ตอนที่ 91 ปัญหาข้าวโพดขึ้นราในฟาร์ม

ไม่นานหัวหน้าแผนกโจวก็พากองกำลังพลเรือนมาถึง ถามอย่างร้อนใจว่า "ผู้จัดการอวี๋ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือครับ ได้ยินว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกคุณเกิดปัญหาหรือ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ค่ะ มีปัญหานิดหน่อย รบกวนหัวหน้าแผนกโจวเข้ามาดูหน่อยค่ะ"

พูดพลางอวี๋ซือหยาก็นำเขาเข้าไปในโกดัง ชี้ไปยังข้าวโพดหลายสิบกระสอบที่ขึ้นรา "หัวหน้าแผนกโจวลองดูข้าวโพดพวกนี้นะคะ เป็นข้าวโพดที่รับซื้อช่วงก่อนและหลังฉันกลับมา ขึ้นราหมดเลยค่ะ"

หัวหน้าแผนกโจวแหงนหน้ามองเพดานโดยสัญชาตญาณ โกดังเป็นอาคารที่เพิ่งสร้างใหม่เมื่อสองปีก่อน นี่คือชั้นหนึ่ง ข้างบนยังมีอีกชั้น ต่อให้ฝนตกก็ต้องเป็นชั้นสองที่รั่วซึม ชั้นหนึ่งไม่มีทางรั่ว ดูพื้นกับกำแพงก็แห้งสนิท ไม่มีร่องรอยน้ำซึม ข้าวโพดพวกนี้จึงไม่มีเหตุผลที่จะขึ้นราได้เลย

หัวหน้าแผนกโจวเปิดกระสอบหนึ่ง หยิบข้าวโพดขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วบีบดู ไม่ต้องออกแรงมากก็บี้ข้าวโพดแตกได้แล้ว ข้าวโพดที่ตากแห้งดีจะแข็งโป๊ก บี้ด้วยมือเปล่าไม่ง่ายอย่างนี้แน่

อวี๋ซือหยาให้นักบัญชีหยางยื่นสมุดบัญชีรับซื้อให้เขา พูดอย่างเจ็บใจว่า "ล้วนรับซื้อมาจากสมาชิกในคอมมูนเราทั้งนั้น เพื่อความสะดวกของทุกคน เรายังอุตส่าห์ให้อู๋เฉียงขับรถไปจอดถึงหน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน เพื่อให้ทุกคนไม่ต้องเดินไกล ใครจะไปคิดว่าทำคุณบูชาโทษ จะกลายเป็นผลลัพธ์แบบนี้ไปได้"

คนงานฟาร์มเพาะเลี้ยงหลายคนที่ยืนล้อมอยู่ข้างๆ ก็รีบส่งเสียงสนับสนุนเธอทันที "นั่นน่ะสิ น่าเกลียดเกินไปแล้ว ราคาที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงรับซื้อก็เท่ากับสถานีรับซื้อธัญญาหาร แถมยังไม่เรื่องมากเท่า ไม่ต้องขนไปส่งถึงคอมมูนเองด้วยซ้ำ ไอ้พวกสมควรตายพวกนี้ เพื่อให้ได้เงินเพิ่มไม่กี่หยวน ถึงกับเอาข้าวโพดที่ยังตากไม่แห้งมาขายให้ฟาร์ม จิตสำนึกโดนหมากินไปหมดแล้ว"

สีหน้าของหัวหน้าแผนกโจวบึ้งตึงลงเช่นกัน ในฐานะเจ้าหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยของคอมมูน เกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นย่อมทำให้เขาเสียหน้า เขาถามอวี๋ซือหยาว่า "ตอนนั้นมีใครรับผิดชอบเรื่องนี้บ้าง"

อวี๋ซือหยาชี้ไปที่นักบัญชีหยาง "นักบัญชีหยาง แล้วก็คนงานอีกสองสามคนที่ช่วยขนย้าย คนขับรถอู๋เฉียง และคนเลี้ยงเป็ดที่พบว่าเสบียงมีปัญหา ฉันเรียกมาครบทุกคนแล้วค่ะ รบกวนหัวหน้าแผนกโจวช่วยตรวจสอบดูทีว่าบ้านไหนกันแน่ที่ขายเสบียงยังไม่แห้งให้ฟาร์ม ฉันไม่อยากปรักปรำคนดี แต่ก็ไม่อยากปล่อยคนชั่วให้ลอยนวลเหมือนกันค่ะ"

เรื่องสืบสวนคดีแบบนี้ อย่างไรเสียก็ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ อวี๋ซือหยาจึงไม่ซักไซ้อะไรมาก อีกอย่างข้าวพวกนี้เป็นของบ้านไหนก็ไม่ได้สืบยากขนาดนั้น ในสมุดบัญชีมีรายชื่อที่รับซื้อบันทึกไว้อยู่ ทั้งหมดมีแค่สิบถึงยี่สิบครัวเรือนเท่านั้น

หัวหน้าแผนกโจวพยักหน้า "ได้ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราจัดการเถอะ"

อวี๋ซือหยาบอกให้ทุกคนในโรงงานให้ความร่วมมือกับหัวหน้าแผนกโจวอย่างเต็มที่ จากนั้นก็กลับไปที่ห้องทำงาน

หม่าตงอวิ๋นเห็นเธอโมโหไม่น้อย จึงรีบยกน้ำแก้วหนึ่งมาให้ "ผู้จัดการอวี๋ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ คนที่ชอบเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ มันมีอยู่ทุกที่แหละค่ะ อย่าไปถือสากับพวกเขาเลยค่ะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ฉันรู้ ฉันไม่ได้โมโหเรื่องนี้หรอก"

นิสัยคนเราก็เป็นแบบนี้ ทั้งคอมมูนมีคนเป็นหมื่น ย่อมไม่มีทางที่ทุกครัวเรือนจะมีมาตรฐานคุณธรรมอยู่ในระดับสูงทั้งหมด ต้องมีพวกชอบเอาเปรียบ ละโมบโลภมาก และเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง คนแบบนี้มีอยู่ทุกที่ โมโหไปก็ไม่คุ้ม

สิ่งที่เธอโมโหคือโรงงานดันมีช่องโหว่ใหญ่ขนาดนี้ ขอแค่ตอนรับซื้อข้าวพวกเขาเปิดกระสอบตรวจดูสักนิด สมาชิกคอมมูนพวกนั้นก็คงไม่กล้าทำอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้

นี่คือความบกพร่องต่อหน้าที่ของฝ่ายบริหารในโรงงาน เธอวางใจเร็วเกินไป

"หม่าตงอวิ๋น เธอไปตามพวกคนเลี้ยงเป็ดให้ทยอยเข้ามาทีละคนนะ ฉันจะคุยกับพวกเขาทีละคนเป็นการส่วนตัว" อวี๋ซือหยาคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวขึ้น

หม่าตงอวิ๋นรีบออกไป ผ่านไปสองสามนาที เสี่ยวหลี่ก็เดินเข้ามา พูดด้วยความรู้สึกผิดว่า "ผู้จัดการอวี๋ นี่เป็นเพราะผมดูแลจัดการไม่ดี..."

อวี๋ซือหยาพูดขัดเขา ชี้ไปที่ห้องเก็บเอกสารเล็กๆ ข้างห้องทำงาน ซึ่งเป็นที่เก็บเอกสารและหนังสือเป็นหลัก "หัวหน้าหลี่ คุณอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย คุณเข้าไปนั่งข้างในนั้นสักพัก ปิดประตูด้วย ฉันเรียกให้คุณออกมาเมื่อไหร่ค่อยออกมา"

เสี่ยวหลี่ไม่เข้าใจเหตุผล แต่เห็นสีหน้าของอวี๋ซือหยาไม่สู้ดีจึงไม่ได้พูดอะไร เดินเข้าไปในห้องเก็บเอกสารอย่างว่าง่าย แล้วค่อยๆ ดึงประตูปิดลง

ไม่กี่นาทีต่อมา หม่าตงอวิ๋นก็พาพวกพี่สะใภ้คนเลี้ยงเป็ดเข้ามา

อวี๋ซือหยาพูดว่า "เธอให้พวกเธอเข้ามาทีละคนนะ ฉันจะซักถามแยกเป็นรายคน"

"อ้อ ได้ค่ะ" หม่าตงอวิ๋นรีบให้พี่สาวคนเลี้ยงเป็ดคนหนึ่งอยู่ต่อ แล้วพาคนที่เหลือออกไปรอข้างนอก

ยามที่คนงานในโรงงานเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคยกับพนักงานทุกคนเท่าไรนัก เธอใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง ก็นึกแซ่ของพี่สาวคนเลี้ยงเป็ดคนนี้ขึ้นมาได้อย่างเลือนราง "พี่อู๋ พี่ลองเล่าให้ฉันฟังหน่อย ในกระบวนการให้อาหารเป็ด พี่สังเกตเห็นว่าอาหารสัตว์ก่อนหน้านี้มีปัญหาอะไรบ้างไหม เล่ามาได้เต็มที่เลยนะ ในห้องนี้มีแค่พี่กับฉัน จะไม่มีใครเอาคำพูดของพี่ไปแพร่งพรายข้างนอกแน่นอน ถ้าพี่กลัวว่าจะมีใครมาหาเรื่องกลั่นแกล้งลับหลัง พี่ก็มาหาฉันได้เลย ใครกล้าเล่นงานพี่ ฉันจะไล่มันไสหัวออกจากโรงงานไปเอง"

พี่อู๋บิดชายเสื้อตัวเองไว้ ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ก็ไม่ได้รู้สึกว่าผิดปกติอะไรมากนะคะ แค่บางครั้งเปิดกระสอบมาก็เจอธัญพืชที่ดี เมล็ดเต่งสมบูรณ์ แต่บางครั้งเปิดมาคุณภาพก็แย่ลงอย่างเห็นได้ชัด บางกระสอบยังมีเศษหินกับก้อนดินปนอยู่บ้างด้วยค่ะ"

"เยอะไหม มีพวกที่ขึ้นราหรือเปล่า" อวี๋ซือหยาซักต่อ

พี่อู๋ส่ายหน้า "ไม่เยอะเท่าไรค่ะ ส่วนที่ขึ้นรายังไม่เคยเจอนะคะ"

"ดีแล้ว ขอบคุณมากนะที่บอกเรื่องนี้กับฉัน พี่ออกไปได้แล้วล่ะ ให้คนถัดไปเข้ามา" อวี๋ซือหยาบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

พอนคนที่สองเข้ามา อวี๋ซือหยาก็ยังคงถามประเด็นเดิมเหล่านี้ต่อไป

หลังซักถามติดต่อกันไปหกคน คนที่เดินเข้ามาคราวนี้คือพนักงานรุ่นแรกที่เข้ามาทำงานตั้งแต่ตอนเพิ่งเริ่มสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยง เป็นหญิงวัยกลางคนแซ่หวัง

อวี๋ซือหยามองเธอด้วยรอยยิ้ม "พี่หวัง พี่เป็นคนเก่าคนแก่ของโรงงานเรา โรงงานของเราพัฒนามาจนถึงทุกวันนี้ได้ล้วนเป็นผลจากความทุ่มเทของทุกคน ถ้าโรงงานต้องล้มลง พวกเราทุกคนก็ต้องตกงานกันหมด"

พี่หวังตกใจจนสะดุ้ง "ผู้จัดการอวี๋ มะ...คงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกมั้งคะ"

อวี๋ซือหยามองเธอเรียบๆ "ทำไมจะไม่ล่ะคะ ถ้าอาหารสัตว์มีปัญหา เป็ดที่เลี้ยงออกมาก็อาจจะผิดปกติ ถ้าไม่รีบหยุดยั้งไว้ เป็ดอาจจะล้มตายเป็นวงกว้าง หรือลูกค้าที่กินเป็ดของเราเข้าไปอาจจะล้มป่วยเอาได้ พี่ลองคิดดูว่าถึงตอนนั้นใครจะยังซื้อเป็ดของเราอีก แล้วโรงงานนี้จะยังประคองต่อไปได้ไหม พี่หวังทำงานขยันขันแข็งเพื่อโรงงานมาโดยตลอด ฉันเชื่อใจพี่ และหวังว่าพี่จะบอกความจริงกับฉัน พวกเรามาร่วมมือกันสร้างโรงงานนี้ให้ดียิ่งขึ้นเถอะค่ะ"

เหตุผลที่เลือกพี่หวังคนนี้เป็นจุดเปิดปาก ก็เพราะอวี๋ซือหยารู้ดีว่าเธอเป็นคนซื่อสัตย์รักสงบและขี้ขลาด อีกทั้งชีวิตก่อนหน้านี้ก็ลำบากยากเข็ญมาก สามีเสียชีวิต เงินบำนาญปลอบขวัญก็ถูกพ่อแม่สามีฮุบไปเสียเกินครึ่ง ผู้หญิงตัวคนเดียวต้องเลี้ยงดูลูกถึงสี่คน แต้มแรงงานที่หาได้ก็น้อย วันเวลาผ่านไปอย่างแร้นแค้นแสนสาหัส

นี่จึงเป็นสาเหตุที่หัวหน้าแผนกโจวแนะนำเธอให้เข้ามาทำงานที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงตั้งแต่ช่วงแรกสุด ทำงานที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงมาสามปี เงินเดือนของเธอขยับขึ้นมาเป็นเดือนละ 15 หยวนแล้ว ทั้งยังมีอาหารให้ฟรีสองมื้อ ยิ่งไปกว่านั้นหากอยู่เวรช่วงเทศกาลก็มีเงินอุดหนุน สิ้นปีก็ยังมีโบนัสประจำปี รายได้ที่เข้ากระเป๋าในหนึ่งปีมีมากกว่าสองร้อยหยวน สำหรับหญิงชนบทที่อ่านหนังสือไม่ออกอย่างเธอ นี่นับว่าเป็นงานที่ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ทำไร่ทำนาอยู่ในหมู่บ้านไม่มีทางหาเงินได้มากขนาดนี้แน่นอน เธอจึงกลัวการสูญเสียงานนี้ไปยิ่งกว่าใคร

เป็นจริงดังคาด ปัญหานี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นในตอนนี้ เพียงแต่มันยังไม่เคยปะทุขึ้นมาเท่านั้น

อวี๋ซือหยาสะกดกลั้นโทสะไว้ แล้วถามอีกครั้ง "แล้วพวกพี่ไม่เคยรายงานปัญหาพวกนี้ให้เบื้องบนทราบเลยเหรอคะ"

พี่หวังถูนิ้วมือไปมา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "ฉัน...ฉันเคยบอกหัวหน้ากลุ่มแล้วค่ะ แต่หัวหน้ากลุ่มถามฉันกลับมาว่า 'ตอนบ้านเธอฟาดข้าว ตากข้าว ไม่เคยมีเศษดินเศษหินปนเข้าไปบ้างหรือไง' ฉัน...หลังจากนั้นฉันก็เลยไม่กล้าพูดถึงมันอีกเลยค่ะ"

"เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากนะพี่หวัง เรื่องนี้พี่เคยพยายามทำแล้ว ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ก็ยังดีกว่าคนที่เห็นแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดี๋ยวฉันจะบอกให้หัวหน้าหลี่แอบจ่ายเงินเดือนให้พี่เพิ่มอีกหนึ่งเดือนเป็นรางวัล เรื่องนี้พี่อย่าไปพูดให้ใครฟังล่ะ" อวี๋ซือหยาพูดอย่างอ่อนโยน

พี่หวังเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "มะ...ไม่ต้องหรอกค่ะผู้จัดการอวี๋ ฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด"

"เอาตามนี้แหละ ออกไปแล้วทำตัวให้เป็นธรรมชาติ ลืมเรื่องที่พูดในห้องทำงานฉันไปซะ" อวี๋ซือหยาโบกมือ

พี่หวังเดินออกไปด้วยความกระวนกระวายใจ โชคดีที่ปกติเธอก็มีท่าทางขี้ขลาดกลัวเรื่องกลัวราวอยู่แล้ว จึงไม่เป็นที่ผิดสังเกตหรือทำให้ใครสงสัย

อวี๋ซือหยาเรียกคนเลี้ยงเป็ดกว่ายี่สิบคนเข้ามาถามทีละคนจนครบ จนกระทั่งถึงคนสุดท้ายคือพี่หลิว ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มคนเลี้ยงเป็ด และเป็นคนที่ตอนแรกอวี๋ซือหยาเคยส่งไปเข้าอบรมที่ฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑล

พี่หลิวยังคงมีท่าทางซื่อ ๆ เหมือนแต่ก่อน "ผู้จัดการอวี๋คะ..."

อวี๋ซือหยาผายมือไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "นั่งสิ ฉันอยากสอบถามเรื่องอาหารสัตว์หน่อย พี่ก็เป็นคนเก่าแก่ของโรงงานเราแล้ว โรงงานนี้เกี่ยวพันกับปากท้องและการงานของพนักงานทุกคน ถ้าโรงงานเกิดเรื่องขึ้นมา พวกเราทุกคนก็ต้องตกงานกันหมด"

พี่หลิวรีบพยักหน้าทันที "ใช่ค่ะ ผู้จัดการอวี๋ คุณพูดถูก ฉันฟังคุณค่ะ"

"ดี งั้นพี่ลองเล่ามาหน่อยว่าก่อนหน้านี้ธัญพืชที่เอามาใช้เลี้ยงมีปัญหาอะไรบ้างไหม" อวี๋ซือหยาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

พอพูดถึงเรื่องนี้ พี่หลิวก็เหมือนมีความอัดอั้นตันใจอยู่เต็มอก "ผู้จัดการอวี๋คะ ธัญพืชพวกนี้จะว่ามีปัญหาก็พูดได้ไม่เต็มปากหรอกค่ะ เพียงแต่บางครั้งที่ส่งมาจะมีพวกเศษหินเศษดินก้อนเยอะไปหน่อย เมล็ดข้าวบางส่วนก็เต่ง บางส่วนก็ลีบ เป็ดพวกนี้บางทีมันก็เลือกกิน กินแต่เมล็ดที่สมบูรณ์ ส่วนเมล็ดลีบแห้งมันไม่ยอมแตะเลย ฉันเคยบอกหัวหน้าหลี่ไปครั้งหนึ่ง แต่เขาบอกว่าธัญพืชจะมีแต่ของดีได้ยังไง เลี้ยงเป็ดก็ต้องใช้ของเกรดต่ำสุดอยู่แล้ว หลังจากนั้นฉันก็เลยไม่ได้พูดอีกเลยค่ะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้าช้า ๆ "พี่หลิว ข้อมูลที่พี่พูดมามีประโยชน์มากเลย แล้วยังมีเรื่องอื่นอีกไหม"

พี่หลิวส่ายหน้า

อวี๋ซือหยาจึงถามตรงขึ้นอีกนิด "แล้วเรื่องธัญพืชขึ้นราแบบนี้ ก่อนหน้านี้เคยเกิดขึ้นบ้างไหม"

พี่หลิวรีบปฏิเสธทันควัน "เรื่องนี้ไม่มีเลยค่ะ วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเหมือนกัน"

"อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้ว พี่หลิวลำบากแย่ ออกไปทำงานต่อเถอะ" อวี๋ซือหยายิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย

พี่หลิวลุกขึ้นยืน บีบมือตัวเองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ พลางพูดอย่างระมัดระวัง "งั้น ผู้จัดการอวี๋ ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า ยิ้มส่งจนเธอพ้นประตูไป จากนั้นจึงลุกขึ้นไปปิดประตูด้านหลัง แล้วหันหน้าไปมองทางห้องเก็บเอกสาร "หัวหน้าหลี่ มีความคิดเห็นว่ายังไงบ้าง"

เสี่ยวหลี่เปิดประตูออกมา ใบหน้าดำคล้ำราวกับก้นกระทะ เอ่ยอย่างโมโหโทโสว่า "ชักจะเหิมเกริมกันใหญ่แล้ว กล้ามาเล่นตุกติกอยู่ใต้จมูกแท้ ๆ"

อวี๋ซือหยาโยนสมุดบันทึกบนโต๊ะไปให้เขา "นายลองดูสิ ยี่สิบกว่าคน มีสิบกว่าคนที่บอกตรงกันว่าในธัญพืชที่เอามาเลี้ยง บางครั้งมีเศษหินกับก้อนดินปนอยู่เยอะ ถ้าคนสองคนพูดแบบนี้ก็อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่คนพูดเหมือนกันมากขนาดนี้ ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่ามีคนจงใจยัดเศษหินกับก้อนดินใส่ลงไปในกระสอบธัญพืช ของพวกนี้มีน้ำหนักมาก ยัดใส่กระสอบละชั่งสองชั่ง ถึงคนอื่นจะสังเกตเห็น ก็คงคิดแค่ว่าบ้านนั้นทำความสะอาดข้าวไม่ดีพอ คงไม่มีใครคิดไปถึงขั้นว่าจงใจทำหรอก"

ลานตากข้าวเป็นของส่วนรวม อีกทั้งทุกบ้านต่างก็มีลานหน้าบ้านไว้ตากข้าวเป็นของตัวเอง ในขั้นตอนการเก็บเกี่ยวธัญพืช จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีเศษหินหรือก้อนดินปนมาบ้าง คนเลี้ยงเป็ดเองก็มาจากชนบทกันทั้งนั้น เคยตากข้าวที่บ้านอยู่เป็นประจำ ถ้าปริมาณปนเปื้อนอยู่ในเกณฑ์ปกติ พวกเธอไม่มีทางมารายงานแบบนี้แน่

เสี่ยวหลี่ก็ตระหนักถึงจุดนี้เช่นกัน จึงโกรธจนแทบกระอักเลือด "นังพี่หลิวนี่ หน้าตาดูซื่อ ๆ แท้ ๆ ที่แท้เป็นตัวไม่ซื่อที่สุดเลยนี่หว่า"

"ตอนนี้พูดเรื่องนี้ยังเร็วเกินไป ใช่หรือไม่ใช่ พวกเราไปพิสูจน์ดูก็รู้แล้ว" อวี๋ซือหยาชอบใช้ความจริงเป็นเครื่องพิสูจน์

เธอกับเสี่ยวหลี่กลับไปที่โกดังอีกครั้ง ตรงนั้นมีสมาชิกกองกำลังพลเรือนเฝ้าอยู่สองคน ส่วนที่เหลือตามหัวหน้าแผนกโจวไปทำธุระแล้ว

อวี๋ซือหยาเอ่ยว่า "รบกวนพี่กองกำลังพลเรือนช่วยลากกระสอบธัญพืชที่ขึ้นราออกมาสักกระสอบนะคะ"

สมาชิกกองกำลังพลเรือนทั้งสองคนเดินเข้าไปลากกระสอบออกมาหนึ่งใบ

เสี่ยวหลี่กวักมือเรียกคนงานในสายการผลิตมาสองสามคน "พวกคุณเปิดกระสอบ เทเกลี่ยธัญพืชลงบนพื้น แล้วคัดเศษหินกับก้อนดินข้างในออกมาใส่ลงในเข่งไม้นี้"

พวกคนงานจึงรีบนั่งยอง ๆ ลงมือคัดแยกกันทันที

คนงานคนอื่นที่เดินผ่านไปมาต่างมองภาพนี้ด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่ากำลังจะทำอะไรกัน แต่พอเห็นเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนมีสีหน้าเคร่งเครียดก็รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว จึงเดินกลับไปบอกเรื่องนี้กับคนที่สนิทกัน

ไม่นานนัก คนส่วนใหญ่ในโรงงานก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหน้าโกดัง บางคนถึงกับจงใจหาจังหวะเดินผ่านทางนี้เพื่อดูว่าเป็นอย่างไรกันแน่

อวี๋ซือหยาทำเป็นมองไม่เห็น เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะทำให้เรื่องนี้รู้กันทั่วอยู่แล้ว ให้พวกเขารู้ล่วงหน้าก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

ผ่านไปสิบกว่านาที ด้วยแรงของคนหกเจ็ดคน เศษหิน ก้อนดิน และซังข้าวโพดในกระสอบธัญพืชใบนี้ก็ถูกคัดออกมาจนหมด วางรวมกันอยู่ในเข่งไม้ไผ่

อวี๋ซือหยาหันไปสั่งคนงาน "ไปเอาตาชั่งมาชั่งดูซิว่าสิ่งเจือปนพวกนี้หนักเท่าไหร่"

คนงานนำตาชั่งมาชั่ง พอลบน้ำหนักของเข่งไม้ไผ่ออกแล้วก็รายงานตัวเลขออกมา "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ครับ เศษหิน ก้อนดิน กับซังข้าวโพดหนัก 1.8 ชั่งครับ"

อวี๋ซือหยามองสิ่งเจือปนกองโตในเข่งไม้ไผ่แล้วส่งเสียงหึในลำคอ "กระสอบหนักหกเจ็ดสิบชั่ง มีสิ่งเจือปนเกือบสองชั่ง ส่วนใหญ่เป็นหินกับดินที่หนักหน่อย ปนด้วยซังข้าวโพดสองสามท่อน ข้าวโพดยังตากไม่แห้งดี ถ้าหักความชื้นออกไปอีก เกรงว่าจะหายไปอีกเจ็ดแปดชั่ง ช่างคิดคำนวณมาดีจริง ๆ"

หัวหน้าแผนกโจวกลับมาทันได้ยินประโยคนี้พอดี เขาขมวดคิ้วถามอวี๋ซือหยา "คิดคำนวณอะไรดีหรือ"

แม้หัวหน้าแผนกโจวจะเป็นเจ้าหน้าที่ แต่ที่บ้านก็ทำไร่ทำนา ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวเขาก็ต้องช่วยทำงาน พอมองเศษหินและก้อนดินมากมายขนาดนี้ก็รู้ทันทีว่าผิดปกติ หน้าเขียวปั๊ดขึ้นมาด้วยความโมโห "ไอ้พวกเวร กล้าหลอกต้มตุ๋นแม้กระทั่งคนกันเอง!"

"ตรวจสอบเป็นอย่างไรบ้างคะ" อวี๋ซือหยาเมินความโกรธของหัวหน้าแผนกโจวแล้วถามขึ้นอย่างใจเย็น

หัวหน้าแผนกโจวบอกว่า "ฉันให้กองกำลังพลเรือนไปเชิญตัวพวกสมาชิกคอมมูนที่เพิ่งมาขายข้าวโพดช่วงนี้มาหมดแล้ว เดี๋ยวก็คงมาถึงกัน"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยอีกว่า "นักบัญชีหยาง ไปเอาสมุดบัญชีรับซื้อที่ผ่านมาทั้งหมดมาค่ะ"

นักบัญชีหยางที่เพิ่งเสียหน้าไปหมาด ๆ รีบไปค้นสมุดบัญชีออกมาแล้วกอดวิ่งเอามายื่นให้อวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาไม่ได้รับไว้ "คุณลองตรวจดูว่าธัญพืชที่รับซื้อจากสมาชิกคอมมูนก่อนหน้านี้ มีของบ้านไหนที่น้ำหนักกระสอบหนักกว่าบ้านอื่นอย่างเห็นได้ชัด ให้วงกลมชื่อคนพวกนั้นไว้"

นักบัญชีหยางตาสว่างขึ้นมาทันที ก่อนจะตบหน้าผากตัวเองด้วยความเจ็บใจ "เป็นความสะเพร่าในการทำงานของผมเองครับ ผมจะรีบตรวจเดี๋ยวนี้"

กระสอบที่คนชนบทใช้ใส่ธัญพืชหลัก ๆ มีสองแบบ แบบหนึ่งคือกระสอบป่าน อีกแบบคือกระสอบพลาสติกสานที่เคยใส่ปุ๋ยเคมี ความจุมีจำกัด ตามหลักแล้วกระสอบแบบเดียวกัน ปริมาณในแต่ละกระสอบไม่ควรจะต่างกันมาก หากบ้านไหนขายธัญพืชแล้วแต่ละกระสอบหนักกว่าของคนอื่นเจ็ดแปดชั่ง ก็ถือว่าน่าสงสัยอย่างยิ่ง

เป็นไปตามคาด ไม่นานนักเขาก็ตรวจเจอรายชื่อหลายคน ล้วนเป็นคนที่เริ่มนำธัญพืชส่วนเกินมาขายให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของปีที่แล้ว พอนักบัญชีหยางลองรวมตัวเลขดูก็พบอีกว่า ไม่กี่บ้านนี้ขายธัญพืชได้มากที่สุด เพียงเวลาสั้น ๆ แค่หนึ่งปี แต่ละบ้านขายข้าวโพดกับข้าวสาลีให้โรงงานไปแล้วหลายพันชั่ง ถือเป็นลูกค้าเก่าแก่ของโรงงาน ปกติทุกคนจึงไม่ได้ตรวจดูอย่างเข้มงวด

นี่คือข้อเสียของสังคมที่ใช้ระบบความสัมพันธ์ คนชนบทอาศัยอยู่ที่นี่กันมารุ่นสู่รุ่น ล้วนเกี่ยวพันเป็นญาติสนิทมิตรสหาย รู้จักหน้าค่าตากันหมด โยงไปโยงมาก็หาความเป็นญาติกันได้ทั้งนั้น

อวี๋ซือหยายื่นสมุดบัญชีที่นักบัญชีหยางวงชื่อไว้ส่งให้หัวหน้าแผนกโจว แล้วยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเขาอยู่สองสามคำ หัวหน้าแผนกโจวพยักหน้า เรียกสมาชิกกองกำลังพลเรือนสองสามคนมาด้านข้าง สั่งการไปสองสามประโยค พลเรือนเหล่านั้นก็รีบวิ่งออกไปทันที

ในเวลานั้นเอง กองกำลังพลเรือนก็ทยอยคุมตัวสมาชิกคอมมูนที่เพิ่งมาขายข้าวโพดเมื่อวันก่อน ๆ มาถึง รวมทั้งหมดสิบเอ็ดคน

หัวหน้าแผนกโจวเอามือไพล่หลัง กวาดสายตามองคนเหล่านี้รอบหนึ่ง จากนั้นสั่งให้กองกำลังพลเรือนยกธัญพืชด้านในออกมา แล้วถามคนทั้งสิบเอ็ดคนว่า "พวกเธอดูกันเองซิว่า อันไหนเป็นธัญพืชที่บ้านพวกเธอเอามาขายให้ฟาร์มเพาะเลี้ยง"

คนทั้งสิบเอ็ดคนมองหน้ากันเลิกลั่ก ต่างคนต่างมองกันและกัน ไม่มีใครปริปากพูดสักคน มาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้เป็นคนโง่แค่ไหนก็รู้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นแล้ว

หัวหน้าแผนกโจวหรี่ตามองพวกเขา "อะไรกัน จะไม่ยอมขยับกันใช่ไหม ต้องให้ฉันเรียกทีละคนหรือไง เซวียหมิงฮุย นายออกมาก่อนซิ พูดมา ธัญพืชตรงนี้อันไหนเป็นของบ้านนาย"

คนที่ชื่อเซวียหมิงฮุยเป็นชายวัยสี่สิบต้นๆ เขารีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน "ไม่... หัวหน้าแผนกโจว ใน... ในนี้ไม่มีธัญพืชที่บ้านผมขายมาเลยครับ"

หัวหน้าแผนกโจวข้ามเขาไป แล้วหันไปมองคนที่เหลืออีกสิบคน "แล้วพวกเธอล่ะ ในนี้ก็ไม่มีข้าวโพดของบ้านพวกเธอเหมือนกันงั้นสิ"

คนทั้งสิบคนชะงักไป มีคนส่ายหน้า แล้วคนอื่นก็พากันส่ายหน้าตาม ทว่าขอเพียงสังเกตอย่างละเอียด ก็ยังมองออกอยู่ดีว่ามีหลายคนที่ออกอาการตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก ชัดเจนเสียจนไม่ต้องเดา

หัวหน้าแผนกโจวเลิกคิ้วหนาดกขึ้น แววตาเปี่ยมด้วยความดุดัน "ไม่ยอมพูดความจริงใช่ไหม ได้ เสิ่นชง ไปเอาตาชั่งมา ชั่งมันทีละกระสอบให้หมด ดูซิว่าจะตรงกับตัวเลขไหนในสมุดบัญชีบ้าง ถึงตอนนั้นฉันจะดูซิว่าพวกเธอจะปฏิเสธยังไง!"

พอได้ยินคำนี้ สมาชิกคอมมูนหลายคนก็หน้าถอดสีทันที พวกเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ ทุกครั้งที่ขนถ่ายของลงมาชั่งน้ำหนัก นักบัญชีหยางจะจดบันทึกน้ำหนักของแต่ละกระสอบไว้ แล้วค่อยคิดบัญชีทีหลัง

นึกไม่ถึงว่าแค่รายละเอียดจุดนี้กลับอาจทำให้พวกเขาถูกเปิดโปงได้

เมื่อเห็นว่าคงตบตาไม่รอดแล้ว ชายร่างผอมสูงที่ยืนอยู่ขวาสุดก็รีบก้าวออกมาข้างหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "หัวหน้าแผนกโจว ผม... ผมยอมรับ ข้าวโพดสิบสี่กระสอบในนี้เป็นของบ้านผมเอง ผมยอมรับว่าข้าวโพดบ้านผมยังตากไม่แห้งดี แล้วก็ร่อนได้ไม่ค่อยสะอาด แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ครับ หัวหน้าแผนกโจว คุณก็รู้นี่ครับว่าเมียผมสุขภาพไม่ดี แม่แก่แล้ว ที่บ้านไม่มีแรงงาน ส่วนผมก็ต้องวุ่นอยู่กับงานบนเขา ไม่มีเวลาตากข้าวโพดมากมายขนาดนั้น ผมคิดว่ายังไงส่งมาที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงก็เอาไปให้สัตว์กินอยู่ดี ก็เลยขนมาน่ะครับ"

คำพูดนี้ไปหลอกผีเถอะ คนในที่นี้ต่างรู้ดีว่าเขาพูดเหลวไหล ข้าวโพดที่ไม่ตากให้แห้งกับข้าวโพดที่ตากแห้งแล้ว กระสอบหนึ่งน้ำหนักต่างกันตั้งหลายชั่ง ไม่เห็นเขาจะกระตือรือร้นอธิบายเรื่องนี้แล้วยอมขายให้ถูกลงตรงไหนเลย

ทว่าหัวหน้าแผนกโจวไม่ได้ฉีกหน้าเขา หยิบปากกาขึ้นมาจดตัวเลขลงในสมุดเล่มหนึ่ง จากนั้นมองไปยังคนอื่น ๆ "แล้วพวกเธอล่ะ นอกจากข้าวโพดราวหนึ่งพันชั่งของบ้านเจ้าลิงผอมแล้ว ยังมีอีกห้าหกพันชั่ง นี่เป็นของใครอีก จะสารภาพกันออกมาเอง หรือจะให้ฉันไล่ตรวจทีละคน"

เมื่อเห็นว่าเรื่องแตกแล้ว ก็มีอีกสี่คนก้าวออกมายอมรับว่าเป็นธัญพืชของตนสี่พันกว่าชั่ง ยังเหลืออีกพันกว่าชั่งที่ไม่มีใครยอมรับ

หัวหน้าแผนกโจวถือสมุดบัญชีแล้วเอ่ยถามเยาะ ๆ "หมดแล้วเหรอ"

หกคนที่เหลือไม่มีใครปริปาก

หัวหน้าแผนกโจวไม่ได้รีบร้อน เขามองคนเหล่านี้อย่างใจเย็น สายตาแฝงแววเย็นเยียบ "ไม่ยอมสารภาพใช่ไหม รอไปเถอะ"

พอใกล้ถึงเที่ยง กองกำลังพลเรือนหลายคนที่ออกไปข้างนอกก็ทยอยกลับมา และกระซิบข้างหูหัวหน้าแผนกโจวสองสามประโยค สีหน้าของหัวหน้าแผนกโจวพลันบึ้งตึงลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

คนที่คุ้นเคยกับเขาต่างรู้ดีว่าเขาจวนเจียนจะระเบิดโทสะแล้ว ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง มีเพียงอวี๋ซือหยาที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับหน้า ท่าทางสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน

พอกองกำลังพลเรือนคนสุดท้ายกลับมา หัวหน้าแผนกโจวก็โบกมือใหญ่สั่งทันที "มัดตัวหลิวจ้วงให้กู!"

ชายที่ชื่อหลิวจ้วงตกใจสะดุ้ง "คุณ... คุณมีสิทธิ์อะไรมามัดผม หัวหน้าแผนกการทหารใช้อำนาจบาตรใหญ่ รังแกชาวบ้านตาดำ ๆ แล้ว..."

อวี๋ซือหยาได้ยินคำนี้ก็กวาดตามองหลิวจ้วงรอบหนึ่ง คนผู้นี้มีใบหน้าเหลี่ยม ท่าทางดูซื่อ ๆ จริงใจ ทว่าจากคำพูดของเขา ย่อมรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่คนซื่อตรงอะไรเลย

หลิวจ้วงมองเขาอย่างตะลึงงัน ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงเลยว่าเบื้องหลังของตนจะถูกคนเปิดโปงออกมาเช่นนี้ เขาอึกอักแก้ตัวพัลวัน "ผม... ผมก็แค่เห็นว่าพวกเขาเหน็ดเหนื่อย ทำไม่ทัน ผมเลยช่วยสงเคราะห์ก็เท่านั้น..."

"งั้นเหรอ ต้องให้เอาธัญพืชที่นายไปรับซื้อมาจากบ้านคนอื่นมาตรวจสอบเทียบดูไหม แล้วค่อยคำนวณน้ำหนักธัญพืชที่นายเอามาขายให้ฟาร์มเพาะเลี้ยง ดูซิว่าทั้งสองยอดมันจะตรงกันหรือเปล่า" อวี๋ซือหยาพูดจี้ทะลุข้อแก้ตัวของเขาในประโยคเดียว

ตอนที่เห็นรายชื่อน่าสงสัยที่นักบัญชีหยางวงเอาไว้ อวี๋ซือหยาก็รู้สึกว่าผิดปกติแล้ว ตอนนี้เสบียงอาหารขั้นพื้นฐานต่อคนในแต่ละปีตกอยู่แค่สองถึงสามร้อยชั่ง เมื่อรวมกับส่วนแบ่งจากแต้มแรงงานแล้ว ทั้งปีคนคนหนึ่งก็มีเสบียงเพียงไม่กี่ร้อยชั่ง ครอบครัวพวกเขาไม่ถึงสิบคน ซ้ำยังมีคนแก่กับเด็กที่ไม่ทำแต้มแรงงาน เสบียงอาหารทั้งปีของทั้งบ้านรวมกันยังไม่ถึงห้าพันชั่งด้วยซ้ำ แต่เขากลับขายธัญพืชให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงตั้งเจ็ดแปดพันชั่ง

แปลงที่ดินส่วนบุคคลของแต่ละบ้านมักจะไม่เกินหนึ่งหมู่ บ้านที่ได้น้อยมีแค่ไม่กี่เฟิน ที่ดินแค่นี้ไม่มีทางผลิตธัญพืชได้เจ็ดแปดพันชั่ง ยิ่งไปกว่านั้นการปลูกผักไว้กินเองก็ต้องกินพื้นที่ไปส่วนหนึ่งแล้ว จะเหลือธัญพืชส่วนเกินได้สักเท่าไรกัน

ตอนนั้นอวี๋ซือหยาก็เริ่มสงสัย จึงบอกกับหัวหน้าแผนกโจว พอสืบดูก็พบว่ามีเรื่องตุกติกจริงๆ และหลิวจ้วงคนนี้ยังมีอีกสถานะหนึ่ง เขาเป็นพี่ชายของพี่หลิว

เมื่อเห็นว่าความจริงถูกพวกอวี๋ซือหยาจับได้ไล่ทัน หลิวจ้วงก็แข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น เขาเงยหน้ามองคนทั้งห้าที่ก้าวออกมายอมรับก่อนหน้านี้ แล้วเอ่ยถามอย่างเอาเรื่อง "แล้ว... แล้วพวกเขาล่ะ ทำไมพวกเขาถึงไม่โดนจับมัด พวกคุณตั้งใจเล่นงานผมคนเดียวชัดๆ!"

หัวหน้าแผนกโจวเหลือบมองเขาอย่างเหยียดๆ "พวกเขาซื่อตรงกว่าแก ก็เลยไม่ต้องมัด แต่คนที่ทำเรื่องพรรค์นี้อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้สักคน ต้องถูกขังที่คอมมูนทั้งหมดนั่นแหละ"

"เดี๋ยวก่อนค่ะหัวหน้าแผนกโจว ให้พวกเขาเอาธัญพืชพวกนี้กลับไปด้วย ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราจะขอคืนสินค้า" อวี๋ซือหยาเรียกหัวหน้าแผนกโจวไว้ ทางคอมมูนจะจัดการคนพวกนี้อย่างไรก็เป็นเรื่องของคอมมูน ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเขาไม่มีทางยอมกลืนน้ำตาแบกรับความเสียหายนี้แน่ ข้าวโพดหลายพันชั่งคำนวณออกมาเป็นเงินเพียงไม่กี่ร้อยหยวน เงินไม่เยอะก็จริง แต่อวี๋ซือหยาก็ไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาได้ประโยชน์ไปเปล่าๆ

หัวหน้าแผนกโจวปรายตามองคนกลุ่มนี้ "สมควรแล้ว ธัญพืชขึ้นราทิ้งไว้ที่นี่ก่อน ฉันจะเอาตัวพวกเขาไปขังไว้ ทางเธอคำนวณเงินออกมา ครอบครัวพวกเขาเอาเงินมาชดใช้เมื่อไร ทางคอมมูนถึงจะปล่อยตัวเมื่อนั้น แล้วค่อยให้พวกเขามาขนธัญพืชกลับไป"

พอได้ยินเช่นนี้ ทั้งหกคนก็หน้าซีดเผือด คราวนี้ดีละ ได้ไม่คุ้มเสีย ขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสารไปอีกกำมือ ไม่เพียงแต่ไม่ได้ลาภลอย ยังต้องขาดทุนข้าวโพดอีกคนละเป็นพันชั่ง ทั้งหกคนต่างนึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด แต่ในโลกนี้ไม่มีโอสถแก้เสียใจให้พวกเขากิน

อวี๋ซือหยาฟังการจัดการของหัวหน้าแผนกโจวแล้วก็พอใจมาก คราวนี้ก็ไม่ต้องห่วงว่าคนพวกนี้จะชักดาบ เว้นเสียแต่ว่าครอบครัวจะไม่นึกเสียดายเสาหลักของบ้าน

อวี๋ซือหยากล่าวขอบคุณ "เรื่องวันนี้ต้องรบกวนหัวหน้าแผนกโจวแล้วค่ะ"

หัวหน้าแผนกโจวโบกมือ "นี่คืองานของฉันอยู่แล้ว มารดามันเถอะ ไอ้พวกสุนัขพวกนี้ไม่รู้จักทำเรื่องดีๆ คิดแผนการชั่วช้าพรรค์นี้มาเอาเปรียบฟาร์มเพาะเลี้ยงได้"

"นั่นสิคะ ตอนแรกฉันนึกว่าพวกเขาแค่จงใจไม่ตากธัญพืชให้แห้ง หวังจะเพิ่มน้ำหนักชั่งเพื่อเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะพัฒนาไปถึงขั้นไปกว้านซื้อธัญพืชมาเล่นตุกติกกินส่วนต่างข้างใน" อวี๋ซือหยาถอนหายใจแล้วพูดต่อ "สมุดบัญชีหัวหน้าแผนกโจวก็เห็นแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งทำแค่วันสองวัน ถ้าไม่มีคนคอยร่วมมือช่วยบังหน้า พวกเขาไม่มีทางตบตาทำเรื่องตุกติกมาได้นานขนาดนี้หรอกค่ะ"

สีหน้าของหัวหน้าแผนกโจวเคร่งขรึมขึ้นทันที "ผู้จัดการอวี๋ หมายความว่ายังไง มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ"

อวี๋ซือหยาหันไปสั่งหม่าตงอวิ๋น "ไปเรียกพี่หลิวหัวหน้ากลุ่มคนเลี้ยงเป็ดมาซิ"

เรื่องที่โกดังเอะอะโวยวายกันยกใหญ่ พี่หลิวคงจะได้ยินข่าวแว่วมาบ้างแล้ว ตอนเดินเข้ามาจึงไม่มีความสงบนิ่งเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป ใบหน้าของเธอซีดเผือด พอเห็นอวี๋ซือหยาก็ปล่อยโฮออกมาทันที "ผู้จัดการอวี๋ ฉันผิดไปแล้ว ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะค่ะ ตอนที่เขามาหาฉันครั้งแรก เขาบอกว่าแม่ป่วย ไม่มีเงินรักษาถึงได้คิดวิธีนี้ขึ้นมา ฉันแต่งงานออกเรือนไปแล้วบ้านสามีก็จน ช่วยอะไรไม่ได้เลย พอเขามาอ้อนวอนแบบนั้น ฉันก็ปฏิเสธไม่ลง คิดแค่ว่าจะช่วยแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ต่อไปก็คงดีขึ้น ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ..."

อวี๋ซือหยาไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย "ไม่มีเงินรักษาโรค เธอก็แจ้งเรื่องกับทางโรงงานได้ ขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าสักเดือนสองเดือนก็ได้นี่ ครั้งแรกอ้างว่ารักษาโรค แล้วครั้งที่สอง ครั้งที่สามล่ะ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ข้ออ้างเลย"

พูดไปแล้วก็เป็นเพราะความโลภและความคิดเสี่ยงดวงหวังฟลุกของพวกเขาที่อยู่เหนือสิ่งอื่นใด

พี่หลิวถูกอวี๋ซือหยาตอกกลับจนพูดไม่ออก

อวี๋ซือหยาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เก็บข้าวของแล้วไปซะ ต่อไปห้ามคนคนนี้ก้าวเข้ามาในฟาร์มเพาะเลี้ยงอีกเด็ดขาด"

พี่หลิวได้ยินว่าจะถูกไล่ออกจากงานก็ลนลานไปหมด โผเข้าไปกอดขาอวี๋ซือหยาแล้วอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา "ผู้จัดการอวี๋ ผู้จัดการอวี๋ คุณยกโทษให้ฉันครั้งนี้เถอะนะคะ ให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง ต่อไปฉันไม่กล้าอีกแล้วค่ะ"

อวี๋ซือหยาหลุบตามองหล่อน "พี่หลิว ฉันเคยให้โอกาสพี่มาหลายครั้งแล้ว แล้วพี่ก็มีทางเลือกตั้งมากมาย พี่ไม่ต้องมาอ้อนวอนฉันอีกหรอก ฟาร์มเพาะเลี้ยงไม่มีทางเก็บคนชักศึกเข้าบ้าน ทำลายโรงงาน ทำลายผลประโยชน์ของคนงานทุกคนแบบนี้ไว้แน่"

หม่าตงอวิ๋นเห็นว่าอวี๋ซือหยาเริ่มรำคาญเต็มที จึงรีบเรียกคนงานหญิงมาสองคนอย่างรู้หน้าที่ ช่วยกันดึงตัวพี่หลิวลุกขึ้น "ไปเถอะ ตอนทำเรื่องแบบนี้เธอก็น่าจะคิดถึงวันนี้ได้แล้ว ผู้จัดการอวี๋ไม่ได้ใจร้ายกับเธอเลย ไม่เพียงให้งานทำ ยังส่งเธอไปอบรมที่ฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑล เลื่อนตำแหน่งให้เป็นหัวหน้ากลุ่ม แต่เธอนอกจากจะไม่ทำตัวเป็นแบบอย่างแล้ว ยังก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก ฟาร์มเพาะเลี้ยงไม่มีทางเก็บเธอไว้อีกแล้ว"

พี่หลิวถูกลากตัวออกไปทั้งอย่างนั้น

อวี๋ซือหยายิ้มเจื่อนพลางเอ่ยขึ้น "หัวหน้าแผนกโจว คุณคงไม่ตำหนิฉันนะคะ"

หัวหน้าแผนกโจวรีบโบกมือ "จะไปตำหนิเธอเรื่องอะไรล่ะ ตัวหล่อนไม่เอาถ่านเอง ทำตัวเองขายหน้า ทำผัวขายหน้า หน้าแก่ ๆ ของฉันยังอับอายขายขี้หน้าไปด้วยเลย"

อวี๋ซือหยารีบปลอบใจเขา "หัวหน้าแผนกโจว นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ คุณเห็นว่าบ้านหล่อนลำบาก มีน้ำใจอยากช่วยถึงได้แนะนำให้เข้ามาทำงานที่โรงงานเรา ใครจะไปรู้ว่าหล่อนจะเป็นคนแบบนี้ พวกเราล้วนเป็นผู้เสียหายทั้งนั้น ผิดพลาดยังไงก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเราค่ะ"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่หัวหน้าแผนกโจวยังรู้สึกละอายใจจนไม่กล้าสู้หน้าอวี๋ซือหยาอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นคนที่เขาแนะนำมาเองที่ก่อเรื่องแบบนี้ อวี๋ซือหยาชวนให้อยู่กินข้าวที่โรงงาน เขาก็ปฏิเสธ บอกว่าจะรีบกลับไปสั่งสอนสมาชิกคอมมูนพวกนั้นให้เข็ด

อวี๋ซือหยารู้ว่าตอนนี้หัวหน้าแผนกโจวกระอักกระอ่วนใจ จึงไม่ได้รั้งไว้ต่อ และเดินไปส่งเขาออกจากฟาร์มเพาะเลี้ยงด้วยตัวเอง

อวี๋ซือหยามองพวกเขาอย่างไร้อารมณ์ "ต้องลงโทษแน่นอนอยู่แล้ว คนหนึ่งรับผิดชอบเรื่องรับซื้อ อีกคนดูแลโรงงานใหญ่ขนาดนี้ ขอแค่ใส่ใจสักนิดก็ต้องสังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว โดยเฉพาะคุณนะนักบัญชีหยาง ดูแลเสบียงอาหารผ่านมือมาตั้งเยอะ น้ำหนักคร่าว ๆ ของข้าวสารหนึ่งกระสอบจะไม่รู้เลยเหรอ กระสอบของบ้านพวกนั้นหนักกว่าบ้านคนอื่นชัดเจนขนาดนั้น คุณไม่ฉุกใจคิดสักนิดเลยหรือไง"

นักบัญชีหยางถูกอวี๋ซือหยาว่าจนเถียงไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

อวี๋ซือหยามองพวกเขาทั้งสอง "พวกคุณโดนหักเงินโบนัสปลายปีคนละหนึ่งเดือน แล้วเขียนใบสำนึกผิดมาติดไว้ข้างประตูใหญ่ ถ้าทำผิดแบบนี้อีก จะถูกลดตำแหน่งหรือไม่ก็ไล่ออก"

ทั้งสองคนไม่มีใครคัดค้าน "ครับ"

"นักบัญชีหยาง คุณกลับไปเอาบัญชีการจัดซื้อของปีก่อน ๆ มา ฉันจะตรวจสอบอีกรอบ" อวี๋ซือหยาออกคำสั่งด้วยสีหน้าเย็นชา

นักบัญชีหยางรีบตอบรับทันที

รอจนเขาออกไปแล้ว อวี๋ซือหยาก็มองเสี่ยวหลี่ "หัวหน้าหลี่ พวกคนเลี้ยงรู้อยู่เต็มอกว่าอาหารสัตว์มีปัญหา แต่กลับเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ยังดีที่ธัญพืชพวกนั้นขึ้นราไม่รุนแรงในสองสามครั้งก่อน เลยไม่เกิดความเสียหายร้ายแรง ปรับเงินโบนัสทุกคนคนละครึ่งเดือน ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ก็ไม่ต้องมาทำงานกันแล้ว"

เสี่ยวหลี่พยักหน้า "ครับ"

เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นใต้จมูกแท้ ๆ ทั้งยังยืดเยื้อมานานขนาดนี้ เขากลับไม่รู้ตัวสักนิด เสี่ยวหลี่รู้สึกว่าตัวเองทำงานล้มเหลวสิ้นดี และยอมรับการลงโทษของอวี๋ซือหยาอย่างเต็มใจ

แค่นี้ยังไม่พอ อวี๋ซือหยาผ่อนลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดต่อ "เดี๋ยวให้หม่าตงอวิ๋นรวบรวมเรื่องนี้ ประกาศแจ้งให้ทุกคนทราบ ติดไว้ที่บอร์ดประกาศ แล้วแปะบทลงโทษที่เกี่ยวข้องลงไปด้วย ทั้งหกบ้านนี้รวมถึงพี่หลิว ทั้งเจ็ดครอบครัวถูกขึ้นบัญชีดำของฟาร์มเพาะเลี้ยง ต่อไปจะไม่รับซื้อ

เสี่ยวหลี่เงยหน้าขึ้นมองอวี๋ซือหยาด้วยความประหลาดใจ บทลงโทษนี้นับว่าหนักหนาสาหัสไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อหลัง ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อฟาร์มเพาะเลี้ยงขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จำนวนการรับสมัครคนงานก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย หากพัฒนาต่อไปเช่นนี้ แรงงานหนุ่มสาวส่วนใหญ่ในคอมมูนย่อมได้เข้าไปเป็นคนงานในโรงงาน ทว่าครอบครัวของคนพวกนี้กลับต้องสูญเสียโอกาสดังกล่าวไปตลอดกาล ในขณะที่บ้านคนอื่นล้วนมีคนเข้าไปทำงานหาเงินในโรงงาน มีเพียงครอบครัวพวกเขาเท่านั้นที่ไม่มีโอกาสนั้นอีกเลย

แต่พอคิดถึงสิ่งที่คนพวกนี้ทำ เสี่ยวหลี่ก็ไม่คัดค้านอีก คนที่ทั้งเจ้าเล่ห์ โลภมาก และชอบฉวยโอกาสแบบนี้ ขืนรับเข้าฟาร์มเพาะเลี้ยงก็เป็นตัวหายนะเปล่าๆ ดีเหมือนกัน พอประกาศบทลงโทษนี้ออกไป พวกที่มีแผนการแอบแฝงจะได้ชั่งใจดูบ้าง

เสี่ยวหลี่รีบพูดขึ้น "ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ"

"หัวหน้าหลี่จะไปไหนหรือ" จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

เสี่ยวหลี่เอี้ยวตัวไปเห็นเลขาฯ หวังปรากฏตัวขึ้น จึงฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้ด้วยความกระอักกระอ่วน "เลขาฯ หวัง มาแล้วหรือครับ มาหาผมหรือหาผู้จัดการอวี๋ครับ"

เลขาฯ หวังยิ้ม "ฉันมาหาผู้จัดการอวี๋ของพวกเธอน่ะ"

"งั้นพวกคุณคุยกันเลยครับ ผู้จัดการอวี๋ ผมไปทำงานก่อนนะครับ" เสี่ยวหลี่ยิ้มให้เลขาฯ หวัง

อวี๋ซือหยาพยักหน้า จากนั้นจึงเชิญเลขาฯ หวังนั่งลง "ลมอะไรหอบเลขาฯ หวังมาถึงที่นี่ได้คะ กินข้าวหรือยังคะ"

เลขาฯ หวังพูดพลางยิ้ม "กินข้าวไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็เห็นหัวหน้าแผนกโจวพากองกำลังพลเรือนกลับมา ได้ยินว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงเกิดเรื่อง ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"

"ไม่มีปัญหาค่ะ ตรวจพบตัวคนที่เกี่ยวข้องแล้ว และลงโทษตามสมควรเรียบร้อยแล้วค่ะ" อวี๋ซือหยาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นคร่าวๆ

พอเลขาฯ หวังฟังจบก็แทบจะสบถออกมา "วิธีชั่วร้ายสกปรกแบบนี้ยังคิดกันออกมาได้ ไม่ใช่คนจริงๆ ผู้จัดการอวี๋ ทางคอมมูนต้องช่วยทำอะไรบ้างไหม"

อวี๋ซือหยาคิดแล้วพูดว่า "มีจริงๆ ค่ะ ทางคอมมูนช่วยประกาศบทลงโทษนี้ด้วยนะคะ ทางที่ดีให้เปิดเสียงตามสายสักสองวัน เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่คนอื่นค่ะ"

เลขาฯ หวังรับปากทันควัน "ตกลง กลับไปฉันจะให้เสี่ยวเสิ่นเขียนบทความ จัดการเรื่องนี้ให้ คราวหน้ารับซื้อธัญญาหารจะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก คิดว่าพอบทเรียนนี้เป็นตัวอย่าง คนข้างหลังคงไม่กล้าแล้วล่ะ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้ตอบรับ เรื่องนี้พูดยาก เพราะเมื่อมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง ย่อมมีคนยอมเสี่ยงอันตรายเสมอ จะกำจัดปัญหานี้ให้สิ้นซากได้อย่างไรกัน

แม้ว่าตอนนี้ขนาดการเลี้ยงเป็ดของอำเภอพวกเขาจะใหญ่มากแล้ว ถึงขั้นแซงหน้าฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลไปแล้วด้วยซ้ำ แต่วิธีการเลี้ยงยังหยาบมาก ล้วนให้อาหารเป็นธัญพืชกับเศษผักผลไม้นานาชนิด ระยะสั้นพอถูไถไปได้ แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ระยะยาวจะไปรอดหรือ

อีกอย่างในอนาคตขนาดการเพาะเลี้ยงจะต้องขยายใหญ่ขึ้นอีกอย่างแน่นอน เพื่อสร้างประสิทธิภาพจากขนาดการผลิต หากจะทำเช่นนั้นก็จำเป็นต้องใช้รูปแบบการเพาะเลี้ยงที่ได้มาตรฐาน การเลี้ยงแบบหยาบๆ เช่นนี้นอกจากจะทำให้เกิดความสูญเปล่าได้ง่ายแล้ว เป็ดก็อาจจะป่วยหรือติดพิษเพราะกินอาหารที่มีปัญหาเข้าไปได้

อวี๋ซือหยาเคยไปเยี่ยมชมฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลมาแล้ว ที่นั่นเขาใช้อาหารสัตว์แปรรูปกันแล้ว สัดส่วนสูตรต่างๆ เป็นวิทยาศาสตร์ สมเหตุสมผล และสมดุลกว่า เป็ดก็โตเร็วกว่าด้วย

เมื่อก่อนเป็นเพราะจน ไม่มีเงินซื้อ อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้คิดถึงปัญหานี้ ทว่าเมื่อขนาดการผลิตขยายใหญ่ขึ้น เรื่องนี้ก็น่าจะต้องถูกยกขึ้นมาพิจารณาได้แล้ว

การให้อาหารสัตว์สำเร็จรูปย่อมเป็นทิศทางของยุคสมัยอย่างแน่นอน ต่อให้พวกเขาไม่ทำ เมื่อเข้าสู่ทศวรรษถัดไป ฟาร์มเพาะเลี้ยงแห่งอื่นก็จะจัดซื้ออาหารสัตว์มาใช้อยู่ดี สู้ไปซื้ออาหารสัตว์ที่ผลิตจากโรงงานอื่นซึ่งไม่รู้ว่าใส่สารอะไรลงไป มิสู้กุมอำนาจไว้ในมือตัวเอง อย่างน้อยเธอก็ควบคุมสูตรอาหารสัตว์ได้ ไม่ใส่สารปฏิชีวนะหรือสารที่เป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ลงไป ขณะเดียวกันยังช่วยลดต้นทุนการเพาะเลี้ยงลงได้อีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นหากเปิดโรงงานอาหารสัตว์ ก็ไม่ต้องออกไปตระเวนหาคำสั่งซื้อข้างนอก ฐานการเพาะเลี้ยงขนาดใหญ่ทั่วทั้งอำเภอแห่งนี้ก็คือแหล่งคำสั่งซื้อของพวกเขา ไม่ต้องกังวลเรื่องยอดขายเลย

หากต้องการก้าวไปในขั้นตอนนี้ ย่อมต้องอาศัยการอนุมัติที่ดินจากเลขาฯ หวังอย่างแน่นอน

อวี๋ซือหยาเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ หวังที่ยังคงพูดปลอบใจเธออยู่ พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า "เลขาฯ หวังคะ ฉันมีความคิดอย่างหนึ่งค่ะ อำเภอเรามีฟาร์มเพาะเลี้ยงมากมายขนาดนี้ ต่อไปความต้องการอาหารสัตว์จะต้องเพิ่มสูงขึ้นแน่นอน ดังนั้นฉันขอเสนอให้สร้างโรงงานอาหารสัตว์ขึ้นในคอมมูนของเรา โดยเน้นรองรับความต้องการด้านการเพาะเลี้ยงของอำเภอเราและพื้นที่รอบๆ คุณคิดว่าอย่างไรคะ"