ตอนที่ 92 เดินหน้าสร้างโรงงานอาหารสัตว์

เลขาฯ หวังรู้สึกว่าตั้งแต่รู้จักกับอวี๋ซือหยามา สมองของเขาก็มักจะตามไม่ค่อยทันอยู่เรื่อย พวกเขากำลังคุยกันเรื่องวิธีลงโทษเพื่อป้องกันปัญหาการปลอมปนในธัญพืชแท้ ๆ แต่อวี๋ซือหยากลับกระโดดข้ามไปเรื่องตั้งโรงงานใหม่เสียอย่างนั้น

อวี๋ซือหยายิ้มพลางถามกลับ "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ เลขาฯ หวัง ขอแค่คุณยอมอนุมัติที่ดินให้ฉันก็พอ ถ้าคุณตกลง ตอนนี้ฉันก็จะเริ่มเตรียมการเรื่องนี้ทันทีเลยค่ะ"

เลขาฯ หวังตกตะลึงกับการลงมือทำอันรวดเร็วของเธอ จึงมองเธอด้วยความประหลาดใจ "จะเริ่มทำตอนนี้เลยเหรอ"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างเป็นเหตุเป็นผล "ตอนนี้เดือนกรกฎาคม อีกสองเดือนก็ถึงช่วงเก็บเกี่ยวใหญ่แล้ว พวกเรารีบตั้งโรงงานอาหารสัตว์ขึ้นมาให้เร็วหน่อย อีกสองเดือนข้างหน้าก็จะได้เริ่มรับซื้อธัญพืชมาผลิตอาหารสัตว์ได้พอดีค่ะ"

เลขาฯ หวังเห็นท่าทางของเธอไม่เหมือนกำลังพูดเล่น จึงลังเลเล็กน้อยแล้วยิ้มออกมา "นี่ดีแน่นอนอยู่แล้ว เปิดโรงงานเพิ่มอีกแห่ง คอมมูนเราก็จะมีคนงานเพิ่มขึ้นอีกเป็นร้อยคน นี่เป็นเรื่องดีสำหรับทุกคนอยู่แล้ว เรื่องที่ดินไม่มีปัญหา เธออยากได้แปลงไหนก็ว่ามาได้เลย"

อวี๋ซือหยาไม่ได้มีที่ดินแปลงไหนที่ถูกใจเป็นพิเศษ ทว่าโรงงานอาหารสัตว์ต้องมีรถวิ่งเข้าออกขนส่งธัญพืชและอาหารสัตว์ ย่อมต้องสร้างในจุดที่การคมนาคมสะดวก มิฉะนั้นภายหลังทางโรงงานยังต้องหาทางขยายถนน ไม่อย่างนั้นรถบรรทุกจะเข้ามาไม่ได้ ต้นทุนค่าขนส่งสินค้าจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล อีกทั้งยังทำให้สิ้นเปลืองแรงงานและเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์อีกด้วย

"ขอบคุณค่ะเลขาฯ หวัง ขอแค่ติดถนน รถราเข้าออกสะดวกก็พอ จะเป็นกองผลิตไหนฉันก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้นค่ะ" ถึงจะบอกว่าไม่มีปัญหา แต่กองผลิตที่ติดถนนใหญ่ก็มีอยู่แค่สองสามแห่งเท่านั้น

เลขาฯ หวังพยักหน้าตอบรับ แล้วถามอีกว่า "แล้วต้องบอกเลขาฯ เหมยสักคำไหม" นั่นคืออดีตผู้บังคับบัญชาของพวกเขา

ความจริงแล้วการสร้างโรงงานเล็ก ๆ ในหมู่บ้านไม่จำเป็นต้องรายงานเลขาฯ เหมย อย่างตอนที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดของพวกเธอเริ่มสร้างก็ไม่ได้รายงานทางอำเภอ แต่การรับซื้อธัญพืชและการขอให้สถานีรับซื้อธัญญาหารอนุมัติข้าวในภายหลังย่อมต้องผ่านความเห็นชอบจากเลขาฯ เหมย การบอกกล่าวล่วงหน้าจึงไม่ใช่เรื่องเสียหาย ทั้งยังเป็นการให้ความเคารพต่อผู้นำอีกด้วย

อวี๋ซือหยาเป็นคนประเภทคิดแล้วทำมาโดยตลอด จึงยกหูโทรศัพท์ขึ้นทันทีแล้วพูดว่า "ฉันจะโทรหาเลขาฯ เหมยเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

เลขาฯ หวังอึ้งไปกับความรวดเร็วเหนือธรรมดาของเธอ พอได้สติกลับมา สายโทรศัพท์ก็ต่อติดเสียแล้ว เห็นเพียงอวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้มสดใส "เลขาฯ เหมย สวัสดีตอนเที่ยงค่ะ ขอรบกวนเวลาสักครู่ ฉันอวี๋ซือหยาค่ะ ใช่ค่ะ ฉันกลับมาที่คอมมูนหงอวิ๋นแล้ว ถ้ามีเวลาจะแวะไปที่อำเภอแน่นอนค่ะ..."

เมื่อเห็นอวี๋ซือหยาคุยกับเลขาฯ เหมยอย่างสนิทสนม เลขาฯ หวังก็รู้สึกเปรี้ยวในใจขึ้นมาเล็กน้อย ผ่านไปแค่ไม่เท่าไร เด็กสาวที่เคยพูดจาสุภาพเกรงใจเขากลับเติบโตจนกลายเป็นผู้จัดการโรงงานใหญ่ที่ดูแลงานได้ด้วยตัวเองคนเดียว ทั้งเลขาฯ เหมยยังให้ความสำคัญกับเธอถึงเพียงนี้

ในช่วงที่เลขาฯ หวังกำลังเหม่อลอย อวี๋ซือหยาก็ตัดเข้าเรื่องสำคัญกับเลขาฯ เหมยไปแล้ว "เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ วันนี้ที่โรงงานเกิดเรื่อง...ฉันก็เลยคิดว่า การเลี้ยงแบบดั้งเดิมตามมีตามเกิดของพวกเรามันไม่ถูกหลักวิทยาศาสตร์เอาเสียเลย แถมเป็ดก็โตช้ามาก ทำให้ต้องเปลืองธัญพืชมากขึ้นด้วย ใช่ค่ะ ฉันก็เลยอยากจะสร้างโรงงานอาหารสัตว์ขึ้นมาสักแห่ง เลขาฯ เหมยคิดเห็นอย่างไรบ้างคะ"

เลขาฯ เหมยมีปฏิกิริยาดีกว่าเลขาฯ หวังมาก แต่ก็เห็นได้ชัดว่าประหลาดใจไม่น้อย "สร้างโรงงานอาหารสัตว์เหรอ ที่คอมมูนหงอวิ๋นหรือเปล่า"

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วตอบ "ใช่ค่ะ เลขาฯ หวังก็อยู่ที่นี่ด้วย ฉันเพิ่งคุยกับเขาไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ"

เลขาฯ เหมยไม่ได้คำนึงถึงเรื่องความยากง่าย ทว่าเขากลับสนใจอีกเรื่องหนึ่งมากกว่า "ผู้จัดการอวี๋ เรื่องนี้คือว่า ที่คอมมูนหงอวิ๋นก็มีฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกคุณอยู่แล้ว เธอคิดว่าโรงงานอาหารสัตว์แห่งนี้ย้ายไปสร้างที่อื่นได้ไหม ตอนนี้การพัฒนาของคอมมูนหงอวิ๋นทิ้งห่างคอมมูนอื่นไปไกลลิบแล้ว ถ้าโรงงานใหม่ยังไปลงที่คอมมูนหงอวิ๋นอีก ช่องว่างระหว่างคอมมูนคงจะยิ่งถูกดึงให้ห่างออกจากกันมากกว่าเดิม"

คนรวยยิ่งรวยขึ้น คนจนยิ่งจนลง จะก่อให้เกิดความไม่มั่นคงขึ้นมาได้

อวี๋ซือหยาเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ หวังแวบหนึ่ง

เลขาฯ หวังที่ยังไม่รู้ตัวว่าเป็ดที่อยู่ในกำมือกำลังจะบินหนีไป มีสีหน้างุนงงพลางลูบหน้าตัวเองอย่างไม่เข้าใจ "ผู้จัดการอวี๋ เธอมองฉันทำไมเหรอ เลขาฯ เหมยมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันหรือเปล่า"

ซื่อบื้อจริง!

อวี๋ซือหยาไม่สนใจเขา เธอละสายตากลับมาแล้วตอบด้วยรอยยิ้มพรายว่า "เลขาฯ เหมยคะ จะสร้างโรงงานอาหารสัตว์ที่ไหนฉันไม่มีปัญหาทั้งนั้นค่ะ แต่ถ้าให้คอมมูนอื่นสร้าง ฉันคงทำได้แค่เสนอแนะแนวทาง ส่วนเรื่องอื่นให้พวกเขาไปวิ่งเต้นกันเอง ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นการก้าวก่ายหน้าที่ของคนอื่น ฉันมีข้อเรียกร้องแค่อย่างเดียว คือโรงงานต้องสร้างในจุดที่คมนาคมสะดวก แบบนี้ต้นทุนค่าขนส่งถึงจะลดลงไปได้มากค่ะ"

เลขาฯ หวังอึ้งงันไป ไม่ใช่ตกลงกันไว้ว่าจะสร้างในคอมมูนเราหรอกหรือ ไหงกลับคำเสียแล้วล่ะ

เลขาฯ เหมยได้ยินคำตอบนี้เข้าก็ลำบากใจขึ้นมา "ผู้จัดการอวี๋ นี่คุณกำลังโยนโจทย์ยากให้ผมแล้วนะ เรื่องสร้างโรงงานอาหารสัตว์ก็เป็นคุณที่เปิดประเด็นขึ้นมาแท้ๆ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางอธิบาย "เลขาฯ เหมยคะ คุณก็รู้สถานการณ์ของฉัน นายกเทศมนตรีเกาจัดสรรที่ดินให้ฉันแล้ว ทั้งยังอนุมัติธัญญาหารมาอีกห้าร้อยตัน โรงงานในเมืองเอกก็กำลังวางแผนอยู่ พิมพ์เขียวออกมาเมื่อไรก็เตรียมจะลงมือก่อสร้างทันที ฉันยังต้องเรียนหนังสืออีก ร่างเดียวแบ่งทำไม่ไหวจริงๆ ค่ะ ถ้าสร้างที่คอมมูนหงอวิ๋น ยังพอใช้ทีมงานชุดเดิม ฉันปลีกเวลามาช่วยดูแลก็ยังพอกระเบียดกระเสียรไหว แต่ถ้าไปสร้างที่คอมมูนอื่น ทุกคนไม่คุ้นเคยกัน ฉันเองก็ไม่มีเวลามาฝังตัวอยู่ที่โรงงานเป็นเวลานาน มันประสานงานกันไม่ได้ แล้วจะเกิดปัญหาเอาได้ง่ายๆ นะคะ"

แน่นอนว่าเหตุผลเหล่านี้ก็ใช่ ทว่าประเด็นสำคัญที่สุดคืออวี๋ซือหยาไม่อยากเหนื่อยเปล่าเพื่อยกผลประโยชน์ให้คนอื่น และไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว แม้ตอนนี้เธอจะไม่ได้เป็นเลขาฯ คอมมูนหงอวิ๋น แต่พูดตามตรง ไม่ว่าจะเป็นอำนาจสั่งการหรือบารมีล้วนเหนือกว่าเลขาฯ หวังไปไกลลิบ ถือเป็นเบอร์หนึ่งของคอมมูนหงอวิ๋นโดยไร้ข้อกังขา เธอสั่งอย่างไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น ข้างล่างไม่มีเสียงคัดค้าน แม้แต่เลขาฯ หวังก็ยังต้องฟังเธอ หากเป็นไปในทิศทางนี้ต่อไป วันข้างหน้าไม่ว่าใครจะมาเป็นเลขาฯ คอมมูนก็ไม่มีทางข้ามหัวเธอได้ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้ามาก้าวก่ายเรื่องในโรงงาน

แต่ถ้าต้องไปสร้างโรงงานอาหารสัตว์ที่คอมมูนอื่น เลขาฯ ของคอมมูนอื่นๆ ส่วนใหญ่เป็นแกนนำวัยกลางคนถึงสูงอายุ พวกเขาจะยอมให้ผู้หญิงวัยเพิ่งยี่สิบต้นๆ อย่างเธอมากดหัวอยู่ข้างบนหรือ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าโรงงานอาหารสัตว์ยังมีผลประโยชน์มากมาย ทั้งตำแหน่งงาน การจัดซื้อ การแบ่งสรรผลกำไร และอื่นๆ อีกเพียบ ชิ้นเค้กก้อนโตขนาดนี้ ทำไมต้องให้เธอเป็นคนชี้ขาดคนเดียวด้วย ดูจากตอนนี้ที่คนเลี้ยงสัตว์ในฟาร์มเพาะเลี้ยงส่วนใหญ่เป็นเด็กเส้นเด็กฝากก็รู้แล้วว่า วันหน้าย่อมต้องมีการดึงดันทะเลาะแย่งชิงกันแน่นอน

ถึงเวลานั้นเธอเหนื่อยกายเหนื่อยใจ ทุ่มเทเวลาไปมากมาย ทว่าโรงงานกลับไม่ได้อยู่ในกำมือตัวเอง ประชาชนคนธรรมดาคงไม่ได้อานิสงส์สักเท่าไร คนที่เข้าไปได้ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กเส้น ทำเอาโรงงานเละเทะวุ่นวาย แล้วถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา สุดท้ายก็ต้องให้เธอไปตามล้างตามเช็ด เธอต้องคิดสั้นแค่ไหนถึงจะยอมตกลงเรื่องพรรค์นี้

เลขาฯ เหมยฟังออกถึงการปฏิเสธของอวี๋ซือหยา จึงรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง ต้นทุนที่ต้องใช้ในโรงงานอาหารสัตว์ไม่ใช่เงินน้อยๆ ทั้งค่าก่อสร้างโรงงาน ค่าจัดซื้อเครื่องจักร ค่าจัดซื้อวัตถุดิบ ค่าจ้างคนงาน และอื่นๆ ในช่วงแรกอย่างไรก็ต้องลงเงินหลายหมื่นหรือเป็นแสนหยวน ปัจจุบันในบรรดาคอมมูนต่างๆ ของอำเภอ นอกจากคอมมูนหงอวิ๋นที่มีศักยภาพพอแล้ว คอมมูนอื่นล้วนควักเงินก้อนนี้ไม่ไหว การคลังของอำเภอก็เป็นไปไม่ได้ที่จะจัดสรรงบก้อนใหญ่ขนาดนี้ให้คอมมูนใดคอมมูนหนึ่งไปสร้างโรงงาน

ยิ่งไปกว่านั้น การสร้างโรงงานอาหารสัตว์ไม่ใช่แค่เรื่องเงินอย่างเดียว ยังต้องหาเครื่องจักรและสูตรผสมเองอีกด้วย นอกจากอวี๋ซือหยาแล้ว บรรดาเลขาฯ คอมมูนอื่นในตอนนี้ เขาก็หาคนที่จะมารับหน้าที่เป็นเสาหลักไม่ได้เลยสักคน

หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เลขาฯ เหมยก็ยิ้มเจื่อนพลางพูดว่า "การสร้างโรงงานอาหารสัตว์เป็นเรื่องดี แต่ถ้าคอมมูนอื่นรู้เรื่องเข้า จะต้องมาร้องห่มร้องไห้โอดครวญความจนกับผมแน่ ผู้จัดการอวี๋ อำเภอของเราถือเป็นเอกภาพเดียวกัน คุณจะมัวแต่มองการพัฒนาของคอมมูนหงอวิ๋นอย่างเดียวไม่ได้นะ ต้องช่วยดึงคอมมูนพี่น้องอื่นๆ ไปด้วยสิ!"

อวี๋ซือหยาเข้าใจจุดยืนของเลขาฯ เหมย จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า "เลขาฯ เหมยคะ โรงงานมีแค่แห่งเดียว ยกให้คอมมูนไหน เลขาฯ คอมมูนอื่นก็ต้องวิ่งมาหาทางอำเภออยู่ดีไม่ใช่หรือคะ ฉันทำแบบนี้ก็เพราะไม่อยากให้คุณต้องลำบากใจ ไม่อย่างนั้นคอมมูนไหนสามารถระดมทุนและหาเทคโนโลยีมาสร้างโรงงานอาหารสัตว์เองได้ เรายกให้พวกเขาเลยค่ะ ฉันไม่มีข้อคัดค้านแม้แต่น้อย"

เลขาฯ เหมยพูดอะไรไม่ออก "เอาเถอะ ผมเถียงสู้คุณไม่ได้ เฮ้อ ผู้จัดการอวี๋ คุณเป็นคนมีความสามารถ วันข้างหน้าจะต้องก้าวไปได้ไกลกว่านี้ สายตาจะจ้องอยู่แค่ตรงหน้าไม่ได้ อำเภอเฉินซานของเราแม้จะไม่ได้กลมเกลียวเป็นเนื้อเดียวขนาดนั้น แต่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งเดียวกัน คุณเองก็ช่วยคิดหาวิธีจูงมือพาพวกเขาไปด้วยเถอะ"

อวี๋ซือหยาคุยง่ายเป็นอย่างยิ่ง "เลขาฯ เหมยคะ คุณดูแบบนี้ได้ไหม ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป ฟาร์มเพาะเลี้ยงกับโรงงานอาหารสัตว์ของพวกเรารับสมัครคนงานจากคอมมูนหงอวิ๋นหนึ่งส่วน คอมมูนอื่นแบ่งไปอีกหนึ่งส่วน ขอแค่ใครก็ตามที่มีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนดของเราก็มาสัมภาษณ์ได้ จากนั้นคัดเลือกคนที่เหมาะสมที่สุดเข้าทำงานตามโควตารับสมัครอย่างละครึ่ง คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

อย่างไรเสียไม่ช้าก็เร็วก็ต้องก้าวไปถึงจุดนี้ เพราะเมื่อขนาดของฟาร์มเพาะเลี้ยงขยายใหญ่ขึ้นไปอีก ในอนาคตแรงงานของคอมมูนหงอวิ๋นย่อมไม่เพียงพอต่อความต้องการของโรงงานอย่างแน่นอน และต้องรับสมัครคนจากคอมมูนข้างเคียงอยู่ดี สู้ฉวยโอกาสนี้เอาใจเลขาฯ เหมยสักหน่อยจะดีกว่า อีกทั้งก็เป็นจริงอย่างที่เลขาฯ เหมยกล่าว คอมมูนหงอวิ๋นของพวกเธอไม่มีทางกินรวบอยู่เจ้าเดียวได้ตลอดไป มิเช่นนั้นจะสะดุดตาเกินไป การได้ประโยชน์ร่วมกันต่างหากคือทางเลือกที่ดีที่สุด

เมื่อเลขาฯ เหมยได้ยินดังนั้นก็ดีใจมากจริง ๆ "ผู้จัดการอวี๋ ผมมองคนไม่ผิดจริง ๆ สหายรุ่นใหม่อย่างคุณนี่ไม่เห็นแก่ตัวเลย แถมยังมีมุมมองต่อภาพรวมที่ดีมาก ไว้วันหลังมีคนมาหาผม ผมจะเอาคำพูดนี้ของคุณไปบอกพวกเขานะ"

อวี๋ซือหยายิ้มบาง ๆ เลขาฯ เหมยยกย่องเธอเกินไปแล้ว รับใครเข้ามาทำงานก็คือการรับคนเหมือนกันไม่ใช่หรือ อย่างไรก็มาทำงานทั้งนั้น ขอแค่เป็นคนซื่อสัตย์ขยันขันแข็งก็พอ จะเป็นคนจากหมู่บ้านไหนหรือคอมมูนไหนมันสำคัญตรงไหนกัน สำหรับเธอมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ

"เลขาฯ เหมยชมเกินไปแล้วค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของพวกเราที่เป็นเจ้าหน้าที่รัฐอยู่แล้ว คุณพูดไปได้เลย ฉันรับปากคุณแล้วไม่มีวันคืนคำแน่นอนค่ะ"

"ถ้าทุกคนคิดได้อย่างคุณก็ดีสิ" เลขาฯ เหมยทอดถอนใจแล้วถามต่อว่า "ทำไมการรับสมัครงานรอบนี้ถึงไม่เปิดรับทั่วทั้งอำเภอไปเลยล่ะ ผมจำได้ว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกคุณมีคนงานหกร้อยกว่าคนแล้วไม่ใช่หรือ"

อวี๋ซือหยาหลุบตาลงพลางยิ้มบาง ๆ "ก็เพราะไม่มีที่พักนี่คะ คนจากคอมมูนอื่นมาทำงานแล้วกลับบ้านไม่สะดวก ทางฝั่งเราเองก็จัดหาที่อยู่ให้ไม่ได้ รอปีหน้าสร้างหอพักพนักงานเสร็จแล้วค่อยจัดสรรก็น่าจะง่ายกว่าค่ะ" คนรุ่นก่อตั้งย่อมต้องใช้คนที่ตนเองไว้ใจได้ ทีมงานในช่วงเริ่มแรกของการสร้างโรงงานก็ยังคงต้องใช้คนของตัวเองก่อน

เลขาฯ เหมยถูกประโยคสุดท้ายดึงดูดความสนใจทันที "โรงงานพวกคุณคิดจะสร้างหอพักพนักงานด้วยหรือ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ในใจฉันเพิ่งจะมีแผนการนี้เท่านั้นค่ะ คนงานมีมากขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องนี้ย่อมต้องถูกบรรจุเข้าวาระแน่นอน แต่ในรายละเอียดก็ต้องดูผลประกอบการของฟาร์มเพาะเลี้ยงในปีนี้ด้วย คุณก็รู้นี่คะว่าปีนี้พวกเรามีรายจ่ายไม่น้อยเลย สิ้นปียังไม่รู้ว่าจะเหลือเงินเก็บสักเท่าไร ถ้าไม่มีเงิน เรื่องที่พูดไปก็เป็นแค่ลมปากเปล่า ๆ ค่ะ"

อวี๋ซือหยาแกล้งทำเป็นโอดครวญอย่างถูกจังหวะ

เมื่อเลขาฯ เหมยได้ยินก็พลอยทอดถอนใจตามไปด้วย "ปีนี้ต้องสร้างถึงสองโรงงานติดกัน ลำบากพวกคุณจริง ๆ นั่นแหละ" คาดว่าคงเหลือเงินไม่เท่าไร เลขาฯ เหมยไม่ได้คาดหวังกับเรื่องสร้างหอพักพนักงานมากนัก เพราะถึงอย่างไรหน่วยงานในตัวเมืองเอกของมณฑลหลายแห่งก็ยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้ จนทำให้หลายครอบครัวมีเจ็ดแปดชีวิตต้องเบียดเสียดกันอยู่ในห้องแค่สองห้อง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้างและเลื่อมใสอยู่ไม่น้อย เป็ดชิงเหอก้าวมาถึงจุดนี้ได้โดยไม่ได้พึ่งพาเงินงบประมาณจากรัฐเลยแม้แต่สตางค์เดียว ดูท่าแล้วอีกไม่นานก็คงจะกลายเป็นโรงงานใหญ่ระดับพันคน และกลายเป็นหน่วยงานขนาดใหญ่ในระดับอำเภอ นี่คงเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

อำเภอของตนมีโรงงานแบบนี้เกิดขึ้นมาได้ เลขาฯ เหมยก็รู้สึกมีหน้ามีตาไปด้วย เขาจึงกล่าวอย่างยินดีว่า "การคลังของอำเภอค่อนข้างฝืดเคือง ไม่อาจช่วยเหลือพวกคุณได้ แต่ถ้านโยบายมีปัญหาติดขัดตรงไหน คุณก็ให้เสี่ยวหวังมาหาผมได้ทุกเมื่อเลยนะ"

อวี๋ซือหยาไม่อยากได้เงินของอำเภออยู่แล้ว รับเงินเขามาก็ต้องเกรงใจเขา หากขอเงินงบประมาณสนับสนุน วันหน้าอำเภอจะยื่นมือเข้ามาแทรกแซงเรื่องของเป็ดชิงเหอก็คงปฏิเสธได้ยาก ดังนั้นเธอจึงรีบยิ้มแล้วกล่าวว่า "ฉันเข้าใจค่ะ การคลังของอำเภอเราตึงตัว เป็ดชิงเหอของพวกเราจะไม่สร้างความลำบากให้อำเภอหรอกค่ะ ขอแค่มีคำพูดนี้ของเลขาฯ เหมยก็พอแล้ว ขอบคุณเลขาฯ เหมยมากนะคะที่ให้การสนับสนุนฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเราอย่างเต็มที่"

พูดคุยเรื่อยเปื่อยกันอีกสองสามประโยค อวี๋ซือหยาจึงวางสายโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมหน้า จากนั้นก็สบเข้ากับสายตาที่ซับซ้อนของเลขาฯ หวัง

"เอ่อ... ผู้จัดการอวี๋ เลขาฯ เหมยคิดจะให้สร้างโรงงานอาหารสัตว์ที่อื่นหรือครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มมองเขา "คุณก็ได้ยินแล้วไม่ใช่หรือคะ ก็ยังสร้างที่คอมมูนหงอวิ๋นของพวกเราเหมือนเดิมค่ะ"

เขาย่อมได้ยินอยู่แล้ว แต่ที่ไม่แน่ใจก็เพราะกลัวนี่นา ต้องได้ยินคำตอบที่ชัดเจนจากปากเธอเองเท่านั้น เขาถึงจะวางใจได้

"อย่างนี้นี่เอง ผู้จัดการอวี๋ คุณวางใจได้เลย ทางคอมมูนของพวกเราก็สนับสนุนคุณอย่างเต็มที่เช่นกันครับ ผมจะรีบกลับไปเปิดแผนที่ดู แล้วเลือกทำเลสร้างโรงงานให้พวกคุณโดยเร็วที่สุด" เมื่อได้สิ่งที่เกือบหลุดมือกลับคืนมา เลขาฯ หวังจึงกระตือรือร้นเปี่ยมพลัง อยากจะกำหนดเรื่องนี้ให้แน่นอนโดยเร็ว จะได้ไม่ถูกคอมมูนอื่นล่วงรู้แล้ววิ่งโร่ไปขอโรงงานถึงที่อำเภอ หากเลขาฯ เหมยทนแรงกดดันไม่ไหวแล้วสั่งให้ไปสร้างที่คอมมูนอื่น เขาคงต้องเสียดายจนอกแตกตายแน่

อวี๋ซือหยาปล่อยให้เขาทำตามใจ "ตกลงค่ะ รบกวนเลขาฯ หวังลำบากหน่อยนะคะ ถ้าเลือกทำเลเสร็จแล้วช่วยบอกฉันสักคำ เดี๋ยวฉันจะไปดูด้วยตัวเองค่ะ"

"ไม่มีปัญหาครับ ผู้จัดการอวี๋คงยังไม่ได้กินข้าวสินะครับ ผมไม่รบกวนคุณแล้ว" เลขาฯ หวังลุกขึ้นกล่าวลา

อวี๋ซือหยาหันกลับไปจึงเห็นหม่าตงอวิ๋นถือกล่องข้าวสองชั้นยืนอยู่หน้าประตู

อวี๋ซือหยารับกล่องข้าวมาเปิดดู ข้างในเป็นมะระผัดเนื้อสัตว์ ทว่ามีเนื้อสัตว์อยู่ค่อนข้างมาก เกือบจะครึ่งหนึ่งของปริมาณทั้งหมด เห็นทีโรงอาหารคงจะทำพิเศษให้เธอ เธอแย้มยิ้มพลางหยิบคูปองข้าวและคูปองเนื้อจากลิ้นชักส่งให้หม่าตงอวิ๋น "ช่วยเอาไปให้ที่โรงอาหารแทนฉันหน่อยนะ"

หม่าตงอวิ๋นมองเธอด้วยความประหลาดใจ ไม่แน่ใจว่าควรรับคูปองเหล่านี้ไว้หรือไม่

อวี๋ซือหยายื่นคูปองเข้าไปใกล้อีกนิด "รับไปสิ ฉันเป็นผู้จัดการ ยิ่งต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี"

ตอนนี้เธอได้เงินเดือนเดือนละหนึ่งร้อยกว่าหยวน สิ้นปียังได้เงินรางวัลปลายปีอีกหลายร้อยหยวน ทางโรงเรียนยังมีเงินอุดหนุนให้ทุกเดือน อีกทั้งตัวคนเดียวไม่มีภาระอะไร เงินพวกนี้มากพอให้เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแล้ว จะต้องมาอยากได้ผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ทำไมกัน

"อ้อ ได้ค่ะ" หม่าตงอวิ๋นรีบรับคูปองไป "ฉันจะเอาไปส่งให้ที่โรงอาหารเดี๋ยวนี้เลยค่ะ แล้วจะบอกพวกเขาว่าคราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก"

อวี๋ซือหยาพอใจกับท่าทีของเธอมาก "อืม ถูกต้องแล้ว บอกพวกเขาว่าอย่าทำอะไรเป็นกรณีพิเศษเด็ดขาด"

หลังจากกินข้าวเสร็จ อวี๋ซือหยาก็มอบหมายงานอีกอย่างให้หม่าตงอวิ๋น "เธอช่วยรวบรวมประวัติพนักงานในโรงงานของเราที่มีการศึกษาระดับมัธยมต้นขึ้นไปมาให้ฉันที อีกสักพักฉันจะตรวจดู"

หม่าตงอวิ๋นรีบออกไปทำงานทันที

พอถึงเวลาบ่ายสามโมงกว่า เธอก็นำเอกสารข้อมูลมาให้ อวี๋ซือหยาพลิกดูทีละหน้า พลางสอบถามถึงความประพฤติของคนเหล่านี้จากหม่าตงอวิ๋น ในที่สุดเธอก็คัดเลือกประวัติของพนักงานออกมาสิบคน แล้วยื่นให้หม่าตงอวิ๋น "ช่วยตรวจสอบเบื้องหลังของคนทั้งสิบคนนี้ รวมถึงผลงานในโรงงานให้ฉันอีกรอบ ตรวจให้ละเอียดหน่อยนะ แต่อย่าเพิ่งบอกให้พวกเขารู้ล่วงหน้าล่ะ"

หม่าตงอวิ๋นมองอวี๋ซือหยาด้วยความประหลาดใจ "ผู้จัดการอวี๋ คนพวกนี้มีปัญหาอะไรหรือคะ"

อวี๋ซือหยาโคลงศีรษะ "เปล่าหรอก ฉันมีแผนการอื่นให้พวกเขาทำ ก็เลยต้องเข้าใจความสามารถ อุปนิสัย และหลักการทำงานของพวกเขาก่อน"

ส่วนแผนการที่ว่าคืออะไรนั้น อวี๋ซือหยาไม่ได้เอ่ยออกมา

หม่าตงอวิ๋นรับเอกสารมาเก็บไว้ "เข้าใจแล้วค่ะ ผู้จัดการอวี๋ จริงสิคะ คุณเคยบอกว่าจะไปเมืองเอกของมณฑลพรุ่งนี้ คราวนี้จะอยู่ต่ออีกสองสามวันค่อยไปหรือเปล่าคะ"

อวี๋ซือหยานวดหว่างคิ้วเบาๆ แล้วพูดว่า "รอดูก่อน ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ไป มะรืนนี้ก็ต้องไปแล้วล่ะ"

จะเปิดโรงงานอาหารสัตว์ก็ต้องเข้าเมืองอยู่ดี ปัญหาเรื่องเครื่องจักรและสูตรอาหารสัตว์จำเป็นต้องได้รับการแก้ไข เรื่องพวกนี้ยุ่งยากที่สุด เธอต้องวิ่งเต้นจัดการด้วยตัวเอง

ไม่รู้ว่าทางเลขาฯ หวังเลือกที่ดินไปถึงไหนแล้ว อวี๋ซือหยาจึงยกหูโทรศัพท์โทรไปที่คอมมูน "เลขาฯ หวัง คุณเลือกที่ดินได้หรือยังคะ"

เลขาฯ หวังวงตำแหน่งที่ดินไว้บนแผนที่เรียบร้อยแล้ว จึงพูดกลั้วหัวเราะว่า "ผมกำลังคิดจะให้เสี่ยวเสิ่นไปรับคุณอยู่พอดีเลยครับ รอให้แดดร่มลมตกกว่านี้หน่อย พวกเราค่อยออกไปดูสถานที่จริงกัน ผู้จัดการอวี๋ คุณคิดว่าอย่างไรครับ"

อวี๋ซือหยาพอใจกับประสิทธิภาพการทำงานของเลขาฯ หวังมาก "ตกลงค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บของเสร็จก็จะไป รบกวนเลขาฯ หวังรอฉันสักครู่นะคะ"

รอจนถึงสี่โมงเย็น แดดไม่ร้อนเท่าตอนกลางวันแล้ว อวี๋ซือหยาก็สวมหมวกสาน ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังคอมมูน

เลขาฯ หวัง เสี่ยวเสิ่น รวมถึงเลขาธิการสาขาพรรคและหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านฮวยซู่ต่างก็กำลังรอเธออยู่

"ผู้จัดการอวี๋ คุณมาแล้วหรือครับ ที่ดินที่ผมเล็งไว้คือตรงนี้ ออกจากคอมมูนไปก็ติดริมถนนใหญ่ อยู่ในเขตของหมู่บ้านฮวยซู่ ผมเลยเรียกเลขาธิการสาขาพรรคกับหัวหน้ากองผลิตของพวกเขามาด้วยเลยครับ" เลขาฯ หวังเอ่ยขึ้นทันทีที่พบหน้า

เลขาธิการสาขาพรรคและหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านฮวยซู่ก็รีบแสดงท่าทีทันที "ผู้จัดการอวี๋ โรงงานต้องการที่ดินเท่าไหร่ อยากสร้างแบบไหน คุณพูดมาได้เต็มที่เลย กองผลิตของเราพร้อมให้ความร่วมมือกับคอมมูนทุกอย่างครับ"

ดูอย่างหมู่บ้านชิงเหอสิ ตั้งแต่สร้างโรงงานมา เลขาธิการสาขาพรรคกับหัวหน้ากองผลิตเวลาไปประชุมที่คอมมูนก็แทบจะเชิดหน้าชูตากว่ากองผลิตอื่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องรับสมัครคนงาน หมู่บ้านชิงเหอก็ได้โควตาเยอะที่สุด ชีวิตความเป็นอยู่เจริญรุ่งเรืองที่สุด ตอนนี้คนโง่ยังรู้เลยว่าโรงงานมาตั้งในหมู่บ้านตัวเองย่อมได้เปรียบ ดังนั้นเรื่องที่จะสร้างโรงงานใหม่ในหมู่บ้านพวกเขา พวกเขาจึงแทบจะอธิษฐานขอเลยด้วยซ้ำ อยากได้ที่ดินตรงไหนก็ยอมยกให้ กลัวแค่อวี๋ซือหยาจะไม่เลือกพวกเขาเท่านั้น

เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นของทั้งสองคน อวี๋ซือหยาก็ยิ้ม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพมีมารยาท "ได้ค่ะ ขอบคุณเลขาฯ โจวกับหัวหน้ากองผลิตหลี่มากนะคะ รบกวนช่วยพาฉันไปดูหน่อยค่ะ"

คนทั้งกลุ่มเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง และก็เป็นจริงอย่างที่เลขาฯ หวังพูด การเดินทางสะดวกสบายมาก อยู่ติดกับถนนลาดยางมะตอยที่มุ่งหน้าสู่อำเภอ อีกทั้งพื้นที่บริเวณนี้ยังราบเรียบ ขนาดก็ค่อนข้างกว้างขวาง เหมาะแก่การสร้างโรงงานเป็นอย่างยิ่ง

อวี๋ซือหยาไม่มีความเห็นคัดค้าน "ได้ค่ะ ที่ดินแปลงนี้ดีมาก ขอบคุณเลขาฯ หวังที่เหนื่อยนะคะ แต่ว่าต้องรีบสร้างโรงงานให้เสร็จโดยเร็ว เรื่องนี้ทางคอมมูนคงต้องสื่อสารกับสมาชิกคอมมูน พืชผลฤดูนี้เก็บเกี่ยวเสร็จแล้วก็ไม่ต้องปลูกต่อแล้วนะคะ"

ไหมข้าวโพดในไร่แห้งแล้ว ฝักข้าวโพดก็ใกล้จะแก่เต็มที

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านฮวยซู่กล่าวขึ้น "ได้เลยครับผู้จัดการอวี๋ คุณวางใจได้เลย อีกครึ่งเดือนพวกเราก็เตรียมเก็บเกี่ยวข้าวโพดแล้ว พอเก็บเกี่ยวเสร็จผมจะให้คนมาปรับหน้าดินให้เรียบ รับรองว่าจะจัดการให้สะอาดเรียบร้อย เพื่อให้โรงงานเริ่มลงมือก่อสร้างได้เร็วที่สุดครับ"

"ตกลงค่ะ ขอบคุณพวกคุณที่เหนื่อยนะคะ" อวี๋ซือหยากล่าวอย่างสุภาพ การทำเรื่องต่างๆ บนถิ่นของตัวเองนี่มันสบายใจจริงๆ ดูสิ ทุกคนให้ความร่วมมือในการทำงานกันขนาดนี้ เรื่องโรงงานแค่ครึ่งวันก็ตกลงกันได้แล้ว แทบไม่ต้องให้เธอเปลืองสมองเลย

หลังจากบอกลาเลขาธิการสาขาพรรคและหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านฮวยซู่แล้ว อวี๋ซือหยากับเลขาฯ หวังและเสี่ยวเสิ่นก็พากันเดินทางกลับคอมมูน

ระหว่างทาง อวี๋ซือหยาเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นก่อน "เลขาฯ หวังคะ อีกสองวันฉันต้องไปเมืองเอกอีกรอบ เรื่องโรงงานทางหมู่บ้านฮวยซู่นี้คงต้องรบกวนคุณช่วยจับตาดูไปก่อน รออีกสองสามวันฉันเคาะตัวผู้จัดการโรงงานอาหารสัตว์ได้แล้ว ค่อยให้เขามาคอยคุมเรื่องการสร้างโรงงานค่ะ"

ได้ยินดังนั้น เลขาฯ หวังเงียบไปสองวินาที ก่อนจะเอียงหน้าถามว่า "ผู้จัดการอวี๋ ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ก็ยุ่งขนาดนี้ แล้วคุณยังต้องไปเรียนอีก มีคนในใจสำหรับตำแหน่งผู้จัดการโรงงานอาหารสัตว์หรือยังครับ"

ได้ยินว่าเลขาฯ หวังดูเหมือนจะมีความคิดอะไรบางอย่างกับตำแหน่งผู้จัดการโรงงานนี้ อวี๋ซือหยาไม่อยากให้โอกาสเขา จึงแกล้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ "มีแล้วค่ะ ฉันเตรียมจะคัดเลือกพนักงานที่มีผลงานค่อนข้างดีจากฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอสองสามคนไปดูแลงานที่โรงงานใหม่ ตอนนี้มีตัวเลือกอยู่สองสามคน แต่ยังต้องดูต่ออีกสักระยะค่ะ"

เลขาฯ หวังเข้าใจความหมายของอวี๋ซือหยาดี ในใจรู้สึกกร่อยๆ อยู่บ้าง แต่ตัวเขาในตอนนี้ไม่ใช่คนที่ฮึกเหิมเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานเหมือนเมื่อปีก่อนอีกแล้ว เขารู้ซึ้งดีถึงช่องว่างระหว่างตนเองกับอวี๋ซือหยา ยามนี้ต่อหน้าอวี๋ซือหยาเขาแทบไม่มีอำนาจต่อรองอะไรเลย ในเมื่อเรื่องผู้จัดการโรงงานนี้อวี๋ซือหยาไม่ยอมปล่อยมือ เขาก็ไม่มีช่องให้สอดมือเข้าไปยุ่ง "คุณมีคนในใจแล้วก็ดีครับ มีอะไรที่ต้องให้ทางคอมมูนให้ความร่วมมือ คุณบอกมาได้เต็มที่เลยนะ"

ไม่มีผลงานอะไรสักอย่างแต่ได้เลื่อนตำแหน่งเฉย ตามหลักแล้วเขาควรจะดีใจแท้ๆ แต่พอคิดว่าตัวเองไต่เต้าขึ้นมาได้เพราะเกาะผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าตั้งหลายปี เลขาฯ หวังก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทุกที

อวี๋ซือหยาไม่ได้สังเกตเห็นความกระอักกระอ่วนของเลขาฯ หวัง เธอเอ่ยยิ้มๆ "ขอบคุณค่ะเลขาฯ หวัง พวกเรามาร่วมมือกันพัฒนาคอมมูนหงอวิ๋นให้กลายเป็นคอมมูนอันดับหนึ่งของเฟิงหนิงกันเถอะค่ะ"

ระหว่างที่พูดก็เดินมาถึงทางแยกพอดี อวี๋ซือหยาหยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยว่า "เลขาฯ หวังคะ ฉันต้องกลับไปสั่งงานที่โรงงานอีกนิดหน่อย คงไม่แวะไปที่คอมมูนแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ"

เลขาฯ หวังพยักหน้า พลางมองส่งเธอเดินจากไป จากนั้นจึงหันไปถามเสี่ยวเสิ่นข้างกาย "นายว่าสมองของผู้จัดการอวี๋นี่โตมาแบบไหนกันนะ ทำไมช่องว่างระหว่างคนกับคนถึงได้ห่างกันขนาดนี้"

นึกถึงเมื่อก่อนเขาก็ถือเป็นคนหนุ่มผู้มีความสามารถคนหนึ่งแท้ๆ แต่พอมาอยู่ต่อหน้าผู้จัดการอวี๋ ไม่ว่าจะเป็นความสามารถ รังสีความน่าเกรงขาม หรือกระทั่งความหน้าหนา ก็เทียบชั้นไม่ได้เลยสักนิด

เสี่ยวเสิ่นแตะจมูกพลางหัวเราะแหะๆ คนหนึ่งก็หัวหน้า อีกคนก็หัวหน้า แล้วเขาจะไปพูดอะไรได้ล่ะ

ตอนอวี๋ซือหยากลับถึงโรงงานเพิ่งจะห้าโมงกว่า ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เธอตรงไปหาเสี่ยวหลี่ทันที เพราะคาดว่าพรุ่งนี้เรื่องที่จะสร้างโรงงานอาหารสัตว์คงจะแพร่ออกมาจากหมู่บ้านไหวซู่ เธอจะให้เสี่ยวหลี่รู้เรื่องนี้จากปากคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด นี่คือความเคารพและการให้ความสำคัญที่จำเป็นต้องมี

เสี่ยวหลี่ยังคงยุ่งอยู่ พอเห็นอวี๋ซือหยาปรากฏตัวก็แปลกใจเล็กน้อย "ผู้จัดการอวี๋ เมื่อกี้ผมได้ยินว่าคุณเลิกงานไปแล้วนี่ครับ ทำไมถึงกลับมาอีกล่ะครับ"

อวี๋ซือหยานั่งลงตรงข้ามเขาแล้วยิ้มพูดว่า "เพิ่งไปดูที่ดินกับเลขาฯ หวังมาน่ะค่ะ"

"ดูที่ดินหรือครับ ที่ไหนกัน แล้วไปดูที่ดินทำไมหรือครับ" เสี่ยวหลี่ถามอย่างไม่เข้าใจ

อวี๋ซือหยาพูดตรงๆ "ฉันตัดสินใจจะสร้างโรงงานอาหารสัตว์น่ะค่ะ ดูที่ไว้เรียบร้อยแล้ว กำหนดเบื้องต้นไว้ที่หมู่บ้านไหวซู่ ติดริมถนนใหญ่ ตรงช่วงที่เพิ่งออกจากคอมมูนไปพอดี"

เสี่ยวหลี่เคยทำงานที่คอมมูนมาสองปีเช่นกัน จึงรู้ภูมิประเทศแถวคอมมูนเป็นอย่างดี เขาเอ่ยเห็นด้วยว่า "ที่ดินตรงนั้นดีจริงๆ ครับ พื้นที่ราบเรียบ ด้านข้างก็เป็นถนนใหญ่ที่มุ่งหน้าเข้าอำเภอพอดี"

"ใช่ค่ะ ฉันก็ถูกใจตรงจุดนี้เหมือนกัน" อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะพูดต่อ "ต่อไปโรงงานอาหารสัตว์ก็ต้องมีผู้รับผิดชอบสักคน ฉันกะว่าจะคัดเลือกจากพนักงานในโรงงานของเรา คุณมีใครจะเสนอชื่อบ้างไหมคะ"

เสี่ยวหลี่ตกใจไปวูบหนึ่ง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่คนคนนั้นไม่ใช่เขา แต่พอคิดดูอีกที ขนาดของฟาร์มเพาะเลี้ยงกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ แค่งานทางนี้เขาก็ทำแทบไม่ทันแล้ว สมควรจะต้องหาสหายคนอื่นมารับหน้าที่จริงๆ

หลังจากทบทวนรายชื่อพนักงานในโรงงานอย่างละเอียดรอบหนึ่ง เสี่ยวหลี่ก็แนะนำตัวเลือกคนหนึ่งให้อวี๋ซือหยา "ผมคิดว่าซือลี่ผิงเข้าท่าอยู่นะครับ เขาเรียนจบมัธยมปลายแล้วค่อยลงชนบท หลายปีมานี้เขาก็เป็นพี่ใหญ่ของพวกเยาวชนลงชนบทในคอมมูนเรามาตลอด ทุกคนค่อนข้างเชื่อถือเขา ทั้งเรื่องอุปนิสัยและความสามารถในการบริหารก็น่าจะใช้ได้เลยครับ พอเข้าโรงงานมา เขาก็ทำงานอย่างตั้งใจ มนุษยสัมพันธ์ในแผนกขายก็ดีมาก ข้อกังวลเพียงอย่างเดียวก็คือ เขาอาจจะได้กลับเข้าเมืองครับ"

นี่ก็เป็นจุดที่อวี๋ซือหยากังวลอยู่เหมือนกัน

ซือลี่ผิงก็เป็นคนเก่าคนแก่ที่เข้าโรงงานมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งเช่นกัน แต่สาเหตุสำคัญที่หลังจากนั้นเขาเก็บเนื้อเก็บตัว ไม่แสดงความโดดเด่นอะไรเลย ก็เพราะเขามัวแต่วิ่งเต้นหาทางกลับเข้าเมือง เมื่อปีก่อนยังตั้งหน้าตั้งตาเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย พอเดือนกรกฎาคมปีนี้ก็ไปสอบอีกรอบ ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าผลคะแนนเป็นอย่างไรบ้าง

การประเมินของเสี่ยวหลี่นับว่าตรงไปตรงมาและพิจารณาครบทุกด้าน อวี๋ซือหยายิ้มพยักหน้า "ได้ค่ะ ฉันจะลองพิจารณาดู คุณก็ช่วยดูด้วยนะว่ายังมีคนอื่นที่เหมาะสมอีกไหม แล้วค่อยมาแนะนำให้ฉันอีกที ฉันจะทยอยเรียกพวกเขามาคุยทีละคน โรงงานของเราไม่ดูอาวุโส ไม่ดูภูมิหลัง ดูแค่ความสามารถอย่างเดียวค่ะ"

แม้ว่าซือลี่ผิงจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด แต่เขาก็ยังมีปัจจัยที่ไม่แน่นอนอยู่อีกมาก อวี๋ซือหยาไม่อาจฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ตัวเขาได้

ยังดีที่ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ต้องรอจนถึงสิ้นเดือนกรกฎาคมถึงจะเคลียร์พื้นที่เสร็จ ยังมีเวลาอีกครึ่งเดือนให้เธอค่อยๆ เลือกสรร

เมื่อพักเรื่องผู้จัดการโรงงานไว้ชั่วคราว วันรุ่งขึ้นอวี๋ซือหยาก็เดินทางเข้าเมืองตามแผนเดิม

เธอตรงไปหาสหายเสี่ยวหยวนก่อนเป็นอันดับแรก

ในห้องทำงาน ทันทีที่เสี่ยวหยวนเห็นเธอก็ยิ้มขึ้นมาทันที "ได้ยินว่าคุณกลับบ้านนอกไป ผมยังกะว่าจะเขียนจดหมายไปบอกคุณอยู่เลยว่าพิมพ์เขียวเสร็จแล้ว ไม่นึกเลยว่าคุณจะกลับมาแล้ว"

"เสร็จแล้วหรือคะ งั้นเอามาให้ฉันดูหน่อยสิ จะได้รีบเริ่มลงมือก่อสร้าง ไม่อย่างนั้นรอจนเปิดเทอมเดือนกันยายน ฉันคงไม่มีเวลาว่างมากขนาดนี้แล้ว" อวี๋ซือหยาพูดด้วยความดีใจ

เสี่ยวหยวนหยิบพิมพ์เขียวออกมาจากลิ้นชัก แล้วเริ่มอธิบายให้อวี๋ซือหยาฟังทีละส่วน "ตามความต้องการของคุณ จากตรงนี้นะครับ..."

"ดีมากเลยค่ะ ฉันไม่มีข้อติดใจอะไร สร้างตามพิมพ์เขียวนี้ได้เลย ในเมื่อแบบแปลนเรียบร้อยแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนสหายเสี่ยวหยวนด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจะให้ฉู่ยวี่เทามาประสานงานกับคุณ เรื่องเงินค่าใช้จ่ายในขั้นต่อไปทั้งหมด คุณติดต่อเขาได้เลยค่ะ" อวี๋ซือหยาดูคร่าวๆ แล้วไม่พบปัญหาอะไร จึงยกเรื่องนี้ให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ

พิมพ์เขียวไม่ต้องแก้ไข เสี่ยวหยวนก็ดีใจมาก เขารวบเก็บมันขึ้นมา "คุณวางใจได้เลยครับ ผมจะเร่งทีมก่อสร้างให้ทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด"

"ค่ะ ลำบากพวกคุณแล้วนะ แต่ตอนเที่ยงที่แดดจัดเกินไปก็ให้ทุกคนพักผ่อนบ้างนะคะ ระวังอย่าให้เป็นลมแดดกันไปเสียก่อน" แม้อวี๋ซือหยาจะรีบ แต่ก็รู้ดีว่าสองเดือนนี้เป็นช่วงที่อากาศร้อนที่สุดในรอบปี โดยเฉพาะตอนเที่ยงวัน การทำงานใช้แรงงานกลางแดดเปรี้ยงเป็นเวลานานอาจถึงแก่ชีวิตได้จริงๆ

สหายเสี่ยวหยวนยิ้ม "ได้ครับ ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ ผมก็ไม่รีบแล้ว"

ถึงจะบอกว่าไม่รีบ แต่วันรุ่งขึ้นเขาก็พาพวกทีมก่อสร้างกับฉู่ยวี่เทาไปรังวัดเพื่อเริ่มงานก่อสร้างทันที

ส่วนอวี๋ซือหยาก็ไปยุ่งกับเรื่องอื่น เธอถือของขวัญไปเยี่ยมเยียนที่บ้านหัวหน้าเถียน

หญิงชราบ้านเถียนเห็นเธอก็ดีใจราวกับเห็นคนในครอบครัว "อุ๊ย ผู้จัดการโรงงานอวี๋ เธอไม่ได้มาเสียนานเลย รีบนั่งก่อนสิ เข้ามาข้างในเลย อากาศร้อนขนาดนี้ กินไอศกรีมแท่งให้คลายร้อนสักหน่อยเถอะ"

พูดพลางหญิงชราก็เดินเข้าครัวไปหยิบไอศกรีมแท่งมาให้อวี๋ซือหยาอันหนึ่ง

อวี๋ซือหยาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าบ้านพวกเขาซื้อตู้เย็นมาใหม่ จะว่าไป หน้าร้อนแบบนี้มีตู้เย็นไว้ในบ้านมันสบายจริงๆ ทว่ายุคนี้การจะซื้อตู้เย็นไม่เพียงแต่แพง จุดสำคัญคือยังต้องมีคูปองด้วย ไว้รอให้เธอซื้อลานบ้านของตัวเองได้เมื่อไหร่ ค่อยหาซื้อตู้เย็นกับเครื่องซักผ้ามาใช้สักเครื่อง

"ขอบคุณค่ะคุณยาย ช่วงนี้ฉันยุ่งๆ น่ะค่ะ" อวี๋ซือหยารับไอศกรีมแท่งมาพลางกล่าวขอบคุณ

หญิงชรายังเอาพัดสานมาช่วยพัดวีให้เธอ "นั่นสิ อากาศวันนี้ร้อนจะตายเอา ตอนกลางคืนเปิดหน้าต่างไว้ในบ้านก็ยังมีแต่ไอความร้อนระอุ"

อวี๋ซือหยาเออออไปด้วยสองสามคำ รออยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็รอจนหัวหน้าเถียนกับภรรยาเลิกงานกลับมา

หัวหน้าเถียนพอจะเข้าใจเรื่องนี้อยู่บ้าง "วันนี้ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ของพวกคุณคิดจะทำอาหารสัตว์เองด้วยหรือ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "มีความคิดนี้อยู่ค่ะ เท่าที่ฉันรู้ ทางฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลล้วนผสมและคลุกเคล้าอาหารสัตว์ให้เป็ดกินเอง ก็เลยอยากมาลองถามคุณดูก่อน"

หัวหน้าเถียนขมวดคิ้วพูดว่า "พวกเขาเคยสั่งเครื่องจักรไปจากโรงงานเครื่องจักรของเราสองสามเครื่องจริงๆ แต่งานตอนนี้น่ะ หลักๆ ก็แค่เอาธัญพืชมาแปรรูปนิดหน่อยแล้วค่อยเอาไปเลี้ยงเป็ด ฉันดูแล้วก็ไม่เห็นจะต่างจากการใช้ธัญพืชตรงไหนเท่าไหร่"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "จะไม่ต่างกันได้ยังไงคะ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ตอนให้อาหารด้วยมันเทศ พวกเราก็ต้องใช้คนสับให้ละเอียด ไม่อย่างนั้นเป็ดก็กินไม่ได้ แถมเป็ดเองก็ไม่ได้ชอบกินมันเทศดิบเท่าไหร่ กินเหลือก็เปล่าประโยชน์ ถ้ามีเครื่องจักร อย่างน้อยที่สุดประสิทธิภาพก็สูงขึ้นตั้งเยอะแล้วค่ะ"

เพียงแต่เธอคิดไม่ถึงว่าอุตสาหกรรมอาหารสัตว์ในประเทศจะพัฒนาย่ำอยู่กับที่และล้าหลังถึงเพียงนี้ ทว่าก็เข้าใจได้ ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา บุคลากรทางวิทยาศาสตร์จำนวนมากถูกส่งตัวลงชนบท วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีหยุดชะงักลง จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด

หัวหน้าเถียนคิดดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล "ได้สิ ถ้าเธออยากได้เครื่องจักรแบบเดียวกับที่ฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลใช้ ทางโรงงานของเราจัดหาให้ได้"

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณหัวหน้าเถียนมากนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะไปดูสถานการณ์จริงที่ฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลสักหน่อย แล้วค่อยกลับมาคุยเรื่องนี้กันอีกทีค่ะ" อวี๋ซือหยาไม่ได้พูดผูกมัดจนเกินไป

หัวหน้าเถียนตอบตกลงอย่างเป็นกันเอง ทั้งสองไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก แต่คุยกันเรื่องอื่นๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองเอกแทน

วันต่อมา อวี๋ซือหยาเดินทางไปฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลแต่เช้าตรู่เพื่อตามหาคนคุ้นเคยอย่างหัวหน้าแผนกเฉา

เมื่อหัวหน้าแผนกเฉาได้ยินว่าอวี๋ซือหยามาหา ความรู้สึกก็ซับซ้อนยิ่งนัก "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่ได้เนี่ย ผมได้ยินมาว่าขนาดการเพาะเลี้ยงของพวกคุณใหญ่กว่าของพวกเราแล้วนะ"

ยิ่งคิดก็ยิ่งชอกช้ำใจ หน่วยงานระดับเมืองเอกอย่างพวกเขากลับถูกโรงงานเล็กๆ ในชนบทที่เพิ่งตั้งขึ้นมาได้เพียงสามปีแซงหน้าไปได้ เมื่อสามปีก่อนเขาไม่มีทางคิดฝันเลยว่าจะมีวันนี้

ในช่วงปีสองปีนี้ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอรุ่งโรจน์เพียงใด ก็ยิ่งขับเน้นให้ฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลของพวกเขาดูหม่นหมองลงไปเท่านั้น โดยเฉพาะเมื่อเร็วๆ นี้แว่วมาว่า ทางนั้นยังจะมาสร้างโรงงานในเมืองเอก แถมยังได้ใบอนุมัติพิเศษจากนายกเทศมนตรีเกามาอีก ในใจพวกเขาก็ยิ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

อวี๋ซือหยายิ้มหวานกล่าวว่า "หัวหน้าแผนกเฉาถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ พวกเราต้องระดมกำลังกันทั้งอำเภอถึงเลี้ยงเป็ดออกมาได้เท่านี้ ส่วนฟาร์มเลี้ยงเป็ดของพวกคุณมีพนักงานแค่ไม่กี่ร้อยคน ถ้าจะพูดถึงประสิทธิภาพและผลกำไรแล้ว ยังไงฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลก็ยังครองแชมป์อยู่วันยังค่ำค่ะ"

หัวหน้าแผนกเฉาได้ยินเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นบ้าง เขาหัวเราะพลางพูดว่า "ไม่มีเรื่องคงไม่มาถึงวิหารทองคำหรอก ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณไม่ได้มาโรงงานเราเสียนาน คราวนี้มาต้องมีธุระแน่ๆ ใช่ไหมล่ะครับ"

อวี๋ซือหยาอมยิ้มพยักหน้า "ไม่มีอะไรปิดบังสายตาหัวหน้าแผนกเฉาได้เลยจริงๆ ค่ะ ฉันอยากจะมาศึกษาเรื่องการแปรรูปอาหารสัตว์ของพวกคุณสักหน่อย คุณก็รู้นี่คะว่าพวกเราเริ่มต้นมาจากชาวบ้านทั่วไป ไม่มีประสบการณ์อะไรเลย ยังไงก็ต้องขอมาศึกษาหาความรู้จากหน่วยงานพี่น้องกันบ้างค่ะ"

อวี๋ซือหยาพูดจาสุภาพ แม้ฐานะตำแหน่งจะไม่เหมือนวันวาน แต่ยังคงถ่อมตนและมีมารยาทเหมือนเดิม หัวหน้าแผนกเฉารู้สึกสบายใจ ประกอบกับยุคนี้ต่างก็เป็นหน่วยงานของรัฐ ไม่มีคู่แข่งในตลาด และไม่มีปัญหาเรื่องเพื่อนร่วมอาชีพเป็นศัตรูกัน ดังนั้นหัวหน้าแผนกเฉาจึงตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น "คุณตามผมมา คราวก่อนคุณดูไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ ตอนที่ซื้อตู้ฟักไข่มือสองไปน่ะ"

"ตอนนั้นยังไม่ได้ดูละเอียดนี่คะ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

หัวหน้าแผนกเฉาพาเธอไปยังโรงผลิตอาหารสัตว์ ที่เรียกว่าโรงผลิต แท้จริงแล้วใช้คำว่าโรงงานขนาดย่อมบรรยายคงจะเหมาะกว่า เป็นเพียงอาคารขนาดร้อยกว่าตารางเมตร ด้านในมีเครื่องจักรไม่กี่เครื่องกำลังหมุนทำงานไม่หยุด คนงานสิบกว่าคนทยอยเทธัญพืชใส่ลงไปในเครื่องจักร เครื่องจักรบดธัญพืชให้แหลก จากนั้นผสมเข้าด้วยกัน อัดเป็นเม็ดเล็กๆ ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

นี่มันช่างหยาบเกินไปแล้ว ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวกับการให้อาหารด้วยธัญพืชแบบเดิมก็แค่สะดวกขึ้นมาหน่อย แต่นี่ห่างไกลจากความคาดหวังของอวี๋ซือหยามากนัก

อวี๋ซือหยารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เธอเอียงหน้าถามหัวหน้าแผนกเฉา "อาหารสัตว์ของฟาร์มเลี้ยงเป็ดพวกคุณทำแบบนี้มาตลอดเลยเหรอคะ"

หัวหน้าแผนกเฉานึกย้อนความหลัง "ไม่ใช่ครับ นี่ทำไว้เมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นมีผู้เชี่ยวชาญด้านโภชนาการสัตว์คนหนึ่งจากภาควิชาชีววิทยาของมหาวิทยาลัยประจำมณฑล ได้ยินว่าเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ อยากจะทำโครงการอะไรสักอย่าง ก็เลยมาทดลองทำที่นี่ แต่เครื่องจักรเพิ่งจะทำเสร็จ ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นก็ถูกส่งตัวไปใช้แรงงาน โครงการนี้เลยถูกพับเก็บไป ต่อมาพวกเราเห็นว่าเครื่องจักรนี้ใช้ดี สะดวกดี ก็เลยใช้ต่อมาเรื่อยๆ หลายปีก่อนยังวานให้โรงงานเครื่องจักรประจำมณฑลผลิตเพิ่มมาอีกหลายเครื่อง นั่นไงครับ เครื่องที่อยู่ตรงหน้าคุณนี่แหละ"

อวี๋ซือหยาพูดไม่ออก มิน่าเล่าอาหารสัตว์ของฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลถึงทำออกมาครึ่งๆ กลางๆ ดูเหมือนของทำไม่เสร็จ ที่แท้ก็เป็นแค่ของทดลอง แถมยังเป็นของทดลองในขั้นเริ่มต้นอีกด้วย

เช่นนี้แล้วการจะเอาสูตรอาหารสัตว์จากฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด อวี๋ซือหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังหาวิธีไปขอศึกษาหาความรู้จากที่อื่นไม่ได้ ในยุคหลังผู้ผลิตอาหารสัตว์ที่มีชื่อเสียงในประเทศดูเหมือนจะเพิ่งก่อตั้งขึ้นในช่วงต้นทศวรรษที่ 80 ก่อนหน้านั้นก็ไม่รู้ว่ามีโรงงานผลิตอาหารสัตว์หรือไม่ อาจจะมี แล้วต่อมาก็สูญหายไปจากการแข่งขันทางการตลาด หรืออาจจะไม่มีเลย ใครก็บอกไม่ได้

อวี๋ซือหยาหันไปถามว่า "หัวหน้าแผนกเฉา แล้วคุณเคยได้ยินเรื่องโรงงานผลิตอาหารสัตว์บ้างไหมคะ รู้ไหมว่าที่ไหนมีโรงงานที่ผลิตอาหารสัตว์โดยเฉพาะบ้าง"

หัวหน้าแผนกเฉาส่ายหน้าทันที "ไม่เคยได้ยินเลยครับ โครงการนี้ของฟาร์มเลี้ยงเป็ดเราน่าจะเป็นที่แรกเลย ตอนนั้นผู้เชี่ยวชาญคนนั้นยังบอกว่าจะช่วยร่นระยะเวลาการเติบโตของเป็ดได้ นี่มันก็เอาธัญพืชมาให้เป็ดกินเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ จะต่างกันตรงไหน พอโครงการนี้ของเราเงียบหายไป ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่อื่นก็ไม่เคยได้ยินว่ามีใครทำนะ อย่างน้อยในมณฑลเราผมไม่เคยได้ยิน มณฑลหรือเมืองอื่นก็ไม่รู้แล้วล่ะครับ"

ตอนนี้การสื่อสารข้อมูลล้าหลังถึงเพียงนี้ ต่อให้อยากจะไปตามหาในมณฑลอื่น อวี๋ซือหยาก็ไม่มีลู่ทาง หากต้องวิ่งไปถามทีละมณฑล ก็ไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร ประสิทธิภาพต่ำ ทั้งยังมีความเป็นไปได้สูงที่จะต้องคว้าน้ำเหลวกลับมา ทางนี้ใช้การไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋ซือหยาก็ถามหัวหน้าแผนกเฉา "แล้ว... ผู้เชี่ยวชาญที่มาทดลองสูตรอาหารสัตว์ในโรงงานพวกคุณตอนนั้นล่ะคะ คุณรู้ไหมว่าเขาถูกส่งตัวไปใช้แรงงานที่ไหน"

เรื่องเมื่อสิบปีก่อนหัวหน้าแผนกเฉาจะไปจำได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นในสถานการณ์ตอนนั้น ใครๆ ต่างก็หลบเลี่ยงคนผู้นั้นแทบไม่ทันเพราะกลัวว่าจะพลอยติดร่างแหไปด้วย ย่อมไม่มีข่าวคราวของเขาอยู่แล้ว หัวหน้าแผนกเฉาส่ายหน้า "ตอนนั้นผมเพิ่งเข้าทำงานในโรงงานได้ไม่กี่ปี ยังเป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆ ไม่เคยติดต่อกับเขาเลย จะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาถูกส่งตัวไปที่ไหน! ผมว่านะผู้จัดการโรงงานอวี๋ ให้ธัญพืชกินแบบเดิมก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ คุณยังไปเชื่อเรื่องอาหารสัตว์อะไรนั่นที่พวกฝรั่งทำกันอีกเหรอ หลอกลวงทั้งเพแหละครับ"

อวี๋ซือหยานึกในใจว่า อีกไม่กี่ปีหัวหน้าแผนกเฉาจะต้องกลืนน้ำลายตัวเองแน่ ถึงแม้พวกเขาจะไม่ทำ คนรุ่นหลังก็จะทำอยู่ดี

เธอไม่ได้โต้เถียงกับหัวหน้าแผนกเฉา อวี๋ซือหยาถามต่อว่า "แต่ชื่อของเขาฟาร์มเลี้ยงเป็ดของพวกคุณต้องมีบันทึกไว้อยู่แล้วใช่ไหมคะ หัวหน้าแผนกเฉา ช่วยฉันหน่อยนะคะ ช่วยฉันตรวจสอบชื่อของผู้เชี่ยวชาญคนนี้หน่อย ฉันจะไปตามหาเขาเอง รบกวนคุณด้วยนะคะ ถือว่าฉันติดค้างน้ำใจคุณครั้งหนึ่งค่ะ"

วันนี้ไม่เหมือนวันวาน ในเมื่ออวี๋ซือหยาพูดถึงขนาดนี้แล้ว หัวหน้าแผนกเฉาก็ยากจะปฏิเสธ อีกอย่างสำหรับเขาก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร "ผู้จัดการอวี๋ ถ้างั้นคุณนั่งรอสักครู่นะครับ ผมจะไปค้นดูที่ห้องเก็บเอกสารให้"

"ได้ค่ะ ขอบคุณหัวหน้าแผนกเฉามากจริง ๆ นะคะ คุณช่วยฉันได้มากเหลือเกินค่ะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง หัวหน้าแผนกเฉาก็รีบร้อนกลับมา เขายื่นเศษกระดาษแผ่นหนึ่งให้อวี๋ซือหยา "นี่ครับ นี่คือชื่อของผู้เชี่ยวชาญคนนั้นที่คุณต้องการ ตอนนั้นเขาก็อายุสี่สิบห้าสิบปีแล้ว ได้ยินว่าที่ที่ถูกส่งตัวไปลำบากยากแค้นมาก ตอนนี้จะยังอยู่หรือเปล่ายังบอกไม่ได้เลยครับ ผู้จัดการอวี๋ คุณอย่าเพิ่งตั้งความหวังไว้สูงเกินไปเลยนะ"

อวี๋ซือหยานึกในใจว่า หัวหน้าแผนกเฉานี่ช่างปากกาจริง ๆ เอาแต่พูดเรื่องไม่เป็นมงคล เสียแรงที่ทำงานฝ่ายขายแท้ ๆ ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขาช่วยหาชื่อให้ เธอจะไม่ถือสาหาความกับเขาก็แล้วกัน