน สองสามีภรรยาเขาไม่ได้เจอกันมาตั้งครึ่งค่อนปีแล้ว ผู้จัดการอวี๋จะไปเยี่ยมญาติ มันไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอ"

มันก็ปกติอยู่หรอก แต่ผู้จัดการอวี๋ไม่ใช่พวกบ้างานหรือ ทำไมถึงเลือกไปเยี่ยมญาติเอาในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ พอตัวการสำคัญอย่างเธอไม่อยู่ แล้วเรื่องสร้างโรงงานอาหารสัตว์จะจัดการกันยังไงล่ะ

"แล้วตอนผู้จัดการอวี๋จะไป ได้สั่งความเรื่องโรงงานอาหารสัตว์ไว้บ้างไหม" เลขาฯ เฉียนจ้องหน้าเลขาฯ หวังพลางถาม

ทั้งที่เลขาฯ หวังรู้อยู่เต็มอกว่าอวี๋ซือหยาจะทำอะไร แต่เขาก็แค่อยากจะปั่นประสาทเลขาฯ เฉียน ไม่อยากให้อีกฝ่ายได้สมใจง่ายๆ จึงแกล้งพูดขึ้นว่า "เรื่องนั้นผมจะไปรู้ได้ยังไง คุณก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าผมก้าวก่ายเรื่องของฟาร์มเพาะเลี้ยงไม่ได้ ผู้จัดการอวี๋เธอวางแผนอะไรไว้ก็ไม่เคยบอกผมหรอก"

เหมือนจะจริงอย่างที่ว่า เลขาฯ เฉียนรู้ดีว่าเลขาฯ หวังไม่มีปากมีเสียงในฟาร์มเพาะเลี้ยง จึงเชื่อคำพูดนั้น แล้วซักต่อ "แล้วเธอได้สั่งความไว้กับหัวหน้าหลี่ไหม"

เลขาฯ หวังยักไหล่ "อันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ปกติหัวหน้าหลี่เขารายงานการทำงานกับผู้จัดการอวี๋โดยตรง เขาไม่ได้กินเงินเดือนของคอมมูน ไม่จำเป็นต้องมาบอกผมหรอก"

เลขาฯ เฉียนมองเลขาฯ หวังด้วยความขัดใจไม่ได้ดั่งใจ ยังไงก็ยังเด็กเกินไปจริงๆ ทั้งที่เป็นถึงผู้นำเบอร์หนึ่งของคอมมูนแท้ๆ กลับปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้ เนื้อติดมันชิ้นโตแขวนอยู่ตรงปากแท้ๆ กลับกัดกินไม่ได้แม้แต่คำเดียว ช่างล้มเหลวสิ้นดี

พอเห็นว่าเลขาฯ หวังพึ่งพาอะไรไม่ได้เลย เลขาฯ เฉียนจึงไม่อยากเสียเวลากับเขาอีกต่อไป ยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "งั้นผมไปหาหัวหน้าหลี่ดีกว่า นี่มันเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันถึงการเปลี่ยนสมาชิกของสองคอมมูนเราให้เป็นคนงานเลยนะ เลขาฯ หวัง คุณเองก็ใส่ใจให้มากกว่านี้หน่อยเถอะ"

เลขาฯ หวังปั้นหน้ายิ้มพลางเอ่ยว่า "ผมมันไร้ความสามารถ คนเก่งก็ต้องเหนื่อยหน่อย ถ้างั้นก็ต้องรบกวนเลขาฯ เฉียนช่วยเปลืองแรงแล้วครับ"

เลขาฯ เฉียนโบกมือ "ไม่เป็นไรหรอกน่า พวกเราก็ทำเพื่อคอมมูน เพื่อสมาชิกคอมมูนกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง"

เลขาฯ หวังได้แต่ยิ้ม ไม่ได้ต่อปากต่อคำ พอลับหลังอีกฝ่าย เขาก็เรียกเสี่ยวเสิ่นเข้ามาทันที "นายรีบไปหาเลขาฯ พรรคกับหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านไหวซู่เดี๋ยวนี้ บอกพวกเขาว่าเลขาฯ เฉียนไปหาหัวหน้าหลี่ที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง เพื่อจะคุยเรื่องย้ายโรงงานอาหารสัตว์ไปสร้างที่คอมมูนตงเฟิง"

เสี่ยวเสิ่นเองก็อัดอั้นตันใจอยู่เต็มอกเช่นกัน เขารีบพยักหน้ารับแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เลขาฯ หวังแค่นยิ้มเย็น เลขาฯ เฉียนเป็นตัวอะไรมาจากไหน ชุบมือเปิบ เลียนแบบคนอื่น ข้อดีของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอไม่ได้เรียนรู้มาสักนิด แต่ความอยากได้อยากมีกลับไม่เบาเลย แถมยังกล้ามาดูถูกเขาอีก เขาจะสู้ไม่ได้อย่างอวี๋ซือหยาก็ช่างเถอะ อย่างน้อยอวี๋ซือหยาก็ทำงานเป็น แก้ปัญหาได้จริง ถึงเขาจะแพ้ให้เธอ เขาก็ยอมรับอย่างหมดใจ

แต่เลขาฯ เฉียนเป็นตัวอะไรล่ะ แก่จนป่านนี้แล้วยังหน้าไม่อาย จ้องแต่จะกอบโกยผลประโยชน์ ฝันกลางวันไปเถอะ สมาชิกหมู่บ้านไหวซู่เดิมทีคิดว่าจะได้โรงงานอาหารสัตว์มาสร้างที่หมู่บ้านตัวเอง แต่ละคนตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ แต่ผลคือถูกพวกเลขาฯ เฉียนเข้ามายุ่มย่ามสอดมือขัดจังหวะ จนแผนการสร้างโรงงานอาหารสัตว์ต้องชะงักไป ตอนนี้คนที่เสียประโยชน์มากที่สุดก็คือสมาชิกของหมู่บ้านไหวซู่นั่นแหละ

ถ้าพวกชาวบ้านรู้เรื่องนี้เข้า มีหวังไม่เกลียดเลขาฯ เฉียนจนเข้ากระดูกดำเลยหรือ ชาวบ้านผู้หญิงผู้ชายในชนบทนิสัยตรงไปตรงมา ไม่ได้มีพิธีรีตองมารยาทอะไรมากมาย เสี่ยวเสิ่นก็น่าจะเข้าใจความหมายของเขา แค่แย้มพรายให้หัวหน้ากองผลิตกับเลขาฯ พรรคของหมู่บ้านไหวซู่รู้นิดหน่อย ก็เพียงพอให้เลขาฯ เฉียนได้อ่วมอรทัยแล้ว

น่าเสียดายที่คนแซ่เจี่ยงนั่นไม่ได้มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้จัดการไปพร้อมกันเสียทีเดียว

เลขาฯ เฉียนปั่นจักรยานเร่งรีบมุ่งหน้าไปยังฟาร์มเพาะเลี้ยง แล้วตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของเสี่ยวหลี่ทันที

"หัวหน้าหลี่ ไม่เจอกันนานเลยนะ!" ยังไม่ทันจะก้าวข้ามธรณีประตู เลขาฯ เฉียนก็เอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

แม้เสี่ยวหลี่จะไม่ได้ดูแลเรื่องโรงงานอาหารสัตว์ แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ย่อมปิดเขาไม่มิด ถึงแม้อวี๋ซือหยาจะบอกชัดเจนแล้วว่าจะคัดเลือกผู้รับผิดชอบโรงงานอาหารสัตว์คนใหม่ ซึ่งความจริงแล้วจะไปสร้างที่ไหนก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อเสี่ยวหลี่มากนัก แต่ยังไงเขาก็เป็นคนของคอมมูนหงอวิ๋น เป็นคนของฟาร์มเพาะเลี้ยง ย่อมต้องปกป้องคนของตัวเองเป็นธรรมดา

เลขาฯ เฉียนถูกชักสีหน้าใส่แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ เขานั่งลงตรงข้ามเสี่ยวหลี่อย่างไม่สะทกสะท้าน สองมือประสานกันวางบนโต๊ะ พลางยิ้มแป้นมองเสี่ยวหลี่แล้วพูดว่า "หัวหน้าหลี่ ผมรู้ว่าผู้จัดการอวี๋ไปแล้ว กะดูแล้วคงไปสักครึ่งค่อนเดือนแน่ ผมเลยตั้งใจมาหาคุณนี่แหละ ผู้จัดการอวี๋งานยุ่งขนาดนั้น เรื่องสร้างโรงงานอาหารสัตว์พวกเราก็มาช่วยเธอแบกรับความกังวลแทนแล้วกัน หัวหน้าหลี่เริ่มทำงานก่อนผู้จัดการอวี๋เสียอีก ตอนผู้จัดการอวี๋ไปเรียนมหาวิทยาลัย ทางโรงงานก็เป็นคุณที่ดูแลจัดการมาตลอด เรื่องนี้หัวหน้าหลี่ตัดสินใจเองได้อยู่แล้ว"

คนผู้นี้คิดจะยุแยงเขาเข้าจริง ๆ เสี่ยวหลี่โมโหจัดจนหน้าตึง "เลขาฯ เฉียนหมายความว่ายังไงครับ ยุยงให้ผมยึดอำนาจหรือไง"

เลขาฯ เฉียนชะงักไปครู่หนึ่ง พลางนึกในใจว่าเจ้าเด็กนี่มันทึ่มจริง ๆ ทำไมไม่ใช้หัวคิดบ้าง คำพูดแบบนี้เปิดโปงโต้ง ๆ ได้ที่ไหนกัน เขารีบโบกมือปฏิเสธ "จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันล่ะ ผมไม่ได้กำลังคิดแทนผู้จัดการอวี๋อยู่หรอกเหรอ เธอต้องยุ่งทั้งเรื่องเรียน ทั้งต้องดูแลครอบครัว ไม่มีเวลาว่างจริง ๆ หรอก คุณช่วยทำมากหน่อย เธอก็จะได้เบาแรงลง ความสามารถของหัวหน้าหลี่ก็ประจักษ์อยู่ตรงนี้ ดูแลเพิ่มอีกสักโรงงานคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมล่ะ"

เลขาฯ เฉียนไม่ใช่พวกทำสงครามโดยไม่เตรียมการ ตั้งแต่ได้ยินว่าคอมมูนหงอวิ๋นจะสร้างโรงงานอาหารสัตว์ เขาก็สืบจนรู้แน่ชัดแล้วว่า ดูเหมือนอวี๋ซือหยาจะมองหาคนมาบริหารใหม่อยู่ และคงไม่มอบหมายให้หัวหน้าหลี่แน่ เขาไม่เชื่อหรอกว่าหัวหน้าหลี่จะไม่มีความคิดอะไรในใจเรื่องนี้ ใครบ้างจะรังเกียจว่าอำนาจในมือตัวเองมีมากเกินไป

ดังนั้นเมื่อพูดจบเขาจึงจ้องเสี่ยวหลี่อย่างคาดหวังเพื่อรอคำตอบ เขารู้สึกว่าผู้ชายที่มีความทะเยอทะยานทุกคนย่อมต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ ส่วนอวี๋ซือหยานั้น พอกลับมาข้าวสารก็กลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ต่อให้เก่งกาจมาจากไหนก็แก้ปัญหาไม่ได้อยู่ดี

ทว่าใครจะไปนึก สิ่งที่เขาได้รับกลับไม่ใช่คำตอบของเสี่ยวหลี่ แต่เป็นไข่ไก่ฟองหนึ่ง

แปะ! เสียงหนึ่งดังลั่น ไข่ไก่ดิบฟองนั้นปาเข้าใส่ท้ายทอยของเลขาฯ เฉียนเข้าอย่างจัง ไข่แตกกระจาย น้ำไข่ไหลเลอะไปทั่วลำคอของเลขาฯ เฉียน ทั้งเหนียวทั้งเหนอะหนะ ชวนให้รู้สึกขยะแขยงเป็นที่สุด

เขาหันขวับไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยความโกรธจัด "เธอเป็นใคร มาทำแบบนี้ทำไม!"

หูเสวี่ยอิ๋งโกรธจนสองแก้มป่องเหมือนกบ "ก็ปาใส่แกแล้วจะทำไมล่ะ ตาแก่สารเลว มายุแยงตะแคงรั่วคิดจะทำร้ายผู้จัดการอวี๋ที่นี่ ฉันปาใส่แกนั่นแหละ!"

"เธอ... เธอ..." เลขาฯ เฉียนโกรธจนตับแทบพัง เขาเป็นเลขาธิการพรรคมาตั้งยี่สิบปี นับว่าเป็นเจ้าหน้าที่ระดับผู้นำคนหนึ่ง เคยถูกใครเอาไข่ไก่ปาใส่หัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นี่มันมีแต่พวกที่ถูกเอาไปวิพากษ์วิจารณ์ลงโทษในอดีตเท่านั้นแหละที่จะโดนปาไข่ไก่ใส่

แต่เมื่อมองหูเสวี่ยอิ๋งที่ผิวพรรณขาวผ่อง สวมกระโปรงชุดยาวลายจุดสีขาว ที่เท้ายังสวมรองเท้าหนังสีอ่อน การแต่งเนื้อแต่งตัวแบบนี้ไม่เหมือนคนในชนบทเลยสักนิด

เขาไม่สะดวกจะระเบิดอารมณ์ใส่หูเสวี่ยอิ๋ง จึงหันไประบายโทสะกับเสี่ยวหลี่แทน "หัวหน้าหลี่ คุณปฏิบัติต่อแขกแบบนี้เหรอ!"

เสี่ยวหลี่ยังไม่ทันได้อ้าปาก หูเสวี่ยอิ๋งก็ชิงแค่นหัวเราะออกมาก่อน "คนแก่หน้าไม่อายอย่างแก วิ่งมายุยงให้คนอื่นแตกคอกัน นับว่าเป็นแขกประเภทไหนกันฮะ แกกล้าคิดร้ายกับผู้จัดการอวี๋ แกมาครั้งหนึ่ง ฉันก็จะเอาไข่ปาใส่แกครั้งหนึ่ง!"

เลขาฯ เฉียนโมโหจนปอดแทบระเบิด "เธอมาจากกองผลิตไหน รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!"

หูเสวี่ยอิ๋งบิดหน้าพลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา "ใครจะไปสนว่าแกเป็นใคร!"

"หูเสวี่ยอิ๋ง ออกไปทำงานได้แล้ว" เสี่ยวหลี่เห็นท่าทางของเลขาฯ เฉียนแล้วคงไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ แน่ กลัวว่าเธอจะเสียเปรียบ จึงรีบไล่เธอออกไป

แต่หูเสวี่ยอิ๋งกลับดึงดันยืนกรานไม่ยอมไป ทั้งยังจ้องมองเสี่ยวหลี่อย่างระแวดระวัง "ฉันจะอยู่เฝ้าแทนผู้จัดการอวี๋ ถ้าพวกนายกล้ารวมหัวกันวางแผนเล่นงานเธอล่ะก็ ฉันจะไปฟ้องเธอแน่ คิดให้ดี ๆ นะ"

เสี่ยวหลี่ทั้งขำทั้งโมโห คุณหนูไร้เดียงสาคนนี้มาจากไหนกันเนี่ย ถ้าเขาคิดจะเล่นตุกติกกับเลขาฯ เฉียนจริง ๆ ยังจะปล่อยให้เธอจับได้อีกหรือ แม่สาวคนนี้ช่างซื่อบื้อจริง ๆ ไม่รู้ว่าสอบติดมหาวิทยาลัยประจำมณฑลมาได้อย่างไร

เมื่อจัดการหูเสวี่ยอิ๋งไม่ได้ เสี่ยวหลี่จึงทำได้เพียงหันไปพูดกับเลขาฯ เฉียน "เลขาฯ เฉียน น้ำไข่มันใกล้จะแห้งกรังติดคอเสื้อคุณแล้วนะ ผมพาคุณไปล้างหน่อยไหมครับ"

เลขาฯ เฉียนรู้สึกว่าเสี่ยวหลี่จงใจทำให้เขาอับอาย เรื่องที่ไม่ควรพูดกลับหยิบยกขึ้นมาพูด คนงานในฟาร์มเพาะเลี้ยงทำกับเขาถึงขนาดนี้ เสี่ยวหลี่กลับปล่อยผ่านไปง่าย ๆ เสียอย่างนั้น

เขาผุดลุกขึ้นด้วยความโมโหจัด "ถือว่าฉันมาเสียเที่ยว หัวหน้าหลี่ ฉันมองคุณผิดไปจริง ๆ"

พูดจบก็เอามือไพล่หลังแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดจากไป

เสี่ยวหลี่แทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห เขาเคยขอให้เลขาฯ เฉียนมามองประเมินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

"นี่ ทำไมคุณไม่วิ่งตามออกไปล่ะ" หูเสวี่ยอิ๋งมองสำรวจเสี่ยวหลี่ด้วยความสงสัยแล้วเอ่ยถาม

เสี่ยวหลี่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "ผมจะวิ่งตามออกไปทำไมกัน"

หูเสวี่ยอิ๋งกะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดว่า "ในโทรทัศน์กับในหนังสือเขาก็ทำกันแบบนี้ไม่ใช่เหรอ"

เรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย แต่บ้านของแม่สาวคนนี้ถึงกับมีโทรทัศน์ด้วย ช่างมีภูมิหลังไม่ธรรมดาจริง ๆ มิน่าล่ะถึงได้ยอมเอาไข่ไก่ดี ๆ มาปาใส่คนอื่นแบบนี้

ช่างเถอะ เธอเอาไข่ปาใส่เลขาฯ เฉียนก็สะใจดี ตัวเขาไม่สะดวกที่จะลงมือ แต่แม่สาวคนนี้กลับช่วยให้ระบายอารมณ์ได้ เสี่ยวหลี่จึงไม่อยากจะถือสาเธออีก เขานวดหน้าผากพลางพูดว่า "เอาละ ตรงนี้ไม่มีเรื่องอะไรของเธอแล้ว รีบไปทำงานเถอะ คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกล่ะ เธอเป็นเด็กสาวมาจากต่างถิ่น ไปมีเรื่องกับคนท้องถิ่นมันไม่มีอะไรดีหรอก"

หูเสวี่ยอิ๋งไม่ยี่หระ "ฉันยังต้องไปกลัวตาแก่นั่นด้วยเหรอ! นี่ นาย นายห้ามหักหลังผู้จัดการโรงงานอวี๋เชียวนะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมจบเรื่องกับนายแน่"

เสี่ยวหลี่ทั้งขำทั้งขัน "เธอจะไม่ยอมจบเรื่องกับผมยังไงเหรอ"

แม่สาวคนนี้เกรงว่าจะไร้เดียงสายิ่งกว่าเสิ่นหงอิงกับอวี๋เซียงเซียงเสียอีก แถมยังใจร้อนวู่วาม สภาพอย่างเธอนี่นะยังจะมาไม่ยอมจบเรื่อง ละเมอเพ้อพกอะไรกัน!

หูเสวี่ยอิ๋งรู้สึกว่าตัวเองถูกเขาดูแคลน จึงกระแอมไอเคลียร์คอ "นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร"

เสี่ยวหลี่นึกว่าเธอจะยกภูมิหลังทางบ้านมาข่มคน จึงยกยิ้มเย้ยหยัน "อ้อ พ่อเธออยู่หน่วยงานไหนล่ะ"

"ผิดแล้ว ฉันเป็นรูมเมตของผู้จัดการโรงงานอวี๋ต่างหาก" หูเสวี่ยอิ๋งเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิ ท่าทางภาคภูมิใจสุดขีด

เสี่ยวหลี่เข้าใจแล้ว ที่แท้คุณหนูท่านนี้ก็เป็นผู้ติดตามที่ภักดีของผู้จัดการโรงงานอวี๋นี่เอง มิน่าล่ะถึงได้ยอมทิ้งความสุขสบายมาเป็นคนงานในโรงงานของพวกเขา

แม้คุณหนูคนนี้จะดูซื่อบื้อไปสักนิด แต่นิสัยขวานผ่าซากตรงไปตรงมาก็ยังนับว่าดี ที่สำคัญคือปกป้องผู้จัดการโรงงานอวี๋ น้ำเสียงของเสี่ยวหลี่จึงอ่อนลงบ้าง "รู้แล้ว ไปทำงานเถอะ โรงงานของเราแห่งนี้ผู้จัดการโรงงานอวี๋เป็นคนสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรง จะขาดผมไปก็ได้ ขาดใครคนอื่นไปก็ได้ แต่จะขาดผู้จัดการโรงงานอวี๋ไม่ได้เด็ดขาด ความกังวลของเธอน่ะมันเกินกว่าเหตุ..."

"หัวหน้าหลี่ หัวหน้าหลี่ แย่แล้ว แย่แล้ว..." จู่ ๆ เสียงที่ตื่นตระหนกลนลานของหม่าตงอวิ๋นก็ดังขัดจังหวะเสี่ยวหลี่ขึ้นมา

เสี่ยวหลี่ลุกขึ้นก้าวเข้าไปหา "เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

หา? เสี่ยวหลี่รีบวิ่งพรวดพราดออกไปทันที

ด้านนอกโรงงาน เดิมทีเลขาฯ เฉียนคิดว่าการที่ตัวเองถูกปาด้วยไข่ไก่ดิบเป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้าที่สุดแล้ว ใครจะไปรู้ว่ายังมีเรื่องซวยยิ่งกว่านั้นรออยู่ เขาเพิ่งจะเดินพ้นฟาร์มเพาะเลี้ยงไปได้ไม่ไกล สมาชิกคอมมูนกลุ่มหนึ่งก็พากันกรูเข้ามาล้อมและขวางทางเขาไว้ เขาจึงจำต้องลงจากจักรยานแล้วเอ่ยถามคนเหล่านั้นว่า "พวกคุณจะทำอะไร รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นเลขาธิการพรรคของคอมมูนตงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ นะ!"

"ที่แท้แกก็คือไอ้แซ่เฉียนนั่นเอง ตีมันเลย มันนี่แหละที่ทำลายเรื่องดี ๆ ของพวกเรา คิดจะมาแย่งโรงงานอาหารสัตว์ของพวกเรา!" ชายสวมเสื้อแขนสั้นคนหนึ่งโบกมือ สหายชายหลายคนก็วิ่งกรูเข้าไป รุมชกต่อยเตะถีบใส่เลขาฯ เฉียนทันที

สองกองพลการผลิตยังสามารถยกพวกตีกันได้เพียงเพราะแย่งน้ำ แล้วนับประสาอะไรกับเรื่องใหญ่โตอย่างการสร้างโรงงาน การตัดหนทางทำกินของผู้คนก็เปรียบเสมือนการฆ่าพ่อฆ่าแม่ เรื่องที่เลขาฯ เฉียนทำในครั้งนี้สร้างความแค้นเคืองให้แก่สมาชิกคอมมูนหมู่บ้านหวยซู่อย่างถึงที่สุด พวกเขาเป็นชาวนามาทั้งชีวิต ก้มหน้าก้มตาทำนาอย่างเหนื่อยยาก เลือดตาแทบกระเด็นกว่าจะมีโอกาสได้ลืมตาอ้าปาก แต่ผลสุดท้ายกลับถูกเลขาฯ เฉียนมาแย่งเหยื่อไปจากปากเสือเสียได้ ใครจะไปทนไหว

มีหรือที่เลขาฯ เฉียนจะเคยทนรับความลำบากเช่นนี้มาก่อน เขารีบกอดหัว ร้องโอดโอยไม่หยุดปาก

ยังดีที่เห็นว่าเขาอายุมากแล้ว และกลัวว่าจะตีจนถึงตาย ชายหนุ่มที่เป็นหัวโจกจึงตะโกนขึ้นว่า "ช่างเถอะ อย่าตีต่อเลย สั่งสอนบทเรียนให้ไอ้แก่คนนี้แค่นี้ก็พอแล้ว อย่าถึงกับเอาให้ตาย ไม่อย่างนั้นจะรับผิดชอบไม่ไหว"

พวกผู้ชายจึงยอมถอยห่างออกมา แต่พวกผู้หญิงกลับพุ่งเข้าไปแทน ชี้หน้าด่าทอเลขาฯ เฉียนยกใหญ่ ทั้งยังถ่มน้ำลายรดใส่เขา การกระทำนี้ไม่ถึงกับบาดเจ็บสาหัส แต่สร้างความอัปยศอดสูอย่างยิ่งยวด

ครั้นเสี่ยวหลี่วิ่งมาถึง ก็เห็นเสื้อผ้าที่เคยสะอาดสะอ้านของเลขาฯ เฉียนเต็มไปด้วยรอยฝ่าเท้า สภาพมอมแมมกระเซอะกระเซิง ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นร่มผ้ามีรอยฟกช้ำเขียวช้ำอยู่หลายแห่ง บนศีรษะยังมีละอองน้ำลายติดอยู่ สภาพช่างน่าเวทนาและดูไม่ได้ถึงขีดสุด