ตอนที่ 88 ยอดขายทะลุเป้าจนผู้อำนวยการถังยอมเปิดใจ

การนำสองเส้นทางออกมาทำเป็นโครงการนำร่องไม่ใช่เรื่องยากสำหรับสำนักการรถไฟเลย จัดการได้ง่ายมาก ประกอบกับบรรดาพนักงานข้างล่างต่างก็สนับสนุนแผนงานนี้เป็นอย่างยิ่ง ทุกแผนกต่างให้ความร่วมมือกันอย่างกระตือรือร้น เพียงไม่กี่วันต่อมา แผนการก็ได้รับอนุมัติลงมา

ทว่ารถไฟสองขบวนที่กำหนดไว้ไม่ใช่เส้นทางยอดนิยมอะไร เส้นทางหนึ่งมุ่งหน้าลงใต้ อีกเส้นทางหนึ่งมุ่งสู่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ รถไฟทั้งสองขบวนต้องใช้เวลาไปกลับเกือบหนึ่งสัปดาห์ พนักงานขายทั้งสี่คนเป็นสหายฝ่ายพลาธิการของสำนักการรถไฟประจำเมืองเอก เป็นพวกคนหนุ่มสาว วัยยี่สิบถึงสามสิบปีที่ร่างกายแข็งแรงกำยำ

หลังจากทางสำนักการรถไฟจัดการเรียบร้อยแล้ว ทางฝั่งอวี๋ซือหยาก็ส่งติงซุ่นและหลินหงฉีตามประกบไปคนละขบวน เพื่อพาสี่พนักงานขายหน้าใหม่ไปเร่ขายเป็ดชิงเหอบนรถไฟ

เนื่องจากเป็นเพียงการทดลองในวงแคบ เรื่องนี้จึงไม่ได้แจ้งให้คนอื่นทราบ และเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ

แปดวันต่อมา ซึ่งก็คือวันที่สองหลังจากติงซุ่นและหลินหงฉีเดินทางกลับมา อวี๋ซือหยาก็หาเวลาแวะไปที่ร้านสาขาเพื่อสอบถามสถานการณ์

พอไปถึงร้านสาขา อวี๋ซือหยาก็เรียกติงซุ่นกับหลินหงฉีเข้ามาในห้องทำงาน "พวกเธอไปรอบนี้ราบรื่นดีไหม ยอดขายได้เท่าไร"

ติงซุ่นยิ้มแย้มแจ่มใส "ราบรื่นดีครับผู้จัดการอวี๋ ขบวนของผมไปกลับขายได้รวม 5,400 หยวน คุณไม่เห็นหรอกครับว่าสหายจากสำนักการรถไฟสองคนนั้น พอตอนสรุปยอดบัญชีสุดท้ายถึงกับอึ้งตาค้างไปเลย คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าแค่สัปดาห์เดียว พวกเขาสามคนจะทำกำไรได้ตั้งพันกว่าหยวน"

หลินหงฉีเอ่ยอย่างเกรงใจอยู่บ้าง "ผลงานของฉันไม่โดดเด่นเท่าสหายติงซุ่นค่ะ ขายได้แค่ 4,600 หยวนเอง"

"เรื่องธรรมดา ติงซุ่นคลุกคลีอยู่บนรถไฟมาเป็นเดือนแล้ว เขาย่อมคล่องแคล่วและมีประสบการณ์มากกว่าเธอ" อวี๋ซือหยาปลอบใจเธอไปหนึ่งประโยค จากนั้นก็คลี่ยิ้มเอ่ยชมทั้งคู่ "พวกเธอทำได้ดีมาก"

ในยุคที่เงินเดือนเฉลี่ยของคนเราอยู่ที่คนละไม่กี่สิบหยวน กำไรจำนวนนี้มากพอจะเลี้ยงดูพนักงานได้หลายร้อยคน เมื่อมีผลงานนี้แล้ว ผู้อำนวยการถังคงวางใจได้เสียที

เป็นไปตามคาด ยังไม่ทันถึงหนึ่งเดือน ราว ๆ ยี่สิบกว่าวันเท่านั้น หลังจากดำเนินแผนนี้ไปได้สามสัปดาห์ ผู้อำนวยการถังก็เป็นฝ่ายติดต่อขอพบอวี๋ซือหยา

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ อวี๋ซือหยาก็เดินทางไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการถังอีกครั้ง

คราวนี้รอยยิ้มของผู้อำนวยการถังมีความจริงใจเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน "ผู้จัดการอวี๋ มาสิ ลองชิมดู นี่ชาปี้หลัวชุนที่เพิ่งเก็บมาใหม่ของปีนี้"

ในฐานะอดีตทาสงานในชาติก่อนที่กรอกกาแฟเข้าปากทุกวัน อวี๋ซือหยาไม่ได้มีความรู้เรื่องชาเลยสักนิด พอยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง จึงยอมรับออกมาอย่างตรงไปตรงมาว่า "ฉันดูชาไม่เป็นหรอกค่ะ เสียดายชาดีของผู้อำนวยการถังแย่เลย"

นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้อำนวยการถังได้พบกับเจ้าหน้าที่ระดับบริหารที่ไม่คิดจะเสแสร้งแกล้งทำตัวแบบนี้ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "ผู้จัดการอวี๋นี่เป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ไม่รู้ก็คือไม่รู้ ถ้าฉันแกล้งทำเป็นรู้ต่อหน้าผู้อำนวยการถัง ก็คงจะขายหน้าแย่สิคะ" อวี๋ซือหยาพูดด้วยท่าทีผ่อนคลาย

ผู้อำนวยการถังคิดดูแล้วก็เห็นว่าเป็นจริงตามนั้น แต่คนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ที่นั่งตำแหน่งระดับพวกเขา หากไม่ใช่พวกคนหยาบกระด้าง ขอเพียงเป็นผู้มีความรู้สักหน่อยก็คงไม่มีใครยอมรับออกมาโต้ง ๆ หรอกว่าตัวเองไม่ประสีประสาเรื่องใบชาเลย

"ผู้จัดการอวี๋ช่างเปิดเผยจริงใจจริง ๆ ทุกครั้งเธอทำให้พวกคนแก่อย่างพวกเราต้องละอายใจ มิน่าล่ะถึงได้สร้างโรงงานใหญ่โตขนาดนั้นขึ้นมาได้ วันนี้ที่ผมเรียกเธอมาก็เพื่อจะคุยเรื่องความร่วมมือของเรา ผลงานการทดลองของสองเส้นทางนั้น ผู้จัดการอวี๋คงได้ยินมาบ้างแล้วใช่ไหม"

อวี๋ซือหยาได้ยินดังนั้นจึงวางถ้วยชาลงแล้วยิ้ม "รอบที่พวกติงซุ่นไป ฉันพอจะทราบผลงานมาบ้างค่ะ ยอดขายรวมกันได้ประมาณหนึ่งหมื่นหยวน แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่ทราบแล้ว ไม่รู้ว่าผลงานรอบหลัง ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะ"

อวี๋ซือหยารับตารางมาดู รอบหลังพนักงานขายทั้งสี่คนยังวิ่งรถไปอีกสองเที่ยว ผลงานยังคงรักษายอดขายไว้ที่ราว ๆ สองถึงสามพันหยวน คำนวณดูแล้ว กำไรสุทธิของสำนักการรถไฟยังคงอยู่ที่ประมาณห้าถึงหกร้อยหยวนต่อเที่ยว นี่เทียบเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนของคนงานเกือบสิบคนเลยทีเดียว

"ดีมากเลยนะคะ เพียงแต่สหายทั้งสี่ท่านต้องวิ่งงานไม่หยุดพักเลย คงจะเหนื่อยน่าดู" อวี๋ซือหยาคืนตารางให้ผู้อำนวยการถังพลางกล่าว

ผู้อำนวยการถังพยักหน้า "ใช่แล้วครับ พวกเขาวิ่งรถติดต่อกันสามเที่ยวชักจะเริ่มรับไม่ไหวแล้ว วันนี้ที่ผมเชิญผู้จัดการอวี๋มาก็เพื่อจะปรึกษาเรื่องแผนการวางจำหน่ายเป็ดชิงเหอบนขบวนรถไฟทุกสายอย่างเป็นทางการน่ะครับ อ้อ เดี๋ยวหัวหน้าฉีจะมาด้วย รอสักครู่นะครับ เขาเป็นคนดูแลงานบุคคลของสำนักเรา"

ทั้งสองคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าฉีก็วิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อท่วมหัวเข้ามา พอพ้นประตูก็รีบบอกว่า "ขอโทษด้วยครับ ขอโทษด้วย ผู้อำนวยการถัง ผู้จัดการอวี๋ พอดีมีเรื่องด่วนเข้ามาเลยติดพันนิดหน่อย ทำให้พวกคุณต้องรอนานเลย"

ผู้อำนวยการถังชี้ไปที่เก้าอี้ "นั่งก่อนสิ ดื่มน้ำชาก่อน หัวหน้าฉี ตัวเลขของคุณสรุปออกมาหรือยัง ต้องรับพนักงานขายประมาณกี่คน"

หัวหน้าฉีนั่งลงพลางดึงผ้าเช็ดหน้าสีเทาอ่อนออกมาซับเหงื่อบนหน้าผาก จากนั้นก็หยิบเอกสารฉบับหนึ่งจากกระเป๋ามาวางบนโต๊ะ "อยู่ตรงนี้หมดแล้วครับ พวกคุณลองดู ผมจะอธิบายให้ฟัง รถไฟที่ออกจากสถานีต้นทางในเมืองเอกของเราทุกวันมีทั้งหมดสามสิบสองขบวน ตามเกณฑ์ที่ต้องจัดพนักงานขายสองคนต่อหนึ่งขบวน ในแต่ละรอบจะต้องการพนักงานขายหกสิบสี่คน นอกจากนี้ ในบรรดารถไฟเหล่านี้ เป็นสายระยะสั้นหกขบวน ส่วนที่เหลืออีกยี่สิบหกขบวนใช้เวลาวิ่งเที่ยวละสองถึงสี่วัน ไปกลับต้องใช้เวลาสี่ถึงแปดวัน ดังนั้นจึงต้องเตรียมพนักงานขายไว้สี่ถึงแปดชุดถึงจะหมุนเวียนกันทัน นอกเหนือจากนี้ยังต้องมีการจัดวันหยุดชดเชยอีก... จากการประเมินเบื้องต้นในตอนนี้ ถ้าจะจัดพนักงานขายประจำสถานีต้นทางทั้งหมดของสำนักการรถไฟมณฑลเรา จะต้องการคนประมาณสามร้อยหกสิบคนครับ!"

ให้ตายสิ จัดคนทีเดียวตั้งหลายร้อยคน เกือบจะเท่ากับตำแหน่งงานทั้งหมดที่เป็ดชิงเหอดิ้นรนสร้างมาตลอดสองสามปีเลยทีเดียว หน่วยงานใหญ่ก็คือหน่วยงานใหญ่ ความได้เปรียบแบบนี้น่าอิจฉาจริง ๆ

ในขณะที่อวี๋ซือหยารู้สึกอิจฉา ในใจก็ตื่นเต้นอย่างที่สุดเช่นกัน เพราะยิ่งมีพนักงานขายมากเท่าไร ก็ยิ่งขายได้มากเท่านั้น เป็ดชิงเหอของพวกเธอก็จะยิ่งทำเงินได้มากขึ้นตามไปด้วย เหมือนกับที่เธอเคยบอกกับผู้อำนวยการถังไว้ นี่เป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย

ผู้อำนวยการถังเองก็เห็นได้ชัดว่าตกใจกับตัวเลขมหาศาลนี้ "หัวหน้าฉี คุณไม่ได้คำนวณผิดแน่นะ ต้องใช้พนักงานขายเยอะขนาดนี้จริง ๆ หรือ"

หัวหน้าฉียิ้มแล้วตอบ "ไม่ผิดหรอกครับผู้อำนวยการถัง ข้อมูลอยู่ในนี้หมดแล้ว พวกเราตรวจทานถึงสองรอบ ตอนที่ผลลัพธ์ออกมาครั้งแรก ผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อ เลยให้คนคำนวณใหม่อีกรอบครับ"

ผู้อำนวยการถังหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ จากนั้นก็ยื่นให้อวี๋ซือหยา "ผู้จัดการอวี๋ คุณลองดูสิครับ"

"ได้ค่ะ" อวี๋ซือหยารับมา กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยขึ้น "ก่อนหน้านี้พวกเราประเมินเวลาที่ต้องใช้เดินทางไปกลับต่ำไป ไม่ได้นำเรื่องนี้มาคำนวณด้วย รถไฟแต่ละขบวนเลยต้องจัดพนักงานขายไว้หลายชุด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องการผลัดเวรหยุดพักผ่อน จึงจำเป็นต้องมีคนมาเข้าเวรแทนด้วยค่ะ"

ผู้อำนวยการถังถูมือไปมา "นั่นน่ะสิครับ พวกเรากะงบประมาณพลาดไป จู่ ๆ ก็มีตำแหน่งงานเพิ่มขึ้นมาตั้งสามร้อยกว่าตำแหน่ง ลูกหลานคนงานในสำนักการรถไฟของเราจะพอหรือเปล่า ถ้าไม่พอเกรงว่าคงต้องเปิดรับสมัครคนนอกแล้ว"

อวด ชัดเจนเลยว่ากำลังอวด!

อวี๋ซือหยาฟังออกว่าน้ำเสียงของผู้อำนวยการถังแฝงความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ผู้อำนวยการถัง คุณยังต้องคิดอีกนะคะว่า พนักงานมากขนาดนี้จะสร้างกำไรใหม่ได้มากเท่าไร เงินก้อนนี้คุณจะเอาไปใช้อะไรดี!"

ผู้อำนวยการถังคำนวณคร่าว ๆ ในใจ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "เดือนหนึ่งคงได้กำไรหลายหมื่นหยวนเลยใช่ไหมเนี่ย"

ถึงแม้สำนักการรถไฟของพวกเขาจะเป็นหน่วยงานยักษ์ใหญ่ที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ และรถไฟก็คนแน่นเอี้ยดอยู่เสมอ แต่ก็แบกรับรายจ่ายก้อนโตไว้ไม่ไหวเช่นกัน ทั้งคนงานจำนวนมากที่ต้องเลี้ยงดู ทั้งการบำรุงรักษาการเดินรถไฟ แต่เมื่อเทียบกันแล้ว การขายของบนรถไฟกลับหาเงินได้ง่ายดายเหลือเกิน แค่เพิ่มคนงานขึ้นมาอีกจำนวนหนึ่งเท่านั้นเอง

หัวหน้าฉีหัวเราะร่าพลางพูดขึ้น "เรื่องนี้คุณคงต้องถามหัวหน้าแผนกหมี่ฝ่ายการเงินแล้วล่ะครับ ผมเองก็ไม่แน่ใจ แต่ยังไงก็ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องตำแหน่งงานให้ลูกหลานคนงานได้ด้วย"

นี่คือเรื่องที่หัวหน้าฉีปวดหัวที่สุด ก็ใครใช้ให้เขาดูแลงานบุคคลกันล่ะ ขอแค่ในสำนักมีตำแหน่งว่างขึ้นมาสักตำแหน่ง ทุกบ้านก็จ้องตาเป็นมัน บ้านนี้ก็อ้างอายุงาน บ้านนั้นก็อ้างผลงานความดีความชอบ ต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลของตัวเอง แต่พระมีมากข้าวต้มมีน้อย อย่างไรก็ต้องมีคนไม่พอใจอยู่ดี

หัวหน้าแผนกบุคคลอย่างเขาถึงกับเครียดจนผมร่วงไปเป็นกำมือ

ทว่าตอนนี้มีตำแหน่งงานเพิ่มขึ้นมามากมายขนาดนี้ เมื่อจัดสรรให้ลูกหลานคนงานจนครบแล้ว เขาก็ไม่ต้องมานั่งกลัดกลุ้มเรื่องนี้อีกต่อไป

ผู้อำนวยการถังก็ดีใจมากเช่นกัน "ใช่แล้ว แก้ปัญหาจริงให้พวกคนงานได้นี่แหละสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด แต่ว่าผู้จัดการอวี๋ ถ้าคำนวณแบบนี้ ทางการรถไฟของเราต้องการของไม่ใช่น้อย ๆ ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกคุณจะมีของส่งไหวหรือ"

ไม่ใช่ว่าผู้อำนวยการถังดูแคลนอวี๋ซือหยา แต่ขนาดของเป็ดชิงเหอมันเล็กเกินไปจริง ๆ โรงงานมีคนแค่สี่ร้อยกว่าคน เปิดหน้าร้านเองไปสองแห่ง แล้วยังต้องแบ่งสินค้าไปขายส่งข้างนอกอีกส่วนหนึ่ง อนาคตทางการรถไฟต้องการยอดสั่งซื้อไม่น้อยเลย ถ้าเกิดทางเป็ดชิงเหอส่งของให้ไม่ได้ ทางพวกเขามิกลายเป็นว่าต้องคว้าน้ำเหลวหรอกหรือ

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ผู้อำนวยการถังพูดมีเหตุผลค่ะ ฉันขอลองคำนวณดู ผู้โดยสารระยะสั้นกำลังซื้อค่อนข้างต่ำ คงจะขายได้ไม่คล่องนัก งั้นยอดขายสายระยะสั้นกำหนดไว้ที่วันละสามร้อยหยวน สายระยะยาวกำหนดวันละแปดร้อยหยวน ไล่เรียงกันไปตามนี้ ขบวนรถพวกนี้..."

เธอหยิบปากกาขึ้นมา เทียบกับตารางที่หัวหน้าฉีให้มา แล้วตวัดปากกาคำนวณอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็คิดตัวเลขออกมาได้ "ผู้อำนวยการถังคะ จากการคำนวณเบื้องต้น ตามเกณฑ์ที่ฉันเพิ่งกำหนดไป ยอดขายต่อเดือนของการรถไฟจะแตะหกแสนกว่าหยวน เราประมาณการแบบรัดกุมหน่อย ตีเสียว่าห้าแสนหยวนก็แล้วกัน มิสู้เราทำข้อตกลงกันไว้ เป็ดชิงเหอจะส่งสินค้าลดราคายี่สิบเปอร์เซ็นต์ มูลค่าสี่แสนหยวนให้การรถไฟประจำเมืองเอกทุกเดือน ถ้าต้องการสั่งซื้อเพิ่มเติมนอกเหนือจากนี้ ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยมาเจรจากันอีกที คุณคิดว่าอย่างไรคะ"

ผู้อำนวยการถังมองตัวเลขที่เธอคำนวณออกมา จากผลการทดลองนำร่องก่อนหน้านี้ก็น่าจะขายออกได้จริง จึงกล่าวว่า "เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวผมให้ฝ่ายการเงินไปคิดคำนวณดูอีกที ถ้าไม่มีปัญหา เราก็ทำสัญญากันเลย ต่อไปเป็ดชิงเหอต้องรับประกันสินค้าให้เราเดือนละสี่แสนหยวน"

"ตกลงค่ะ" อวี๋ซือหยารับปากอย่างฉะฉาน

ผู้อำนวยการถังจึงให้เลขาฯ ซ่งไปตามหัวหน้าแผนกหมี่ที่ดูแลฝ่ายการเงินมา ยื่นกองข้อมูลตัวเลขพวกนั้นให้ไป แล้วสั่งให้เขาไปคิดคำนวณดูว่าถูกต้องหรือไม่

ผู้อำนวยการถังพยักหน้า "ที่หัวหน้าแผนกหมี่พูดมาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง ผู้จัดการอวี๋มีความเห็นอย่างไร"

การรถไฟประจำเมืองเอกยอมเซ็นสัญญาแค่ครึ่งปีก็เพื่อเหลือทางถอยให้ตัวเอง ในจุดนี้อวี๋ซือหยาไม่ได้ขัดข้องอะไร เธอเชื่อมั่นว่าเป็ดชิงเหอจะก้าวไปได้ไกลกว่านี้ อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ยุคปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนจะค่อย ๆ ร่ำรวยขึ้น ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือการเดินทางเคลื่อนย้ายของประชากรจะคล่องตัวขึ้น ซึ่งหมายความว่าจะมีคนนั่งรถไฟมากขึ้นไปด้วย ตลาดแห่งนี้ใหญ่โตกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้เสียอีก ดังนั้นเธอจึงไม่กังวลเลยว่าอีกครึ่งปีให้หลังทางการรถไฟจะไม่ยอมต่อสัญญากับพวกเธอ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเปิดประตูเชื่อมกับทางการรถไฟประจำเมืองเอกให้ได้ก่อน เมื่อมีตัวอย่างนำร่องแล้ว อนาคตยังต้องกลัวว่าจะไม่มีลูกค้าอีกหรือ

"ฉันไม่มีปัญหาค่ะ เอาตามที่หัวหน้าแผนกหมี่ว่าได้เลย" อวี๋ซือหยาดูเป็นคนคุยง่ายอย่างยิ่ง

ทั้งสองฝ่ายหารือรายละเอียดกันอีกหลายเรื่อง กินเวลาไปค่อนวัน ในที่สุดก็ร่างสัญญาเสร็จสิ้นลงได้

หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว อวี๋ซือหยาก็เอ่ยถามผู้อำนวยการถัง "พนักงานขายชุดใหม่จะเริ่มทำงานได้เมื่อไหร่คะ พวกเราจะได้เตรียมสินค้าไว้ล่วงหน้า"

ผู้อำนวยการถังหันไปมองหัวหน้าฉี

หัวหน้าฉีคิดคำนวณในใจ แม้ว่าพวกคนงานจะใจร้อนอยากพาลูกหลานกลับเข้าเมืองจนแทบทนไม่ไหว แต่พวกเยาวชนลงชนบทต่างก็ถูกจัดสรรไปอยู่คนละทิศละทาง ด้วยความเร็วในการติดต่อสื่อสารยุคนี้ ไหนจะต้องเขียนจดหมาย รอรับจดหมาย แล้วยังต้องไปให้คอมมูนประทับตราเพื่อซื้อตั๋วกลับเข้าเมือง คนที่อยู่ไกล อย่างน้อยต้องวุ่นวายกันอยู่ค่อนเดือน

"ผู้อำนวยการถังครับ ทางแผนกบุคคลของเรายังต้องคัดเลือกรับสมัครพนักงานขายให้เรียบร้อยก่อน มิสู้กำหนดเวลาไว้เป็นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า คุณคิดว่าอย่างไรครับ"

ผู้อำนวยการถังยิ้มพลางกล่าวว่า "ผมไม่มีปัญหา แล้วผู้จัดการอวี๋เห็นว่าอย่างไร"

อวี๋ซือหยายิ้มตาหยีพลางกล่าวว่า "ดีเหมือนกันค่ะ เวลาเหลือเฟือหน่อย ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราจะได้เตรียมของไว้ล่วงหน้าได้สะดวก"

เมื่อทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องกัน หัวหน้าฉีก็รีบร้อนอยากกลับไปเปิดประชุมเพื่อจัดสรรโควตาของลูกหลานคนงาน จึงลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า "ผู้อำนวยการถัง ผู้จัดการอวี๋ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

หัวหน้าแผนกหมี่ก็กล่าวลาตามไปด้วยอีกคน

พอลับหลังคนทั้งหมด อวี๋ซือหยาก็ค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบน้ำชาอุ่นๆ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "ผู้อำนวยการถังคะ พวกเราไม่ต้องสร้างโรงงานใหม่ ทั้งยังไม่ต้องลงทุนอะไรเพิ่ม ก็แก้ปัญหาการมีงานทำของพนักงานไปได้ทีเดียวตั้งสามร้อยกว่าคน เรื่องนี้ถือเป็นผลงานชิ้นใหญ่ได้ไหมคะ แถมยังเชิดหน้าชูตากับหน่วยงานอื่นได้ไม่น้อยเลยใช่ไหมคะ"

ผู้อำนวยการถังปฏิเสธจุดนี้ไม่ได้ "ผู้จัดการอวี๋อยากจะพูดอะไรหรือ"

หลังจากติดต่อประสานงานกันมาหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า แม้ผู้จัดการอวี๋คนนี้จะอายุยังน้อย แต่กลับมีความคิดสารพัดผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน การที่เธอเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน จะต้องกำลังวางแผนอะไรอยู่อีกแน่นอน

อวี๋ซือหยาวางถ้วยชาลงแล้วกล่าวว่า "ผู้อำนวยการถังคะ กรมการรถไฟประจำเมืองเอกช่วยขจัดความกังวลใจให้พนักงานได้ในคราวเดียว ทั้งยังสร้างตำแหน่งงานขึ้นมาได้ตั้งสามร้อยกว่าตำแหน่ง ผู้อำนวยการถังคะ พวกเราน่าจะจัดงานปฐมนิเทศพนักงานใหม่ควบคู่ไปกับพิธีแถลงความร่วมมือระหว่างกรมการรถไฟประจำเมืองเอกกับฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเลย จัดไปพร้อมกัน แล้วเชิญนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล สถานีโทรทัศน์ และสถานีวิทยุมาทำข่าว ประชาสัมพันธ์ชื่อเสียงให้กรมการรถไฟประจำเมืองเอกของพวกเราไปด้วยยังไงล่ะคะ"

ผู้อำนวยการถังเป็นเจ้าหน้าที่ระดับบริหารมาทั้งชีวิต จึงเข้าใจเจตนาของอวี๋ซือหยาได้ในทันที เธอต้องการสร้างกระแส สร้างชื่อเสียงให้เป็ดชิงเหอ หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป หน่วยงานอื่นย่อมต้องเกิดความคิดอยากทำตามบ้างอย่างแน่นอน เพราะตอนนี้มีหน่วยงานไหนบ้างที่ไม่ปวดหัวกับเรื่องตำแหน่งงาน มีบ้านไหนบ้างที่ไม่มีลูกหลานเป็นเยาวชนลงชนบท

แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมเป็นประโยชน์ต่อการรถไฟประจำเมืองเอกของพวกเขาด้วยเช่นกัน พอนักข่าวสื่อมวลชนนำไปรายงาน พวกเขาก็จะมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมือง ย่อมต้องได้รับคำชมเชยจากเบื้องบนและเป็นที่อิจฉาของหน่วยงานอื่นๆ

เรื่องที่ได้ประโยชน์ทั้งต่อตนเองและหน่วยงานแบบนี้ ผู้อำนวยการถังไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เขาชี้มือไปทางอวี๋ซือหยาพลางกล่าวว่า "ผู้จัดการอวี๋ คุณนี่...พูดมาเถอะว่ายังมีอะไรที่คุณทำไม่เป็นอีก หากคุณย้ายมาอยู่กรมการรถไฟของเรา มีหวังหัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์คงต้องเปลี่ยนคนเสียแล้ว"

อวี๋ซือหยารีบโบกมือ "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันก็แค่นึกขึ้นมาได้เลยลองเสนอไปเรื่อย ผู้อำนวยการถังต่างหากที่เปิดกว้างและมีวิสัยทัศน์"

ผู้อำนวยการถังไม่ยอมคุยเรื่องนี้ต่อ จึงเอ่ยถามอวี๋ซือหยา "ช่วงบ่ายผู้จัดการอวี๋ไม่มีนัดที่ไหนใช่ไหม ผมจะได้ให้เสี่ยวซ่งไปตามสหายที่แผนกประชาสัมพันธ์มา พวกคุณจะได้ปรึกษาหารือกัน"

อวี๋ซือหยารีบปฏิเสธอย่างสุภาพ "ผู้อำนวยการถังยกยอฉันเกินไปแล้วค่ะ ฉันก็มีแค่ทักษะการพูดนิดๆ หน่อยๆ อย่าให้ต้องไปสอนจระเข้ว่ายน้ำเลยค่ะ เรื่องนี้ยกให้พวกคุณจัดการเถอะ หากถึงวันประชุมแล้วต้องการให้ฉันมาร่วมงานเพื่อช่วยสนับสนุน ก็ให้คนไปแจ้งฉันได้เลยค่ะ"

เรื่องนี้เดิมทีก็มีสถานีรถไฟประจำเมืองเอกเป็นหัวใจหลักอยู่แล้ว เธอจะเข้าไปก้าวก่ายทำไม ทำมากไป ดีไม่ดีหัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ของฝ่ายนั้นอาจจะคิดมากเอาได้ เธอไม่มีความจำเป็นต้องรนหาเรื่องใส่ตัว ถึงอย่างไรเมื่อมีข่าวรายงานออกไป ทุกคนก็จะรู้เองว่า เหตุผลที่สถานีรถไฟประจำเมืองเอกมีตำแหน่งงานเพิ่มขึ้นมาสามร้อยกว่าตำแหน่งในคราวเดียวนั้น มีความเกี่ยวข้องกับฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเธอ

เท่านี้เป้าหมายของเธอก็บรรลุแล้ว

"เอาเถอะ ในเมื่อเป็นความร่วมมือระหว่างสองหน่วยงาน วันนั้นคุณก็ต้องมาร่วมด้วยแน่นอน พอได้กำหนดวันที่แน่นอนแล้ว ผมจะให้เสี่ยวซ่งไปแจ้งคุณอีกทีก็แล้วกัน" น้ำเสียงที่ผู้อำนวยการถังใช้พูดกับอวี๋ซือหยาเริ่มทวีความเกรงอกเกรงใจขึ้นเรื่อยๆ

อวี๋ซือหยารับปากทันทีและกล่าวอย่างสุภาพ "ตกลงค่ะ ถ้าอย่างนั้นถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนเลขาฯ ซ่งแล้ว"

เลขาฯ ซ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่รบกวนเลยครับ เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว มันเป็นงานของผมนี่ครับ"

เมื่อคุยเรื่องธุระเสร็จสิ้นแล้ว อวี๋ซือหยาก็วางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยลา "ผู้อำนวยการถังคะ ฉันยังต้องแวะไปดูที่สาขาสองอีก ไม่รบกวนเวลาทำงานของคุณแล้วค่ะ"

"ได้ครับ หากผู้จัดการอวี๋ว่างก็แวะมานั่งเล่นอีกนะ ที่นี่ต้อนรับคุณเสมอ เสี่ยวซ่ง ช่วยไปส่งผู้จัดการอวี๋แทนฉันที" ผู้อำนวยการถังลุกขึ้นยืนพลางยิ้มกล่าว

อวี๋ซือหยากลับมายังร้านสาขาสอง

ช่วงเวลานี้ล่วงเข้าสู่ปลายเดือนพฤษภาคมแล้ว อากาศร้อนอบอ้าว ยามบ่ายสองบ่ายสามโมงแสงแดดแผดเผา ถนนหนทางแทบไม่มีผู้คนสัญจร กิจการของร้านจึงค่อนข้างเงียบเหงา ไม่มีลูกค้าเลยแม้แต่คนเดียว

อวี๋ซือหยาจึงเรียกพนักงานขายทั้งหกคนมารวมตัวกันเพื่อประชุมสั้นๆ "ที่เรียกพวกเธอมาวันนี้ ก็เพื่อจะแจ้งให้ทราบเรื่องหนึ่ง ทางเราได้บรรลุข้อตกลงความร่วมมือกับสถานีรถไฟประจำเมืองเอกเรียบร้อยแล้ว เรื่องนี้ถือเป็นความดีความชอบของสหายติงซุ่นอย่างมาก ต่อไปนี้เขาจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้จัดการร้านสาขาสอง และเงินเดือนเพิ่มขึ้นอีกห้าหยวน"

พนักงานขายทั้งหกคนปรบมือทันที พลางมองติงซุ่นด้วยสายตาอิจฉา

ติงซุ่นเองก็ตกใจมากเช่นกัน คราวก่อนอวี๋ซือหยาบอกแค่ว่ารอให้เยี่ยเหมยได้เลื่อนตำแหน่งหรือย้ายไปแล้วจะให้เขาเป็นผู้จัดการร้าน ไม่ได้บอกว่าจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาตอนนี้เสียหน่อย

"ขอบคุณครับผู้จัดการอวี๋ ขอบคุณฟาร์มเพาะเลี้ยง ต่อไปผมจะตั้งใจทำงานให้หนักขึ้นเพื่อตอบแทนที่โรงงานให้โอกาสบ่มเพาะผมครับ!"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ตั้งใจทำงานล่ะ!"

วาร์ป: อันดับนิยายยอดนิยม | นิยายแนวยุคสมัย อ่านเอาสะใจ ทะลุมิติเกิดใหม่โรแมนติก หงเยี่ยซื่อหั่ว

เยี่ยเหมยรับสัญญามาดูตัวเลขด้านล่างแล้วก็อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ คนอื่นๆ ได้ยินเสียงสูดหายใจเฮือกใหญ่ของเธอ ต่างก็ชะโงกหน้าเข้ามาดู แล้วพากันเบิกตากว้าง "ยอดสั่งซื้อสี่แสนชิ้นเหรอ มาก...มากกว่ายอดขายของสองหน้าร้านเราเสียอีก!"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "นี่เป็นแค่ตัวเลขเบื้องต้นเท่านั้น ต่อไปจะต้องเพิ่มขึ้นอีกแน่นอน เข้าใจหรือยังว่าทำไมฉันถึงเลื่อนตำแหน่งให้ติงซุ่น เป็ดชิงเหอของเราไม่ดูเรื่องอายุงาน ไม่ดูเส้นสาย ขอแค่ใครสร้างคุณงามความดีให้โรงงาน สร้างผลประโยชน์ได้ คนคนนั้นก็สมควรได้รับการเลื่อนขั้น ตอนนี้พวกเราเพิ่งเปิดแค่สองหน้าร้าน ต่อไปจะเปิดหน้าร้านเพิ่มอีก และจะจัดตั้งศูนย์จำหน่ายขึ้นมา พวกเธอล้วนเป็นพนักงานรุ่นแรก ขอแค่ทำงานให้ดี ทุกคนมีโอกาสได้เลื่อนตำแหน่งกันทั้งนั้น!"

ทั้งหกคนฟังเธอพูดแล้วขวัญกำลังใจฮึกเหิมขึ้นมาทันที ต่างเอ่ยปากพร้อมเพรียงกัน "ผู้จัดการอวี๋ วางใจได้เลยครับ/ค่ะ พวกเราจะตั้งใจทำงานแน่นอน จะพยายามทำยอดขายเดือนหน้าให้ทะลุสถิติใหม่ให้ได้!"

"ดี ฉันเชื่อใจพวกเธอ ตั้งใจทำงานกันให้ดี สิ้นปีจะแจกเงินรางวัลตามผลงานของแต่ละคน" อวี๋ซือหยาให้คำมั่นสัญญา ขอแค่พวกเขาตั้งใจทำงาน เธอก็ไม่รังเกียจที่จะแจกเงินเพิ่มให้อีกหน่อยตอนปีใหม่

เมื่อปลุกขวัญกำลังใจพนักงานเสร็จแล้ว อวี๋ซือหยาก็กลับขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นสอง หยิบหูโทรศัพท์โทรกลับไปที่โรงงาน "หม่าตงอวิ๋น ตามหัวหน้าหลี่มารับโทรศัพท์หน่อย"

ผ่านไปสองนาที เสี่ยวหลี่ก็มารับสาย "ผู้จัดการอวี๋ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ เมื่อเดือนก่อนคุณก็ไม่ได้กลับมา นี่ก็ใกล้จะสิ้นเดือนอีกแล้ว คุณจะกลับมาไหมครับ"

อวี๋ซือหยานวดหน้าตัวเองเบาๆ "คงจะไม่ได้หรอก"

เดือนที่ผ่านมาเธอเอาแต่ง่วนอยู่กับการเจรจาคว้าตัวการรถไฟประจำเมืองเอกมาให้ได้ จึงลางานไปหลายรอบ ไม่เหมาะที่จะลาอีกจริงๆ ที่สำคัญที่สุดคือทุกอย่างในโรงงานดำเนินไปได้อย่างราบรื่น เธอจึงไม่มีเหตุจำเป็นต้องกลับไป

เสี่ยวหลี่ผิดหวังเล็กน้อย "ก็ได้ครับ ยังไงอีกเดือนกว่าๆ ก็จะปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว พอปิดเทอมฤดูร้อนคุณต้องกลับมาแน่ๆ ใช่ไหมครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าว "นั่นมันแน่อยู่แล้ว ที่ฉันโทรมาก็เพื่อจะบอกอีกเรื่องหนึ่ง วันนี้โรงงานเราเซ็นสัญญากับสถานีรถไฟประจำเมืองเอกแล้ว ต่อไปทุกเดือนสถานีรถไฟประจำเมืองเอกจะสั่งของจากฟาร์มเราเดือนละสี่แสนชิ้น!"

"คุณว่าเท่าไรนะครับ สี่แสนเหรอ ผมฟังผิดไปใช่ไหม สี่หมื่นหรือเปล่าครับ" เสี่ยวหลี่แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

อวี๋ซือหยาขำท่าทีของเขา "เธอฟังไม่ผิดหรอก สี่แสนชิ้นจริงๆ นี่เป็นแค่ยอดสั่งซื้อเบื้องต้นเท่านั้น ถ้ายอดขายดี ต่อไปพวกเขายังจะสั่งเพิ่มอีก"

เสี่ยวหลี่อดอุทานออกมาไม่ได้ "นี่มันเยอะเกินไปแล้ว มากกว่ายอดขายของสองหน้าร้านรวมกันเสียอีก ผู้จัดการอวี๋ คุณ...ผมไม่รู้จะพูดอะไรดีเลย ถ้าย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน เรื่องแบบนี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะคิด ผู้จัดการอวี๋ ผมไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ผมยอมคุณจริงๆ ทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้สำเร็จได้เงียบๆ โดยไม่มีใครรู้เลย"

เสี่ยวหลี่ตื่นเต้นจนพูดจาจับต้นชนปลายไม่ถูก อวี๋ซือหยารอให้เขาพูดจบอย่างเงียบๆ ถึงได้หัวเราะออกมา "หัวหน้าหลี่อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป นี่เป็นเรื่องดี แต่ก็เป็นบททดสอบสำหรับพวกเราเช่นกัน พวกเขาต้องการของปริมาณมากขนาดนี้ สินค้าในฟาร์มเราคงมีไม่พอใช่ไหม"

เสี่ยวหลี่สงบใจลงแล้วคำนวณดูคร่าวๆ "ขาดไปพอสมควรเลยครับ"

อวี๋ซือหยาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว ถึงได้โทรมาหาเขาก่อน "ตอนนี้พวกเราเซ็นสัญญากับทางสถานีรถไฟประจำเมืองเอกไว้ครึ่งปี เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แต่อย่างน้อยยอดสั่งซื้อครึ่งปีนี้รับประกันได้แน่นอน สัญญามีผลตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป หัวหน้าหลี่ เธอช่วยทำสถิติออกมาดูทีว่ายังขาดอีกเท่าไร ถ้าจำนวนไม่พอก็รีบไปจัดซื้อเป็ดจากฟาร์มเลี้ยงเป็ดประจำมณฑลมาสักชุดโดยเร็ว ต้องรับประกันว่าจะส่งของได้ตรงเวลา นอกจากนี้ ให้ประสานงานกับทางประธานเฝิง ให้เขาติดต่อฟาร์มเพาะเลี้ยงแห่งอื่นดูว่ายังมีฟาร์มไหนที่ยินดีจะขยายขนาดการเลี้ยงเพิ่มอีก แล้วก็สั่งให้แผนกฟักไข่เพิ่มเครื่องจักรอีกสองสามเครื่อง ต้องเร่งเพิ่มผลผลิตขึ้นมาให้ได้!"

เธออุตส่าห์เจรจากับการรถไฟเมืองเอกจนสำเร็จมาได้ จะยอมให้การผลิตของโรงงานมาเป็นตัวถ่วงแข้งถ่วงขาไม่ได้เด็ดขาด

"รับทราบครับ ผู้จัดการอวี๋ เดี๋ยวผมจะรีบไปจัดการให้ เพียงแต่ว่าถ้าเพิ่มจำนวนขึ้นมา แล้วอาหารสัตว์ของฟาร์มอื่นไม่พอจะทำยังไงดีครับ" เรื่องที่เสี่ยวหลี่กังวลคือเรื่องนี้

แม้คราวก่อนจะไปขอธัญพืชจากเมืองเอกกลับมาได้ห้าร้อยตัน ทว่าก็พอใช้ได้แบบเฉียดฉิวจนถึงฤดูใบไม้ร่วงเท่านั้น หากเพิ่มจำนวนการเลี้ยงขึ้นมา อาหารสัตว์ย่อมไม่พอแน่นอน ฟาร์มเพาะเลี้ยงแห่งอื่นก็คงกังวลเรื่องนี้จนไม่กล้าลงมือทำอย่างเต็มที่เช่นกัน

อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างสุขุม "ให้พวกเขารับซื้อจากสมาชิกคอมมูน ฟักทอง มันเทศ ใบมันเทศ ผักใบเขียวต่างๆ ข้าวโพดพันธุ์เบา พวกนี้ใช้เป็นอาหารเสริมแทนได้ไม่ใช่หรือ ตอนนี้อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้นแล้ว พืชผลโตเร็ว สามารถระดมให้สมาชิกคอมมูนปลูกพืชที่เก็บเกี่ยวได้ในระยะสั้น ฟาร์มเพาะเลี้ยงก็จะได้อาหารสัตว์ ส่วนสมาชิกคอมมูนก็มีรายได้พิเศษเพิ่มขึ้น ถ้ายังขาดอยู่อีกนิดหน่อย เดี๋ยวฉันหาทางเอง"

เสี่ยวหลี่ฟังแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล "ตกลงครับ เดี๋ยวผมจะไปคุยกับประธานเฝิงเดี๋ยวนี้เลย"

"เดี๋ยวสิ" อวี๋ซือหยาเรียกเขาไว้ "ถ้างานล้นมือทำไม่ทันก็รับคนงานเพิ่ม เธอไปคำนวณร่วมกับหม่าตงอวิ๋นดูว่าต้องรับสมัครคนงานเท่าไร แล้วค่อยมารายงานฉัน"

พอกำชับเรื่องนี้เสร็จเธอจึงวางสาย นั่งคิดทบทวนอยู่หน้าโต๊ะทำงานสองสามนาที จากนั้นก็ยกหูโทรศัพท์ต่อสายไปหาเลขาฯ เหมย เรื่องการขยายขนาดการเลี้ยงนี้เธอต้องแจ้งให้เลขาฯ เหมยรับทราบล่วงหน้า อย่างไรเสียพวกเขาก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว

เลขาฯ เหมยได้ยินข่าวนี้ก็ประหลาดใจยิ่งนัก "ขยายขนาดการเลี้ยงงั้นหรือ เธอตั้งใจจะเพิ่มขึ้นเท่าไรล่ะ"

อวี๋ซือหยาผ่อนลมหายใจลึก "ช่วงนี้ขอเพิ่มขึ้นเท่าตัวก่อนค่ะ ดึงยอดการเลี้ยงขึ้นไปอยู่ที่ราวๆ หนึ่งแสนตัว"

"มากขนาดนั้นเชียวหรือ ข้าวโพดที่เพิ่งหยอดเมล็ดไปตอนเดือนสามยังต้องรออีกสองสามเดือนกว่าจะเก็บเกี่ยวได้ ช่วงระหว่างนี้จะขาดแคลนธัญพืชเอานะ" เลขาฯ เหมยเอ่ยเตือนอวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาไม่ได้กังวลเรื่องนั้น แต่ถามถึงสถานการณ์ของพืชผลแทน "ปีนี้พืชผลของแต่ละคอมมูนเติบโตเป็นอย่างไรบ้างคะ"

เรื่องที่เลขาฯ เหมยให้ความสำคัญที่สุดก็คือเรื่องนี้เช่นกัน แต่ละเดือนเขาต้องลงพื้นที่ชนบทตั้งหลายหน ตระเวนดูเกือบครึ่งหนึ่งของคอมมูนในอำเภอแล้ว

พออวี๋ซือหยาถามถึง เขาก็ตอบอย่างอารมณ์ดี "ไม่เลวเลย โตดีกว่าปีที่แล้ว ข้าวโพดรุ่นแรกบางแปลงเริ่มออกไหมข้าวโพดแล้ว เดือนเจ็ดก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้ ปีนี้ผลผลิตธัญพืชของอำเภอเราต้องอุดมสมบูรณ์แน่นอน ยอดผลผลิตต้องทำลายสถิติใหม่ได้อย่างไม่ต้องสงสัย"

อวี๋ซือหัวยิ้มพลางเอ่ย "เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ เลขาฯ เหมย ตอนนี้พวกเราได้ใบสั่งซื้อเดือนละสี่แสนชิ้นจากการรถไฟเมืองเอกมาแล้ว จำเป็นต้องขยายขนาดอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงส่งของไม่ทัน ส่วนเรื่องธัญพืชคุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวฉันไปขอจากนายกเทศมนตรีเกาเอง ฉันมีวิธีเกลี้ยกล่อมเขาค่ะ"

"งานล้นมือเลยค่ะ ฉันก็เลยให้หัวหน้าหลี่คำนวณดู เตรียมจะรับสมัครคนงานเพิ่มอีกชุดในเดือนหน้า" อวี๋ซือหยาเอ่ยกลั้วหัวเราะ

เลขาฯ เหมยได้ยินก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง "โรงงานของพวกเธอเพิ่งตั้งขึ้นมาได้ไม่กี่ปี ก็ขยายขนาดมาตลอด ตอนนี้ฉันเริ่มจะเชื่อขึ้นมาบ้างแล้วว่า โรงงานใหญ่ระดับหมื่นคนคงไม่ใช่แค่ฝันกลางวัน"

"นั่นไม่ใช่เพราะมีเลขาฯ เหมยคอยสนับสนุนการทำงานของพวกเรามาตลอดหรอกหรือคะ" อวี๋ซือหยากล่าวกลั้วยิ้ม

เลขาฯ เหมยรู้สึกเกรงใจยิ่ง "ฉันไม่ได้ทำอะไรให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเท่าไรเลย ก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นความดีความชอบของเธอทั้งนั้น ผู้จัดการอวี๋ เรื่องอื่นฉันคงไม่พูดมากความแล้ว ลุยให้เต็มที่เถอะ เดี๋ยวฉันจะให้เสี่ยวหูไปช่วยสนับสนุนงานของประธานเฝิงเอง"

เมื่อได้รับการสนับสนุนจากผู้นำอันดับหนึ่งอย่างเขาแล้ว อวี๋ซือหยาก็หมดห่วงเรื่องการขยายขนาด และคลายความกังวลลงได้

ภารกิจของวันนี้จัดการเสร็จสิ้นแล้ว อวี๋ซือหยานึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้ตนออกแต่เช้ากลับค่ำมืด ไม่มีเวลาได้พูดคุยไต่ถามความเป็นอยู่ของเจี้ยนตงเลย จึงตัดสินใจเลิกงานเร็วขึ้นหน่อย เพื่อไปดูที่หน้าโรงภาพยนตร์เสียหน่อยว่าเขาขายเมล็ดแตงโมเป็นอย่างไรบ้าง

เมื่อเก็บข้าวของเรียบร้อย อวี๋ซือหยาก็เดินลงบันได มุ่งหน้าตรงไปยังโรงภาพยนตร์ทันที

เวลาสี่ห้าโมงเย็น พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ อากาศไม่ร้อนอบอ้าวเท่าไรแล้ว ประกอบกับวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หน่วยงานส่วนใหญ่ไม่ทำงาน ชาวเมืองจำนวนมากจึงพากันออกมาข้างนอก วัยรุ่นนัดพบพูดคุยกัน พ่อแม่พาลูกเล็กๆ มาดูภาพยนตร์กลายเป็นรูปแบบความบันเทิงยอดนิยมของผู้คน บริเวณด้านนอกโรงภาพยนตร์จึงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนและคึกคักเป็นพิเศษ

อวี๋ซือหยากวาดตามองหาอยู่รอบหนึ่ง ในที่สุดก็เห็นเสิ่นเจี้ยนตง เขายืนอยู่ตรงปากตรอกข้างโรงภาพยนตร์ หันหลังให้อวี๋ซือหยา ด้านหน้ายังมีกลุ่มวัยรุ่นท่าทางอันธพาลดูไม่น่าหาเรื่องยืนอยู่อีกหลายคน

หรือว่าเจ้าพวกนี้จะรังแกเจี้ยนตงอีกแล้ว?

อวี๋ซือหยารีบวิ่งเข้าไปทันที "พวกเธอทำอะไรกันน่ะ!"

พอได้ยินเสียงเธอ เสิ่นเจี้ยนตงก็ตกตะลึง หันขวับกลับมาแล้วพูดตะกุกตะกัก "พี่ พี่สะใภ้... วะ วันนี้พี่มาได้ยังไงครับ"

อวี๋ซือหยาดึงเขามาไว้ข้างหลังทันที สายตาจับจ้องกลุ่มวัยรุ่นตรงหน้าอย่างขึงขัง "เจี้ยนตง พวกเขารีดไถเงินเธออีกแล้วใช่ไหม ไป พี่จะพาเธอไปแจ้งความ เรื่องแบบนี้จะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!"

"พี่สะใภ้ ไม่ใช่ครับ พี่เข้าใจผิดแล้ว" เสิ่นเจี้ยนตงรีบดึงแขนอวี๋ซือหยาไว้ แล้วส่งสายตาเป็นสัญญาณให้พวกตรงหน้า

วัยรุ่นกลุ่มนั้นรีบปั้นหน้ายิ้มประจบประแจงทันควัน "พี่สะใภ้ พี่เข้าใจผิดแล้วครับ พวกเรากำลังเล่นกับเจี้ยนตงอยู่ พวกเราเป็นเพื่อนสนิทของเขาครับ"

"ใช่ครับ พวกเขาเป็นเพื่อนผมเอง พี่สะใภ้เข้าใจผิดแล้ว" เสิ่นเจี้ยนตงรีบเสริม

อวี๋ซือหยาจ้องถุงเมล็ดแตงโมใบใหญ่บนพื้น พลางแค่นเสียงหัวเราะ "เจี้ยนตง แม้แต่พี่ยังคิดจะหลอกอีกเหรอ คบเพื่อนกันจำเป็นต้องมาแบ่งเมล็ดแตงโมกันตรงนี้ด้วยหรือไง"

นอกจากถุงใหญ่ที่เสิ่นเจี้ยนตงมักจะพกติดตัวเป็นประจำ ซึ่งจุเมล็ดแตงโมได้หลายสิบชั่งแล้ว ข้างๆ ยังมีถุงขนาดเล็กลงมาอีกหลายใบวางอยู่ด้วย

เมื่อเห็นว่าปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว เสิ่นเจี้ยนตงจึงคอตกยอมสารภาพความจริง "พี่สะใภ้ พวกเขาไม่ได้รังแกผมจริงๆ ครับ พวกเขา... พวกเขามาช่วยผมขายเมล็ดแตงโมต่างหาก"

"ใช่แล้วครับพี่สะใภ้ เมื่อก่อนพวกเราเคยแกล้งลูกพี่ก็จริง แต่นั่นมันตอนที่พวกเรายังไม่รู้ความไม่ใช่เหรอครับ ตั้งแต่ลูกพี่พาพวกเรามาขายเมล็ดแตงโมหาเงินได้ พวกเราก็นับถือเขาเป็นหัวหน้าแล้ว พวกเราจะไปรังแกใครก็ช่าง แต่ไม่มีทางรังแกคนกันเองแน่ พี่สะใภ้ว่าจริงไหมล่ะครับ" เด็กหนุ่มผมเหลืองแห้งกรอบคนหนึ่งส่งเสียงหัวเราะแหะๆ พลางพูดขึ้น

อวี๋ซือหยาไม่ได้สนใจคำพูดพวกเขา เธอพิจารณาถุงบนพื้นอย่างละเอียด นอกจากถุงใหญ่ของเสิ่นเจี้ยนตงแล้ว ยังมีถุงเล็กอีกหกใบ ซึ่งพอดีกับจำนวนคนทั้งหกคนตรงหน้าเป๊ะ ก็จริง ถ้าคิดจะปล้นกัน แค่แย่งเอาไปทั้งถุงใหญ่ก็จบแล้ว จะต้องหาถุงเล็กมาแบ่งให้วุ่นวายทำไม สิ้นเปลืองเวลาเปล่าๆ

ให้ตายสิ อวี๋ซือหยามองเสิ่นเจี้ยนตงจนพูดไม่ออก เขาคงเกิดมาเพื่อทำงานค้าขายจริงๆ ถึงอายุแค่นี้ก็ทำให้กลุ่มวัยรุ่นที่โตกว่ายอมเป็นลูกน้องด้วยความเต็มใจ และยอมตามเขามาทำมาหากินได้แล้ว

เสิ่นเจี้ยนตงเห็นอวี๋ซือหยายังคงใช้สายตาเข้มงวดจับจ้องตนเองอยู่ก็รู้สึกไม่สบายตัว ย่นคอลงพลางพูดว่า "พี่สะใภ้ พี่... พี่อย่าโกรธผมเลยนะครับ ก็ผมเห็นว่าพี่งานยุ่งมากนี่นา ผมก็เลยไม่ได้บอกพี่ไง"

อวี๋ซือหยาปรายตามองเขา "ถึงพี่จะยุ่งแค่ไหน แต่เราสองคนก็กินข้าวเย็นด้วยกันแทบทุกวัน เวลาแค่จะคุยกันสักสองสามคำมันไม่มีเลยหรือไง"

เสิ่นเจี้ยนตงเกาแก้มแกรกๆ "พี่สะใภ้ ผมผิดไปแล้วครับ ผมไม่ควรปิดบังพี่เลยพี่ยกโทษให้ผมเถอะนะ ไม่โกรธแล้วได้ไหมครับ"

เมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนของเขา อวี๋ซือหยาก็ไม่อยากจะคิดบัญชีให้เสียหน้า "กลับบ้านค่อยคุยกัน"

เสิ่นเจี้ยนตงยิ้มออกทันที "ได้ครับพี่สะใภ้ งั้นพี่กลับไปก่อนเถอะครับ พวกเราต้องแบ่งเมล็ดแตงโมกันก่อน วันนี้วันอาทิตย์ คนมาดูหนังเยอะมาก เมล็ดแตงโมขายดีเป็นพิเศษเลย พอผมขายหมดแล้วจะรีบกลับบ้านครับ"

อวี๋ซือหยาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก จะโกรธก็ไม่ใช่ จะไม่โกรธก็ไม่เชิง

"พี่ยอมกลับก่อนก็ได้ จะได้ไม่ขัดจังหวะขายของ แต่ตอนเย็นกลับบ้านมาต้องเล่าให้ฟังอย่างละเอียด ไม่อย่างนั้นถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา พี่จะไปอธิบายกับพี่ชายเธอยังไง" อวี๋ซือหยากำชับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใย

พอนึกถึงพี่ชายขึ้นมา เสิ่นเจี้ยนตงก็พลันจำเรื่องหนึ่งได้ รีบควักจดหมายที่พับไว้ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นใส่มืออวี๋ซือหยา "พี่สะใภ้ จดหมายของพี่ชายผมมาถึงแล้วครับ พี่ไม่อยู่บ้าน ผมได้รับตอนกลับไปบ้านช่วงเที่ยง"

"อ้อ ได้สิ ขายหมดแล้วก็รีบกลับบ้านเร็วๆ นะ" อวี๋ซือหยารับจดหมายมา แล้วยังไม่วายกำชับด้วยความเป็นห่วงอีกรอบ

เสิ่นเจี้ยนตงรีบร้อนจะแบ่งเมล็ดแตงโม จึงนั่งยองๆ ลงไปแล้วพูดว่า "รู้แล้วครับ พี่วางใจได้เลย"

เมื่อเห็นว่าเขากำลังยุ่ง อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน หมุนตัวเดินกลับบ้านไป

ตอนที่เดินผ่านร้านหนังสือซินหัว อวี๋ซือหยาก็หยุดฝีเท้าลง เสิ่นเจี้ยนตงเด็กคนนี้ฉลาด หัวไว ใจกล้า ทั้งยังกล้าลุย นี่เป็นข้อดีและก็เป็นข้อเสียด้วย เขาอายุน้อยเกินไป ผ่านเรื่องราวมาน้อยเหลือเกิน การมีเงินก้อนโตขึ้นมากะทันหัน สำหรับเขาแล้วอาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

แต่อวี๋ซือหยาก็ไม่มีประสบการณ์สั่งสอนเด็ก เธอคิดว่าไว้ค่อยหาโอกาสคุยเรื่องนี้กับเสิ่นเยวี่ย อย่างไรเสียก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของเขา อีกอย่าง มีคำกล่าวว่าอ่านประวัติศาสตร์ทำให้เกิดปัญญา ประวัติศาสตร์ช่วยขัดเกลาตน ในเมื่อเธอสอนไม่เป็น เช่นนั้นก็ให้เสิ่นเจี้ยนตงอ่านหนังสือให้มากเข้าไว้ เรียนรู้จากประสบการณ์ของคนรุ่นก่อน เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นผลเสียอยู่แล้ว

อวี๋ซือหยาเดินเข้าร้านหนังสือไปซื้อหนังสือประวัติศาสตร์มากองใหญ่ ตั้งใจว่าต่อไปนี้จะให้เสิ่นเจี้ยนตงอ่านวันละสิบหน้า แล้วเขียนบันทึกการอ่านหนังสือด้วย

พอหอบหนังสือกองโตกลับมาถึงบ้าน อวี๋ซือหยาก็พบว่าเพิ่งจะห้าโมงกว่าเท่านั้น เธอน้อยครั้งนักที่จะว่างและกลับบ้านเร็วขนาดนี้ หลังจากวางข้าวของลงและดื่มน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วไปหนึ่งแก้ว เธอก็นึกถึงจดหมายที่เสิ่นเยวี่ยส่งมาได้

เป็นไปตามคาด พอแกะจดหมายออก เสิ่นเยวี่ยก็เริ่มจากการขอโทษก่อนเลย โดยบอกว่าช่วงก่อนหน้านี้ต้องออกไปปฏิบัติภารกิจ เพิ่งกลับมาเมื่อเดือนพฤษภาคม จึงไม่มีเวลาตอบจดหมายของเธอ เรื่องภารกิจเขาเพียงเอ่ยถึงผ่านๆ จากนั้นก็บอกว่าตนเองสบายดีมาก ทั้งยังถามสารทุกข์สุกดิบของคนทางบ้าน และบอกว่าได้ส่งเงินเดือนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมารวมกันกลับมาด้วย

นานทีปีหนที่คราวนี้จดหมายของเขาไม่ได้ยาวเป็นพืด กลับมีความยาวเพียงสองหน้ากระดาษเท่านั้น อวี๋ซือหยาคาดว่าเขาคงไม่มีเวลา แต่พอพลิกไปหน้าที่สอง น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปทันที "ภรรยา เรื่องดูแลเด็กคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ หงอิงกับเจี้ยนตงก็เป็นผมที่เลี้ยงจนโต ผมมีประสบการณ์มาก แล้วก็ เรื่องบางเรื่องพวกเราค่อยกลับมาคุยกันที่บ้านเถอะ อย่าไปพูดต่อหน้าคนนอกเลย"

อวี๋ซือหยาเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด ต่อหน้าคนนอกอะไรกัน นี่เธอเขียนจดหมายนะ เขียนให้เสิ่นเยวี่ยคนเดียว คนอื่นจะเห็นเนื้อหาในจดหมายได้อย่างไร หรือว่า... จดหมายต้องถูกแกะออกตรวจ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวี๋ซือหยาก็สูดหายใจเข้าลึกอย่างตกใจ เธอยกมือขึ้นกุมหน้าผาก ตัวเองลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท แถมยังเขียนหยอกล้อเสิ่นเยวี่ยในจดหมายอีก ช่างขายหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

โทษได้แค่ว่าอวี๋ซือหยาใช้ชีวิตอยู่ในยุคที่สงบสุขมาตลอด จึงไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย และคิดไม่ถึงแม้แต่น้อย

แต่ยังดีที่เธอไม่ได้อยู่ที่นั่น คนที่ต้องขายหน้าก็คือเสิ่นเยวี่ย เขาต้องโดนคนหัวเราะเยาะจนย่ำแย่แน่ๆ

ขอแค่อวี๋ซือหยานึกถึงจุดนี้ขึ้นมา เธอก็อดขำไม่ได้

หลังจากหัวเราะไปแล้ว อวี๋ซือหยาก็อ่านจดหมายต่อ ในช่วงท้ายของจดหมาย เสิ่นเยวี่ยยังไม่ยอมตัดใจ เขาส่งคำเชิญมาอีกครั้งเพื่อชวนเธอไปเยี่ยมญาติ ทั้งยังทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ โดยบอกว่าหากเธอปิดเทอมแล้วยินดีจะไป ให้โทรศัพท์ไปบอกล่วงหน้า เขาจะให้คนช่วยซื้อตั๋วรถไฟและไปส่งเธอขึ้นรถ

อวี๋ซือหยาโน้มแผ่นกระดาษจดหมายลง พลางคิดในใจว่าเขามีเวลาว่างหรือไง ช่วงนี้ทางใต้ไม่ค่อยสงบ ไม่แน่วันดีคืนดีเขาก็อาจจะต้องออกไปปฏิบัติภารกิจอีก

ทว่าอวี๋ซือหยากลับอยากหาเวลาว่างเดินทางไปทางใต้สักรอบ การไปเยี่ยมเสิ่นเยวี่ยเป็นเรื่องรอง ที่สำคัญที่สุดคือการไปทำความรู้จักกับเหล่าผู้นำของพวกเขา เช่น เจ้าหน้าที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุง เพราะเธอมีแผนการใหญ่ แผนการที่จะทำให้เป็ดชิงเหอมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ

แต่ยังอีกนานกว่าจะถึงวันปิดเทอมหน้าร้อน ถึงตอนนั้นจะว่างหรือไม่ก็ยังบอกไม่ได้ รอไปอีกสักเดือนสองเดือนค่อยคิดเรื่องนี้ก็ยังไม่สาย

เมื่อสบโอกาสที่ยังว่างอยู่ อวี๋ซือหยาจึงเขียนจดหมายตอบกลับเสิ่นเยวี่ยแบบสั้นๆ ด้วยความระแวงว่าจะมีบุคคลที่สามมาเห็นจดหมายเข้า คราวนี้เธอจึงเขียนอย่างเรียบร้อยและสำรวมยิ่ง เริ่มจากบอกว่าคนในบ้านทุกคนสบายดี จากนั้นก็เล่าถึงสถานการณ์ของเสิ่นเจี้ยนตงแบบคร่าวๆ เพราะยุคนี้ความคิดของผู้คนยังค่อนข้างหัวโบราณ พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยมักถูกดูแคลน เธอจึงไม่ได้บอกตรงๆ ในจดหมายว่าเสิ่นเจี้ยนตงไปขายเมล็ดแตงโม

พอเขียนเรื่องเหล่านี้เสร็จ อวี๋ซือหยาก็ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรต่อดี หลักๆ เป็นเพราะคิดว่าจะมีคนอื่นมาเห็นจดหมายเข้า คำพูดหลายอย่างจึงไม่สะดวกใจที่จะเขียน สุดท้ายเธอเขียนจนเต็มหน้ากระดาษพอดี นับเป็นจดหมายที่แห้งแล้งไร้อารมณ์ที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา แล้วสอดมันลงในซองจดหมาย ติดแสตมป์ เตรียมจะนำไปส่งในวันพรุ่งนี้

กว่าจะจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ ฟ้าก็จวนจะมืดแล้ว อากาศค่อนข้างร้อน อวี๋ซือหยาไม่อยากจุดเตาทำกับข้าวในบ้าน จึงถือปิ่นโตไปซื้อข้าวกลับมา พอเธอกลับถึงบ้าน เสิ่นเจี้ยนตงก็กลับมาถึงแล้วเช่นกัน

"พี่สะใภ้ พี่ไปซื้อข้าวมาทำไมครับ เดี๋ยวผมทำเองก็ได้" เสิ่นเจี้ยนตงเดินปรี่เข้ามาพลางรับปิ่นโตไปด้วยท่าทีกระตือรือร้น

อวี๋ซือหยาค้อนใส่เขาหนึ่งวง ก่อนจะนั่งลงหน้าโต๊ะแล้วเคาะโต๊ะเบา ๆ "พูดมา ช่วงนี้เธอไปทำอะไรมาบ้าง"

เสิ่นเจี้ยนตงเกาหัวแกรก ๆ "ก็...ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ครับ แค่ชวนคนเพิ่มมาช่วยกันขายเมล็ดแตงโมกับผม พี่สะใภ้ พวกสงจื่อไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกนะ แค่ไม่มีอะไรทำแล้วก็ไม่มีเงิน บางครั้งถึงได้ไปขอเงินพวกพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยมาใช้บ้าง ผมว่าสั่งสอนพวกเขาไปแล้ว ตั้งแต่มาช่วยผมขายเมล็ดแตงโม พวกเขาก็ไม่เคยไปขโมยของหรือแย่งเงินใครอีกเลยนะครับ"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยสายตาเย็นชา "แล้วเธอให้ค่าตอบแทนพวกเขายังไง"

เสิ่นเจี้ยนตงชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว!

อวี๋ซือหยาเลิกคิ้ว "ห้าหยวนเหรอ เดือนละห้าหยวนเองเนี่ยนะ"

"เปล่าครับ ค่าแรงห้าสิบหยวนต่างหาก" เสิ่นเจี้ยนตงตอบเสียงแผ่วลงเล็กน้อย

อวี๋ซือหยาพินิจมองเขา "ให้ตายสิ คนงานประจำในฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราหลายคนยังไม่ได้ถึงห้าสิบหยวนเลย ลูกน้องของเธอกลับได้เดือนละห้าสิบหยวนไปก่อนแล้ว พูดความจริงกับพี่มา ตอนนี้ในมือเธอมีเงินอยู่เท่าไรแล้ว"

เสิ่นเจี้ยนตงค่อย ๆ ชูนิ้วชี้ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยเสียงเบาเป็นพิเศษ "หมื่นเศษ ๆ ครับ!"

เมื่อได้ยินตัวเลขที่น่าตกใจนี้ ต่อให้อดทนเก่งอย่างอวี๋ซือหยาก็ยังสะดุ้งโหยงไม่ได้ ให้ตายเถอะ บ้านเธอกลายเป็นครัวเรือนหมื่นหยวนไปแล้วจริง ๆ แถมคนที่ทำได้ยังเป็นเสิ่นเจี้ยนตงที่อายุน้อยที่สุดเสียด้วย!