ตอนที่ 89 เส้นทางหาเงินหมื่นของเสิ่นเจี้ยนตง

หลังจากซักไซ้ไล่เลียง อวี๋ซือหยาก็เข้าใจจนได้ว่าเสิ่นเจี้ยนตงหาเงินได้หมื่นกว่าหยวนภายในเวลาสั้นๆ แค่สามเดือนได้อย่างไร

เสิ่นเจี้ยนตงอายุยังน้อย ตระเวนขายของไปตามตรอกซอกซอยทุกวันจนทำเงินได้ไม่น้อย จึงถูกสยงจื่อกับพวกวัยรุ่นว่างงานอีกสองสามคนจับตามองเข้า

จะว่าพวกสยงจื่อเป็นคนชั่วร้ายใหญ่โตก็ไม่ใช่ แค่ไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้ จึงได้แต่เที่ยวเตร็ดเตร่ไปวันๆ คอยลักเล็กขโมยน้อยหาเศษเงินมาประทังชีวิต ทำให้ชื่อเสียงของทางบ้านพลอยด่างพร้อย คนในครอบครัวไม่ชอบหน้า เพื่อนบ้านก็พากันดูถูก

ยุคนี้ประชากรย้ายถิ่นฐานยังมีไม่มาก คนที่อาศัยอยู่รอบข้างล้วนเป็นคนคุ้นเคยกัน พวกสยงจื่อไม่กล้าไปมีเรื่องด้วย ก็เลยพุ่งเป้ามาขูดรีดแกะอ้วนตัวน้อยอย่างเสิ่นเจี้ยนตงแทน

ทว่าอย่าเห็นว่าเสิ่นเจี้ยนตงอายุยังน้อย หลายปีมานี้เขากินอิ่มนอนหลับ สารอาหารครบถ้วน ทั้งยังใช้แรงทำงานอยู่เสมอ ร่างกายจึงกำยำแข็งแรง อีกทั้งไม่กลัวใคร มักจะชนซึ่งๆ หน้ากับพวกสยงจื่ออยู่บ่อยๆ

พวกสยงจื่อแม้จะอายุมากกว่า แต่ก็โตมาในเมือง ไม่เคยทำงานใช้แรงหนักๆ มีหรือจะสู้เสิ่นเจี้ยนตงได้ ดวลเดี่ยวทีไรไม่เคยชนะ วัยรุ่นน่ะนะ ย่อมบูชาคนเก่งอยู่แล้ว ตีกันไล่กวดกันทุกวัน สุดท้ายกลับกลายเป็นนับถือน้ำใจกันขึ้นมาเสียอย่างนั้น

พอรู้สาเหตุว่าทำไมพวกนั้นถึงไม่ทำการทำงาน เอาแต่ลักเล็กขโมยน้อยไปทั่ว เสิ่นเจี้ยนตงจึงออกไอเดีย ให้พวกเขามาช่วยขายเมล็ดแตงโม เพราะเขาคนเดียวขายไม่ทันจริงๆ การต้องมองตาปริบๆ ดู

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น พอได้ยินว่าจะให้ไปเป็นพ่อค้าหาบเร่ก็คงไม่ยอมแน่ เพราะยุคนี้พ่อค้าหาบเร่มีสถานะทางสังคมต่ำ แต่พวกสยงจื่อไปที่ไหนก็มีแต่คนรังเกียจอยู่แล้ว จะให้เป็นพ่อค้าหาบเร่พวกเขาก็ไม่รู้สึกว่าเสียหน้าแต่อย่างใด ยิ่งพอได้ยินว่ามีเงินเดือนให้ แต่ละคนก็กระตือรือร้นมีไฟกันเต็มที่

ตอนแรก เสิ่นเจี้ยนตงจ่ายค่าจ้างให้พวกเขาวันละหนึ่งหยวน แต่พอกิจการขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เขาก็ให้เงินเดือนเป็นเดือนละห้าสิบหยวนไปเลย

หลังจากอวี๋ซือหยาฟังจบ ก็ได้แต่ทึ่งในความเฉียบไวของเสิ่นเจี้ยนตง เขาเกิดมาเพื่อทำการค้าจริง ๆ แถมยังรู้จักใช้ประโยชน์จากทรัพยากรรอบตัวได้เก่งมาก

แต่เรื่องบางเรื่องก็ยังต้องพูดให้ชัดเจน อวี๋ซือหยาจึงเตือนเขาว่า "เธออย่าเพิ่งขยายกิจการเร็วนัก มีคนช่วยหกคนก็พอไหวแล้ว เงินที่หามาได้ก็เอาไปฝากธนาคารไว้เอง อย่าพกเงินติดตัวเยอะ มันไม่ปลอดภัย ทรัพย์สินเงินทองอย่าให้ใครเห็น แม้แต่พวกสยงจื่อก็อย่าไปบอกว่าเธอหาเงินได้เท่าไหร่กันแน่"

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ได้คัดค้าน เสิ่นเจี้ยนตงก็หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี "พี่สะใภ้ วางใจเถอะครับ ผมรู้ลิมิตตัวเอง ไม่ทำอะไรซี้ซั้วหรอก เงินก็ฝากเข้าธนาคารหมดแล้ว"

อวี๋ซือหยาเห็นการแต่งเนื้อแต่งตัวและการทำงานของเขายังเหมือนเดิมไม่ต่างจากก่อนจะรวย ยังคงรักษาความเรียบง่ายสมถะและความขยันขันแข็งเอาไว้ได้ จึงเบาใจลง "เธอรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็ดีแล้ว มีเรื่องอะไรก็อย่าลืมบอกพี่แล้วกัน หลายหัวดีกว่าหัวเดียว"

หลังจากเข้าใจสถานการณ์ของเสิ่นเจี้ยนตงแล้ว อวี๋ซือหยาก็เตือนไปสองสามประโยคโดยไม่เข้าไปก้าวก่ายมากนัก เขายังอายุน้อย มีต้นทุนชีวิตให้ลองผิดลองถูกได้เหลือเฟือ ไม่กลัวการเดินอ้อม อีกทั้งตอนนี้เขายังไม่บรรลุนิติภาวะ ขอเพียงไม่ไปก่อคดีฆ่าคนวางเพลิง ต่อให้ทำอะไรล้ำเส้นไปบ้าง อย่างมากก็แค่ถูกว่ากล่าวตักเตือนสั่งสอนก็จบแล้ว ในเมื่อเขาอยากออกไปลุย ก็ปล่อยให้เขาลุยไปเถอะ

พริบตาเดียวก็เข้าสู่เดือนมิถุนายน อากาศร้อนอบอ้าวขึ้นเรื่อย ๆ บนรถไฟขบวนเขียวร้อนไม่ต่างจากซึ้งนึ่ง แม้จะเปิดหน้าต่างไว้ แต่อุณหภูมิข้างในก็ยังสูงมาก อาหารหลายอย่างไม่สะดวกพกพา ผู้โดยสารจำนวนมากทำได้เพียงพกบิสกิตขึ้นไปกินกับน้ำร้อนประทังชีวิตไปวันสองวัน พอได้ยินว่าอาหารของเป็ดชิงเหอเก็บไว้ได้นานหลายเดือน ผู้โดยสารไม่น้อยจึงแวะเวียนมาอุดหนุน

กิจการของร้านค้าสาขาสองดีวันดีคืนจนคนทั้งหกคนเริ่มจะรับมือไม่ไหว

ช่วงเวลานี้เอง การรับสมัครคนงานของการรถไฟประจำเมืองเอกก็จัดสรรลงตัวแล้ว ครั้งนี้เปิดรับสมัครคนงานทั้งหมด 360 คน ในจำนวนนี้สองร้อยกว่าคนเป็นเยาวชนลงชนบท อีกหลายสิบคนเป็นลูกหลานพนักงานที่ยังเรียนอยู่แต่ผลการเรียนค่อนข้างแย่และหมดหวังกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่ผู้ปกครองกลัวจะพลาดโอกาสนี้ จึงให้ลูกลาออกจากโรงเรียนมาเข้าทำงานทันที อย่างน้อยก็มีชามข้าวเหล็กอยู่ในมือ มิเช่นนั้นหากภายภาคหน้าเคว้งคว้างไม่มีที่ไป แล้วต้องถูกส่งลงชนบทอีกจะทำอย่างไร

ด้วยเหตุนี้จึงยังเหลือโควตาอีกหลายสิบอัตรา พอหลายคนได้ยินข่าวก็แห่กันมาวิ่งเต้นใช้เส้นสาย ทั้งญาติฝ่ายพ่อฝ่ายแม่ ญาติโกโหติกาที่แทบไม่เกี่ยวข้องกันเลยก็พากันมาหาเขา บางคนก็มาช่วยพูดฝากฝัง ทำเอาหัวหน้าฉีปวดหัวจะตายอยู่แล้ว จะเลือกใครก็มีแต่จะผิดใจกับคนอื่นทั้งนั้น

พออวี๋ซือหยาได้ยินข่าวนี้จากปากติงซุ่น หัวสมองก็แล่นขึ้นมาทันที วันนั้นเธอก็รี่ไปหาหัวหน้าฉี

"ผู้จัดการอวี๋ ลมอะไรหอบคุณมาถึงที่นี่ได้ล่ะครับเนี่ย" หัวหน้าฉีเห็นอวี๋ซือหยาก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เพราะทั้งสองคนเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว ไม่ได้สนิทสนมกัน

อวี๋ซือหยายิ้มพลางเอ่ย "รบกวนหัวหน้าฉีแล้วค่ะ พอดีฉันได้ยินมาว่าการรถไฟของพวกคุณรอบนี้ยังมีโควตารับสมัครงานเหลืออยู่อีกไม่น้อยใช่ไหมคะ"

หัวหน้าฉีเงยหน้ามองสำรวจเธอ สายตาแฝงความระแวดระวังและหยั่งเชิง ก่อนจะตอบเลี่ยงๆ ว่า "ก็ไม่เหลือเท่าไรหรอกครับ โควตาในมือผมจะมีเยอะเท่าในมือผู้จัดการอวี๋ได้ยังไงกัน"

นี่เขากลัวเธอจะมาขอโควตาน่ะสิ!

อวี๋ซือหยารีบโบกไม้โบกมือชี้แจง "หัวหน้าฉีอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราช่วงนี้ก็กำลังเปิดรับคนอยู่เหมือนกัน ฉันเองก็ปวดหัวกับเรื่องนี้จนต้องโยนให้หัวหน้าฝ่ายผลิตข้างล่างไปจัดการแทนน่ะค่ะ"

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ได้มุ่งมาขอโควตา หัวหน้าฉีก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเอามือกุมขมับแล้วบ่นว่า "ต้องขอโทษด้วยครับผู้จัดการอวี๋ ช่วงนี้ผมโดนรบเร้าจนแทบจะเป็นบ้าจริงๆ ทุกคนทำงานด้วยกันมาตั้งหลายสิบปี อาศัยอยู่ในรั้วลานเดียวกัน ช่วยคนนี้ก็ช่วยคนนั้นไม่ได้ มีแต่จะทำให้ผิดใจกัน ผู้จัดการอวี๋คงเข้าใจความรู้สึกของผมดีใช่ไหมครับ"

อวี๋ซือหยาทำสีหน้าเข้าใจหัวอกสุดซึ้ง "จริงที่สุดค่ะ ทุกครั้งที่เปิดรับคนฉันก็กลุ้มใจจะตาย ญาติทั้งฝั่งบ้านเดิมฝั่งบ้านสามีชอบมาหาฉัน พูดแต่ว่าเป็นคนกันเอง ไม่ช่วยมันดูไม่ดี คุณคิดดูสิคะ ถ้าฉันยอมเปิดช่องให้สักคน แล้วพวกหัวหน้าฝ่าย หัวหน้าก๊กที่เป็นระดับหัวหน้างานข้างล่างล่ะคะ พวกเขาจะเล่นแง่แอบเอาคนเข้าบ้าง ฉันจะไปห้ามได้ยังไง ถ้าทุกคนต่างรับแต่ญาติของตัวเองเข้ามา โรงงานนี้มิต้องเละเทะไปหมดเหรอคะ"

หัวหน้าฉีรู้สึกเหมือนได้เจอคนรู้ใจ จึงระบายความอัดอั้นตันใจออกมาเป็นชุด "นั่นน่ะสิครับ ใครๆ ก็หาว่าพวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าแล้วจะสบาย ไม่มีใครเข้าใจความยากลำบากของพวกเราเลย ทุกคนต่างมีเหตุผลความจำเป็นของตัวเอง แต่ความสามารถของพวกเรามีจำกัด ช่วยใครก็ไม่ถูกใจไปหมด โดยเฉพาะพวกที่ไม่เอาไหน พอรับเข้ามาก็ทำงานเหยาะแหยะ ขี้เกียจสันหลังยาว คนอื่นเขาก็มีข้อครหาอีก พอมีโควตารับสมัครคนทีไร ผมเป็นต้องผิดใจกับคนอื่นทุกที เผลอนิดเดียวอาจถูกคนร้องเรียนส่งเรื่องขึ้นไปข้างบนด้วยซ้ำ"

เมื่อปูทางมาได้ที่แล้ว อวี๋ซือหยาจึงค่อยเผยจุดประสงค์ในการมา "นั่นน่ะสิคะ ฉันถึงได้เข้าใจความลำบากใจของหัวหน้าฉีเป็นพิเศษ พอได้ยินเรื่องรับสมัครงาน ฉันก็เลยตั้งใจมาหาหัวหน้าฉีเพื่อจะช่วยออกไอเดียให้ ลองฟังดูหน่อยไหมคะว่าพอใช้ได้หรือเปล่า"

หัวหน้าฉีมองอวี๋ซือหยาด้วยความสนใจ "โอ้ ผู้จัดการอวี๋มีไอเดียดีๆ อะไรหรือครับ ลองว่ามาสิ"

อวี๋ซือหยายิ้มแป้นแล้วพูดว่า "ฉันเสนอให้เอาโควตาที่เหลือหลายสิบอัตรานี้ไปลงหนังสือพิมพ์ประกาศรับสมัครงานแบบเปิดเผยสู่สาธารณะค่ะ ทำแบบนี้ข้อแรก หัวหน้าฉีก็ไม่ต้องกังวลว่าจะผิดใจกับใครอีกเลย นี่คือข้อที่หนึ่งนะคะ ข้อที่สอง พอลงหนังสือพิมพ์ ใครๆ ก็จะรู้ว่าการรถไฟประจำเมืองเอกของเราสามารถสร้างตำแหน่งงานขึ้นมาได้มากขนาดนี้ ไม่เพียงแต่แก้ปัญหาเรื่องการมีงานทำของลูกหลานพนักงานในหน่วยงานตัวเองเท่านั้น แต่ยังช่วยแบ่งเบาภาระของสังคม ช่วยทางเมืองแก้ปัญหาการจ้างงานของประชาชนได้อีกส่วนหนึ่งด้วย นี่ถือเป็นผลงานชิ้นโบแดงเชียวนะคะ ส่วนคนที่วิ่งเต้นมาหาคุณ ก็ให้พวกเขาไปลงแข่งอย่างเป็นธรรม ใครสอบได้ก็ถือเป็นความสามารถของเขาเอง สอบไม่ได้จะมาโทษคุณก็ไม่ได้ คนไม่มีฝีมือย่อมถูกคัดออกไปตามธรรมชาติ คุณก็ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะมีใครเข้ามานั่งทับที่กินเงินเดือนเปล่าๆ ปลี้ๆ อีกด้วยค่ะ"

หัวหน้าฉีฟังแล้วรู้สึกว่าเข้าท่ามีเหตุผล เขาลูบคางแล้วถามว่า "แล้ว... ผู้จัดการอวี๋ครับ ในหนังสือพิมพ์จะมีชื่อของผมลงไปด้วยไหม"

อวี๋ซือหยากระแอมไอทีหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าจริงจัง "แน่นอนสิคะ นี่เป็นเรื่องดีที่สร้างประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติและประชาชน หัวหน้าฉีในฐานะผู้มีบทบาทสำคัญคนหนึ่ง ย่อมต้องได้ลงหนังสือพิมพ์อยู่แล้ว ถ้าคุณไว้ใจฉัน ฉันจะช่วยติดต่อหัวหน้ากองบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลให้ ฉันกับเธอสนิทสนมกันดีอยู่ จะให้เธอมาสัมภาษณ์คุณโดยเฉพาะเลย หัวหน้าฉีคิดว่ายังไงคะ"

"แหม เรื่องนี้... แบบนี้จะไม่เป็นการรบกวนผู้จัดการอวี๋เกินไปเหรอครับ" ปากของหัวหน้าฉีบอกว่าเกรงใจจะรบกวน แต่สายตากลับจ้องมองอวี๋ซือหยาตาแทบไม่กะพริบ เห็นได้ชัดว่าเขาอยากได้ลงหนังสือพิมพ์ใจจะขาด

เรื่องนี้ไม่เกินความคาดหมายของอวี๋ซือหยาเลย แม้หัวหน้าฉีจะเป็นเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจตัวจริงของการรถไฟ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเจ้าหน้าที่ระดับธรรมดาคนหนึ่ง ทั้งชีวิตไม่เคยได้ลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลมาก่อน ตอนนี้พอได้ยินว่าจะได้ลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล มีหรือที่เขาจะปฏิเสธได้ลง ในยุคสมัยนี้ การได้ลงหนังสือพิมพ์ถือเป็นเรื่องที่มีเกียรติอย่างยิ่งยวด สามารถเอาไปคุยโม้ได้ทั้งชีวิต

หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าหัวหน้าฉีจะรับพวกไม่เอาไหนเข้ามาจนทำให้ชื่อเสียงของเป็ดชิงเหอเสียหาย เธอก็ไม่คิดจะมายุ่งเรื่องไร้สาระนี้หรอก

คำพูดนี้หัวหน้าฉีฟังแล้วรู้สึกรื่นหูยิ่งนัก จึงเอ่ยปากชมว่า "ผู้จัดการอวี๋ คุณนี่ช่างรู้ใจจริง ๆ เพื่อนอย่างคุณผมต้องคบไว้ให้ได้เลย พวกเราตกลงกันตามนี้นะครับ"

อวี๋ซือหยาตอบรับอย่างฉะฉาน "ตกลงค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปหาเพื่อนคนนั้นที่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑล เล่าเรื่องให้เธอฟัง อีกสองวันจะให้มาสัมภาษณ์คุณ หัวหน้าฉีเตรียมตัวไว้ได้เลยนะคะ"

หัวหน้าฉีกล่าวอย่างดีอกดีใจ "คุณวางใจได้เลย ผมจะต้อนรับเพื่อนของคุณเป็นอย่างดีแน่นอนครับ"

หลังจากตกลงกับหัวหน้าฉีเรียบร้อยแล้ว ในวันนั้นเองอวี๋ซือหยาก็ไปพบลู่หมิงฮุ่ยเพื่ออธิบายเรื่องราวทั้งหมด

เวลานี้ไม่ว่าที่ไหนเปิดรับสมัครคนงานย่อมเป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนตื่นเต้นฮึกเหิมทั้งนั้น หน่วยงานส่วนใหญ่ต่างก็รับคนกันเองเป็นการภายใน อีกทั้งในแต่ละปียังมีผู้สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยและโรงเรียนอาชีวะที่ถูกจัดสรรมาให้อีกส่วนหนึ่ง จึงมีตำแหน่งหลุดรอดออกมาสู่ภายนอกน้อยมาก

เมื่อลู่หมิงฮุ่ยได้ยินข่าวนี้ก็พยักหน้ารับ "ข่าวนี้พอจะทำเป็นข่าวกรอบเล็ก ๆ ได้อยู่ ไม่ใช่ว่าข่าวไม่ดีหรอกนะ แต่เนื้อหามันบางเบาเกินไป ตำแหน่งในหน้าหนังสือพิมพ์ก็คงไม่ค่อยดีเท่าไร เธอต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ได้ลงก็พอแล้ว ตำแหน่งไหนไม่สำคัญหรอก อีกอย่าง เธอดูหน่อยสิว่าจะรายงานภูมิหลังของเรื่องนี้ไปด้วยได้ไหม อย่างเช่นการรถไฟประจำเมืองเอกเพิ่มตำแหน่งงานใหม่ถึง 360 ตำแหน่ง จัดสรรให้ลูกหลานพนักงานไปส่วนหนึ่ง ที่เหลือเปิดรับสมัครบุคคลภายนอกอย่างเปิดเผย เพื่อช่วยลดภาระให้แก่สังคม!"

ลู่หมิงฮุ่ยเข้าใจเจตนาของเธอทันที "จุดสำคัญของเธอคือตำแหน่งงานที่เพิ่มขึ้นมา 360 ตำแหน่งของการรถไฟนี่เอง การรถไฟจู่ ๆ ไปเพิ่มตำแหน่งงานมากมายขนาดนั้นได้ยังไง มีความเกี่ยวข้องกับเธอใช่ไหม"

อวี๋ซือหยาเล่าความจริงให้ฟัง แล้วจึงกำชับว่า "บก. ลู่ ครั้งนี้อย่าเพิ่งปล่อยเรื่องความร่วมมือระหว่างเป็ดชิงเหอของพวกเรากับการรถไฟออกไปนะ รอให้รับคนงานครบ เริ่มงานกันแล้วเธอค่อยรายงานข่าว ถึงตอนนั้นเธอดูหน่อยสิว่าจะช่วยจัดหน้าดี ๆ ให้พวกเราได้ไหม แล้วก็ถ่ายรูปหมู่ของบรรดาพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานสักรูปด้วย"

ลู่หมิงฮุ่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "นี่ต้องดูว่าในวันนั้นมีข่าวที่สำคัญกว่านี้ไหม ถ้าไม่มีข่าวอะไรเป็นพิเศษ การเอาลงหน้าหนึ่งก็ไม่น่าจะมีปัญหา"

เมื่อได้รับคำตอบที่แน่นอน อวี๋ซือหยาก็วางใจลงได้ "ดีเลย งั้นฉันจะกลับไปปรึกษากับทางฝั่งการรถไฟ หลีกเลี่ยงพวกการประชุมและกิจกรรมต่าง ๆ ของมณฑลและเมือง จะได้พยายามคว้าพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งมาให้ได้"

เมื่อคุยตกลงกันเรียบร้อย วันรุ่งขึ้นลู่หมิงฮุ่ยก็เดินทางไปพบหัวหน้าฉี

พอถึงวันที่สาม ข่าวนี้ก็ได้ตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์ เป็นไปตามที่ลู่หมิงฮุ่ยบอกไว้จริง ๆ มันเป็นเพียงข่าวในกรอบสี่เหลี่ยมเล็กกว่าฝ่ามือ อยู่ในหน้าที่สามของเนื้อหาด้านใน ไม่สะดุดตาเอาเสียเลย ทั้งหัวข้อข่าวก็เรียบง่ายธรรมดาอย่าง "สถานีรถไฟเมืองเอกรับสมัครงานบุคคลภายนอก 88 ตำแหน่ง" เนื้อความโดยประมาณคือ ผู้สื่อข่าวรายงานว่า... เปิดรับสมัครจากสังคมทั่วไป 88 อัตรา โดยมีเงื่อนไขดังนี้...

อย่ามองว่าตำแหน่งของข่าวนี้จะไม่สะดุดตา แต่นี่กลับเป็นข่าวที่ชาวบ้านทั่วไปให้ความสนใจมากที่สุด ภายในวันนั้นมันก็แพร่สะพัดไปตามบ้านพักคนงานและหน่วยงานต่าง ๆ ราวกับติดปีก

ความคิดของคนทั่วไปคือ ลูกหลานบ้านฉัน ญาติฉัน หรือบ้านเพื่อนมีคนที่ตรงตามเงื่อนไข ต้องรีบไปสมัคร ต้องรีบไปบอกเขา อย่าได้พลาดโอกาสทองครั้งนี้ไปเชียว

สิ่งที่พวกผู้นำหน่วยงานให้ความสนใจมากกว่าก็คือ การรถไฟจู่ ๆ เพิ่มตำแหน่งงานมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร ไม่เห็นได้ยินว่าช่วงนี้มีขบวนรถไฟหรือเส้นทางใหม่เพิ่มขึ้นมาเลย ต่อให้เพิ่มเส้นทางสักหนึ่งหรือสองเส้นทาง ก็ไม่มีทางรับคนมากมายขนาดนี้ได้หรอก

ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้ทุกคนสืบสาวราวเรื่องลึกลงไป ไม่นานนักหน่วยงานที่หูตากว้างขวางบางแห่งก็รู้ว่าตำแหน่งงานสามร้อยหกสิบตำแหน่งของสำนักการรถไฟได้มาอย่างไร ไม่ต้องรอรายงานข่าว ทุกคนต่างมีความประทับใจต่อเป็ดชิงเหอลึกซึ้งยิ่งขึ้น บางหน่วยงานที่เดือดร้อนเรื่องตำแหน่งงานอย่างหนักถึงขั้นคิดว่า พอจะร่วมมือกับเป็ดชิงเหอเพื่อสร้างตำแหน่งงานออกมาสักสองสามร้อยตำแหน่งได้หรือไม่ แต่น่าเสียดายที่ของซึ่งหน่วยงานพวกเขาผลิตไม่เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย หาจุดร่วมมือไม่ได้จริง ๆ จึงได้แต่ล้มเลิกไป

ผู้อำนวยการถังก็ดีใจมากเช่นกัน เพราะหลังจากเรื่องนี้แพร่ออกไป ผู้นำหน่วยงานพี่น้องจำนวนไม่น้อยต่างโทรศัพท์หาเขา พอเจอกันแต่ละคนก็น้ำเสียงเจือความอิจฉา ทำให้เขาได้หน้าไปเต็ม ๆ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเอ่ยชมหัวหน้าฉีเป็นพิเศษ

หัวหน้าฉีย่อมมีความสุขตามระเบียบ เขาถึงกับมีชื่อลงในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล แถมยังได้รับคำชมจากผู้บังคับบัญชา เรื่องนี้จัดการได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ โชคดีที่เชื่อฟังผู้จัดการอวี๋ ไม่อย่างนั้นเขายังต้องมานั่งกลุ้มใจว่าจะให้ตำแหน่งงานแก่ใคร คนที่ไม่ได้ไม่แน่อาจวิ่งโร่ไปร้องเรียนเบื้องบนว่าเขารับเงินใต้โต๊ะ ตอนนี้ดีแล้ว เขาไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกต่อไป

เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ พอถึงวันที่ยี่สิบห้ามิถุนายน ข้อมูลการรับสมัครงานของสำนักการรถไฟก็ประกาศอย่างเป็นทางการ ผู้อำนวยการถังมาเข้าร่วมด้วยตนเอง อวี๋ซือหยาก็มาพร้อมกันด้วย

บนลานกว้างด้านนอกสถานีรถไฟ พนักงานขายสามร้อยหกสิบคนในเครื่องแบบสีเทาแกมน้ำเงินเหมือนกันยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ท่วงท่าผึ่งผายดุจต้นไป๋หยางต้นน้อยที่มุ่งมั่นเติบโต เปี่ยมด้วยพลังและชีวิตชีวา

วันนี้ ไม่เพียงแต่ผู้นำหลักของสำนักการรถไฟจะมา สหายนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล สถานีโทรทัศน์ และสถานีวิทยุก็มากันพร้อมหน้า

ผู้อำนวยการถังประกาศต่อหน้าสาธารณชนเรื่องความร่วมมือระหว่างสำนักการรถไฟประจำเมืองเอกกับเป็ดชิงเหอ เพื่อให้บริการและอาหารการกินที่หลากหลายยิ่งขึ้นแก่นักเดินทางจำนวนมาก จากนั้นผู้อำนวยการถังยังกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีอีกยืดยาว

เมื่อถึงคราวของอวี๋ซือหยา เธอพูดเพียงสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค "ผู้อำนวยการถังได้กล่าวไว้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ฉันไม่มีอะไรจะเสริมอีกค่ะ ฉันมีเพียงประโยคเดียว เป็ดชิงเหอของเรามุ่งมั่นที่จะรังสรรค์เป็ดที่อร่อยที่สุดในมณฑลนี้ เพื่อให้ทุกคนเจริญอาหารตลอดการเดินทางค่ะ!"

พูดจบเธอก็ถอยไปด้านข้างท่ามกลางเสียงปรบมือ คืนตำแหน่งหลักให้ผู้อำนวยการถังผู้กำลังฮึกเหิมเปี่ยมสุข

การแถลงข่าวครั้งนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก หากจะมีอะไรที่ทำให้อวี๋ซือหยาไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง ก็คงเป็นเรื่องที่มันยาวเกินไป บรรดาผู้นำยุคนี้ชอบพูดสุนทรพจน์เสียเหลือเกิน ผู้อำนวยการพูดจบ นายสถานีก็ขึ้นมาต่อ ผู้นำอีกหลายคนต่างขึ้นมากล่าวปราศรัย ล้วนเป็นถ้อยคำใหญ่โตหรูหราทั้งนั้น

รู้สึกราวกับว่าพวกเขาหาโอกาสออกโทรทัศน์ วิทยุ หรือหนังสือพิมพ์ได้ยาก จึงอยากจะอวดกันให้เต็มที่ พยายามชิงพื้นที่ออกหน้าให้ได้มากที่สุด

ทว่าพวกเขาไม่คิดบ้างเลยว่า หน้ากระดาษหนังสือพิมพ์มีพื้นที่แค่นั้น ข่าวโทรทัศน์กับวิทยุก็มีเวลาแค่หนึ่งหรือสองนาที ย่อมต้องคัดเฉพาะเรื่องสำคัญมารายงานเท่านั้น คำพูดจำนวนมากของพวกเขาไม่มีทางได้ปรากฏในสื่อหรอก แม้แต่ชื่อก็อาจจะไม่มีด้วยซ้ำ พูดมากมายขนาดนี้มีแต่ทำให้ทุกคนต้องยืนตากแดดนานขึ้น ไม่ได้มีประโยชน์อื่นใดเลย

รอจนถึงสิบเอ็ดโมงเช้า ผู้อำนวยการถังจึงประกาศอย่างเป็นทางการ ให้พนักงานขายประจำสถานีรถไฟเมืองเอกเข้าปฏิบัติหน้าที่

เหล่าพนักงานขายต่างแยกย้ายไปประจำรถไฟขบวนที่ตนรับผิดชอบตามที่จัดสรรไว้ก่อนหน้า ทั้งหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลและสถานีวิทยุต่างส่งนักข่าวติดตามไปทำข่าวคนละหนึ่งคน เพื่อจะทำรายงานข่าวต่อเนื่องได้อีก

หลังจากอวี๋ซือหยาทักทายผู้อำนวยการถังและพวกผู้นำเรียบร้อยแล้ว ก็เดินลงมาหาลู่หมิงฮุ่ย ยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้ผืนหนึ่งพลางพูดว่า "บรรณาธิการลู่ วันนี้ลำบากคุณแล้วนะคะ"

ลู่หมิงฮุ่ยซับเหงื่อแล้วเก็บกล้องถ่ายรูป ยิ้มพลางพูดว่า "ไม่ลำบากหรอกค่ะ นี่เป็นงานของฉัน ช่วงนี้ไม่มีเรื่องแปลกใหม่อะไร นี่น่าจะนับเป็นข่าวใหญ่ได้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้คงได้ลงหน้าหนึ่ง ยินดีด้วยนะ เป็ดชิงเหอของพวกเธอจะได้ลงหนังสือพิมพ์อีกแล้ว"

อวี๋ซือหยายิ้มตอบ "นี่ต้องขอบคุณคุณด้วยค่ะ ขอบคุณนะคะบรรณาธิการลู่"

ลู่หมิงฮุ่ยโบกมือ "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ ถ้าข่าวของพวกเธอไม่มีคุณค่าทางข่าว ก็ไม่มีโอกาสได้ลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลหรอก"

"เกรงใจไปแล้วค่ะ อากาศร้อนขนาดนี้คุณเหนื่อยแย่ ยืนมาตั้งครึ่งค่อนวันคงหิวแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยปากชวนลู่หมิงฮุ่ย ถึงลู่หมิงฮุ่ยจะบอกว่าเป็นหน้าที่ แต่ยังไงอีกฝ่ายก็ช่วยเธอไว้ไม่น้อย เจอกันแล้วเลี้ยงข้าวสักมื้อเพื่อสานสัมพันธ์ไว้ก็เป็นเรื่องที่สมควร

พอทั้งสองคนไปนั่งกินข้าวก็คุยกันต่อ ลู่หมิงฮุ่ยเอ่ยถึงสถานการณ์ทางใต้ขึ้นมา "ช่วงนี้เวียดนามมีความเคลื่อนไหวแปลกๆ เยอะมาก สามีคุณเป็นทหารอยู่ทางนั้นใช่ไหมคะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ใช่ค่ะ ช่วงก่อนดูเหมือนเขาจะออกไปปฏิบัติภารกิจ เงียบหายไปสองสามเดือนแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

ลู่หมิงฮุ่ยถอนหายใจ "เฮ้อ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเปิดศึกกันหรือเปล่า หวังว่าจะไม่นะ สันติภาพไม่ได้มาง่ายๆ เลย"

"นั่นสิคะ สันติภาพไม่ได้มาง่ายๆ เลยจริงๆ" อวี๋ซือหยาพลอยถอนใจตามไปด้วย แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะเธอรู้ว่าสงครามครั้งนี้จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เมื่อเผชิญหน้ากับการรุกรานจากต่างชาติ พวกเราทำได้เพียงใช้สงครามยุติสงคราม จะถอยไม่ได้ และไม่มีทางให้ถอยด้วย

"ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว พวกเราคุยเรื่องวันนี้กันดีกว่า ตอนเธอขึ้นเวทีทำไมถึงพูดแค่สองประโยคนั้นก็จบเลยล่ะ ปล่อยให้การรถไฟแย่งความโดดเด่นไปหมดเลย" ลู่หมิงฮุ่ยถามอย่างขบขัน

อวี๋ซือหยาจิบน้ำคำหนึ่งแล้วตอบว่า "นี่มันเป็นเวทีของการรถไฟเขาอยู่แล้วค่ะ ถ้าฉันพูดมากไปจะกลายเป็นการแย่งซีนเจ้าภาพเอา อีกอย่าง ฉันจะได้ลงหนังสือพิมพ์หรือเปล่าก็ไม่เห็นสำคัญ จุดสำคัญคือเป็ดชิงเหอของพวกเราต้องได้ลงต่างหาก"

ลู่หมิงฮุ่ยยิ้ม "ฉันเข้าใจความหมายของเธอแล้วละ วางใจเถอะ ฉันจะเอ่ยถึงเป็ดชิงเหอของพวกเธอให้บ่อยขึ้นแน่นอน"

อวี๋ซือหยายกถ้วยชาขึ้น "ขอดื่มชาแทนเหล้า ขอบคุณนะคะหัวหน้าบรรณาธิการลู่"

วันต่อมา ข่าวนี้ได้ขึ้นพาดหัวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลจริงๆ วิทยุและโทรทัศน์ต่างก็ทยอยออกอากาศรายงานเรื่องนี้เช่นกัน

ผ่านไปราวหนึ่งสัปดาห์ นักข่าวที่ติดตามไปทำข่าวบนขบวนรถไฟก็กลับมา และเขียนรายงานข่าวติดตามผล บรรยายถึงบรรยากาศการขายอันคึกคักของเป็ดชิงเหอบนขบวนรถไฟ ยอดขายของรถไฟเที่ยวเดียวสูงถึงเจ็ดพันกว่าหยวนเลยทีเดียว

เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้อากาศร้อนจัดในตอนนี้โดยแท้ อาหารจำนวนมากไม่สามารถเก็บรักษาไว้ได้ อย่างหมั่นโถว แป้งทอด ไข่ต้มที่เมื่อก่อนผู้คนชอบพกติดตัวไป ท่ามกลางอุณหภูมิสูงกว่าสามสิบองศาเช่นนี้ย่อมเก็บไว้ข้ามวันไม่ได้ ดังนั้นพอถึงวันที่สอง ผู้โดยสารระยะไกลถ้าไม่แทะบิสกิตหรือกินอาหารกระป๋อง ก็ทำได้แค่ไปกินข้าวที่ตู้เสบียง เป็ดชิงเหอจึงกลายเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ทั้งน่องเป็ด คอเป็ด โครงเป็ด ไข่เค็ม... แถมยังมีไส้กรอกแฮมที่เอามาใส่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้อีกด้วย

แน่นอนว่าในเวลานี้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังเป็นของหายาก ต้องใช้คูปองซื้อ ซ้ำยังมีราคาแพงกว่าเป็ดชิงเหอเสียอีก ซองละหนึ่งถึงสองหยวน แต่รสชาติค่อนข้างจืดชืด ไม่ได้อร่อยอะไรมากนัก การได้ใส่ไส้กรอกแฮมลงไปสักแท่ง แล้วแทะคอเป็ดตามอีกสองสามคำ นับเป็นสุดยอดโอชารสระหว่างนั่งรถไฟอย่างแท้จริง

นักข่าวรายงานข่าวภาคสนามออกมา ทั้งยังแนบภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยที่มีหยาดน้ำตาคลอเบ้า กำลังประคองคอเป็ดแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย

การทดลองเปิดขายครั้งแรกประสบความสำเร็จอย่างงดงาม จากนั้นสายรถไฟเส้นทางอื่นก็ทยอยส่งข่าวดีกลับมาเรื่อยๆ นอกจากขบวนระยะสั้นที่ขายไม่ค่อยดีแล้ว ผลิตภัณฑ์เป็ดชิงเหอบนขบวนรถไฟระยะไกลต่างก็ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม

ทางสำนักงานการรถไฟเมืองเอกเห็นว่ายอดขายเกินความคาดหมายไปไกลลิบ จึงรีบติดต่อมาทางอวี๋ซือหยา ให้โรงงานของพวกเขาเตรียมสินค้าไว้ให้มากขึ้น อีกครึ่งเดือนจะสั่งซื้อเพิ่มอีกชุดใหญ่

หลังจากอวี๋ซือหยาได้รับข่าวนี้ ก็รีบติดต่อเสี่ยวหลี่ทันที

เสี่ยวหลี่เห็นข่าวนี้จากหนังสือพิมพ์ตั้งนานแล้ว จึงพูดอย่างเบิกบานใจว่า "ผู้จัดการอวี๋ครับ ผมเห็นแล้วครับ ยอดขายบนรถไฟสูงลิ่วเลย แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เป็ดของพวกเราจะไม่พอนะครับ"

นี่ช่างเป็นภาระอันแสนหวานโดยแท้

อวี๋ซือหยาตระหนักถึงความจำเป็นในการเพิ่มกำลังการผลิตอีกครั้ง "เธอไปคุยกับประธานเฝิงดูอีกทีนะ ลองดูว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงไหนยังพอขยายขนาดการเลี้ยงได้บ้าง ต้องเร่งเพิ่มให้ได้ ตอนนี้เป็ดโตไม่พอ ให้ไปจัดซื้อจากฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลมาเพิ่มอีกชุด เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา เดี๋ยวฉันจะให้ฉู่ยวี่เทาโอนเงินกลับไปให้พวกเธอสักก้อน ช่วงสองสามเดือนนี้เป็นฤดูกาลทองของการขายบนรถไฟ พออุณหภูมิลดลง ความต้องการก็น่าจะลดลงตามไปด้วย ความกดดันของพวกเราก็จะไม่มากขนาดนี้ ทุกคนพยายามกัดฟันผ่านด่านนี้ไปให้ได้ก่อน"

เสี่ยวหลี่เองก็เข้าใจดีว่าโอกาสทองเช่นนี้พลาดไม่ได้ เมื่อมีจังหวะเวลาที่ดีขนาดนี้ ย่อมปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

"ได้ครับ คุณวางใจได้เลย เดี๋ยวผมจะรีบติดต่อประธานเฝิงทันที แล้วก็ ผู้จัดการอวี๋ครับ ใกล้จะปิดเทอมแล้วใช่ไหมครับ จะกลับมาเมื่อไหร่หรือครับ"

อวี๋ซือหยายังมีสอบอีกสองวิชา เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "อีกไม่กี่วันล่ะมั้ง สอบเสร็จฉันตั้งใจว่าจะตรวจบัญชีในเมืองเอกกับฉู่ยวี่เทาก่อนสักรอบน่ะ"

เสี่ยวหลี่พอได้ยินว่าเธอกำลังจะกลับมาก็เหมือนได้กินยาบำรุงหัวใจให้คลายกังวล "ดีเลยครับ อีกไม่กี่วันพานหย่งคังกับพวกเขาก็จะขึ้นไปส่งของที่เมืองเอก ถึงตอนนั้นคุณติดรถพวกเขากลับมาเลยสิครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ไว้ค่อยดูกันอีกทีเถอะ ถ้าประจวบเหมาะเจอกันพอดีย่อมกลับด้วยกันได้"

ตอนนี้อากาศร้อนจัดจริง ๆ ให้ไปนั่งเบียดตากแดดอยู่ท้ายกระบะรถบรรทุกตั้งหลายชั่วโมง เธอเองก็ชักจะทนไม่ไหวอยู่เหมือนกัน

หลังจากวางสาย อวี๋ซือหยาก็กลับมหาวิทยาลัยเพื่อเตรียมตัวสอบอีกสองวิชา

เพิ่งจะนั่งลง สวีเจียเจียก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับนำโครงการเล่มหนึ่งติดมือมาด้วย "ประธานอวี๋คะ ใกล้จะปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว สภานักศึกษาของพวกเราเลยวางแผนโครงการขึ้นมา คิดว่าจะจัดกิจกรรมช่วงปิดเทอมสักหน่อย คุณดูหน่อยสิคะว่าใช้ได้ไหม"

อวี๋ซือหยารับมาเปิดดู เป็นกิจกรรมมอบน้ำใจช่วงปิดเทอมฤดูร้อน โดยมีแผนจะไปมอบน้ำใจตามสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าและบ้านพักคนชราหลายแห่งในเมืองเอก

"ใครเป็นคนเสนอโครงการนี้หรือ" อวี๋ซือหยาเลิกคิ้วถาม

สวีเจียเจียยิ้มตอบ "พวกเราลงมติร่วมกันมาค่ะ รอให้คุณอนุมัติคนเดียวเลย"

อวี๋ซือหยาได้แต่วางโครงการลงบนโต๊ะแล้วถามกลับ "หน้าร้อนขนาดนี้ อุตส่าห์ปิดเทอมทั้งที คนอื่นเขาไม่ต้องกลับบ้านกันหรือ หรือว่าพวกเธอตั้งใจจะให้เฉพาะเพื่อนนักศึกษาที่อยู่ในเมืองเอกเข้าร่วม"

"เปล่าค่ะ พวกเราตั้งใจว่าจะให้ทุกคนร่วมกิจกรรมนี้ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน ไม่ทำให้เสียเวลากลับบ้านของทุกคนหรอกค่ะ" สวีเจียเจียรีบอธิบาย

อวี๋ซือหยาไม่ได้คิดเช่นนั้น เพราะยุคนี้การคมนาคมไม่สะดวก ต่อให้เรียนอยู่ในมณฑลตัวเอง ตลอดทั้งภาคการศึกษาเพื่อนนักศึกษาส่วนใหญ่ก็ไม่ได้กลับบ้านกันเลย กว่าจะได้หยุดทั้งที มีใครบ้างไม่อยากรีบกลับบ้านใจจะขาด ยิ่งพวกที่แต่งงานมีลูกแล้วก็ยิ่งเป็นห่วงลูกที่บ้าน แทบอยากจะพุ่งตัวกลับไปทันทีเสียด้วยซ้ำ ใครจะมาอยากทนอยู่ต่อเพื่อไปทำกิจกรรมมอบน้ำใจกัน

คิดดูแล้ว เธอจึงเอ่ยว่า "กิจกรรมมอบน้ำใจทำนองนี้เลื่อนไปเทอมหน้าก็ได้ อาศัยช่วงสุดสัปดาห์ไปก็พอ ไม่จำเป็นต้องเจียดเวลาเพิ่มหรอก ฉันมีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง พวกเธอลองเอาไปพิจารณาดูนะ"

สวีเจียเจียเริ่มเกิดความสนใจ ดวงตาเป็นประกายมองเธออย่างตื่นเต้น "ประธานอวี๋ พูดมาได้เลยค่ะ"

อวี๋ซือหยาบอกว่า "พวกเธอจัดกิจกรรมฝึกงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแบบมีค่าตอบแทนขึ้นมาเถอะ"

"มีค่าตอบแทนหรือคะ แต่ว่างบประมาณของสภานักศึกษาเราไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นนะคะ" สวีเจียเจียเริ่มปวดหัว

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "เงินส่วนนี้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอจะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายสนับสนุนให้เอง เธอกลับไปเขียนโครงการขึ้นมา ใครสมัครใจอยากเป็นพนักงานขายก็ไปฝึกงานที่ร้านค้าในเมืองเอก ใครอยากไปช่วยค้นคว้าปรับปรุงเครื่องจักรในโรงงาน พัฒนาสารยืดอายุอาหารหรือสารกันบูดอะไรพวกนั้นก็ไปได้ทั้งนั้น หรือคนที่เรียนด้านชีววิทยาก็ไปช่วยปรับปรุงอาหารสัตว์กับวิธีการเลี้ยงได้ มีที่พัก อาหาร และออกค่าเดินทางให้ทั้งหมด ได้รับเบี้ยเลี้ยงฝึกงานคนละยี่สิบหยวนต่อเดือน ให้คัดเลือกนักศึกษาที่ยากจนเป็นหลัก ไม่จำกัดสาขาวิชา แต่ต้องทำงานจริงจังในฟาร์มเพาะเลี้ยง ถ้าทำได้ดี ช่วงปิดเทอมยาวคราวหน้าก็ยังสามารถไปฝึกงานต่อได้อีก"

สาเหตุที่อวี๋ซือหยามีความคิดนี้ขึ้นมา เป็นเพราะเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เพื่อชดเชยบทเรียนที่ขาดไปจากการลาก่อนหน้านี้ พอเลิกเรียนเธอจึงไปซักถามอาจารย์อยู่หลายข้อ ทำให้ตอนไปถึงโรงอาหารเลยเวลาอาหารกลางวันไปแล้ว เวลานั้นในโรงอาหารแทบไม่เหลือนักศึกษา โต๊ะเต็มไปด้วยชามเปล่าและเศษกับข้าวน้ำแกงที่เหลือกินทิ้งไว้

มีนักศึกษาชายรูปร่างผอมกะหร่องคนหนึ่งถือกล่องข้าว ไล่เทเศษข้าวเหลือจากโต๊ะตัวหนึ่งไปสู่อีกตัวหนึ่งลงในกล่องข้าวของตัวเอง จากนั้นก็เดินไปหามุมที่ลับสายตาที่สุดด้านหลังเสาต้นหนึ่งในโรงอาหาร นั่งลงก้มหน้าก้มตากินเงียบ ๆ

ภาพนั้นสร้างความสะเทือนใจให้อวี๋ซือหยาอย่างยิ่ง

นักศึกษามหาวิทยาลัยต่างมีเงินอุดหนุน ต่อให้จนขนาดเจี่ยอี๋หลานที่ต้องเลี้ยงดูลูกคนหนึ่ง เธอก็แค่บ่นว่าเงินไม่พอใช้ แต่ไม่เคยเห็นเธอไปเก็บของเหลือกินของคนอื่นในโรงอาหารเลยแม้แต่ครั้งเดียว อีกทั้งในยุคนี้ข้าวของไม่ได้อุดมสมบูรณ์ อาหารที่เหลือในโรงอาหารจึงมีไม่มาก และล้วนเป็นแต่ของเหลือชั้นเลวทั้งสิ้น แต่นักศึกษาชายคนนั้นกลับนั่งกินอย่างไม่สนใจใคร ดูจากท่าทางแล้วเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครั้งแรกแน่นอน

เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของนักศึกษาชายคนนั้น อวี๋ซือหยาจึงรีบดึงสายตากลับมาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น หลังจากตักข้าวเสร็จก็นั่งหันหลังให้นักศึกษาชายคนนั้นแล้วกินข้าวไปพลางด้วยความรู้สึกซับซ้อน พอเขากินเสร็จแล้วเดินจากไป เธอจึงลองไปสอบถามเรื่องราวจากคุณป้าตักข้าว ถึงได้รู้ว่าตั้งแต่เปิดเทอมมา นักศึกษาชายคนนี้ก็ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด มาโรงอาหารช้ามากทุกวัน รอจนคนแทบจะกลับกันหมดแล้ว เขาถึงจะมาเก็บเศษข้าวเศษกับข้าวที่เหลือบนโต๊ะไปกิน นานๆ ทีถ้าข้าวปลาอาหารในโรงอาหารเหลือเยอะ ขายไม่หมด คุณป้าก็จะตักให้เขาสักส่วนหนึ่งฟรีๆ

ภายหลังพอเริ่มคุ้นเคยกัน คุณป้าจึงรู้เรื่องราวที่บ้านของนักศึกษาชายคนนั้นคร่าวๆ พ่อของเขาพิการ แม่สุขภาพไม่ดี ได้แต้มแรงงานไม่มาก ข้างล่างยังมีน้องชายกับน้องสาวอีกสองคนที่ต้องกินข้าว ต้องเรียนหนังสือ เขาแทบจะส่งเงินอุดหนุนในแต่ละเดือนกลับไปที่บ้านจนหมด ส่วนตัวเองก็มาคอยเก็บของเหลือที่คนอื่นกินทิ้งไว้ในโรงอาหารทุกวัน

หลังจากรู้เรื่องนี้ ในใจของอวี๋ซือหยาก็รู้สึกไม่สบายใจมาโดยตลอด นักศึกษามหาวิทยาลัยถือเป็นลูกรักแห่งสวรรค์ในยุคสมัยนี้แล้วแท้ๆ แต่กลับยังมีคนที่มีชีวิตยากลำบากถึงขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงครอบครัวยากจนข้นแค้นในแถบภูเขาห่างไกลเลย

เธอช่วยทุกคนไม่ได้ แต่สามารถยื่นมือช่วยคนข้างกายได้ ยิ่งไปกว่านั้น นักศึกษามหาวิทยาลัยเหล่านี้ต่างเป็นปัญญาชน กำลังหลักในการสร้างชาติในอนาคต การให้พวกเขาติดหนี้บุญคุณสักครั้ง สำหรับฟาร์มเพาะเลี้ยงแล้วก็ไม่ถือว่าขาดทุน หากพวกเขาสามารถคิดค้นเครื่องจักรใหม่ๆ ขึ้นมา หรือดัดแปลงเครื่องจักรเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต หรือวิจัยพัฒนาสิ่งใหม่ๆ ออกมาได้ นั่นย่อมเป็นเรื่องที่ดียิ่งทั้งต่อตัวพวกเขาเองและต่อฟาร์มเพาะเลี้ยง

ถึงแม้จะไม่ได้ผลอะไร การจ่ายเงินไม่กี่ร้อยหรือพันหยวน เพื่อเพิ่มโอกาสในการลงมือปฏิบัติจริงให้ทุกคน ได้อุดหนุนช่วยเหลือนักศึกษาที่ยากจน ให้พวกเขาสามารถกินอิ่มท้องได้สักสองสามเดือน ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

เมื่อสวีเจียเจียได้ฟังก็รู้สึกว่ากิจกรรมนี้มีความหมายมากกว่ากิจกรรมบริจาคแสดงน้ำใจก่อนหน้านี้ของพวกเขาจริงๆ "ถ้างั้นพวกเรามาประชุมกันอีกรอบเพื่อหารือกันใหม่ไหมคะ"

อวี๋ซือหยาไม่อยากเสียเวลาประชุม "พวกเธอกลับไปทำแผนงานมา อีกสองวันค่อยเอามาให้ฉันดู ถ้าไม่มีปัญหาก็ลงในหนังสือพิมพ์ของมหาวิทยาลัย แล้วก็ประกาศเสียงตามสายสักรอบ บอร์ดประชาสัมพันธ์ก็ติดประกาศให้หมด ใกล้จะปิดเทอมแล้ว เดี๋ยวจะมีนักศึกษาที่ชอบไปไหนมาไหนคนเดียวไม่รู้เรื่องนี้"

"ได้ค่ะ ผู้จัดการอวี๋ ฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย" สวีเจียเจียรีบตอบรับทันที

หลังจากอวี๋ซือหยามอบหมายงานให้เธอไปแล้ว ก็ทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการเตรียมตัวสอบ

เมื่อสอบสองวิชาสุดท้ายเสร็จ อวี๋ซือหยาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าตอนที่เดินออกจากอาคารเรียนกลับเห็นคนที่คาดไม่ถึงคนหนึ่ง "เลขาฯ สวี่ คุณ...คุณมาได้ยังไงคะ มารอพบฉันเหรอ"

เลขาฯ สวี่หัวเราะ "ใช่แล้วครับ นายกเทศมนตรีเกาอยากพบคุณน่ะ ผู้จัดการอวี๋สอบเสร็จแล้วใช่ไหม ถ้าสะดวกก็ไปด้วยกันเลยครับ แต่ถ้าคุณยังมีธุระต้องทำ พวกเราค่อยนัดเวลากันใหม่ก็ได้"

แม้เขาจะพูดอย่างเกรงใจ แต่อวี๋ซือหยาจะกล้าให้เลขานุการคนสนิทของนายกเทศมนตรีเสียเที่ยวได้อย่างไร จึงรีบพูดขึ้นว่า "ตอนนี้ฉันว่างพอดีค่ะ พวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยเป็นไงคะ"

เลขาฯ สวี่ย่อมหวังว่าจะจัดการธุระให้เรียบร้อยในคราวเดียวอยู่แล้ว เขาจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ดีเลยครับ จักรยานของผมจอดอยู่ริมถนน ผู้จัดการอวี๋ไปด้วยกันกับผมเถอะครับ"

เดิมทีอวี๋ซือหยาตั้งใจจะไปขึ้นรถเมล์ ในเมื่อเลขาฯ สวี่ขี่จักรยานมา เธอจึงพูดว่า "งั้นเลขาฯ สวี่รอสักครู่นะคะ ฉันไปยืมจักรยานสักคันก่อน"

พอยืมจักรยานได้แล้ว ทั้งสองก็ขี่จักรยานออกจากมหาวิทยาลัยไปด้วยกัน เลขาฯ สวี่เป็นกันเองมาก ชวนอวี๋ซือหยาคุยเรื่องสัพเพเหระ "ทำไมผู้จัดการอวี๋ถึงไม่ซื้อจักรยานไว้สักคันล่ะครับ จะได้สะดวกเวลาออกไปติดต่องาน"

"ส่วนใหญ่ฉันก็อยู่แต่ในมหาวิทยาลัยตลอด ไม่ค่อยมีเวลาออกไปข้างนอกเท่าไหร่ ก็เลยไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยค่ะ เลขาฯ สวี่เตือนขึ้นมาพอดี ไว้คราวหน้าฉันค่อยไปซื้อสักคัน" อวี๋ซือหยายิ้มตอบ

ในเมื่ออีกฝ่ายมีใจคิดจะผูกมิตรด้วย อวี๋ซือหยาย่อมไม่หักหน้าเขาอยู่แล้ว เธอจึงกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ "ถ้างั้นก็ขอบคุณเลขาฯ สวี่มากนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องมานั่งกลุ้มเรื่องคูปองสินค้าอุตสาหกรรมอีกแน่ๆ ค่ะ"

คิดถึงเมื่อก่อนเธอยังต้องเที่ยวหาคนแลกคูปองสินค้าอุตสาหกรรม มาตอนนี้กลับมีคูปองสินค้าอุตสาหกรรมมาส่งให้ถึงที่เสียแล้ว

เลขาฯ สวี่กล่าวอย่างเกรงใจว่า "เรื่องเล็กน้อยครับ ผมเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะหมดอายุเปล่าๆ จริงสิ ผู้จัดการอวี๋ต้องดูแลทั้งงานที่โรงงาน ทั้งต้องเรียนไปด้วย จะยุ่งจนทำไม่ไหวเอาหรือเปล่าครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ก็พอไหวค่ะ ตึงมือนิดหน่อย แต่อาจารย์กับเพื่อนร่วมชั้นคอยช่วยเหลือฉันเป็นอย่างดี ปกติก็ให้ยืมสมุดมาคัดลอกโน้ต ข้อไหนที่ไม่เข้าใจอาจารย์ก็ใจเย็นสอนให้ค่ะ"

"แบบนั้นก็ดีแล้วครับ นายกเทศมนตรีเกาเป็นห่วงเรื่องการเรียนของคุณมาก พอรู้ว่าคุณสอบเสร็จวันนี้ถึงได้ให้ผมมาตาม จริงๆ ท่านอยากพบคุณตั้งแต่หลายวันก่อนแล้วครับ" เลขาฯ สวี่พูดคุยอย่างเป็นกันเองเหมือนคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไป

ทว่าอวี๋ซือหยากลับได้ยินความนัยที่ต่างออกไป เห็นได้ชัดว่าการที่เลขาฯ สวี่ให้ความสำคัญและสุภาพกับเธอในตอนนี้นั้นเป็นเพราะนายกเทศมนตรีเกา ไม่อย่างนั้นลำพังผู้จัดการโรงงานเล็กๆ ในชนบทอย่างเธอ ย่อมไม่อยู่ในสายตาของเลขาฯ มือขวาคนนี้แน่

ในเมื่อเลขาฯ สวี่มีใจอยากผูกมิตร เธอก็เออออตามน้ำถามไปว่า "เลขาฯ สวี่คะ นายกเทศมนตรีเกาตามหาฉันด่วนขนาดนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ"

เลขาฯ สวี่ยิ้มแล้วตอบว่า "เรื่องดีครับ ผู้จัดการอวี๋ไปถึงก็รู้เอง"

พออวี๋ซือหยาถามต่อ เขาก็ไม่ยอมพูดอีก

เมื่อไปถึงห้องทำงานของนายกเทศมนตรีเกา อวี๋ซือหยาต้องรออีกสิบกว่านาที นายกเทศมนตรีเกาจึงสะสางงานเสร็จและมีเวลาว่างพบเธอ

หลังจากทักทายปราศรัยกันแล้ว นายกเทศมนตรีเกาก็ชี้ไปที่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลสองฉบับบนโต๊ะแล้วเอ่ยถามอวี๋ซือหยาว่า "เรื่องที่การรถไฟประจำเมืองเอกรับสมัครงานนี่ ฝีมือเธอใช่ไหม"

ที่แท้ก็เพื่อเรื่องนี้ อวี๋ซือหยายอมรับอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา "ใช่ค่ะ ก็สินค้าของฟาร์มเพาะเลี้ยงพวกเราช่องทางจัดจำหน่ายมันจำกัดนี่คะ ฉันคิดว่าคนที่นั่งรถไฟทางไกลน่าจะขาดแคลนของกิน ก็เลยลองดู ไม่นึกเลยว่าผลตอบรับจะดีมาก จากนั้นจึงไปหาผู้อำนวยการถังค่ะ ผู้อำนวยการถังทุ่มเทใจให้หน่วยงาน พอได้ยินว่าช่วยแก้ปัญหาเรื่องงานของลูกหลานพนักงานได้ส่วนหนึ่ง แกก็ตอบตกลงทันทีเลยค่ะ"

นายกเทศมนตรีเกาส่งเสียงหึเบาๆ ในลำคอ "เธอไม่ต้องพูดช่วยเขาหรอก ถ้าเขาคิดได้ไกลขนาดนั้นเอง คงไม่ต้องรอจนป่านนี้ถึงค่อยคิดวิธีนี้ออกหรอก ผู้จัดการอวี๋ พวกเราทุกคนประเมินความสามารถในการลงมือทำของเธอต่ำไปจริงๆ ลงมือครั้งเดียวก็ได้ตำแหน่งงานมาตั้งสามร้อยกว่าตำแหน่ง"

หากจะบอกว่าตอนแรกนายกเทศมนตรีเกาเพียงแค่มองเห็นศักยภาพการเติบโตของเป็ดชิงเหอ คิดอยากลองดู และยื่นมือช่วยอวี๋ซือหยาด้วยความรู้สึกแบบการลงทุน มาถึงตอนนี้เขาก็เริ่มเชื่อมั่นขึ้นมาบ้างแล้วว่าอวี๋ซือหยาจะทำได้อย่างที่เธอพูดไว้จริงๆ

ดูสิ พอลงมือปุ๊บ ไม่ต้องเพิ่มต้นทุนการลงทุนอะไรเลย ก็มีตำแหน่งงานเพิ่มขึ้นมาเฉยๆ ตั้งสามร้อยกว่าตำแหน่ง

อวี๋ซือหยากล่าวอย่างถ่อมตัว "นี่ก็ต้องยกความดีความชอบให้ผู้อำนวยการถังกับพวกพ้องที่เต็มใจช่วยเหลือพนักงาน และอยากบริการผู้โดยสารให้ดียิ่งขึ้นด้วยค่ะ ไม่อย่างนั้นต่อให้ฉันมีความคิดเป็นร้อยแปด ก็คงเอาไปปฏิบัติจริงไม่ได้หรอกค่ะ"

ยังต้องร่วมมือกับการรถไฟในระยะยาว อวี๋ซือหยาย่อมต้องช่วยพูดจาดีๆ ให้ผู้อำนวยการถังอยู่แล้ว

นายกเทศมนตรีเกาฟังแล้วไม่ได้ว่าอะไร เขาสนใจแนวคิดของอวี๋ซือหยามากกว่า "ผู้จัดการอวี๋ เธอคิดถึงจุดนี้ได้ยังไง สามารถขยายผลออกไป ให้พวกเจ้าหน้าที่ทั่วทั้งเมืองเรียนรู้จากเธอได้ไหม"

อวี๋ซือหยารีบกล่าวว่า "ไม่ต้องถึงกับเรียนรู้หรอกค่ะ ฉันก็แค่คิดว่า ถ้าอยากให้คนมีตำแหน่งงานทำมากขึ้น ก็มีแค่วิธีเดียว คือต้องทำเค้กให้ก้อนใหญ่ขึ้น พอเค้กก้อนใหญ่พอ คนที่จะได้แบ่งส่วนแบ่งก็จะมีมากขึ้นค่ะ"

"ทำเค้กให้ก้อนใหญ่ขึ้น พูดได้ดี! คำนี้ถูกต้องที่สุด มัวแต่แย่งโควตาไม่กี่ที่ในหน่วยงานกันทุกวันจะมีประโยชน์อะไร มีแต่สร้างตำแหน่งงานใหม่ๆ ให้มากขึ้นเท่านั้น ถึงจะแก้ปัญหาเรื่องงานของคนหนุ่มสาวได้" นายกเทศมนตรีเกาตบมือชื่นชม

หลังจากดีใจผ่านไป เขาก็ถามถึงอีกเรื่องหนึ่งทันที "ผู้จัดการอวี๋ นี่ก็เดือนกรกฎาคมแล้ว พวกเธอจะสร้างโรงงานกันเมื่อไหร่"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "นายกเทศมนตรีเกาคะ พวกเราก็อยากสร้างโรงงานค่ะ นี่ไงคะ การร่วมมือกับการรถไฟก็เพื่อระดมทุนมาสร้างโรงงาน ตอนนี้มีช่องทางจำหน่ายแล้ว ยอดขายก็เพิ่มขึ้นมาแล้ว แต่ก็มีปัญหาใหม่เกิดขึ้น การจะเพิ่มยอดขายก็ต้องเพิ่มจำนวนการเพาะเลี้ยง พอเป็นแบบนี้ อาหารสัตว์ของฟาร์มเพาะเลี้ยงพวกเราก็ไม่พออีกแล้วค่ะ นายกเทศมนตรีเกาคะ คุณพอจะช่วยอนุมัติเสบียงอาหารให้พวกเราเพิ่มอีกสักหน่อยได้ไหมคะ"

จังหวะที่อวี๋ซือหยาเอ่ยปากถามเรื่องนี้ช่างพอดิบพอดี หากถามก่อนหน้านี้สักครึ่งเดือน นายกเทศมนตรีเกาย่อมไม่ตอบตกลงแน่ ผลงานยังไม่ทันปรากฏ ก็เอาแต่ขอผลประโยชน์ทุกวี่วัน

แต่วันนี้ นายกเทศมนตรีเกาได้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เป็ดชิงเหอนำมาสู่เมืองเอกแล้ว การสร้างตำแหน่งงานที่จับต้องได้จริง ถือว่ามีผลงานปรากฏ รัฐบาลจะไม่อุดหนุนเลยก็ไม่ได้ อย่างโรงงานอาหาร โรงงานลูกกวาด โรงงานขนมอบ โรงงานบิสกิตพวกนั้น หากรัฐบาลไม่สนับสนุน พวกเขาจะมีธัญญาหารมาจากไหน จะผลิตได้อย่างไร

ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอจะว่าไปแล้วก็เหมือนกับโรงงานเหล่านั้น ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือโรงงานแห่งนี้เกิดจากนอกระบบ ไม่มีทั้งงบการเงินและนโยบายคอยอุ้มชู

ทว่าในเมื่อตอนนี้คิดจะขยายกิจการให้ใหญ่ขึ้น สร้างตำแหน่งงานให้มากขึ้น ทางรัฐบาลก็จำเป็นต้องเอียงทรัพยากรและนโยบายมาเกื้อหนุนให้บ้างแล้ว

เมื่อเห็นนายกเทศมนตรีเกาไม่พูดจา อวี๋ซือหยาก็ดึงสมุดบัญชีเงินฝากสองเล่มออกมาจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะเพื่อแสดงความมุ่งมั่น "นายกเทศมนตรีเกาคะ นี่คือเงินฝากสองแสนหยวน เป็นเงินทุนตั้งต้นที่เป็ดชิงเหอของพวกเราเตรียมไว้สร้างโรงงานในเมืองเอก ขอทางเทศบาลเมืองช่วยสนับสนุนโรงงานของพวกเราด้วยเถอะค่ะ"

เมื่อเห็นเงินก้อนโตขนาดนี้ นายกเทศมนตรีเกาถึงกับพูดไม่ออกไปสองวินาที ก่อนจะหัวเราะออกมา "เธอเตรียมเงินพร้อมสรรพขนาดนี้แล้ว ผมจะยังพูดอะไรได้อีก อยากได้ที่ดินหรืออยากได้ธัญญาหาร เธอว่ามาเลย ทางเมืองช่วยอะไรได้ก็จะพยายามสนับสนุนพวกเธอให้เต็มที่!"