ตอนที่ 90 เจรจาขอที่ดินกับนายกเทศมนตรีเกา

วันนี้นายกเทศมนตรีเกาอารมณ์ดีและพูดคุยง่าย อวี๋ซือหยาจึงรีบคว้าโอกาสไว้ทันที "ขอให้ทางเมืองเอกช่วยสนับสนุนเสบียงอาหารให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราอีกสักห้าร้อยตันเถอะค่ะ แล้วก็เรื่องที่ดินสำหรับสร้างโรงงาน โรงงานของพวกเราแม้ว่าขนาดช่วงแรกจะไม่ใหญ่นัก แผนเบื้องต้นวางไว้ที่สองหมื่นตารางเมตร แต่ระยะยาวจะต้องขยายต่อแน่นอน ถ้าเป็นแบบนี้จึงเหมาะที่จะสร้างในเขตชานเมืองมากกว่า ฉันมองว่าทางฝั่งตะวันออกค่อนข้างเหมาะค่ะ"

เหตุผลที่อวี๋ซือหยาเล็งฝั่งตะวันออกไว้ ไม่ใช่แค่เพราะในอนาคตฝั่งตะวันออกจะเป็นศูนย์กลางการพัฒนาของเมืองเอกเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะสถานีรถไฟตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกด้วย ระยะทางจึงใกล้กว่า ในอนาคตสามารถขนส่งสินค้าด้วยรถไฟไปยังทั่วประเทศได้อย่างรวดเร็ว ทั้งประหยัดต้นทุนและประหยัดเวลา

เวลานี้ตัวเมืองยังไม่ผ่านการขยายตัว ขนาดไม่ใหญ่นัก ที่ดินยังมีอยู่อีกมาก

นายกเทศมนตรีเกาทำงานในเมืองเอกมาสิบกว่าปี ย่อมรู้สภาพของเมืองอย่างทะลุปรุโปร่ง พออวี๋ซือหยาเอ่ยขึ้นมา ในหัวเขาก็ปรากฏภาพภูมิประเทศทางทิศตะวันออกทันที ดินแถบนั้นไม่ค่อยดี มีกรวดหินเยอะ ผลผลิตธัญพืชต่ำ ประชากรจึงไม่หนาแน่นเท่าไหร่ หากฟาร์มเพาะเลี้ยงจะไปสร้างที่นั่นก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว

เรื่องการรับสมัครคนงานนั้น ความจริงในใจอวี๋ซือหยายังไม่มีแผนการแน่ชัด สาเหตุหลักคือเสื้อขนเป็ดถือเป็นของใหม่ ผลตอบรับจากตลาดยังยากที่จะบอกได้ หากขายไม่ออกขึ้นมา การรับคนงานมากเกินไปจะกลายเป็นภาระของหน่วยงาน

คิดอยู่สองสามวินาที อวี๋ซือหยาก็บอกความจริงกับนายกเทศมนตรีเกา "ขอแค่ที่ดินได้รับอนุมัติลงมาก็ลงมือก่อสร้างได้ทันทีค่ะ เพียงแต่งานช่วงแรกอาจจะยังไม่รับคนงานมากนัก แผนการเบื้องต้นคือรับคนงานก่อนสองร้อยคน จากนั้นค่อยปรับจำนวนคนงานตามยอดการเติบโต เรื่องนี้คงต้องรบกวนให้นายกเทศมนตรีเกาเข้าใจด้วยนะคะ เพราะยังไงหน่วยงานของเราก็ต้องรับผิดชอบผลกำไรขาดทุนเอง โรงงานต้องรอดให้ได้ก่อนค่ะ"

นายกเทศมนตรีเกาไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่ากำลังพิจารณาปัญหาที่เธอพูดมา คนงานสองร้อยคนสำหรับที่เล็ก ๆ อาจไม่น้อย แต่ในเมืองเอกถือว่าไม่มากจริง ๆ เรื่องนี้ทำให้นายกเทศมนตรีเกาผิดหวังอยู่บ้าง

เห็นดังนั้น อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ สิ่งที่เธอพูดล้วนเป็นความจริง เธอไม่มีทางขยายกิจการแบบไม่ลืมหูลืมตาเพียงเพื่อเอาใจผู้นำโดยไม่สนใจความอยู่รอดของโรงงานเด็ดขาด โรงงานต้องรอดและเติบโตให้ได้ก่อน ถึงจะมีโอกาสอื่น ๆ ตามมาอีกมากมาย

ถึงอย่างไรก็เป็นกิจการที่เขาให้ความสนใจ นายกเทศมนตรีเกาผิดหวังอยู่เพียงไม่กี่วินาทีก็หัวเราะออกมา "สหายตัวน้อยอย่างเธอนี่ซื่อตรงจริง ๆ มีหนึ่งก็พูดหนึ่ง"

หากเปลี่ยนเป็นผู้นำหน่วยงานอื่น มาอยู่ต่อหน้าเขาคงคุยโวโอ้อวดจนฟ้าถล่มดินทลายไปแล้ว ต่อให้ทำไม่ได้ก็ยังฝืนรับคำ

นั่นสิ โรงงานอื่นหากขาดทุนก็ยังมีเงินอุดหนุนจากคลังคอยค้ำจุน ย่อมทำตัวตามสบายได้ แต่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเธอไม่มีเงื่อนไขเช่นนั้น

อวี๋ซือหยายิ้มแห้ง ๆ อย่างเกรงใจ "เป็ดชิงเหอของพวกเราต้นทุนต่ำค่ะ ฉันต้องรับผิดชอบต่อโรงงาน และต้องรับผิดชอบต่อคนงานกว่าหกร้อยคนในโรงงานด้วย"

"หกร้อยกว่าคนเหรอ คราวก่อนพวกเธอไม่ได้บอกว่าสี่ร้อยกว่าคนหรอกหรือ" นายกเทศมนตรีเกามองเธอด้วยความสงสัย

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวอย่างอารมณ์ดี "นายกเทศมนตรีเกาความจำดีจริง ๆ ค่ะ เมื่อก่อนมีแค่สี่ร้อยกว่าคนจริง ๆ แต่ว่านี่เราเพิ่งได้ยอดคำสั่งซื้อจากการรถไฟประจำเมืองเอกมาไม่ใช่หรือคะ ก็เลยรับคนงานเพิ่มอีกสองร้อยคน ฟาร์มเพาะเลี้ยงแห่งอื่นในอำเภอก็เพิ่มคนงานไปอีกหลายสิบคนค่ะ"

"อย่างนี้เองสินะ ดูท่าโครงการของการรถไฟประจำเมืองเอกจะไม่ใช่แค่นำตำแหน่งงานมาให้สามร้อยกว่าตำแหน่งแล้ว แต่เป็นถึงหกร้อยกว่าตำแหน่งทีเดียว" นายกเทศมนตรีเการู้สึกคึกคักขึ้นมาบ้าง นี่ดีกว่าที่เขาคาดคิดไว้ล่วงหน้าเสียอีก

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วเอ่ยว่า "ยังไม่หมดแค่นั้นนะคะ เสบียงอาหารของพวกเราไม่พอ จะหวังพึ่งทางเมืองเอกอย่างเดียวก็คงไม่ได้ เลขาฯ เหมยของเราจึงเปิดประชุมร่วมกับทุกคอมมูน ให้พวกเขาเร่งการผลิต เสบียงอาหารส่วนเกินก็นำมาขายให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเพื่อเพิ่มรายได้ให้สมาชิกคอมมูน นอกจากนี้ช่วงนี้อากาศร้อน พืชผลโตเร็ว ยังให้พวกเขาปลูกพืชที่อายุการเก็บเกี่ยวสั้นสักสองรอบเพื่อขายให้ฟาร์มเพาะเลี้ยง คาดว่ารายได้เฉลี่ยของชาวบ้านในอำเภอเราปีนี้น่าจะเพิ่มขึ้นสักสิบยี่สิบเปอร์เซ็นต์ได้ค่ะ!"

"มากขนาดนั้นเชียวหรือ" นายกเทศมนตรีเกาแทบไม่เชื่อหู ต้องรู้ก่อนว่าหนึ่งอำเภอมีประชากรตั้งหลายแสนหรืออาจถึงล้านคน หากรายได้ของทุกคนเพิ่มขึ้นสิบยี่สิบเปอร์เซ็นต์ รวมกันแล้วไม่ใช่ตัวเลขน้อย ๆ เลย

อวี๋ซือหยาไม่ได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมาลอย ๆ พอเข้าสู่เดือนกรกฎาคม ข้าวโพดก็เริ่มออกไหมแล้ว ข้าวโพดรุ่นแรกที่ปลูกบางส่วนก็แทบจะเก็บเกี่ยวได้ ข้าวก็เริ่มออกดอกและแทงรวง ผลผลิตปีนี้ดีกว่าปีก่อน ๆ อย่างเห็นได้ชัด รายได้ของชาวบ้านย่อมต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน

เธอพูดอย่างถ่อมตนว่า "เลขาฯ เหมยของเราคิดหาวิธีเพื่อเพิ่มผลผลิตน่ะค่ะ ส่วนผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม พอรายงานการทำงานปลายปีออกมาก็น่าจะชัดเจน หากนายกเทศมนตรีเกาสนใจ พอข้อมูลสถิติของอำเภอเราออกมา ฉันจะคัดลอกส่งให้คุณสักสองชุด ให้คุณลองดูว่าพอจะมีประโยชน์ใช้อ้างอิงได้ไหม"

หมู่บ้านเสี่ยวถังต้องรอปีหน้าถึงจะเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มหาศาล แล้วค่อยขยายผลไปทั่วประเทศ นั่นหมายความว่าชาวบ้านยังต้องทนลำบากไปอีกสองปี หากนายกเทศมนตรีเกายอมรับประสบการณ์ของอำเภอเฉินซานและยินดีนำไปเผยแพร่ในปีหน้า ชาวบ้านก็จะได้เพิ่มผลผลิตล่วงหน้า ย่อมไม่ใช่เรื่องเสียหายแต่อย่างใด

ขอเพียงเศรษฐกิจพัฒนา ต่อไปคนที่มีกำลังซื้อเป็ดชิงเหอของพวกเธอก็จะยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน

นายกเทศมนตรีเกาเริ่มสนใจขึ้นมา "ได้ รอข้อมูลของอำเภอพวกเธอออกมาแล้วเอามาให้ฉันดูนะ"

ใช้ได้จริงหรือไม่ จะเป็นอย่างที่อวี๋ซือหยาพูดไหม ดูข้อมูลก็รู้แล้ว

"ไม่มีปัญหาค่ะ อ้อ จริงสิคะนายกเทศมนตรีเกา พอดีช่วงนี้ฉันปิดเทอม มีเวลาค่อนข้างว่าง สามารถอนุมัติที่ดินให้เร็วหน่อยได้ไหมคะ" อวี๋ซือหยาไม่ลืมเป้าหมายสำคัญที่สุดของตัวเอง

นายกเทศมนตรีเกาหัวเราะหึ ๆ "ผู้จัดการอวี๋ไฟแรงจริง ๆ นะ เลขาฯ สวี่ ไปเอาแผนที่มา"

เลขาฯ สวี่รีบไปหยิบแผนที่ของเมืองเอกออกมาทันที นายกเทศมนตรีเกาชี้ไปยังสองบริเวณนี้แล้วพูดว่า "ตรงนี้เป็นอย่างไร คนค่อนข้างเบาบาง สะดวกต่อการย้ายถิ่นฐานด้วย"

อวี๋ซือหยากวาดตามองสองรอบ ขอบเขตที่นายกเทศมนตรีเกาชี้น่าจะครอบคลุมพื้นที่ของสองหมู่บ้าน แม้ตอนนี้ที่นี่จะยังเป็นชนบท แต่อีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า บริเวณนี้จะเป็นจุดศูนย์กลางของเมืองเอก และเป็นพื้นที่สำคัญต่อการพัฒนาในอนาคต

ที่ตรงนี้ดีจริง ๆ

อวี๋ซือหยาพอใจมากจึงถามว่า "แล้วชาวบ้านในบริเวณนี้ล่ะคะ ต้องย้ายไปที่ไหน"

นายกเทศมนตรีเกากล่าวว่า "ย้ายไปแถบทะเลสาบเยี่ยนซานแล้วกัน แถวนั้นคนค่อนข้างน้อย"

มองในตอนนี้ การได้ย้ายไปอยู่ในที่ดินอุดมสมบูรณ์ย่อมเป็นเรื่องดีแน่นอน แต่ผ่านไปไม่กี่สิบปีต้องเสียใจแน่ ๆ อวี๋ซือหยาไม่ได้อยากให้ผีเสื้ออย่างตนเองไปเปลี่ยนชะตาชีวิตของชาวบ้านพวกนี้ อีกทั้งการจ้างคนในท้องถิ่นจำนวนหนึ่งยังมีข้อดีคือ ช่วยป้องกันไม่ให้พวกนักเลงหัวไม้มาก่อกวน แม้กระทั่งเวลาไปติดต่อหน่วยงานรัฐในท้องถิ่นก็จะราบรื่นขึ้น เพราะอย่างไรเสียก็ได้นำโอกาสในการทำงานและภาษีมาสู่ท้องถิ่น แถมการรับคนในท้องถิ่นยังไม่ต้องจัดหาที่พักให้ ช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายได้อีกสองส่วน

"นายกเทศมนตรีเกาคะ ไม่ต้องย้ายถิ่นฐานได้ไหมคะ คุณก็บอกเองว่าแถบนี้คนค่อนข้างน้อยอยู่แล้ว ถึงเวลาโรงงานของพวกเราค่อยรับคนงานจากทุกหลังคาเรือนตรงนี้เข้าไปทำงานสักหน่อย คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

เรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้นายกเทศมนตรีเกาไม่ก้าวก่าย "ก็เอาสิ ถ้าไม่ย้าย ทางเทศบาลเมืองก็จะไม่สั่งย้ายถิ่นฐาน เธอต้องไปคุยกับทางหมู่บ้านเอาเอง"

"ได้ค่ะ ฉันจะไปคุยเอง ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของนายกเทศมนตรีเกานะคะ" อวี๋ซือหยากล่าวอย่างดีใจ

พอกลับไป วันรุ่งขึ้นเธอก็พาฉู่ยวี่เทาไปยังบริเวณที่นายกเทศมนตรีเกาจัดสรรให้ทันที เพื่อลงพื้นที่สำรวจบริเวณนั้น

จำนวนนี้ต่ำกว่าที่อวี๋ซือหยาคาดการณ์ไว้มาก

เธอตรงไปหาเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกับหัวหน้ากองพลการผลิต เพื่อแจ้งจุดประสงค์ในการมา

พอได้ยินว่าพวกเขาได้รับหนังสืออนุมัติจากทางเมือง เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกับหัวหน้ากองพลการผลิตก็กระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง "ผู้จัดการอวี๋ อยากได้ที่ตรงไหนเลือกได้ตามสบายเลย หมู่บ้านเรามีที่ดินเหลือเฟือ"

อวี๋ซือหยาขี่จักรยานวนดูรอบหมู่บ้านไปสองรอบจนคุ้นเคยกับภูมิประเทศแล้ว และเลือกเป้าหมายไว้เรียบร้อย "ที่พวกเราหมายตาไว้คือบริเวณทีมสองกับทีมสามค่ะ หลังจากใช้ที่ดินของหมู่บ้านพวกคุณแล้ว เราจะไม่จ่ายค่าชดเชยอื่น แต่จะรับคนงานจากทุกหลังคาเรือนบ้านละสองคน หากบ้านไหนไม่มีคนงานที่มีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์รับสมัคร ก็จะจ่ายเงินอุดหนุนให้ปีละยี่สิบหยวน พวกคุณคิดว่าอย่างไรคะ"

เลขาฯ สาขาพรรคและหัวหน้ากองพลการผลิตมองเธอด้วยความยินดีปรีดา แทบไม่เชื่อสายตาว่าจะมีเรื่องดีขนาดนี้หล่นทับใส่หัว รีบพูดขึ้นทันที "ได้แน่นอนครับ ไม่มีปัญหาเลย"

อวี๋ซือหยาพูดต่อ "แต่ในสัญญาต้องระบุให้ชัดเจนนะคะ โรงงานของเราวางแผนขั้นต้นไว้สองหมื่นตารางเมตร และในอนาคตจะมีการขยายพื้นที่อีก ทางหมู่บ้านต้องจัดสรรที่ดินให้เราต่อ โดยไม่มีการจ่ายค่าตอบแทนอื่นเพิ่มเติมอีกแล้ว"

ไม่ใช่ว่าอวี๋ซือหยาหน้าเลือด แต่การทำข้อตกลงกับชาวบ้าน หากไม่เตรียมรับมือไว้ล่วงหน้า เผื่อวันหน้าเห็นโรงงานพัฒนาไปได้ดี คนพวกนี้ก็อาจเรียกร้องค่าตอบแทนเพิ่มขึ้นตามอำเภอใจ เธอต้องเผื่อทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง อีกทั้งการรับคนเข้าทำงานและเงินอุดหนุนในครั้งนี้ ก็นับว่าเป็นค่าชดเชยที่คุ้มค่ามากและสูงกว่าราคาตลาดลิบลับสำหรับชาวบ้านแล้ว ในอนาคตหากขยายขนาดโรงงานและต้องรับคนเพิ่ม ก็ย่อมให้สิทธิ์สมาชิกในหมู่บ้านนี้ก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ว่าจะคิดคำนวณอย่างไรพวกเขาก็ไม่มีทางเสียเปรียบ อนาคตหากต้องรื้อถอน ที่พักสวัสดิการของหน่วยงานและบ้านเก่าของพวกเขาก็ยังได้ส่วนแบ่งเป็นเงินเหมือนกัน

เลขาฯ สาขาพรรคและหัวหน้ากองพลการผลิตถูกความยินดีมัวเมาจนหัวหมุนไปหมดแล้ว กลัวแค่อวี๋ซือหยาจะเปลี่ยนใจ จึงรีบตอบรัวเร็ว "ไม่มีปัญหาครับ เอาตามที่คุณผู้จัดการอวี๋ว่าเลย"

ฝ่ายหนึ่งตั้งใจอยากจัดการเรื่องให้เสร็จโดยเร็ว อีกฝ่ายก็กลัวเป็ดที่ต้มสุกแล้วจะบินหนี ทั้งสองฝ่ายจึงลงรอยกันทันที เจรจาตกลงเรื่องราวจนเรียบร้อยตรงนั้น ทั้งยังไปหาเจ้าหน้าที่คอมมูนมาเป็นพยานและลงนามในสัญญากันเสร็จสรรพ

เมื่อได้สัญญามาแล้ว อวี๋ซือหยากับฉู่ยวี่เทาก็เดินทางกลับเข้าเมือง

ระหว่างทาง อวี๋ซือหยาเอ่ยขึ้น "ปิดเทอมหน้าร้อนนี้ คุณกลับไปเยี่ยมครอบครัวสักหน่อยแล้วก็มาทำงานที่เมืองเอกนะ ประสานงานกับสหายเสี่ยวหยวนและทีมก่อสร้าง ตรวจสอบคำนวณค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ให้ดี พยายามสร้างโรงงานขึ้นมาให้ได้ภายในปิดเทอมนี้"

ฉู่ยวี่เทาไม่มีข้อโต้แย้ง ในเมื่อเขารับเงินเดือนตำแหน่งนักบัญชีมาตลอด ก็ย่อมไม่มีทางได้หยุดปิดเทอมฤดูหนาวและฤดูร้อนเหมือนนักศึกษาคนอื่นอยู่แล้ว

"ได้ครับ ไม่มีปัญหา ผู้จัดการอวี๋ คุณมีข้อกำหนดอะไรสำหรับการสร้างอาคารโรงงานไหมครับ" ฉู่ยวี่เทาถามล่วงหน้า เขารู้ว่าอวี๋ซือหยาเป็นคนค่อนข้างพิถีพิถันและมีความคิดมากมาย

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ "ไม่มีค่ะ ฉันมีข้อกำหนดแค่อย่างเดียว คือสร้างเป็นบ้านชั้นเดียวหรือบ้านมุงกระเบื้องทั้งหมด นอกจากนี้ เนื่องจากคนงานส่วนใหญ่เป็นคนในหมู่บ้านนี้ ไม่จำเป็นต้องจัดหาหอพักให้ ตอนนี้หอพักก็สร้างให้เล็กหน่อย มีห้องสักไม่กี่สิบห้องก็พอ"

ตอนนี้ที่ดินไม่ต้องเสียเงิน หากเธอไม่จับจองไว้เยอะหน่อย รอจนโรงงานอื่นเล็งเห็นที่ดินผืนนี้แล้วมาชิงแย่งพื้นที่กับเธอ วันหน้าหากคิดจะขยายต่อก็คงยุ่งยากแล้ว และที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้พวกเขามีเงินทุนจำกัด การสร้างบ้านชั้นเดียวมุงกระเบื้องมีค่าใช้จ่ายน้อยกว่า ทั้งงานก่อสร้างยังคืบหน้าได้เร็วกว่าอีกด้วย

ฉู่ยวี่เทาพยักหน้ารับ พลางจดบันทึกสองข้อนี้ไว้

อวี๋ซือหยายังมีเรื่องอื่นให้ต้องกังวลอยู่ จึงกล่าวว่า "เรื่องนี้คุณคุยกับสหายเสี่ยวหยวนเถอะ รอพิมพ์เขียวออกแบบเสร็จแล้วค่อยเอามาให้ฉันดู"

ในระหว่างนี้เสี่ยวหยวนคงต้องลงพื้นที่จริงเพื่อวัดขนาดที่ดิน จากนั้นถึงจะวาดแบบได้ ต้องใช้เวลาและแรงกายไม่น้อย อวี๋ซือหยาตั้งใจจะกลับชนบทในสัปดาห์หน้า จึงไม่มีเวลามากพอมาคิดถึงเรื่องนี้

ฉู่ยวี่เทารับปากอย่างเต็มใจ "ตกลงครับ ผมเข้าใจแล้ว จริงสิครับผู้จัดการอวี๋ ผมได้ยินเพื่อนนักศึกษาสวีเจียเจียบอกว่าโรงงานของเราจะรับนักศึกษาฝึกงานช่วงปิดเทอมหน้าร้อน พวกเขาจะมาช่วยที่ไซต์งานก่อสร้างได้ไหมครับ พอดีห้องพักข้าง ๆ หอของผมเป็นเพื่อนนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์น่ะครับ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้มีข้อจำกัดเรื่องนี้อยู่แล้ว จึงยิ้มตอบ "ได้สิคะ แต่คุณพูดเตือนสติฉันพอดี บางสาขาวิชาตอนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเรายังไม่มีความจำเป็นต้องใช้เลย เช่น นิติศาสตร์ ภาษาต่างประเทศ ภาษาจีน อะไรพวกนี้ แต่ถ้าพวกเขาสมัครมาฝึกงาน เราก็คงปฏิเสธไม่ให้มาโดยอ้างว่าไม่ตรงสายไม่ได้ แบบนั้นคงไม่เหมาะ เอาอย่างนี้แล้วกัน ใครที่ยินดีทำงานใช้แรงงานก็มาได้หมด เช่น ไปเข้าไลน์การผลิต ไปช่วยที่ไซต์งานก่อสร้าง ใครที่ไม่มีตำแหน่งตรงสายก็ไปทำงานพวกนี้แทน และถ้าพวกเขาสามารถเสนอความคิดเห็นเชิงสร้างสรรค์หรือสิ่งประดิษฐ์ใหม่ ๆ ได้ ก็จะมีเงินรางวัลให้ตามเกณฑ์ของคนงานประจำในโรงงานของเราเหมือนกัน"

อวี๋ซือหยาไม่ได้หวังเพียงให้คนเหล่านี้มาทำงานใช้แรงงานเท่านั้น เธอยังหวังว่าพวกเขาจะใช้สมอง ช่วยแก้ปัญหาที่คนงานในโรงงานแก้ไขไม่ได้ และสร้างสรรค์สิ่งใหม่ขึ้นมา ทว่าเรื่องนวัตกรรมใหม่เช่นนี้ทำได้เพียงให้กำลังใจ ส่วนจะสำเร็จหรือไม่นั้นก็ไม่อาจบอกได้ล่วงหน้า

ครอบครัวของฉู่ยวี่เทาเองก็ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร เขาจึงเข้าใจเด็กที่มาจากชนบทและเยาวชนลงชนบทที่มีฐานะครอบครัวยากจนเป็นอย่างดี สำหรับคนเหล่านี้แล้ว การทนลำบากเพียงหนึ่งเดือนแลกกับเงินยี่สิบหยวน แถมยังมีข้าวกินจนอิ่มท้อง จะมีใครบ้างที่ไม่อยากทำ

"ขอบคุณครับผู้จัดการอวี๋ พวกเขาต้องเต็มใจอย่างแน่นอนครับ" ฉู่ยวี่เทากล่าวออกมาจากใจจริง เขานับถืออวี๋ซือหยาจากใจจริง เธอทุ่มเททำเพื่อคนอื่นมากมายเสมอ ทว่าไม่เคยทวงบุญคุณ ซ้ำยังไม่เคยมองว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องใหญ่โต ราวกับเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง

อวี๋ซือหยากวาดสายตามองเขา "ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย เธอจะมาขอบคุณทำไมกัน"

ฉู่ยวี่เทาหัวเราะแหะ ๆ "ผมขอบคุณแทนทุกคนไงครับ"

"ช่างเถอะ ถ้าอยากจะขอบคุณฉัน ก็ตั้งใจทำงานให้ดี นั่นแหละคือคำขอบคุณที่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว" อวี๋ซือหยาโบกมือ

เมื่อรถเมล์แล่นผ่านบ้านของเธอ ฉู่ยวี่เทาจึงเอ่ยถาม "ผู้จัดการอวี๋ ถึงป้ายแล้ว คุณไม่ลงรถหรือครับ"

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ "เธอเตือนฉันพอดี ฉันต้องไปหาสวีเจียเจียสักหน่อย ไปถามดูว่าเรื่องรับสมัครนักศึกษาฝึกงานจัดการไปถึงไหนแล้ว"

ทั้งสองคนจึงกลับไปที่มหาวิทยาลัยด้วยกัน อวี๋ซือหยาตรงไปยังสโมสรนักศึกษาและพบสวีเจียเจียกับคนอื่น ๆ

เวลานี้พวกเขากำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะรับใครบ้าง พอเห็นอวี๋ซือหยาก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอกในทันที "ประธานอวี๋ คุณมาได้จังหวะพอดีเลยค่ะ รายชื่อผู้สมัครทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว มีค่อนข้างเยอะทีเดียว คุณลองดูหน่อยสิคะว่าใช้ได้ไหม"

"อ้อ มีกี่คนล่ะ" อวี๋ซือหยาถามด้วยความสงสัย

สวีเจียเจียเองก็คิดเผื่อฟาร์มเพาะเลี้ยง เธอมาจากอำเภอเฉินซานจึงรู้ว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอมีขนาดคนงานเพียงแค่สามถึงสี่ร้อยคนเท่านั้น โรงงานขนาดเท่านี้ จะไปต้องการนักศึกษาฝึกงานตั้งร้อยกว่าคนได้อย่างไร

อวี๋ซือหยารับใบสมัครมาพลิกดูทีละแผ่น "ไม่ต้องหรอก ฉันกวาดสายตาดูข้อมูลของพวกเธอคร่าว ๆ แล้ว ในบรรดาร้อยกว่าคนนี้สมัครเป็นพนักงานขายมากที่สุดใช่ไหม คนกลุ่มนี้ให้พักไว้ก่อน ส่วนคนอื่น ๆ รับทั้งหมด"

สวีเจียเจียมองเธอด้วยความประหลาดใจพลางเอ่ยเตือน "ผู้จัดการอวี๋คะ แต่ตรงนี้ยังมีอีกตั้งแปดสิบกว่าคนเลยนะคะ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ฉันรู้ อากาศร้อนขนาดนี้แต่พวกเขากลับยอมเดินทางไกลไปออกแรงทำงานในชนบท ไม่ว่าจะเป็นเพราะอยากสร้างผลงานจริง ๆ หรือเพราะขัดสนเงินทองจริง ๆ พวกเราก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ส่วนใบสมัครพนักงานขายสี่สิบกว่าใบนี้ พวกเธอไปพูดคุยทำความเข้าใจกับพวกเขาสักหน่อย ร้านสองแห่งไม่ต้องการพนักงานขายมากขนาดนั้น ถ้าพวกเขายินดีเปลี่ยนตำแหน่ง จะไปฝึกงานที่โรงงานหรือที่ไซต์ก่อสร้างก็ได้ทั้งนั้น แต่ถ้าอยากเป็นพนักงานขายจริง ๆ ฉันสามารถช่วยติดต่อการรถไฟประจำมณฑลให้ เพื่อให้พวกเขาไปเป็นพนักงานขายบนรถไฟได้"

คนหนึ่งในสามยื่นใบสมัครมาเป็นพนักงานขาย คงคิดว่าการเป็นพนักงานขายอยู่ในเมืองเอกนั้นดูดีมีหน้ามีตาและสะอาดสะอ้าน ทว่าทั้งสองร้านรวมกันมีพนักงานขายแค่สิบคนเท่านั้น จะไปต้องการนักศึกษาฝึกงานถึงสี่สิบกว่าคนได้อย่างไร อวี๋ซือหยาย่อมไม่ตกลงอย่างแน่นอน

แต่ถ้าพวกเขาอยากฝึกฝนทักษะการขาย การไปทำงานบนรถไฟน่าจะยิ่งฝึกฝนคนได้ดีกว่า แน่นอนว่าต้องลำบากมากเช่นกัน เรื่องนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเขาเอง

สวีเจียเจียชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว "ผู้จัดการอวี๋ คุณพูดมีเหตุผลค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปแจ้งเพื่อน ๆ เหล่านี้ค่ะ"

"อืม พอยืนยันจำนวนคนแน่นอนแล้ว เธอค่อยไปหาฉู่ยวี่เทา ให้เขาเบิกค่าเดินทางขาไปให้ แล้วเธอก็นำไปจ่ายล่วงหน้าให้แก่พวกเขา" อวี๋ซือหยาคำนึงถึงว่าเพื่อนนักศึกษาบางคนลำบากจริง ๆ อาจจะไม่มีแม้แต่ค่าเดินทางด้วยซ้ำ จึงให้ฉู่ยวี่เทาออกเงินค่าเดินทางให้ก่อน

"ผู้จัดการอวี๋รอบคอบจริง ๆ ค่ะ" สวีเจียเจียกล่าวชมจากใจจริง

อวี๋ซือหยาโบกมือ "เรื่องนี้เอาตามนี้ก็แล้วกัน พวกเธอรีบจัดการให้เรียบร้อย อีกสองวันฉันก็ต้องกลับไปที่โรงงานแล้ว"

สวีเจียเจียพลันรู้สึกถึงความเร่งด่วน รีบกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะส่งยอดจำนวนคนที่แน่นอนให้นะคะ"

บ่ายวันรุ่งขึ้น สวีเจียเจียก็นำจำนวนคนมารายงานใหม่อีกครั้ง ชั่วพริบตาเดียวจำนวนคนลดลงไปยี่สิบกว่าคน ซึ่งล้วนเป็นกลุ่มที่สมัครเป็นพนักงานขาย คนเหล่านี้พอได้ยินว่าจะต้องไปเป็นพนักงานขายบนรถไฟ หลายคนก็พากันถอยหนีในทันที

เพราะสภาพแวดล้อมบนรถไฟย่ำแย่มากจริง ๆ ตอนนี้เป็นฤดูร้อน อากาศอบอ้าว บนรถไฟจึงร้อนเหมือนเตาหลอมขนาดยักษ์ ทั้งยังเบียดเสียดไปด้วยผู้คนและเต็มไปด้วยกลิ่นแปลก ๆ สารพัด การต้องเข็นรถเข็นคันเล็กเดินไปมาในนั้นไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีเอาเสียเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเดินทางระยะไกลที่ไปกลับเที่ยวหนึ่งต้องใช้เวลาถึงเจ็ดแปดวัน คนที่ฐานะทางบ้านค่อนข้างดีหลายคนจึงไม่อยากมารับความทรมานเช่นนี้เพื่อเงินแค่ยี่สิบหยวน

อวี๋ซือหยาไม่แปลกใจเลย การคัดกรองคนที่ไม่ได้จำเป็นต้องหาเงินจริง ๆ ออกไปได้ก็ถือเป็นเรื่องดี ยังเหลือนักศึกษาอีกสิบกว่าคนที่ยินดีจะไปเป็นพนักงานขายฝึกงานบนรถไฟ อวี๋ซือหยาจึงไปหาหัวหน้าฉีเพื่อคุยเรื่องนี้

งานนี้ไม่กระทบโควตาตำแหน่งงานประจำ เป็นเพียงการมาฝึกงานชั่วคราวแค่สองเดือน หัวหน้าฉีย่อมยินดีให้ความร่วมมือกับอวี๋ซือหยาอยู่แล้ว จึงตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น ซ้ำยังบอกว่าเงินค่าจ้างฝึกงานทางพวกเขาจะเป็นคนจ่ายเอง ไม่ต้องให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงต้องควักกระเป๋า

อวี๋ซือหยารู้ว่าช่วงนี้พวกเขาทำเงินได้ไม่น้อย จึงไม่เกรงใจหัวหน้าฉี กล่าวขอบคุณไปคำหนึ่ง เรื่องนี้ก็เป็นอันตกลงกันได้เรียบร้อย

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ อวี๋ซือหยาก็หยิบรายชื่อผู้ฝึกงานขึ้นมาตรวจดูสองรอบ แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่ามีคนที่คาดไม่ถึงรวมอยู่ด้วย นั่นคือหูเสวี่ยอิ๋ง รูมเมตเจ้าหญิงน้อยผู้อ่อนหวานบอบบางของเธอนั่นเอง

หล่อนจะไปด้วยทำไมกัน อวี๋ซือหยารู้สึกปวดหัวขึ้นมานิด ๆ คุณหนูคนนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่เคยตกระกำลำบาก แล้วไปฟาร์มเพาะเลี้ยงจะทำอะไรได้

เธอจึงกลับไปที่หอพักรอบหนึ่ง ซึ่งประจวบเหมาะกับตอนที่หูเสวี่ยอิ๋งกำลังเก็บข้าวของอยู่พอดี

อวี๋ซือหยาเคาะโต๊ะ "เธอจะไปฝึกงานที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอจริง ๆ เหรอ"

พอหูเสวี่ยอิ๋งเห็นเธอกลับมาก็ดีใจยกใหญ่ "ใช่แล้วล่ะ ซือหยา... ไม่สิ ฉันต้องเรียกว่าผู้จัดการอวี๋แล้วหรือเปล่านะ"

อวี๋ซือหยามองท่าทางตื่นเต้นของอีกฝ่ายแล้วก็หมดคำจะพูด "บ้านนอกของเราสภาพความเป็นอยู่แย่มากนะ หอพักต้องนอนห้องรวมหลายคน ยุงและแมลงก็เยอะมาก เธอเรียนเอกภาษาจีน โรงงานของเราไม่มีหนังสือพิมพ์ แล้วก็ไม่ต้องการคนทำงานในออฟฟิศเพิ่มด้วย เธอไปได้แค่ในโรงงานเท่านั้น ข้าวปลาอาหารก็ต้องกินข้าวหม้อใหญ่ร่วมกับคนเป็นร้อย ๆ เธอคิดดูดีแล้วหรือยัง"

หูเสวี่ยอิ๋งย่นจมูก "ซือหยา เธอไม่ต้อนรับฉันเหรอ ฉันแค่อยากไปดูที่ที่เธอเติบโตมานี่นา"

อวี๋ซือหยาขนลุกซู่ขึ้นมาทันที พูดจาฟังดูเหมือนคนเป็นแฟนกันอย่างไรอย่างนั้น ขอร้องเถอะ ความสัมพันธ์ของพวกเรามันก็แค่มิตรภาพรูมเมตแบบฉาบฉวยไม่ใช่หรือไง

"ตามใจเธอเถอะ เธออยากไปฉันก็จะไม่ห้าม แต่เธอต้องคิดให้ดี ๆ งานในโรงงานเหนื่อยยากลำบากมาก พอไปถึงที่นั่นเธอก็ต้องทำตัวเหมือนกับคนอื่น ๆ ถ้าเรื่องมากหรือทนความลำบากไม่ไหว ก็คงต้องให้เธอกลับมาก่อนเวลาเท่านั้นนะ" อวี๋ซือหยาเตือนเรื่องแย่ ๆ ไว้ล่วงหน้าก่อน

ถ้าหูเสวี่ยอิ๋งยอมฟังคำเตือน หล่อนก็คงไม่ใช่หูเสวี่ยอิ๋งแล้ว

"ซือหยา ไม่สิ ผู้จัดการอวี๋ เธอวางใจเถอะ ฉันไหวอยู่แล้ว"

ในเมื่อหล่อนยืนกรานจะไป อวี๋ซือหยาก็คร้านจะพูดต่อ หากปรับตัวไม่ได้เดี๋ยวก็ขอกลับมาเองนั่นแหละ อย่างไรเสียหูเสวี่ยอิ๋งคนนี้ นอกจากจะเหยาะแหยะและมีนิสัยตรงไปตรงมาแล้ว ก็ไม่ได้มีจิตใจคิดร้ายหรือเจ้าเล่ห์เพทุบายอะไรมากมาย

เมื่อจัดแจงเรื่องงานฝึกงานเรียบร้อยแล้ว อวี๋ซือหยาก็เดินทางกลับ

ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะกลับเดือนละครั้ง แต่หลังจากเข้าเรียน เธอก็ยุ่งอยู่กับงานนู่นนี่นั่นตลอด ช่วงที่ผ่านมาจึงได้กลับไปแค่สองครั้งเท่านั้น

ไม่ได้กลับบ้านนอกมาหลายเดือน อวี๋ซือหยาพบว่าความเปลี่ยนแปลงในชนบทนั้นมากจริง ๆ เมื่อเข้าสู่เขตคอมมูนหงอวิ๋น ตลอดทางที่เดินมา เธอเห็นบ้านใหม่หลายหลัง ล้วนเป็นบ้านก่ออิฐมุงกระเบื้องที่สร้างขึ้นใหม่ บนประตูบ้านสองหลังยังมีตัวอักษรมงคลสีแดงแปะอยู่ด้วย

นอกจากสิ่งปลูกสร้างแล้ว ที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดก็คือพืชผลทางการเกษตร ลำต้นข้าวโพดหนาและแข็งแรงกว่าปีก่อน ๆ มาก ฝักข้าวโพดที่ห้อยอยู่ด้านบนก็เต่งตึงแน่นขนัด มองปราดเดียวก็รู้ว่าปีนี้ผลผลิตจะต้องดีมากแน่นอน

พอเธอเข้าไปในโรงงาน ก็ประจวบเหมาะกับตอนที่มีรถกำลังขนถ่ายสินค้าลงมา และมีสมาชิกคอมมูนสองสามคนยืนล้อมดูอยู่ คนงานชายในโรงงานสองสามคนช่วยกันยกกระสอบข้าวโพดลงมาทีละกระสอบ จากนั้นนำไปแขวนไว้บนตาชั่ง ชายสองคนช่วยกันยกคานหาบขึ้น ส่วนนักบัญชีหยางยืนจดคำนวณตัวเลขอยู่ข้าง ๆ

ตาชั่งในยุคนี้ยังไม่ใช่ตาชั่งตั้งโต๊ะแบบในยุคหลัง แต่เป็นตาชั่งที่มีถาดชั่ง ลูกตุ้มสองลูก และคานไม้ ตาชั่งแบบนี้ถ้าชั่งของเบา ๆ ก็พอไหว แต่ถ้าหนักหลายสิบถึงเป็นร้อยจินก็ต้องใช้คนหลายคนช่วยกันยกขึ้นมาชั่ง ซึ่งไม่สะดวกเอาเสียเลย

อวี๋ซือหยายืนมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเตรียมจะเดินเลี่ยงคนงานเข้าไปข้างใน ทว่านักบัญชีหยางที่ตาไวกว่ากลับมองเห็นเธอเข้าเสียก่อน

"ผู้จัดการอวี๋ คุณกลับมาแล้วเหรอครับ" นักบัญชีหยางร้องทักอย่างดีใจ

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ใช่ค่ะ ธัญพืชพวกนี้เป็นของคนในหมู่บ้านเหรอคะ"

นักบัญชีหยางพยักหน้า "ใช่ครับ ข้าวโพดพันธุ์เบาน่ะครับ พอเก็บเกี่ยวแล้ว สมาชิกคอมมูนอยากจะขาย หัวหน้าหลี่ก็เลยให้อู๋เฉียงขับรถไปตระเวนรับซื้อมาจำนวนหนึ่ง"

"ดีจัง พวกคุณยุ่งกันอยู่ตามสบายเถอะ ฉันขอตัวเข้าไปข้างในก่อน" อวี๋ซือหยาทักทายเสร็จก็ก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปในโรงงาน

ไม่ได้กลับมาไม่กี่เดือน คนงานในโรงงานเพิ่มขึ้นถึงครึ่งหนึ่ง ตอนนี้จึงคึกคักเป็นพิเศษ เสียงเครื่องจักรส่งเสียงกระหึ่มไม่ขาดสาย

อวี๋ซือหยาไปพบเสี่ยวหลี่ก่อน

เสี่ยวหลี่เห็นเธอก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "ผู้จัดการอวี๋ ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว"

อวี๋ซือหยากวัดแกว่งมือ "นั่งสิ จะลุกขึ้นมาทำไม ฉันดูแล้วอะไร ๆ ในโรงงานก็ราบรื่นดี ลำบากคุณแล้วนะ"

เสี่ยวหลี่พูดอย่างเกรงใจว่า "ไม่ลำบากเลยครับ นี่เป็นงานของผมนี่นา"

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วเอ่ยถาม "ฉันเห็นข้างนอกกำลังรับซื้อข้าวโพดกันอยู่ ปีนี้ผลผลิตดีมากเลยเหรอ"

เสี่ยวหลี่ยิ้มตอบ "ดีครับ สมาชิกคอมมูนหลายคนปลูกข้าวโพดในแปลงที่ดินส่วนบุคคลกับบริเวณหน้าบ้านหลังบ้านกันทั้งนั้น ชุดที่ปลูกเร็วนี่เก็บเกี่ยวเสร็จแล้ว พอดีวันนี้รถของอู๋เฉียงว่าง ผมก็เลยให้เขาไปขนธัญพืชกลับมา ตอนนี้กักตุนไว้ได้สิบกว่าตันแล้วครับ"

แม้ปริมาณจะไม่มากเป็นพิเศษ แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก อวี๋ซือหยาเอ่ยชมอย่างพอใจ "ดีมาก ตุนไว้เยอะ ๆ หน่อยก็ได้"

จากนั้นอวี๋ซือหยาก็สอบถามสถานการณ์อื่น ๆ ในโรงงานอีกเล็กน้อย และเปิดดูสมุดบันทึกการทำงาน เมื่อรู้ว่าทุกอย่างในโรงงานดำเนินไปตามปกติ เธอก็เอ่ยถึงเรื่องการจัดสรรงานให้นักศึกษาฝึกงาน "อีกสองสามวันจะมีนักศึกษาฝึกงานจากมหาวิทยาลัยประจำมณฑลมาเก้าสิบกว่าคน คนที่เป็นหัวหน้าจะเอาบัญชีรายชื่อการฝึกงานมาให้คุณ คุณช่วยจัดสรรตำแหน่งฝึกงานในโรงงานตามสาขาวิชาของพวกเขาให้หน่อย ถ้ามีสาขาที่ตรงกับงานก็จัดไปประจำตำแหน่งนั้น แต่ถ้าไม่มีที่ตรงกัน ก็ส่งไปที่แผนกผลิตทั้งหมดเลย"

"เอ่อ..." เสี่ยวหลี่ลังเลเล็กน้อย "พวกเขาเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย จบออกมาก็เป็นเจ้าหน้าที่รัฐกันหมด แบบนี้จะเหมาะเหรอครับ"

ตอนนี้บารมีของนักศึกษามหาวิทยาลัยเฉิดฉายมากเหลือเกิน เสี่ยวหลี่จึงไม่ค่อยกล้าใช้งานเท่าไร

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเขา "คุณก็พูดเองว่านั่นมันเรื่องหลังจากเรียนจบแล้วได้รับการจัดสรรงาน ตอนนี้พวกเขายังเป็นแค่นักศึกษา และการฝึกงานพวกเขาก็สมัครใจกันมาเอง คนงานในโรงงานเป็นยังไง พวกเขาก็ต้องเป็นอย่างนั้น ไม่ต้องดูแลเป็นพิเศษหรอก แต่แน่นอนว่าห้ามไปรังแกพวกเขาด้วย พวกเราต้องการผูกมิตร ไม่ใช่สร้างศัตรู เรื่องนี้คุณไปจัดการให้เรียบร้อย ถ้ามีคนในโรงงานไม่ปฏิบัติตามกฎ ให้มารายงานฉันโดยตรง"

เสี่ยวหลี่รีบรับคำ "ได้ครับ มีคำพูดนี้ของคุณผมก็รู้แล้วว่าจะทำยังไง อากาศร้อนขนาดนี้ ผู้จัดการอวี๋นั่งรถไฟมาตั้งสองวัน จะกลับไปพักผ่อนก่อนไหมครับ"

อวี๋ซือหยาเหลือบดูเวลา ห้าโมงกว่าแล้ว อีกสักพักก็จะเลิกงาน ตอนนี้ถ้าจะไปตามหาผู้นำแผนกอื่น ๆ เพื่อสอบถามสถานการณ์การทำงานก็ต้องอยู่ล่วงเวลา

เธอไม่ชอบทำงานล่วงเวลา จึงเอ่ยว่า "ได้ งั้นฉันกลับก่อนล่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"

พอกลับถึงบ้าน เสิ่นหงอิงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ชายคา พอเห็นเธอกลับมาก็ดีใจ รีบวางหนังสือแล้ววิ่งเข้ามาช่วยรับกระเป๋าในมือของอวี๋ซือหยา "พี่สะใภ้ พี่กลับมาแล้ว เจี้ยนตงล่ะคะ เขาไม่ได้กลับมาพร้อมพี่เหรอ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางส่ายหน้า "เขายุ่งอยู่กับการหาเงินน่ะ บอกว่ารออีกสักพักให้อากาศร้อนจัดจนเมล็ดแตงโมขายไม่ค่อยดีแล้วค่อยกลับมา"

เสิ่นหงอิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอไม่ได้เจอน้องชายมาเป็นเดือนแล้ว และตั้งแต่เธอเข้าเรียนมัธยมปลาย สองพี่น้องก็มีเวลาเจอกันน้อยลงเรื่อย ๆ เดิมทีคิดว่าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนจะได้เจอกันทุกวัน ใครจะรู้ว่าเขาจะไม่กลับมา

อวี๋ซือหยาเห็นความผิดหวังของเธอ จึงยิ้มแล้วเสนอแนะขึ้น "หรือว่าเธอจะไปอยู่เป็นเพื่อนเขาที่เมืองเอกดูล่ะ"

"ไม่เอาหรอกค่ะ ฉันอยากอยู่บ้านเป็นเพื่อนพี่สะใภ้มากกว่า" เสิ่นหงอิงปฏิเสธทันควัน

อวี๋ซือหยานึกถึงเรื่องที่เสิ่นเจี้ยนตงต้องออกแต่เช้าตรู่กลับดึกดื่นทุกวัน คงไม่มีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเสิ่นหงอิง เธอจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เปิดกระเป๋าออกแล้วบอกว่า "เจี้ยนตงซื้อกระโปรงมาฝากเธอสองคนกับเซียงเซียงคนละตัว ลองดูสิว่าชอบไหม"

พอหาเงินได้ เสิ่นเจี้ยนตงก็ใจกว้างมาก เมื่อเห็นว่าเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว พวกเด็กสาวในเมืองต่างพากันสวมกระโปรงสวยๆ เขาก็ไม่ยอมให้พี่สะใภ้กับพี่สาวของตัวเองต้องน้อยหน้า ซื้อกระโปรงตัวละหลายสิบหยวนมาให้พวกเธอคนละสองตัว และยังไม่ลืมอวี๋เซียงเซียงด้วย อาจกล่าวได้ว่าครึ่งปีมานี้เขาเจนโลกขึ้นมาก รู้จักธรรมเนียมน้ำใจผู้คนรวดเร็วปานติดปีก

อวี๋ซือหยาหยิบกระโปรงสีขาวล้วนกับสีเหลืองอ่อนออกมา ส่งให้เสิ่นหงอิง "เธอเลือกก่อนเถอะ ตัวที่เหลือค่อยให้เซียงเซียง"

กระโปรงทั้งสองตัวแบบคล้ายกันมาก ต่างกันแค่สี เสิ่นหงอิงชอบทั้งสองตัว สุดท้ายเธอก็เลือกตัวสีเหลืองอ่อน "เซียงเซียงชอบสีขาวมากกว่า ตัวนี้เก็บไว้ให้เธอค่ะ"

อวี๋ซือหยาลูบหัวเธอ "แล้วเธอล่ะ ชอบสีขาวไหม ถ้าชอบวันหลังพี่สะใภ้จะซื้อชุดสีขาวให้เธอชุดหนึ่ง อย่ามัวแต่คิดถึงคนอื่นสิ"

เสิ่นหงอิงหน้าแดงพลางพูด "ไม่หรอกค่ะพี่สะใภ้ สีขาวหรือสีเหลืองอ่อนฉันก็ชอบทั้งนั้นค่ะ"

"เอาล่ะ ไปซื้อกับข้าวมาหรือยัง ถ้ายังไม่มีพี่จะไปเอาข้าวที่โรงอาหารกลับมา คืนนี้พวกเรากินประทังไปก่อน" อวี๋ซือหยาไม่ติดใจเรื่องนี้อีก แล้วถามถึงเรื่องอาหารเย็น แปลงที่ดินส่วนบุคคลของบ้านพวกเธอให้คนอื่นปลูกไปแล้ว ตอนนี้จึงไม่มีผัก

เสิ่นหงอิงรีบบอก "พี่สะใภ้ ย่าสามให้แตงกวา บวบ แล้วก็ถั่วฝักยาวฉันมาบ้าง มีกับข้าวค่ะ ฉันทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเรากินข้าวกันเถอะค่ะ"

สองพี่สะใภ้น้องสามีกินข้าวเสร็จก็นั่งรับลมเย็นๆ อยู่ที่ลานบ้าน อวี๋ซือหยาถามถึงเรื่องการเรียนของเสิ่นหงอิงและอวี๋เซียงเซียง ผลการเรียนของทั้งคู่อยู่ในระดับปานกลางของชั้นเรียน ซึ่งค่อนข้างน่าอึดอัด เพราะอยู่ในจุดที่อาจจะสอบติดหรือไม่ติดก็ได้ ขึ้นอยู่กับผลงานตอนทำข้อสอบจริง

พอพูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นหงอิงก็กังวลขึ้นมาเล็กน้อย เธอพูดว่า "พี่สะใภ้ ฉันกับเซียงเซียงว่าจะไปถามศาสตราจารย์เหยียนอีกรอบ พี่ว่าเหมาะไหมคะ"

อวี๋ซือหยานึกถึงว่าศาสตราจารย์เหยียนอยู่ชนบทตัวคนเดียว คนแก่สองคนก็คงเหงาอยู่เหมือนกัน จึงพูดขึ้น "ได้สิ แต่พวกเธอต้องไม่ไปรบกวนงานของเขานะ อีกอย่าง อีกประเดี๋ยวจะมีเด็กฝึกงานจากมหาวิทยาลัยประจำมณฑลกลุ่มหนึ่งมาที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง ถึงช่วงสุดสัปดาห์พวกเธอก็ไปถามพวกเขาก็ได้"

ได้ยินข่าวนี้ เสิ่นหงอิงก็ตื่นเต้นกระตือรือร้นอย่างยิ่ง "ดีเลยค่ะ เดี๋ยวฉันกับเซียงเซียงจะจดข้อที่ไม่เข้าใจเอาไว้ แล้วค่อยไปถามพวกเขา"

เสิ่นหงอิงตอบตกลงทันที

ทว่าน่าเสียดายที่สองสามวันถัดมาฟ้าฝนไม่เป็นใจ นับจากวันที่สองที่อวี๋ซือหยากลับมา ฝนก็ตกตลอดเวลา ตกๆ หยุดๆ ไม่ยอมเลิกรา ฝนนี้ตกต่อเนื่องยาวนานถึงหนึ่งสัปดาห์ ตกเสียจนอวี๋ซือหยารู้สึกหงุดหงิดใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่ฝนตกบ่อยครั้ง ถนนในหมู่บ้านจึงกลายเป็นโคลนเลนไปหมด เหยียบลงไปสองก้าวโคลนก็พอกเต็มรองเท้า ออกจากบ้านได้ก็ต้องใส่รองเท้าบูตกันฝนเท่านั้น ในเวลานี้อวี๋ซือหยาคิดถึงถนนคอนกรีตเชื่อมถึงทุกหมู่บ้านในยุคหลังเป็นพิเศษ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้คนส่วนใหญ่ยังคงอยู่กระท่อมมุงจากกันอยู่เลย แม้กระทั่งเรื่องอาหารการกิน เสื้อผ้า และที่อยู่อาศัยก็ยังแก้ปัญหาไม่ได้ ตอนนี้ย่อมไม่มีเงินเหลือพอมาทำถนนในหมู่บ้าน จึงทำได้เพียงพักเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว

ถึงฝนจะตกก็ยังต้องไปทำงาน อวี๋ซือหยาถือโอกาสช่วงเวลานี้ทำความเข้าใจสถานการณ์ในโรงงานตลอดเกือบครึ่งปีที่ผ่านมา ทั้งยังติดประกาศตำหนิพนักงานที่ฝ่าฝืนขั้นตอนการปฏิบัติงานหลายคน พร้อมทั้งหักเงินรางวัลสิ้นปีหนึ่งเดือน

ในช่วงเวลานี้ นักศึกษาฝึกงานเก้าสิบกว่าคนจากมหาวิทยาลัยประจำมณฑลก็เดินทางมาถึง อวี๋ซือหยาไม่ได้ออกหน้า ในเมื่อมาที่โรงงานแล้วพวกเขาก็คือคนงาน ให้เสี่ยวหลี่กับหม่าตงอวิ๋นเป็นคนจัดการก็พอ

จู่ๆ มีคนเพิ่มขึ้นมามากขนาดนี้ หอพักของโรงงานจึงค่อนข้างแออัด หม่าตงอวิ๋นเสนอแนะว่าอาจจัดให้พวกเขาไปพักที่จุดพักเยาวชนลงชนบทของแต่ละกองพลการผลิตได้ เพราะปีนี้แทบไม่มีเยาวชนลงชนบทมาอีกแล้ว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ทำให้มีคนไปถึงสองรุ่น อีกทั้งยังมีบางส่วนที่ได้ตำแหน่งงานกลับเข้าเมืองไปแล้ว ห้องพักในจุดพักเยาวชนลงชนบทจึงว่างอยู่หลายห้อง

แต่อวี๋ซือหยาปฏิเสธไป พวกเขาแค่มาฝึกงานสองเดือน เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นโดยไม่จำเป็น จัดให้อยู่ในโรงงานน่ะดีที่สุดแล้ว

หลังจากจัดสรรที่พักให้นักศึกษาฝึกงานเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว โรงงานก็เข้าสู่กระบวนการผลิตอย่างขะมักเขม้นและเร่งรีบ

และหลังจากพยายามมานานกว่าครึ่งปี เสื้อขนเป็ดรุ่นแรกของโรงงานก็ผลิตออกมาจนได้ โดยใช้ผ้าไนลอนเคลือบสารกันน้ำ ส่วนด้านในยัดด้วยขนเป็ดที่ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยยาและอบแห้งด้วยความร้อนสูง วัสดุชั้นในทำจากผ้าเนื้อละเอียดบางคุณภาพดีเยี่ยม

แม้ว่าแบบเสื้อจะยังดูเชยและเทอะทะไปบ้างในสายตาของคนยุคหลัง ทว่าเมื่อเทียบกับเสื้อนวมตัวหนาเตอะในยุคนี้ ก็นับว่าเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่ของยุคสมัยแล้ว ติดอยู่เพียงอย่างเดียวคือยังไม่รู้ว่าประสิทธิภาพในการรักษาความอบอุ่นจะเป็นอย่างไร เพราะตอนนี้อากาศร้อนจัดจนแค่ใส่เสื้อเชิ้ตเหงื่อก็ยังท่วมตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลองสวมเสื้อขนเป็ดเลย

แต่อวี๋ซือหยากลับมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ปัญหาเดียวที่มีในตอนนี้คือต้นทุนสูงเกินไป หากไม่นับต้นทุนเรื่องขนเป็ด เครื่องจักร และค่าแรง แค่ค่าผ้าสำหรับตัดเสื้อสองตัวก็ปาเข้าไปสิบกว่าหยวนแล้ว

ถึงอย่างนั้นก็จนปัญญา เพราะมีเพียงโรงงานทอผ้าของรัฐสองแห่งในเซี่ยงไฮ้เท่านั้นที่ผลิตผ้าชนิดนี้ได้ ฝ่ายนั้นไม่ยอมให้ต่อราคาเลยสักนิด พวกเขาจึงจำต้องยอมใช้ไปก่อน

อาศัยจังหวะที่สหายเสี่ยวหยวนยังคงคุมงานก่อสร้างโรงงาน อวี๋ซือหยาจึงให้ฉู่ยวี่เทากับช่างจ้าวเดินทางไปด้วยกันเพื่อไปสั่งซื้อผ้าที่เซี่ยงไฮ้

ตอนที่ทั้งสองออกเดินทางก็ล่วงเข้าสู่ช่วงกลางเดือนกรกฎาคมแล้ว ฝนที่ตกกระหน่ำไม่หยุดหย่อนในที่สุดก็ซาลง ทว่ากลับมีแดดแผดจ้าเข้ามาแทนที่ อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นทุกวัน ตอนกลางวันแทบจะแตะสามสิบกว่าองศาเซลเซียสขึ้นไปจนผู้คนร้อนจนเหงื่อโซมศีรษะ

เพื่อป้องกันไม่ให้คนงานเป็นลมแดด อวี๋ซือหยาจึงสั่งให้โรงอาหารต้มน้ำถั่วเขียวปริมาณมากทุกวันเพื่อช่วยคลายร้อน พร้อมกันนั้นก็ไปซื้อยารักษาโรคลมแดดจำนวนหนึ่งจากสถานีอนามัยมาสำรองเตรียมไว้

ยังนับว่าดีที่คนในยุคนี้เคยชินกับการต้องขึ้นเขาไปทำงานท่ามกลางอากาศร้อนจัด ความสามารถในการปรับตัวจึงสูงมาก เรื่องที่อวี๋ซือหยากังวลจึงไม่ได้เกิดขึ้น

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างในโรงงานดำเนินไปด้วยความราบรื่นและไม่ต้องให้เธอคอยพะวงมากนัก อวี๋ซือหยาจึงตั้งใจจะกลับไปเมืองเอกสักรอบ เพื่อดูว่าเสี่ยวหยวนวาดแบบแปลนผังโรงงานเสร็จแล้วหรือยัง

ทว่าในตอนนั้นเอง ภายในโรงงานกลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเรื่องหนึ่ง

ข้าวโพดในคลังสินค้าขึ้นรา

เนื่องจากอาหารสัตว์ที่จัดซื้อมาก่อนหน้านี้ถูกใช้จนหมด คนเลี้ยงเป็ดจึงไปลากข้าวโพดหนึ่งกระสอบออกมาจากคลังสินค้าเพื่อเปิดดู ผลปรากฏว่าด้านในขึ้นราไปทั้งหมด มีทั้งรอยดำและเหลืองปนเปกัน ทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นอับของเชื้อราโชยออกมา พอลองเปิดดูอีกกระสอบก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

เธอจึงรีบนำเรื่องนี้ไปรายงานเสี่ยวหลี่ทันที

เสี่ยวหลี่ตกใจจนสะดุ้ง รีบสั่งให้คนงานเปิดกระสอบธัญพืชทั้งหมดในคลังสินค้าออกดู จากนั้นก็พบว่ามีธัญพืชขึ้นราไปหลายสิบกระสอบ รวมๆ แล้วหนักถึงเจ็ดแปดพันชั่ง

นี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย เสี่ยวหลี่จึงรีบนำเรื่องนี้ไปรายงานให้อวี๋ซือหยาทราบทันที

ทันทีที่อวี๋ซือหยาได้รับข่าว เธอก็รุดมายังคลังสินค้าเป็นที่แรก "ขนย้ายธัญพืชทั้งหมดที่ยังไม่ขึ้นราหรือเน่าเสียออกไป แล้วตรวจสอบอีกรอบ ให้ตรวจกันข้างนอกคลังสินค้านี่แหละ ตรวจทีละกระสอบ ตรวจเสร็จแล้วก็แพ็กกลับเข้าไปให้อยู่ในสภาพเดิม ส่วนที่ขึ้นราแล้วให้วางไว้ข้างใน ไปตามนักบัญชีหยางมาพบฉัน"

พอนักบัญชีหยางมาถึงก็ถึงกับหน้าถอดสี เขามองอวี๋ซือหยาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดว่า "ผู้จัดการอวี๋ ทั้งหมดเป็นความบกพร่องในการทำงานของผมเองครับ..."

"มันเป็นความบกพร่องในการทำงานของคุณจริงๆ นั่นแหละ ความรับผิดชอบของคุณเดี๋ยวค่อยมาสะสางกันทีหลัง ไปเอาสมุดบัญชีรับซื้อข้าวโพดมาให้ฉัน" อวี๋ซือหยาเอ่ยตัดบทเสียงเย็น "หัวหน้าหลี่ ส่งคนไปแจ้งหัวหน้าแผนกโจว ให้เขาพากองกำลังพลเรือนมาที่นี่สักสองสามคน"

เรื่องนี้ทำให้เธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ในสถานการณ์ปกติ ข้าวโพดไม่ได้ถูกเก็บไว้ในคลังสินค้านานหลายเดือนหรือเป็นปีเสียหน่อย อีกทั้งคลังสินค้าก็ไม่มีน้ำซึมหรือหลังคารั่ว จะขึ้นราโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยได้อย่างไร

สาเหตุที่ข้าวโพดรุ่นนี้ขึ้นรามีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นคือยังตากไม่แห้งดี แล้วพอดีกับที่ช่วงก่อนหน้านี้มีฝนตกทุกวัน อากาศจึงชื้นและอบอ้าว ข้าวโพดจะไม่ขึ้นราได้อย่างไร

สมาชิกคอมมูนพวกนี้ถึงกับยอมเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ขายได้เงินมากขึ้น ถึงขนาดเอาข้าวโพดที่ยังตากไม่แห้งมาขายให้ฟาร์มเพาะเลี้ยง หากเธอปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ ต่อไปใครต่อใครมิต้องพากันเอาเป็นเยี่ยงอย่างหรอกหรือ