ตอนที่ 93 ตามหาตัวศาสตราจารย์เฮ่อ

ข้อได้เปรียบของการเป็นกรรมการสโมสรนักศึกษาฉายชัดออกมาในเวลานี้ อวี๋ซือหยากลับไปที่มหาวิทยาลัยโดยตรงเพื่อพบอาจารย์ภาควิชาชีววิทยาที่อยู่เวรช่วงปิดภาคฤดูร้อน และค้นหาข้อมูลของอีกฝ่ายจนเจอ

ทว่าสิ่งที่ทำให้อวี๋ซือหยาประหลาดใจก็คือ หลังจากได้รับการกอบกู้ชื่อเสียงและย้ายกลับเข้าเมือง อีกฝ่ายกลับไม่ได้กลับมาทำงานที่มหาวิทยาลัย ตามคำบอกเล่าของอาจารย์ที่เข้าเวร หลังฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขาดแคลนอาจารย์ที่มีประสบการณ์ ทางภาควิชาเคยเชิญเขากลับมา แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลกลใด เขาถึงไม่ตอบตกลง บ้านพักที่มหาวิทยาลัยเคยจัดสรรให้เมื่อก่อน พอจะคืนให้ เขาก็ไม่เอา

หลังจากสอบถามที่อยู่ของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนแล้ว อวี๋ซือหยาก็ตามไปหา

ปัจจุบันศาสตราจารย์เฮ่อจงหัวผู้นี้อาศัยอยู่ในตรอกเก่าแก่แห่งหนึ่งทางทิศตะวันตกของเมือง บ้านเรือนมีอายุยาวนาน แผ่นหินสีเขียวริมทางมีตะไคร่น้ำเกาะเต็ม สองข้างทางเป็นบ้านกระเบื้องหลังเตี้ยๆ ให้ความรู้สึกเก่าแก่ทรุดโทรมตามกาลเวลา

อวี๋ซือหยาเคาะประตูตามที่อยู่บนกระดาษโน้ต

ผ่านไปครู่ใหญ่ ประตูถูกแง้มออกเป็นช่องแคบๆ มือข้างหนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยด้านเกาะอยู่ที่ขอบประตู จากนั้นดวงตาที่แฝงความระแวดระวังคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงรอยแยกของประตู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยการตั้งการ์ด "มาหาใคร"

อวี๋ซือหยามองสำรวจอีกฝ่ายผ่านช่องประตู รู้สึกตกใจอยู่บ้าง ข้อมูลระบุว่าศาสตราจารย์เฮ่อจงหัวผู้นี้ปีนี้อายุสี่สิบเก้าปี ทว่าดูจากรูปลักษณ์ภายนอกของคนผู้นี้ จะบอกว่าอายุหกสิบก็ไม่เกินจริงเลย

"ขอถามหน่อยค่ะ ที่นี่ใช่บ้านของศาสตราจารย์เฮ่อจงหัวไหมคะ" อวี๋ซือหยาถามเสียงเบา

ชายคนนั้นเหลือบมองเธอแวบหนึ่งแล้วยกมือจะปิดประตู "ไม่รู้จัก!"

อวี๋ซือหยารีบดันประตูไว้แล้วพูดอย่างรวดเร็ว "สวัสดีค่ะ ฉันไม่มีเจตนาร้ายนะคะ ฉันชื่ออวี๋ซือหยา เป็นนักศึกษาภาควิชาเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยประจำมณฑล และเป็นผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอด้วยค่ะ ที่มาหาศาสตราจารย์เฮ่อเพราะอยากจะสอบถามเรื่อง..."

ฮือๆๆ...

จู่ๆ เสียงสะอื้นไห้ก็ดังออกมาจากในบ้าน

ชายคนนั้นหน้าถอดสี รีบออกแรงปิดประตูดังปัง บานประตูเกือบจะกระแทกเข้ากับสันจมูกของอวี๋ซือหยา เธอจึงรีบถอยหลังไปสองก้าว

"แม่หนู เธอมาหาตาแก่พิลึกคนนี้เหรอ" เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

อวี๋ซือหยาหันกลับไปมอง พบว่าเป็นหญิงวัยสี่สิบกว่าปี จึงยิ้มตอบ "ใช่ค่ะคุณป้า คุณป้ารู้จักบ้านนี้เหรอคะ"

หญิงคนนั้นเบ้ปากส่ายหน้า "ใครจะไปรู้จักล่ะ ตาแก่พิลึกคนหนึ่งกับคนบ้าคนหนึ่ง"

"คนบ้าเหรอคะ ในนี้ยังมีคนอื่นอยู่อีกเหรอคะ แล้วเป็นอะไรกับคุณตาเหรอคะ คุณป้าพอจะรู้ไหม" อวี๋ซือหยาเดินเข้าไป ล้วงลูกอมรสผลไม้กำมือหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้หญิงคนนั้น

พอได้ลูกอม หญิงคนนั้นก็กระตือรือร้นขึ้นมาก รู้สิ่งใดก็บอกหมด "น่าจะเป็นเมียเขามั้ง เป็นคนบ้า ขอแค่เห็นคนแปลกหน้าก็ทั้งร้องทั้งกรีดร้อง น่ากลัวจะตาย ในตรอกของพวกเราไม่มีใครกล้าคบค้าสมาคมด้วยหรอก แม่หนู ฉันดูแล้วเธอก็เป็นคนมีการศึกษาดูดี อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับคนพรรค์นี้เลย"

อวี๋ซือหยาครุ่นคิด "อย่างนี้นี่เอง แล้วพวกเขาไม่ออกจากบ้านทุกวันเลยเหรอคะ ขังตัวเองอยู่ในบ้านตลอดเลยหรือ"

หญิงคนนั้นเบ้ปาก "บางทีก็ต้องออกไปบ้าง ตาแก่พิลึกนั่นเป็นคนออกไป ซื้อพวกข้าวสารฟืนน้ำมัน แล้วก็เอากล่องไม้ขีดที่พับติดกาวไปส่งที่โรงงาน..."

"พับติดกล่องไม้ขีดเหรอคะ พวกเขาหาเลี้ยงชีพด้วยการพับติดกล่องไม้ขีดหรือคะ" อวี๋ซือหยาตกใจเป็นอย่างยิ่ง นี่มันปัญญาชนระดับสูงที่เคยไปเรียนต่างประเทศมาเลยนะ

หญิงคนนั้นมองอวี๋ซือหยาอย่างแปลกใจ "มีอะไรแปลกตรงไหนล่ะ คนแถวนี้ที่ไม่มีงานทำ มีตั้งเยอะแยะที่ไปรับกล่องจากโรงงานไม้ขีดกลับมาทำ ถ้าไม่มีเส้นสาย คนทั่วไปยังไม่ได้งานดีๆ แบบนี้หรอกนะ"

ดีหรือ สำหรับคนที่ไม่รู้หนังสือและไม่มีทักษะความสามารถติดตัว การมีงานที่พอหาเงินเล็กๆ น้อยๆ ได้อาจจะดีมากจริงๆ แต่สำหรับผู้มีความรู้ความสามารถอย่างศาสตราจารย์เฮ่อ อวี๋ซือหยากลับรู้สึกปวดใจเหลือเกิน

หลังจากสอบถามช่วงเวลาเข้าออกของศาสตราจารย์เฮ่อจากหญิงคนนั้นอย่างชัดเจนแล้ว อวี๋ซือหยาก็ไปซื้อขาหมูพะโล้สองขาและเนื้อสะโพกหมูพะโล้หนึ่งชิ้นที่ร้านเนื้อพะโล้ แล้วไปยืนรออยู่ที่ปากตรอกในตอนพลบค่ำ

เพราะหญิงคนนั้นบอกว่า เพื่อประหยัดเงิน โดยปกติศาสตราจารย์เฮ่อจะออกไปซื้อผักตอนพลบค่ำ เพราะจะได้ราคาถูกกว่า ทั้งยังเก็บเศษใบผักแก่ๆ ได้ด้วย

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ เวลาห้าโมงครึ่ง อวี๋ซือหยาก็เห็นศาสตราจารย์เฮ่อหลังค่อม ถือตะกร้าใบหนึ่ง ในตะกร้ามีมะเขือม่วงกับมะระที่โดนแดดเผาจนเหี่ยวเฉา กำลังก้าวเท้าเข้ามาในตรอก

ยามที่เดินผ่านอวี๋ซือหยา เขาไม่ได้มองมาแม้แต่แวบเดียว แววตาเย็นชาเฉยเมย ไม่สนใจสิ่งรอบตัวเลยสักนิด

อวี๋ซือหยาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันหดหู่และสิ้นหวังราวกับตะวันรอนสิ้นแสงจากร่างของเขา ทว่าเขากลับเพิ่งจะอายุสี่สิบเก้าปี เพิ่งเดินผ่านชีวิตมาได้แค่สองในสามส่วนเท่านั้นเอง

"ศาสตราจารย์เฮ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะ เอาอันนี้กลับไปลองชิมดูนะคะ" อวี๋ซือหยายัดของในมือใส่มือเขา

เฮ่อจงหัวเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง แววตาอันรกร้างเย็นเยียบแฝงความรังเกียจและระแวดระวัง "ไสหัวไป เธอต้องการอะไรกันแน่"

"ศาสตราจารย์เฮ่อ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายนะคะ ที่ฉันมาหาคุณก็เพราะได้ยินเรื่องที่เมื่อสิบปีก่อนคุณเคยคิดจะทำอาหารสัตว์ที่ฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑล ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเรากำลังเตรียมจะสร้างโรงงานอาหารสัตว์ เลยอยากเชิญคุณไปช่วยคิดค้นสูตรค่ะ ตอนนี้ศาสตราจารย์เหยียนจากภาควิชาเคมีของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลก็ทำงานอยู่ที่โรงงานของเรา แล้วศาสตราจารย์กงจากภาควิชาเศรษฐศาสตร์ก็เป็นเพื่อนของฉันด้วย ถ้าคุณไม่เชื่อ พรุ่งนี้ฉันจะพาศาสตราจารย์กงกับศาสตราจารย์หยวนมาเยี่ยมคุณนะคะ" อวี๋ซือหยาพยายามปลอบประโลมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเขา

ทว่าศาสตราจารย์เฮ่อกลับยังคงเฉยชา "ไม่รู้จัก บอกแล้วไงว่าอย่ามาหาฉัน"

อวี๋ซือหยาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมกลับไปที่มหาวิทยาลัย สภาพจิตใจแบบนี้คงไม่อาจก้าวขึ้นไปยืนบนโพเดียมสอนหนังสือได้อีกแล้ว

เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ อวี๋ซือหยารู้สึกปวดใจยิ่งนัก ต่อให้ไม่ใช่เพราะเรื่องสูตรอาหารสัตว์ เธอก็อยากช่วยดึงเขาออกมาจากจุดนี้อยู่ดี

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วยัดเนื้อใส่มือเขาไปอีกรอบ "คุณไม่กิน ป้าก็ต้องกินอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ"

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วเธอก็วิ่งหนีไป พอวิ่งพ้นปากตรอกแล้วเห็นว่าไม่มีใครไล่ตามมา อวี๋ซือหยาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอแอบอยู่ตรงหัวมุมตรอก แนบตัวชิดกำแพงแล้วค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมองดูในตรอก

ศาสตราจารย์เฮ่อถือห่อเนื้อในมือด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ อยากจะโยนทิ้งแต่พอยกขึ้นมาก็ตัดใจไม่ลง ประสบการณ์อดอยากยาวนานถึงสิบปีทำให้เขาหวงแหนอาหารเป็นอย่างยิ่ง หลังจากลังเลอยู่นาน เขาก็ก้าวเท้าอันหนักอึ้ง ถือของเดินไปเปิดประตูไม้

อวี๋ซือหยาถอนหายใจโล่งอก

เธอนึกถึงคำพูดของป้าคนนั้นที่เจอเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาได้ งานติดกาวกล่องไม้ขีดยังต้องอาศัยเส้นสาย หรือว่าศาสตราจารย์เฮ่อจะมีคนรู้จักอยู่ในโรงงานไม้ขีดไฟ การจะเข้าหาศาสตราจารย์เฮ่อโดยตรงคงเป็นไปไม่ได้แน่ ต้องคิดหาหนทางอื่นเสียแล้ว

อวี๋ซือหยาจึงมุ่งหน้าไปยังโรงงานไม้ขีดไฟทันที

แม้ไม้ขีดไฟจะเป็นของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน ทว่าความต้องการกลับไม่ได้มากมายอะไร และจากการที่กล่องไม้ขีดยังต้องใช้มือติดกาวก็รู้ได้ทันทีว่า โรงงานแห่งนี้ใช้เครื่องจักรในระดับที่ต่ำมาก นับเป็นโรงงานขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

เมื่อพบคุณลุงยามเฝ้าประตู อวี๋ซือหยาก็นำจดหมายแนะนำตัวกับบัตรนักศึกษาออกมาให้อีกฝ่ายดู จากนั้นก็อธิบายจุดประสงค์ว่าต้องการพบผู้นำของโรงงาน

คุณลุงยามเห็นว่าอวี๋ซือหยาก็เป็นผู้จัดการโรงงานเช่นกัน ก็นึกว่าจะมาร่วมมืออะไรกับโรงงานของพวกเขา จึงรีบเข้าไปรายงานข้างใน ประจวบเหมาะกับที่ผู้จัดการโรงงานของพวกเขายังไม่กลับบ้าน จึงได้ออกมาต้อนรับอวี๋ซือหยา

"ผู้จัดการอวี๋ คุณ คุณนี่ช่างอายุน้อยแต่มีความสามารถจริงๆ" ผู้จัดการโรงงานไฉแห่งโรงงานไม้ขีดไฟเห็นอวี๋ซือหยาแล้วก็มีปฏิกิริยาเหมือนกับพวกเจ้าหน้าที่ระดับนำคนอื่นๆ ต่างพากันรู้สึกว่าผู้จัดการโรงงานเป็ดชิงเหอคนนี้ยังสาวเกินไปจริงๆ

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าวว่า "ผู้จัดการไฉชมเกินไปแล้วค่ะ ไม้ขีดไฟเกี่ยวข้องกับปัญหาปากท้องของประชาชนนับพันนับหมื่นครัวเรือน พวกคุณต่างหากล่ะคะที่เป็นผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงที่ทำให้พวกเราได้กินข้าวร้อนๆ กันอย่างสะดวกสบาย"

ใครบ้างจะไม่ชอบฟังคำหวาน ผู้จัดการไฉถูกอวี๋ซือหยายกยอปอปั้นเสียจนสบายอกสบายใจ "ไอ้หยา ผู้จัดการอวี๋ล้อเล่นแล้ว โรงงานพวกเราก็แค่โรงงานเล็กๆ คราวก่อนผมอ่านหนังสือพิมพ์เห็นว่าพวกคุณร่วมมือกับสำนักการรถไฟประจำเมืองเอก หรือว่าวันนี้ผู้จัดการอวี๋จะมาเจรจาความร่วมมือกับพวกเราด้วยเหมือนกันครับ"

โรงงานไม้ขีดไฟอย่างพวกคุณ จะไปร่วมมืออะไรกันได้ล่ะ

อวี๋ซือหยาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก กล่าวอย่างเกรงใจว่า "ตอนนี้ยังไม่มีหรอกค่ะ แต่ถ้าผู้จัดการไฉมีไอเดียดีๆ พวกเราก็มาปรึกษาหารือกันได้นะคะ วันนี้ที่ฉันมาก็แค่อยากจะสอบถามอีกเรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าสหายในโรงงานของคุณมีใครรู้จักศาสตราจารย์เฮ่อจงหัวบ้างไหมคะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้จัดการไฉจางลงไปบ้าง เขากวาดสายตามองอวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋มาตามหาเขาเหรอครับ"

อวี๋ซือหยาดูออกทันที ผู้จัดการไฉน่าจะรู้จักศาสตราจารย์เฮ่อ ในเมื่อศาสตราจารย์เฮ่อยังสามารถรับกล่องไม้ขีดจากโรงงานกลับไปติดกาวที่บ้านได้ แสดงว่าอย่างน้อยผู้จัดการไฉก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเขา

"ใช่ค่ะ ฉันตั้งใจมาตามหาเขา ฉันพบแฟ้มประวัติของเขาจากภาควิชาชีววิทยาของมหาวิทยาลัยประจำมณฑล ได้ยินว่าเขามีบ้านเก่าอยู่ที่นี่หลังหนึ่ง ก็เลยลองมาดู ไม่นึกว่าจะได้เจอเขาจริงๆ ผู้จัดการไฉก็รู้นี่คะว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราเน้นเลี้ยงเป็ดเป็นหลัก ฉันได้ยินหัวหน้าแผนกเฉาของฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลเล่าว่า ตอนนั้นศาสตราจารย์เฮ่อเคยเป็นหัวหน้าโครงการวิจัยและพัฒนาอาหารสัตว์ที่ฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑล แต่ทำไปได้ครึ่งทางก็เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน เรื่องนี้ก็เลยต้องชะงักไป วันนี้ฉันมาตามหาศาสตราจารย์เฮ่อก็เพราะอยากจะเชิญเขาไปวิจัยพัฒนาอาหารสัตว์ที่โรงงานของเราค่ะ"

ผู้จัดการไฉมองอวี๋ซือหยาอย่างตกตะลึง "พวกคุณจะเปิดโรงงานอาหารสัตว์เหรอครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ใช่ค่ะ ที่ดินสร้างโรงงานก็ดูไว้เรียบร้อยแล้ว รายงานให้อำเภอทราบแล้วด้วย สิ้นเดือนนี้ก็จะเริ่มลงมือก่อสร้างโรงงาน เรื่องเครื่องจักรฉันก็ไปคุยกับหัวหน้าเถียนที่โรงงานเครื่องจักรกลแล้ว ตอนนี้ขาดแค่สูตรเท่านั้น บุคลากรที่มีความสามารถอย่างศาสตราจารย์เฮ่อต้องมานั่งติดกล่องไม้ขีดมันช่างเสียของจริงๆ ถ้าผู้จัดการไฉรู้จักศาสตราจารย์เฮ่อ รบกวนช่วยเกลี้ยกล่อมเขาให้ฉันทีเถอะค่ะ"

ผู้จัดการไฉไม่แปลกใจที่อวี๋ซือหยาดูออกว่าเขากับศาสตราจารย์เฮ่อมีความเกี่ยวข้องกัน หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ฝืนยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยว่า "ตอนเด็กๆ บ้านผมอยู่ติดกับบ้านจงหัวเลย เขาเรียนหนังสือเก่งมาตั้งแต่เด็ก อายุสิบแปดก็ได้รับการเสนอชื่อจากอาจารย์ในโรงเรียนให้ไปเรียนต่อต่างประเทศเพราะผลการเรียนยอดเยี่ยม ไปอยู่ตั้งหลายปี พอกลับมาก็พาภรรยาคนสวยกลับมาด้วย มาสอนหนังสือและทำงานวิจัยที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑล ส่วนผมก็เข้าทำงานเป็นพนักงานในโรงงาน จากนั้นก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเท่าไหร่ ได้เจอกันอีกทีก็ตอนปลายปีที่แล้ว เขาพาภรรยากลับมา ตอนที่ผมเห็นเขาครั้งแรกแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา คุณรู้ไหมครับ จริงๆ แล้วเขาอายุมากกว่าผมแค่สามปี แต่ตอนนี้กลับดูแก่กว่าผมไปไม่ต่ำกว่าสิบปี คุณเชื่อไหมล่ะ"

อวี๋ซือหยาเงียบพลางส่ายหน้า ผู้จัดการไฉตรงหน้าแต่งกายภูมิฐาน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเจ้าหน้าที่วัยกลางคน ทว่าศาสตราจารย์เฮ่อกลับชราภาพราวกับคนใกล้ฝั่ง มองดูแล้วเหมือนคนละรุ่นกันเลยทีเดียว ความทุกข์ยากในชีวิตช่างส่งผลกระทบต่อคนเราได้มากมายมหาศาลจริงๆ

ผู้จัดการไฉถอนหายใจแล้วเล่าต่อ "อันที่จริงตอนนั้นเขาถูกนักเรียนที่ตัวเองส่งเสียเลี้ยงดูรายงานฟ้อง ก็เลยฝังใจเจ็บกับมหาวิทยาลัยประจำมณฑลมาก ต่อมาทางมหาวิทยาลัยประจำมณฑลมาเชิญเขากลับไปสอนหนังสือ คืนบ้านเดิมให้เขา เขาก็ยังไม่ยอมกลับไป นอกจากสาเหตุนี้แล้ว ก็ยังมีเรื่องที่ภรรยาของเขาสภาพแย่มากในตอนนี้ เธอพบคนแปลกหน้าไม่ได้ แม้แต่เจอผมก็ยังหวาดกลัว ผู้จัดการอวี๋ครับ เรื่องราวของคุณทั้งหนังสือพิมพ์และวิทยุก็เคยออกอากาศ ประชาชนในเมืองเอกของเราต่างก็รู้กันดี ผมเองก็รู้ว่าคุณเป็นเจ้าหน้าที่ที่ดีที่ทุ่มเทเพื่อประชาชนและเปี่ยมด้วยคุณธรรม ผมเองก็อยากให้จงหัวได้ไปอยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่านี้เพื่อแสดงความสามารถของเขา แต่สภาพครอบครัวของเขาในตอนนี้ เกรงว่าจะไม่สะดวกจริงๆ ครับ"

คำพูดของผู้จัดการไฉเปี่ยมด้วยความจริงใจ อวี๋ซือหยาพลอยสะเทือนใจไปด้วย แต่เธอไม่เห็นด้วยกับผู้จัดการไฉ "ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผลอยู่บ้างค่ะ แต่น้าผู้หญิงตกอยู่ในสภาพนี้ ขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวัน สภาพความเป็นอยู่ก็ย่ำแย่ ทั้งสองคนมองไม่เห็นความหวังเลย ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่เป็นผลดีต่อพวกเขาหรอกค่ะ ถ้ามีเงิน เขาถึงจะพาน้าผู้หญิงไปอยู่ในบ้านที่สว่างและสบายกว่านี้ได้ มีอาหารที่ดีขึ้น สภาพแวดล้อมก็ส่งผลต่อคนเรามากนะคะ ขอพูดตรงๆ เถอะค่ะ การที่พวกเขาทำแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายอย่างช้าๆ เลย!"

อวี๋ซือหยาอยากจะบอกให้พาภรรยาของศาสตราจารย์เฮ่อไปพบจิตแพทย์ แต่เวลานี้ในประเทศจะไปมีผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาที่ไหนกันล่ะ เรื่องนี้คงต้องพึ่งพาสองสามีภรรยาให้ค่อยๆ ก้าวผ่านออกมาด้วยตัวเอง ให้เวลาช่วยเยียวยาบาดแผลเท่านั้น

ผู้จัดการไฉรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง ทว่าก็ยังลังเลใจ "นี่มัน..."

ผู้จัดการไฉสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอวี๋ซือหยา และด้วยความเชื่อมั่นในอุปนิสัยของเธอ ในที่สุดเขาก็ยอมผ่อนปรน "ผมจะช่วยเกลี้ยกล่อมเขาให้นะครับ แต่ผมไม่รับปากว่าจะสำเร็จ"

"แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะผู้จัดการไฉ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยความขอบคุณ

เที่ยงวันรุ่งขึ้น ผู้จัดการไฉถือไก่ย่างครึ่งตัวไปเคาะประตูบ้านของศาสตราจารย์เฮ่อ

ศาสตราจารย์เฮ่อแง้มประตูออกเป็นช่อง พอเห็นว่าเป็นผู้จัดการไฉ สีหน้าเคร่งเครียดก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด "นายมาได้ยังไงน่ะ บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเอาของมา"

ผู้จัดการไฉผลักประตูเดินเข้าไปเอง วางไก่ย่างลงบนโต๊ะ จากนั้นมองดูโจ๊กข้าวโพดสองชามกับผักใบเขียวแทบไร้น้ำมันอีกจานที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วขมวดคิ้ว "พวกคุณกินกันแค่นี้เหรอ"

ยิ่งมองดูกล่องไม้ขีดที่กองอยู่ตรงมุมห้อง กลิ่นอับชื้นในบ้าน แสงสลัวราง และประตูหน้าต่างที่ปิดสนิท ผู้จัดการไฉก็ถอนหายใจในใจอย่างเงียบงัน ผู้จัดการอวี๋พูดถูกเผง อยู่ในที่แบบนี้นานเข้า ต่อให้เป็นคนไม่เจ็บไม่ป่วยก็คงอึดอัดจนล้มป่วยเข้าจนได้

ศาสตราจารย์เฮ่อปิดประตูอย่างนิ่งสงบ กล่าวอย่างไม่ยี่หระว่า "พอกินให้อิ่มท้องก็พอแล้ว"

ผู้จัดการไฉมองเขาอย่างจนใจ รู้ดีว่าคนผู้นี้ดื้อรั้น พูดจาสองสามคำคงไม่เข้าใจ จึงหยิบหนังสือพิมพ์ปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือเขา

ศาสตราจารย์เฮ่อรับหนังสือพิมพ์ไว้ ชำเลืองมองเขา "ทำอะไรน่ะ"

ผู้จัดการไฉเชิดคางขึ้น "ลองดูสิ ฉันพับไว้ให้แล้ว"

ศาสตราจารย์เฮ่อคลี่หนังสือพิมพ์ออกดู พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งคือ "จดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนหายไปไหน" เขาอ่านต่อลงไป ยิ่งอ่านก็ยิ่งโมโหจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน "เรื่องนี้แก้ปัญหาหรือยัง"

"นายอ่านต่อไปสิ ข้างหลังยังมีหนังสือพิมพ์อีกตั้งหลายฉบับ ล้วนพูดถึงเรื่องนี้ทั้งนั้น" ผู้จัดการไฉแกล้งอุบไว้

ศาสตราจารย์เฮ่อใช้เวลาไปเกือบชั่วโมงกว่าจะอ่านหนังสือพิมพ์หมด จึงเข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมด เขาพับหนังสือพิมพ์ส่งคืนให้ผู้จัดการไฉ "นายมาหาฉันก็เพื่อจะพูดเรื่องนี้เหรอ ไม่ใช่ว่าแก้ปัญหาได้หมดแล้วหรอกเหรอ ตาแก่อย่างฉันที่ไม่มีอะไรเลยคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก"

ผู้จัดการไฉยิ้มพลางถามเขา "สังเกตเห็นไหมว่ามีชื่อหนึ่งโผล่มาบ่อยเป็นพิเศษ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอ รู้สึกคุ้นหูบ้างไหม"

ศาสตราจารย์เฮ่อชะงักไป คำพูดของแม่หนูหน้าตาสะสวยคนเมื่อวานผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ 'ฉันเป็นผู้จัดการฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอค่ะ'

เขากระจ่างแจ้งถึงเจตนาของผู้จัดการไฉทันที สีหน้าพลันบึ้งตึงลง "นายก็มาเป็นคนเกลี้ยกล่อมด้วยเรอะ!"

ผู้จัดการไฉเห็นแบบนั้นก็รู้ว่านิสัยดื้อดึงเหมือนวัวของเขาเริ่มกำเริบอีกแล้ว "ทำไม นายคิดว่าฉันจะทำร้ายนายหรือไง พี่เฮ่อ นายลองพูดมาซิ ตอนนี้ตัวนายยังมีอะไรให้ฉันคิดหวังผลประโยชน์ได้อีกล่ะ"

แม้ตอนนี้ศาสตราจารย์เฮ่อจะไม่ไว้ใจใครเลย แต่เพื่อนบ้านที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กคนนี้ไม่เคยทำร้ายเขาจริงๆ ตรงกันข้ามยังคอยช่วยเหลือเขาอยู่ไม่น้อย

เขาลดน้ำเสียงให้อ่อนลงแล้วกล่าว "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"

ผู้จัดการไฉโบกมือ "เอาเถอะ พวกเรารู้จักกันมาตั้งหลายสิบปีแล้ว จะไม่รู้นิสัยใจคอกันหรือไง นายคิดว่าฉันจะทำร้ายนายเหรอ เมื่อเช้านี้ฉันตามเก็บข้อมูลของผู้จัดการอวี๋มาตลอด แล้วยังไปสอบถามคนรู้จักเกี่ยวกับเรื่องราวของเธอ หนังสือพิมพ์ไม่ได้เขียนเกินจริงเลยสักนิด เธอเป็นคนที่เน้นลงมือทำจริง คิดถึงผลประโยชน์ของพนักงานเสมอ ใครก็ตามที่เคยติดต่อข้องแวะกับเธอ ไม่มีใครพูดถึงเธอในแง่ไม่ดีเลยสักคน แถมเธอยังชอบช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่า เรื่องในชนบทฉันไม่ค่อยรู้ แต่พอเธอได้เป็นประธานสโมสรนักศึกษา ปิดเทอมหน้าร้อนปีนี้ก็หาโควตาฝึกงานให้มหาวิทยาลัยประจำมณฑลตั้งร้อยกว่าที่ ให้นักศึกษาครอบครัวยากจนได้ไปฝึกงานแบบมีเบี้ยเลี้ยง มีทั้งข้าว ที่พัก ทั้งค่าเดินทางให้เสร็จสรรพ คนคนนี้ดีจริงๆ นะ ฉันคิดว่านายน่าจะลองเชื่อใจเธอดูสักครั้ง"

ศาสตราจารย์เฮ่อไม่ได้ส่งเสียงตอบ

ทว่าผู้จัดการไฉรู้ดีว่าการที่เขาไม่คัดค้านก็แปลว่าเริ่มลังเลแล้ว จึงพูดต่อว่า "ฉันรู้ว่านายไม่ไว้ใจใครเลย แต่ถ้านายไม่คิดถึงตัวเอง นายก็ต้องคิดถึงพี่สะใภ้บ้าง พวกนายอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ กินไม่อิ่ม เสื้อผ้าไม่อบอุ่น วันๆ อุดอู้อยู่แต่ในห้องที่มืดทึบชื้นแฉะแบบนี้ สภาพของเธอจะดีขึ้นได้ยังไง ผู้จัดการอวี๋บอกว่าถ้านายยอมไปโรงงานอาหารสัตว์ของพวกเขา จะสร้างบ้านหลังเล็กสามห้องพร้อมลานบ้านให้พวกนายต่างหาก ห่างจากตัวโรงงานไปไม่กี่ร้อยเมตร อยู่ห่างไกลผู้คน ไม่มีใครไปรบกวนพวกนาย พี่สะใภ้ก็จะได้ออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง ดีต่อสุขภาพของเธอไม่ใช่เหรอ นายคิดดูสิ"

ศาสตราจารย์เฮ่อรู้สึกว่าคนที่ตนติดค้างและผิดต่อเธอที่สุดในชีวิตนี้ก็คือภรรยา เธออายุน้อยกว่าเขาถึงแปดปี บรรพบุรุษเป็นชาวจีนโพ้นทะเล ฐานะทางบ้านที่โน่นมั่งคั่ง เธอได้รับการประคบประหงมดั่งไข่ในหินมาตั้งแต่เด็ก ทว่าสุดท้ายก็ยอมข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมาในประเทศตามเขาเพราะความรัก แต่ใช้ชีวิตสุขสบายได้ไม่กี่วันก็ต้องมาเผชิญความทุกข์ยาก ทั้งยังแท้งลูกจนต้องสูญเสียลูกไป สุดท้ายจึงกลายมาเป็นเช่นนี้

ถ้าหากสามารถทำให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้นได้บ้าง ให้เธอฟื้นตัวกลับมาได้บ้าง เขายินดีสละทุกสิ่งที่มี

"ตกลง ฉันยอมรับข้อเสนอของคุณ!" ศาสตราจารย์เฮ่อเม้มปากแน่นแล้วพูดออกมา

ผู้จัดการโรงงานไฉเองก็ดีใจมาก ตบไหล่เขาเบาๆ: "นายคิดได้ก็ดีแล้ว เชื่อฉันเถอะ ฉันมองคนไม่เคยพลาดหรอก ผู้จัดการโรงงานอวี๋เป็นคนดี นายไปแล้วจะไม่เสียใจแน่นอน ทางภาควิชาเคมีของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลก็มีศาสตราจารย์คนหนึ่งไปอยู่ที่นั่น ได้ยินว่าชีวิตความเป็นอยู่ที่นั่นค่อนข้างดีเลยทีเดียว"

ศาสตราจารย์เฮ่อกลับไม่ได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น: "ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ"

มาถึงขั้นนี้แล้วเขาทำได้แค่ก้าวไปทีละก้าว อย่างแย่ที่สุดก็คงไม่แย่ไปกว่าตอนนี้อีกแล้ว

หลังจากได้ยินคำตอบที่แน่ชัดจากปากผู้จัดการโรงงานไฉ อวี๋ซือหยาก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง ตอนนั้นเองเธอก็ควักเงินหนึ่งร้อยหยวนมอบให้ผู้จัดการโรงงานไฉ วานให้เขาช่วยส่งมอบให้ศาสตราจารย์เฮ่อ: "บ้านพักต้องรอถึงเดือนสิงหาคมถึงจะสร้างเสร็จ น่าจะยังเหลือเวลาอีกเดือนกว่า นี่ถือเป็นเงินเดือนล่วงหน้าที่ให้... ให้ศาสตราจารย์เฮ่อเบิกไปก่อนชั่วคราว ต่อไปค่อยหักเดือนละสิบหยวนจนกว่าจะครบหนึ่งร้อยหยวนนี้ค่ะ คุณช่วยบอกให้ศาสตราจารย์เฮ่อกินดีๆ หน่อยในช่วงเดือนกว่าๆ นี้ ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักสองชุด สภาพแวดล้อมดีขึ้น ความเป็นอยู่ดีขึ้น สภาพจิตใจของคนเราก็จะเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย ฝากบอกเขาด้วยนะคะว่า ต่อไปจะให้เงินเดือนเขาเดือนละ 120 หยวน มีอาหารและที่พักให้พร้อม โรงงานอาหารสัตว์เป็ดชิงเหอของพวกเรารอเขาอยู่นะคะ"

ผู้จัดการโรงงานไฉรับธนบัตรสิบหยวนมาสิบใบ พลางทอดถอนใจอยู่ข้างใน มิน่าล่ะโรงงานเล็กๆ ของคนอื่นถึงเติบโตขึ้นมาได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี ดูสิว่าผู้จัดการโรงงานคนนี้ทำงานเป็นแค่ไหน เปี่ยมไปด้วยน้ำใจเพียงใด ทั้งให้เงินและยังช่วยรักษาศักดิ์ศรีของศาสตราจารย์เฮ่อ คิดคำนึงถึงรอบด้านไปหมด

ขนาดเขาที่เป็นคนนอกยังรู้สึกว่าอวี๋ซือหยาเป็นคนที่พึ่งพาได้ ละเอียดรอบคอบ ไม่ต้องพูดถึงคนที่ได้รับประโยชน์โดยตรงเลย

"ได้ ฉันจะถ่ายทอดคำพูดของเธอให้เขาฟังเอง"

เธอคิดอ่านมาอย่างรอบคอบมากแล้ว ผู้จัดการโรงงานไฉจึงไม่มีอะไรจะพูดอีก: "เอาละ เดี๋ยวฉันจะไปบอกเขาเลย"

"ค่ะ ขอบคุณผู้จัดการโรงงานไฉมากนะคะ ฉันไม่รบกวนเวลาทำงานของคุณแล้วค่ะ ถ้าหากศาสตราจารย์เฮ่อและครอบครัวมีปัญหาอะไร คุณโทรไปแจ้งที่โรงงานของเราได้เลยนะคะ นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของโรงงานและหน้าร้านจำหน่ายของเราค่ะ" อวี๋ซือหยาเขียนเบอร์โทรศัพท์ทิ้งไว้ให้

ผู้จัดการโรงงานไฉจดเบอร์โทรศัพท์ไว้ หลังจากส่งอวี๋ซือหยาเรียบร้อยแล้ว เขาก็ถือเงินเดินตรงไปยังบ้านของศาสตราจารย์เฮ่อ

"เงินหนึ่งร้อยหยวนนี้เป็นเงินเดือนล่วงหน้าที่เบิกให้ก่อน เก็บข้าวของเตรียมตัวเถอะ สิ้นเดือนสิงหาคมทางโรงงานจะจัดรถบรรทุกมารับพวกนาย จะได้ไม่ทำให้พี่สะใภ้รู้สึกไม่ชินเวลาเจอคนเยอะๆ" ผู้จัดการโรงงานไฉถ่ายทอดความประสงค์ของอวี๋ซือหยา

ศาสตราจารย์เฮ่อมองปึกธนบัตร ไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ เพียงพูดว่า "ฉันยังไม่ได้เริ่มทำงานเลย"

ผู้จัดการโรงงานไฉกลอกตา: "ฉันรู้ ผู้จัดการโรงงานอวี๋เห็นได้ชัดว่ารู้สถานการณ์ทางการเงินของนายตอนนี้ไม่สู้ดี เลยจงใจช่วยเหลือ นายอย่าปฏิเสธเลย รับไปซื้อของกิน ปรับชีวิตความเป็นอยู่ให้ดีขึ้นหน่อย ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พี่สะใภ้สักสองชุด แล้วก็เลิกพับกล่องไม้ขีดได้แล้ว ผู้จัดการโรงงานอวี๋พูดถูก นายเป็นคนมีความรู้ การมาพับกล่องไม้ขีดมันสิ้นเปลืองเปล่าๆ บำรุงร่างกายตัวเองให้ดี พี่สะใภ้ยังต้องให้นายคอยดูแลอยู่นะ"

คราวนี้ศาสตราจารย์เฮ่อไม่ปฏิเสธอีก เขารับเงินมาแล้วเดินไปส่งผู้จัดการโรงงานไฉที่หน้าประตู: "ขอบใจนะ"

ผู้จัดการโรงงานไฉรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง โบกมือไปมา: "พูดอะไรอย่างนั้น พวกเราเป็นเพื่อนเก่ากันทั้งนั้น ฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายหรอก เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป นายมองไปข้างหน้าเถอะ วันคืนดีๆ ยังรออยู่ข้างหน้า"

ศาสตราจารย์เฮ่อไม่ได้พูดอะไร วันคืนดีๆ รออยู่ข้างหน้าจริงๆ หรือ? เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผู้จัดการโรงงานไฉพูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง เขาจะล้มลงไปไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมา อาซูจะทำอย่างไร?

วันนี้ศาสตราจารย์เฮ่อไม่ได้พับกล่องไม้ขีด เขานั่งอยู่ในห้องเนิ่นนาน หวนนึกย้อนถึงชีวิตครึ่งแรกของตนเอง จนกระทั่งมีเสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของภรรยาดังมาจากในห้อง เขาจึงรีบลุกขึ้น วิ่งเข้าไปกุมมือภรรยาไว้: "อาซู ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันอยู่นี่ อยากกินไก่ย่างไหม? เมื่อวานเสี่ยวไฉเอามาให้ ฉันใช้น้ำบ่อแช่เย็นไว้ให้เธอ ยังไม่บูดเลยนะ เดี๋ยวฉันไปอุ่นให้ เธอรอแป๊บหนึ่งนะ"

เขาเดินไปที่ห้องครัวเพื่ออุ่นเนื้อไก่ แล้วยกมาวางไว้บนโต๊ะ เมื่อภรรยาเห็นเนื้อไก่ก็ยิ้มออกมาเหมือนเด็กๆ เธอใช้ตะเกียบคีบชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเขาก่อน: "เธอก็กินด้วยสิ"

ศาสตราจารย์เฮ่อขอบตาร้อนผ่าวจนเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมา เขาเองที่ทำให้เสี่ยวซูต้องมาลำบาก เพื่อเธอแล้ว เขาต้องฮึดสู้ขึ้นมาให้ได้

พอกินข้าวเสร็จ ล้างชามเรียบร้อย และอ่านบทกวีให้ภรรยาฟังไปสองบท รอจนเธอผล็อยหลับไป ศาสตราจารย์เฮ่อจึงค่อยๆ ย่องออกจากห้องนอน เขาเปิดห้องเก็บของ ลากหีบที่เต็มไปด้วยฝุ่นใบหนึ่งออกมาจากมุมลับตาที่สุด พอเปิดออกแล้วยกผ้าห่มขาดๆ ด้านบนทิ้งไป ก็เผยให้เห็นหนังสืออัดแน่นอยู่เต็มหีบ เขาค่อยๆ ลูบไล้หนังสือเหล่านี้ด้วยความรำลึกอาลัยราวกับกำลังลูบไล้คนรัก ผ่านไปเนิ่นนานจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อยๆ เช็ดทำความสะอาดทีละเล่ม แล้วยกออกมาจัดเรียงไว้ข้างๆ

ในเมื่อรับปากไปแล้ว เขาก็จะขอลองดูอีกสักตั้ง ศาสตราจารย์เฮ่อเปิดรายงานการทดลองที่ยังทำค้างไว้เมื่อสิบปีก่อนฉบับนั้นขึ้นมา

ทางด้านศาสตราจารย์เฮ่อจัดการเรียบร้อยแล้ว โรงงานใหม่ก็มีสหายเสี่ยวหยวนกับฉู่ยวี่เทาคอยดูแล ร้านค้าสาขาทั้งสองแห่งก็ดำเนินงานไปได้ด้วยดี อวี๋ซือหยาจึงเดินทางกลับชนบทเพื่อจัดการเรื่องบ้านพักของศาสตราจารย์เฮ่อ เธอตั้งใจว่าจะต้องทำให้สองสามีภรรยาคู่นี้อยู่อย่างสุขสบายใจให้จงได้

พอกลับมาถึงคอมมูน อวี๋ซือหยาก็บังเอิญเจอเข้ากับเลขาฯ หวังที่กำลังเดินกระหืดกระหอบมาพอดี

อวี๋ซือหยายิ้มทักทาย "เลขาฯ หวัง จะไปไหนหรือคะเนี่ย รีบร้อนเชียว"

พอเลขาฯ หวังเห็นหน้าเธอเข้าก็อ้าปากพะงาบๆ แต่สุดท้ายกลับไม่ได้พูดอะไร ทำท่าทางเหมือนอยากจะพูดแต่ก็กลืนคำกลับลงไป

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความแปลกใจ "เลขาฯ หวังเป็นอะไรไปคะ เจอปัญหาอะไรเข้าหรือเปล่า"

เลขาฯ หวังเบ้ปาก "ไม่ใช่หรอก เป็นเลขาฯ เฉียนข้างบ้านน่ะสิ หน้าหนาเกินไปแล้ว ได้ยินว่าคอมมูนเราจะสร้างโรงงานอาหารสัตว์ หมอนั่นถึงกับแล่นไปร้องห่มร้องไห้ฟ้องผู้นำที่อำเภอ คนอายุปาเข้าไปตั้งเท่าไร เป็นปู่คนแล้วแท้ๆ ดันทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้"

อวี๋ซือหยาก็พูดไม่ออกอยู่เหมือนกัน แต่เรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่เลขาฯ เฉียนทำได้จริงๆ นั่นแหละ เพื่อผลประโยชน์แล้ว บางครั้งเลขาฯ เฉียนก็ไร้ยางอาย ยอมทิ้งหน้าตาได้ถึงขนาดนั้น นับว่าหาตัวจับยากทั่วทั้งอำเภอเลยทีเดียว

เธออยากจะหัวเราะอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าปวดหัวของเลขาฯ หวัง สุดท้ายจึงข่มไว้ แล้วเอ่ยปลอบว่า "เลขาฯ หวังไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ โรงงานอาหารสัตว์นี้เป็นเป็ดชิงเหอของเราที่ออกทุนเอง วิ่งเต้นหาเส้นสายเอง ไม่ได้ขอเงินจากอำเภอแม้แต่สตางค์แดงเดียว เลขาฯ เฉียนไปร้องเรียนกับอำเภอก็ไม่มีประโยชน์ เว้นแต่ว่าเขาจะมีปัญญาหาเงินมาสร้างโรงงานอาหารสัตว์ของตัวเอง"

เลขาฯ หวังเหลือบมองเธอแล้วพูดอย่างอัดอั้นตันใจว่า "เขาบอกว่าคอมมูนตงเฟิงของพวกเขาสามารถลงขันร่วมหุ้นได้ ออกทั้งเงินออกทั้งที่ดินเพื่อร่วมสร้างโรงงานอาหารสัตว์กับเรา"

คราวนี้ถึงตาอวี๋ซือหยาอยากจะสบถด่าแม่ขึ้นมาบ้างแล้ว

ให้ตายสิ เลขาฯ เฉียนนี่มันยอมทิ้งหน้าตาได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ ทำตัวเหมือนตังเมเหนียวหนึบ ต้องตามมาเกาะแกะพวกเธอให้ได้ ใครจะไปอยากได้เงินกระจิริดของคอมมูนตงเฟิงกัน คอมมูนตงเฟิงจะมีเงินสักเท่าไรเชียว ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเขาขาดแคลนเงินไม่กี่พันไม่กี่หมื่นหยวนนั่นหรือ ขาดเงินแค่นี้ เธอไปกู้ธนาคารไม่เป็นหรืออย่างไร

การเปิดโรงงานอาหารสัตว์ สิ่งที่ยากที่สุดคือเรื่องเงินงั้นหรือ มันคือเรื่องเทคโนโลยี คือเครื่องจักร คือเส้นสายสายสัมพันธ์ต่างหากเล่า

อวี๋ซือหยาแทบจะหัวเราะไม่ออกด้วยความโมโห "แล้วเลขาฯ เหมยว่ายังไงคะ"

กุญแจสำคัญของเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่เลขาฯ เฉียน แต่อยู่ที่ท่าทีของทางอำเภอต่างหาก

เลขาฯ หวังถอนหายใจ "เลขาฯ เหมยแค่โทรศัพท์มาถามว่าเธอไปไหน พอได้ยินว่าเธอไปเมืองเอกเพื่อหาสูตร ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก แต่เลขาฯ เฉียนยังไปหาหัวหน้าเจี่ยงแห่งคณะกรรมการวางแผนด้วย หมอนั่นไม่ค่อยลงรอยกับเลขาฯ เหมยอยู่แล้ว ฉันกลัวว่าทางอำเภอ..."

"คุณจะกลัวอะไรคะ" อวี๋ซือหยาพูดขัดขึ้นมาทันควัน "ทางอำเภอไม่ได้ออกเงิน ไม่ได้ลงแรง คิดจะช่วยเลขาฯ เฉียนมาชุบมือเปิบ มีเรื่องง่ายๆ ปานนั้นที่ไหนกัน เลขาฯ เฉียนมีปัญญาช่วยอะไรโรงงานอาหารสัตว์ได้บ้าง ถ้าควักอะไรที่ทำให้ฉันสนใจออกมาได้ก็พอคุยกันได้ แต่ถ้าทำไม่ได้ก็หุบปากไปซะ ถ้าพวกเขามีปัญหากันนัก อย่างมากเราก็ย้ายไปสร้างโรงงานอาหารสัตว์ที่เมืองเอก ฉันเชื่อว่านายกเทศมนตรีเกาต้องยินดีต้อนรับพวกเรามากแน่ๆ!"

เลขาฯ หวังมองอวี๋ซือหยาจนตาค้างตาโต นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่ปกติเข้ากับคนง่ายอย่างเธอจะมีด้านที่เด็ดขาดแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ หลังจากตกตะลึง ความตื่นเต้นก็เข้ามาแทนที่ เลขาฯ หวังรีบเอ่ยทันทีว่า "ถูกแล้ว! ถ้าพวกนั้นจะเล่นแง่แบบนี้จริง เราก็ไปสร้างที่เมืองเอกเลย ดูสิว่าพวกเขายังจะควบคุมอะไรได้อีก เจ้าแซ่เจี่ยงนั่นเรื่องดีๆ ไม่เคยทำสักอย่าง แต่มือกลับยื่นยาวนัก"

อวี๋ซือหยามองเลขาฯ หวังที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าเธอเสียอีกจนพูดไม่ออก "ถ้าไม่สร้างที่คอมมูนหงอวิ๋น คุณจะไม่เสียดายหรือคะ" ถ้าย้ายไปสร้างที่เมืองเอก มันก็แทบไม่เกี่ยวกับเขาแล้วนะ

นี่เป็นคำพูดประชดประชันด้วยความโมโห ตลาดจำหน่ายหลักของโรงงานอาหารสัตว์อยู่ที่อำเภอเฉินซาน หากไปสร้างที่เมืองเอกจริง แค่ค่าขนส่งก็เพิ่มขึ้นอักโขแล้ว ไม่คุ้มเลย นี่เป็นแผนการชั้นเลวที่สุดที่ต้องจนตรอกถึงขีดสุดจริงๆ ถึงจะนำมาใช้

ที่เลขาฯ หวังไม่ได้คิดถึงจุดนี้ เป็นเพราะเขาไม่ได้พิจารณาจากมุมมองผลกำไรของสถานประกอบการ สิ่งที่เขาแย่งชิงส่วนใหญ่ก็แค่เรื่องศักดิ์ศรีและความสะใจเท่านั้น

ทว่าในฐานะผู้นำของโรงงาน อวี๋ซือหยาไม่อาจไม่คิดถึงจุดนี้ เธอไม่มีทางเอาโรงงานอาหารสัตว์ไปสร้างที่เมืองเอกจริงๆ เพียงเพื่อการแก่งแย่งเอาชนะกันชั่ววูบ แล้วทำให้มีรายจ่ายก้อนโตเพิ่มขึ้นมาทุกปีอย่างเด็ดขาด

แต่เธอจะให้คนอื่นล่วงรู้ความกังวลและไพ่ตายของตัวเองไม่ได้

อวี๋ซือหยายิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ พลอยเออออไปด้วย "จริงด้วยค่ะ เลขาฯ หวัง คุณคิดแบบนี้แล้วก็หายโมโหขึ้นมาบ้างใช่ไหมคะ ในเมื่อโรงงานอาหารสัตว์ไม่จำเป็นต้องสร้างแล้ว ก็อย่าเพิ่งให้สมาชิกคอมมูนเคลียร์ที่ดินเลยค่ะ คุณไปบอกหัวหน้ากองผลิตกับเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านไหวซู่ให้เข้าใจชัดเจนเถอะ ขณะเดียวกันก็ส่งข่าวให้เลขาฯ เหมยรู้ล่วงหน้าด้วย เขาจะได้ไม่ตกเป็นฝ่ายตั้งรับ"

ตอนนี้เลขาฯ หวังกำลังเดือดดาลสุดขีด จึงไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าตอบว่า "ได้ เดิมทีสองวันนี้หมู่บ้านไหวซู่กำลังเกี่ยวข้าวโพดกันอยู่ ฉันจะบอกให้พวกเขาไม่ต้องรีบ มีอะไรต้องทำตามปกติก็ทำไป เฮ้อ พอได้ยินว่าจะสร้างโรงงานใหม่ ทุกคนต่างก็ดีใจกันทั้งนั้น ผลสุดท้ายกลับโดนคอมมูนตงเฟิงของพวกมันเข้ามายุ่มย่าม นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย"

อวี๋ซือหยายิ้มบางๆ แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "สมาชิกคอมมูนต้องผิดหวังมากแน่ๆ ค่ะ คุณต้องอธิบายให้พวกเขาเข้าใจดีๆ เล่าแผนการเดิมของเราให้กระจ่างด้วย ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากสร้างโรงงานที่หมู่บ้านไหวซู่ แต่เป็นเพราะคอมมูนตงเฟิงแย่งจะออกทั้งเงินทั้งที่ดิน ทั้งที่เงินก็ไม่ได้มีมากมาย เทคโนโลยีกับเครื่องจักรก็ไม่มี ท้ายที่สุดก็คงทำได้แค่ออกที่ดิน พอทางอำเภอเข้ามาแทรก ถึงจะสร้างจริงก็ไม่มีทางสร้างที่หมู่บ้านไหวซู่ได้แล้ว ทางคอมมูนเราก็จนปัญญาเหมือนกัน ถ้าให้ฉันพูดนะ เลขาฯ เฉียนคนนี้ไม่เพียงแต่ทุบหม้อข้าวคอมมูนเรา แต่ยังทุบหม้อข้าวของคนทั้งอำเภอด้วย ในเมื่อไม่สร้างโรงงานอาหารสัตว์แล้ว เรื่องที่เรารับปากเลขาฯ เหมยไว้ว่าจะเปิดรับสมัครคนงานจากทั้งอำเภอตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไปก็คงทำไม่ได้แล้วล่ะค่ะ โรงงานยังไม่มีเลย จะมีตำแหน่งงานได้ยังไงกัน!"

พอเลขาฯ หวังได้ยินก็ยิ่งโมโห "จริงด้วย! คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะแฉเรื่องงามหน้าที่เหล่าเฉียนกับพวกคณะกรรมการวางแผนทำไว้ให้หมด ให้ทุกคนมาช่วยกันตัดสินเลย!"

"ค่ะ คุณไปจัดการเถอะ อย่าลืมส่งข่าวให้เลขาฯ เหมยทราบด้วยนะคะ" อวี๋ซือหยากำชับด้วยรอยยิ้ม

เลขาฯ หวังพยักหน้า แล้วรีบวิ่งออกไปด้วยความโมโห

อวี๋ซือหยามองแผ่นหลังที่รีบร้อนของเขา พลางยกยิ้มขึ้นบางๆ ที่มุมปาก เลขาฯ เฉียนกับหัวหน้าเจี่ยงคิดจะมาแบ่งผลประโยชน์ แต่ไม่ชะโงกดูเงาตัวเองเสียก่อน เรื่องง่ายๆ แบบนั้นมันมีที่ไหนกัน รอดูเถอะว่าพอเรื่องเหล่านี้แพร่ออกไปแล้ว พวกเขาจะยังยิ้มออกอยู่อีกไหม

ไม่ต้องถึงมือเธอไปจัดการหรอก พวกเขาก็ต้องยอมประนีประนอมกันเอง

อวี๋ซือหยาเดินทอดน่องกลับฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ด ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเลยสักนิด

เลขาฯ หวังกำลังเลือดขึ้นหน้า ความกระตือรือร้นในการลงมือทำจึงสูงเป็นพิเศษ เขาให้เสี่ยวเสิ่นไปเรียกพวกเจ้าหน้าที่ของหมู่บ้านไหวซู่มา อธิบายต้นสายปลายเหตุให้ฟังอย่างชัดเจน แล้วบอกให้พวกเขากลับไปแจ้งสมาชิกคอมมูนว่าไม่ต้องรีบเร่งเกี่ยวผลผลิตแล้ว จากนั้นจึงต่อสายโทรศัพท์ไปหาเลขาฯ เหมย

"ผู้จัดการอวี๋กลับมาจากเมืองเอกแล้วหรือ เธอว่าอย่างไรบ้าง" เลขาฯ เหมยสนใจเรื่องนี้มากกว่า

เลขาฯ หวังเม้มปากแล้วพูดเสริมแต่งคำพูดก่อนหน้านี้ของอวี๋ซือหยาเล็กน้อย "เลขาฯ เหมยครับ คอมมูนตงเฟิงมีอะไรบ้าง พวกเขาจะเอาอะไรมาออกเพื่อสร้างโรงงาน ถ้าพวกเรายอมตกลง คอมมูนอื่นก็ต้องมีความเห็นอีก แล้วจะทำยังไงล่ะครับ นี่ไม่ใช่กำลังสร้างความลำบากใจให้พวกเราหรอกหรือ ผู้จัดการอวี๋บอกว่า ในเมื่อคอมมูนตงเฟิงอยากสร้างโรงงานอาหารสัตว์ขนาดนั้น ก็ยกให้เลขาฯ เฉียนเป็นคนสร้างไปเลย คอมมูนหงอวิ๋นของเราจะไม่ขอมีส่วนร่วมด้วยแล้วครับ"

เลขาฯ เหมย "..."

เขารู้สึกเหมือนแม่ทัพคนโปรดของตนเองแปรพักตร์ไปเสียแล้ว จึงกระแอมไอหนึ่งทีแล้วถามว่า "ผู้จัดการอวี๋พูดแบบนั้นจริงๆ หรือ เสี่ยวหวังเอ๋ย คุณก็น่าจะรู้ดีว่าแค่ลำพังคอมมูนตงเฟิงน่ะสร้างโรงงานอาหารสัตว์ไม่ไหวหรอก ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดของคอมมูนพวกคุณมีขนาดใหญ่ที่สุดในอำเภอ และต้องการอาหารสัตว์มากที่สุด ผู้จัดการอวี๋ไม่น่าจะยอมทิ้งส่วนนี้ไปง่ายๆ หรอกนะ คุณพูดความจริงกับฉันมาเถอะว่าผู้จัดการอวี๋มีแผนการยังไงกันแน่"

เลขาฯ หวังเกาศีรษะ "เลขาฯ เหมยครับ เรื่องนี้... คุณลองคิดดูสิครับ บอกว่าร่วมมือกัน เปิดโรงงานด้วยกัน แต่คอมมูนตงเฟิงเอาอะไรมาร่วมกับเรา? ที่ดินเรามี เงินเราออก เครื่องจักรเราซื้อ สูตรเราหา แล้วพวกเขาทำอะไรได้บ้าง? การกระทำของเลขาฯ เฉียนมันน่าเกลียดเกินไปหน่อยแล้ว อย่าว่าแต่ผู้จัดการอวี๋จะไม่พอใจเลย ผมเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน ถ้าเลขาฯ เฉียนมีความคิดอะไรจริงๆ ก็ควรมาคุยกับผมกับผู้จัดการอวี๋สิครับ เราจะได้ปรึกษาหารือกัน แต่นี่เขาวิ่งไปร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายที่อำเภอ มันหมายความว่ายังไงกัน ทำเหมือนกับว่าพวกเราไปรังแกเขาอย่างนั้นแหละ ในเมื่อเป็นแบบนี้พวกเราก็ยอมถอยให้ ให้เขาสร้างเองไปเลย แบบนี้ยังไม่พออีกเหรอครับ?"

"เสี่ยวหวัง นายพูดประชดอะไรกัน ทุกคนก็อยู่ในอำเภอเดียวกัน คนกันเองทั้งนั้น ลิ้นกับฟันกระทบกระทั่งกันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ มีเรื่องอะไรก็มานั่งคุยกันดีๆ นายบอกความจริงกับฉันมาเถอะ ฟาร์มเพาะเลี้ยงของคอมมูนพวกนายจะไม่สร้างแล้วจริงๆ หรือ?" เลขาฯ เหมยซักต่อ

เลขาฯ หวังกล่าวอย่างอึดอัดใจว่า "ความหมายของผู้จัดการอวี๋คือไม่สร้างแล้วครับ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็จะย้ายไปสร้างที่เมืองเอก พอดีโรงงานที่เมืองเอกเริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว จะได้สร้างไปพร้อมกันเลย"

เมื่อเลขาฯ เหมยได้ยินข่าวนี้ ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด "ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน? ทางอำเภอยังไม่ได้ตัดสินใจเลยนะ พวกนายอย่าเพิ่งใจร้อน เดี๋ยวฉันจะเปิดประชุมกับพวกหัวหน้าเจี่ยงดู จะไม่ปล่อยให้พวกนายต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจแน่นอน"

ย่อมแน่นอนว่าเลขาฯ หวังย่อมอยากให้โรงงานอาหารสัตว์ตั้งอยู่ในคอมมูนของตัวเอง แต่เขาเดาไม่ออกว่าเลขาฯ เหมยคิดจะทำอะไร จึงลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ขอบคุณครับเลขาฯ เหมย"

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เลขาฯ หวังก็ใคร่ครวญดู แล้วรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่ เขารีบปั่นจักรยานไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดเพื่อหาอวี๋ซือหยา แล้วเล่าคำพูดของเลขาฯ เหมยให้ฟังรอบหนึ่ง "คุณว่าเลขาฯ เหมยหมายความว่ายังไงกันแน่ เขาอยู่ฝ่ายเราใช่ไหม? เขาจะช่วยเราเกลี้ยกล่อมพวกหัวหน้าเจี่ยงหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยากวาดตามองเขาแวบหนึ่ง เลขาฯ หวังนี่ก็ยังไร้เดียงสาไปหน่อยจริงๆ อาจเป็นเพราะเขาเคยเป็นเลขาฯ ของเลขาฯ เหมยมาก่อน จึงมีความไว้วางใจในตัวเลขาฯ เหมยโดยธรรมชาติ

ทว่าในความเป็นจริงแล้ว สำหรับเลขาฯ เหมย ไม่ว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงแห่งนี้พวกเขาจะสร้างเอง หรือสร้างร่วมกับคอมมูนตงเฟิง มันมีอะไรต่างกันด้วยหรือ? ไม่มีเลย ตำแหน่งงานที่เกิดขึ้นล้วนเป็นของอำเภอเฉินซาน ภาษีก็จ่ายให้อำเภอเฉินซาน ล้วนเป็นผลงานของอำเภอเฉินซานทั้งนั้น ส่วนว่าจะเป็นคอมมูนไหน ไม่ได้สำคัญอะไรเลย

นี่คือวิธีคิดของผู้บริหารระดับสูง จะบอกว่าผิดก็คงไม่ได้ หากเปลี่ยนให้อวี๋ซือหยาไปอยู่ในตำแหน่งของเลขาฯ เหมย เธอก็คงพิจารณาปัญหาเช่นนี้เหมือนกัน

คำพูดนี้เปรียบเสมือนยาบำรุงประสาท ทำให้เลขาฯ หวังรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก "เอาเถอะ อย่างแย่ที่สุดก็แค่ไปสร้างที่เมืองเอก ยังไงก็ไม่ยอมให้พวกเขาได้เปรียบแน่"

"อืม ฉันเดินไปส่งนะคะ" อวี๋ซือหยามองโทรศัพท์แวบหนึ่ง ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับหม่าตงอวิ๋นว่า "ที่บ้านฉันมีธุระนิดหน่อย ขอเลิกงานก่อนนะ วันนี้จะไม่กลับมาแล้วล่ะ"

"ได้ค่ะ" หม่าตงอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ปกติแล้วผู้จัดการอวี๋แทบไม่เคยเลิกงานก่อนเวลาเลย นี่เพิ่งจะสี่โมงกว่าเองแท้ๆ

หลังจากอวี๋ซือหยาออกไปได้ไม่ถึงสิบนาที โทรศัพท์บนโต๊ะก็ส่งเสียงดังขึ้น หม่าตงอวิ๋นยกหูรับสาย พอได้ยินว่าอีกฝ่ายคือเสี่ยวหู เลขานุการของเลขาฯ เหมย ก็ตกใจจนสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมา "เลขาฯ หู ติดต่อหาผู้จัดการอวี๋เหรอคะ พอดีที่บ้านเธอมีธุระน่ะค่ะ กลับไปแล้ว ใช่ค่ะ ไม่อยู่แล้ว วันนี้คงไม่เข้ามาทำงานแล้วค่ะ ได้ค่ะ พรุ่งนี้พอเธอมาทำงาน ฉันจะบอกให้เธอโทรกลับนะคะ"

เลขาฯ หูวางสาย แล้วเอ่ยกับเลขาฯ เหมยว่า "ผู้จัดการอวี๋ไม่อยู่ครับ บอกว่าที่บ้านมีธุระ เลยกลับไปก่อน ผมบอกให้เธอโทรกลับหาพวกเราตอนมาทำงานพรุ่งนี้แล้วครับ"

เลขาฯ เหมยนวดหว่างคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง "เจ้าเหล่าเฉียนนี่ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ แถมยังไปรวมหัวกับหัวหน้าเจี่ยงอีก"

ลำพังแค่เลขาฯ เฉียนคนเดียว เลขาฯ เหมยย่อมจัดการได้สบายอยู่แล้ว แต่ตอนนี้คนที่เกาะติดไม่ยอมปล่อยคือหัวหน้าเจี่ยงที่มีคนหนุนหลัง เขาเอาแต่ยึดประเด็นเรื่องคอมมูนหงอวิ๋นฮุบผลประโยชน์ไว้คนเดียวมาเล่นงาน ประกอบกับคนในอำเภอบางส่วนก็อิจฉาผลงานของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหออยู่แล้ว สถานการณ์จึงกลายมาเป็นเช่นนี้

แต่อวี๋ซือหยาก็เป็นคนเด็ดขาด ตอนนี้เธอมีสายสัมพันธ์กับนายกเทศมนตรีเกาแล้ว ปีกกล้าขาแข็งแล้ว ไม่เห็นหัวหน้าเจี่ยงอยู่ในสายตาเลยสักนิด พอติดหล่มยืดเยื้อกันแบบนี้ คนที่ลำบากใจที่สุดกลับกลายเป็นเลขาธิการอย่างเขาเสียเอง