ตอนที่ 87 อวี๋ซือหยาเจรจาธุรกิจกับผู้อำนวยการถัง

แม้ผู้อำนวยการถังจะไม่ได้แสดงอาการเสียกิริยาเหมือนติงซุ่น แต่เห็นได้ชัดว่าเขาก็ตกใจไม่น้อย มือลูบขอบแก้วน้ำไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ผ่านไปหลายวินาทีกว่าอารมณ์จะสงบลงได้ เขามองอวี๋ซือหยาด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย "ผู้จัดการอวี๋คิดว่าแบบนี้เหมาะสมเหรอครับ"

บนขบวนรถไฟของพวกเขามีการเร่ขายข้าวของและอาหารอยู่จริง อีกทั้งยังมีตู้โดยสารที่เป็นตู้เสบียงไว้บริการอาหารแก่ผู้โดยสาร รวมถึงมีการร่วมมือกับสถานประกอบการบางแห่งอยู่แล้ว ทว่าโรงงานที่พวกเขาร่วมมือด้วยล้วนเป็นโรงงานขนาดใหญ่ ไม่เคยเลือกโรงงานเล็กๆ ที่มีคนแค่ไม่กี่ร้อยคนเลยสักครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกเป็ดชิงเหอ แต่โรงงานแห่งนี้ห่างชั้นกับหน่วยงานที่เคยร่วมงานกันมามากเกินไปจริงๆ

อวี๋ซือหยารู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ง่าย ในเมื่ออีกฝ่ายคือพี่ใหญ่รถไฟซึ่งเป็นกำลังหลักของการขนส่งในยุคนี้ หากเธอเอ่ยปากแล้วเขายอมตกลงทันที นั่นสิถึงจะแปลก

"ผู้อำนวยการถัง คิดว่าไม่เหมาะสมตรงไหนคะ" อวี๋ซือหยามองเขาด้วยท่าทีถ่อมตนและจริงจัง

ผู้อำนวยการถังเองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปชั่วขณะ

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา อวี๋ซือหยาก็รู้ทันทีว่าในใจเขาไม่ได้มีจุดคัดค้านเป็นชิ้นเป็นอัน เพียงแต่ปักใจเชื่อล่วงหน้าไปแล้วว่าเป็ดชิงเหอไม่เหมาะสม

อวี๋ซือหยาจึงไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ปฏิเสธ เธอหยิบตารางข้อมูลที่ติงซุ่นทำไว้ขึ้นมาเปิด พลางชี้นิ้วไปที่ตัวเลขแล้วพูดว่า "ผู้อำนวยการถังคะ ตัวเลขยอดขายอยู่นี่แล้ว ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าผู้โดยสารชอบผลิตภัณฑ์เป็ดชิงเหอของเรามาก หากเราคำนวณจากอัตรากำไรขั้นต้นของราคาขายส่ง ในช่วงหลังติงซุ่นขายได้วันละหนึ่งพันซองเล็ก คิดเป็นเงินห้าร้อยหยวน ก็มีกำไรขั้นต้นถึงหนึ่งร้อยหยวนเต็มๆ นี่ขนาดยังขายไปไม่ถึงสิบชั่วโมงดี และเดินขายแค่ไม่กี่ตู้โดยสารเท่านั้น ยังไม่ได้เดินจนทั่วทุกตู้ด้วยซ้ำ แสดงให้เห็นว่าผู้โดยสารของเรามีความต้องการตรงนี้อยู่ ยิ่งไปกว่านั้น เป็ดชิงเหอของเราบรรจุภัณฑ์เรียบง่าย พกพาสะดวก โดยเฉพาะช่วงนี้กำลังจะเข้าสู่ฤดูร้อน บนขบวนรถไฟของพวกคุณยังต้องใช้น้ำแข็งกับผ้าห่มนวมมาช่วยเก็บรักษาอาหาร ยุ่งยากจะตายไป ถ้ามีเป็ดชิงเหอของเราเข้ามาเสริม จะช่วยลดความยุ่งยากให้พวกคุณได้ตั้งเยอะเลยนะคะ"

ในยุคนี้บนขบวนรถไฟยังไม่มีเครื่องปรับอากาศ พอถึงหน้าร้อนจะอบอ้าวเป็นพิเศษ ซ้ำความเร็วก็ยังช้ามาก ยิ่งเป็นการเดินทางไกลข้ามมณฑล การนั่งรถไฟติดต่อกันหลายวันถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา ระยะเวลายาวนานขนาดนี้ การจะเก็บรักษาอาหารในตู้เสบียงอย่างไรจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่ เวลานี้จึงทำได้เพียงใช้วิธีดั้งเดิม คือเอาน้ำแข็งกับผ้าห่มนวมมาคลุมไว้เพื่อรักษาอุณหภูมิให้เย็น ป้องกันไม่ให้อาหารเน่าเสีย

แม้สิ่งที่อวี๋ซือหยาพูดจะฟังดูมีเหตุผลทีเดียว แต่ดูเหมือนผู้อำนวยการถังจะยังไม่ค่อยสนใจเท่าไร เขาตอบส่งๆ ไปว่า "ผู้จัดการอวี๋ ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง ไว้ผมนำเรื่องนี้ไปหารือกับสหายในสำนักงานก่อน แล้วค่อยให้คำตอบคุณอีกทีนะครับ"

อวี๋ซือหยาไม่ใช่คนหนุ่มสาวที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมจนจะยอมให้ใครมาหลอกกล่อมได้ง่ายๆ คำพูดนี้ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นการบ่ายเบี่ยง ผู้อำนวยการถังมองข้ามการค้าเล็กๆ นี้มาตั้งแต่ต้น จึงไม่ได้ใส่ใจฟังคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย

ยุคสมัยนี้แม้ทุกคนจะกู่ร้องคำขวัญรับใช้ประชาชนกันก้องฟ้า ทว่าคำขวัญเอามากินแทนข้าวไม่ได้ ตะโกนติดต่อกันมาตั้งยี่สิบกว่าปีทุกคนต่างก็เหนื่อยล้าเต็มทน หากหวังจะให้พนักงานมีจิตสำนึกยอมทำงานล่วงเวลา มองหน่วยงานเป็นเหมือนบ้าน แล้วมาพร่ำสอนเรื่องจิตวิญญาณแห่งการเสียสละ ย่อมเป็นไปไม่ได้ การปลุกใจแบบนี้ฉีดเลือดร้อนได้เพียงชั่วครู่ชั่วคราว ไม่อาจใช้ไปได้ตลอดชีวิต อยากให้คนทุ่มเททำงานก็ต้องทำให้พวกเขาเห็นความหวัง ไม่ว่าจะเป็นการเลื่อนตำแหน่ง ขึ้นเงินเดือน ได้ชื่อเสียงหรือลาภยศ อย่างน้อยก็ต้องได้สักอย่าง เมื่อทุ่มเทไปแล้วได้รับผลตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ นั่นต่างหากจึงจะปลุกความกระตือรือร้นของทุกคนขึ้นมาได้

สาเหตุที่ตอนนี้ผู้อำนวยการถังไม่กระตือรือร้นกับข้อเสนอนี้และไม่ได้เก็บไปใส่ใจจริงจัง ก็เพราะเรื่องนี้หากทำสำเร็จขึ้นมา นอกจากจะเพิ่มภาระงานให้ตัวเขากับคนข้างล่างแล้ว ก็แทบไม่มีผลประโยชน์อะไรเลย ส่วนเรื่องความต้องการและความคุ้มค่าของผู้โดยสารนั้น อยู่นอกเหนือการพิจารณาของกรมการรถไฟโดยสิ้นเชิง

หากคิดจะโน้มน้าวใจผู้อำนวยการถังให้ได้ ก็ต้องลงมือจากด้านอื่น ต้องทำให้เขาเห็นผลประโยชน์ที่จับต้องได้อย่างแท้จริง ทว่าเรื่องผิดกฎหมายอย่างการติดสินบนนั้นอวี๋ซือหยาไม่มีทางทำเด็ดขาด เช่นนั้นก็เหลือเพียงอีกเส้นทางเดียวแล้ว นั่นคือ ชื่อเสียงที่ดี

อวี๋ซือหยายังไม่ไป พูดต่อว่า "ค่ะ ขอบคุณผู้อำนวยการถังที่ยอมให้โอกาสพวกเรานะคะ เมื่อวานฉันลองคำนวณดูแล้ว รถไฟที่เข้าออกจากเมืองเอกของเราในแต่ละวันมีมากถึงหลายสิบขบวน หากคิดตามเกณฑ์ว่ารถไฟหนึ่งขบวนมีพนักงานขายสองคน นี่ก็จะเพิ่มตำแหน่งงานใหม่ได้เกือบร้อยตำแหน่ง และถ้าขบวนหนึ่งจัดพนักงานขายสี่คน ก็จะเพิ่มตำแหน่งงานได้เกือบสองร้อยตำแหน่ง ต่อไปเมื่อเส้นทางรถไฟขยายเพิ่มขึ้น จำนวนพนักงานขายบนรถไฟก็จะยิ่งมากกว่านี้อีก พนักงานขายเหล่านี้กรมการรถไฟก็ไม่ต้องจัดสรรงบประมาณเพิ่ม อาศัยแค่กำไรจากการขายเป็ดชิงเหอก็เลี้ยงพวกเขาได้แล้ว แถมยังมีเงินเหลืออีกด้วย หากทำเรื่องนี้สำเร็จ ผู้อำนวยการถังก็คือผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ของพนักงานในกรมการรถไฟประจำเมืองเอกของเราเลยนะคะ"

ผู้อำนวยการถังไม่ได้โง่ ฟังปราดเดียวก็เข้าใจทันที อวี๋ซือหยายังไม่ยอมตัดใจ คิดจะหว่านล้อมเขาต่อ ตอนแรกเขารู้สึกรำคาญใจอยู่บ้าง เดิมทีคิดจะหาข้ออ้างไล่อวี๋ซือหยาออกไป ทว่าพออวี๋ซือหยาพูดถึงการเพิ่มตำแหน่งงานใหม่ เขากลับเงียบลง

ยุคนี้สมัยนี้ มีใครบ้างที่ไม่มีลูกหลานลงชนบท ติงซุ่นที่อยู่ตรงหน้านี่ไม่ใช่หรือไร ที่บ้านเขามีลูกสี่คน คนโตสองคนได้เข้าทำงานตั้งแต่แรก พอถึงคราวคนเล็กสองคน ยังเรียนมัธยมอยู่ก็ต้องลงชนบท ผู้ใหญ่ที่บ้านต้องไหว้วานเส้นสาย ตามหาคนช่วยเหลือ คิดหาสารพัดวิธีก็ยังคว้าตำแหน่งงานมาได้แค่ตำแหน่งเดียว สุดท้ายที่บ้านก็ยังต้องมีลูกคนหนึ่งลงชนบทอยู่ดี

เรื่องพรรค์นี้มีให้เห็นเกลื่อนกลาด ไม่ใช่กรณีพิเศษเลย หลังจากนั้นขอเพียงในกรมมีตำแหน่งงานเพิ่มขึ้นมาสักตำแหน่ง ทุกคนเป็นต้องแย่งชิงกันหัวร้างข้างแตก เพียงหวังว่าจะอาศัยตำแหน่งงานนั้นดึงลูกหลานของตนเองกลับมา

ผู้อำนวยการถังเองก็มีลูก ญาติสนิทมิตรสหายที่ทำงานในกรมการรถไฟก็มีไม่น้อย พวกเขาก็มีลูกหลานอยู่ในชนบทเช่นกัน เด็กๆ ในชนบทเหล่านี้คอยบีบคั้นหัวใจคนเป็นพ่อเป็นแม่อยู่ตลอดเวลา

พูดได้ว่า อวี๋ซือหยาหย่อนเหยื่อล่อได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี แทงใจดำผู้อำนวยการถังอย่างจัง เขาตัดใจทิ้งโอกาสนี้ไม่ลง ยิ่งไปกว่านั้นในห้องทำงานยังมีคนอื่นอยู่ด้วย หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง หากเขาปฏิเสธไป พอเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปในภายหลัง พวกพนักงานเก่าแก่ที่มีลูกยังอยู่ในชนบทคงได้เคียดแค้นเขาจนตายเป็นแน่

เป็นผู้อำนวยการเฒ่ามาครึ่งค่อนชีวิต ใครจะอยากแบกรับชื่อเสียงฉาวโฉ่ พอถึงคราวเกษียณไป ทุกคนกลับพูดกันลับหลังว่าเขาไม่เคยคิดถึงพนักงานเลยแม้แต่น้อย

คราวนี้ผู้อำนวยการถังใช้น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาก "ผู้จัดการอวี๋ คุณให้เวลาผมคิดดูให้ดีก่อนเถอะ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางพยักหน้า "ฉันเชื่อผู้อำนวยการถังค่ะ จริงสิคะ ผู้อำนวยการถังไม่ต้องกังวลเรื่องการส่งสินค้าหรอกนะคะ ฉันได้ให้คำมั่นต่อหน้านายกเทศมนตรีเกาไว้แล้วว่า ครึ่งปีหลังนี้เป็ดชิงเหอจะสร้างโรงงานในเมืองเอก ต่อไปกรมการรถไฟสามารถไปขนสินค้าจากโรงงานชานเมืองของเราได้โดยตรงเลย สะดวกสบายมาก คุณวางใจได้อย่างแน่นอนค่ะ"

ใครถามเรื่องนี้กับเธอหรือ ผู้อำนวยการถังเหลือบมองอวี๋ซือหยาแวบหนึ่ง แม่สาวคนนี้เจนจัดนักเชียว ตอนแรกก็ค่อยๆ หย่อนเหยื่อล่อให้เขาติดเบ็ดทีละก้าว ทั้งยังยกตัวเลขข้อมูลมาพิสูจน์ความเป็นไปได้ของแผนการ พอเห็นท่าทีของเขาเริ่มอ่อนลง ก็ยกนายกเทศมนตรีเกาขึ้นมาอ้าง เพื่อให้เขามั่นใจขึ้น เป็นการบ่งบอกเป็นนัยว่า เป็ดชิงเหอของพวกเขาไม่ใช่โรงงานเล็กๆ ไร้หัวนอนปลายเท้า แต่เป็นโรงงานที่ได้รับการยอมรับจากนายกเทศมนตรี

"ถ้างั้นนายกเทศมนตรีเกาก็สนับสนุนงานของพวกคุณน่าดู แต่ฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกคุณไม่ได้อยู่ที่อำเภอเฉินซานหรอกหรือ ตามการแบ่งเขตการปกครองแล้ว ไม่ได้ขึ้นตรงกับเมืองเอกนี่" ผู้อำนวยการถังไม่ได้ถูกต้มได้ง่ายๆ ขนาดนั้น

เมื่อต้องเผชิญกับความเคลือบแคลงสงสัยของเขา อวี๋ซือหยาไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เธอยิ้มตอบว่า "ใช่ค่ะ ตามเขตการปกครองแล้วอำเภอเฉินซานของเราขึ้นตรงต่อเมืองเฟิงหนิง แต่ว่าพวกเราไม่ได้มาเปิดหน้าร้านจำหน่ายในเมืองเอกหรอกหรือคะ ตลาดในเมืองเอกใหญ่กว่า สถานีรถไฟเมืองเอกก็เชื่อมต่อรอบทิศทาง สามารถเดินทางไปยังเมืองหลักๆ ทั่วประเทศได้ ย่อมส่งผลดีต่อการพัฒนาของเป็ดชิงเหอมากกว่า ดังนั้นต่อไปจุดศูนย์กลางการทำงานของเป็ดชิงเหอจึงจะย้ายมาที่เมืองเอก นายกเทศมนตรีเกาได้ยินแล้วก็ดีใจมาก เมื่อไม่นานมานี้ยังสั่งการเป็นพิเศษให้สำนักธัญญาหารประจำเมืองเอกอนุมัติเสบียงห้าร้อยตันให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราเป็นกรณีพิเศษ ต้องใช้รถบรรทุกหลายสิบคันเลยค่ะกว่าจะขนหมด"

ผู้อำนวยการถังสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าอวี๋ซือหยากำลังยกยอปอปั้นตัวเองอยู่ ทว่าเรื่องการอนุมัติเสบียงห้าร้อยตันให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเป็นกรณีพิเศษแบบนี้คงทำปลอมไม่ได้ เพราะเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แค่หาใครสักคนที่ทำงานในสถานีรับซื้อธัญญาหารถามดูก็รู้แล้ว อวี๋ซือหยาไม่มีความจำเป็นต้องแต่งเรื่องโกหกที่ถูกจับโป๊ะได้ง่ายดายถึงเพียงนี้!

หรือว่านายกเทศมนตรีเกาจะมองเห็นแววของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเข้าจริง ๆ ไม่อย่างนั้นระดับท่านนายกเทศมนตรีจะมายุ่งเรื่องแบบนี้ทำไม

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เรื่องการร่วมมือกับเป็ดชิงเหอก็ต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเสียแล้ว

ท่าทีของผู้อำนวยการถังเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เทียบกับตอนแรกที่เจอกันซึ่งค่อนข้างเย็นชา "ผู้จัดการอวี๋นี่สมกับที่เป็นคลื่นลูกใหม่จริง ๆ อายุน้อยแต่เก่งกาจ ทั้งยังได้รับความชื่นชมจากนายกเทศมนตรีเกาด้วย ในเมื่อท่านนายกเทศมนตรีเชื่อมั่นในเป็ดชิงเหอของพวกคุณถึงเพียงนี้ ทางการรถไฟของเราย่อมเชื่อมั่นเช่นกัน ผู้จัดการอวี๋ เอาไว้ผมจะเปิดการประชุมเพื่อหารือกับคณะผู้นำในหน่วยงาน แล้วจะรีบให้คำตอบคุณโดยเร็วที่สุดครับ"

ผู้อำนวยการถังผู้เจ้าเล่ห์ก็ยังคงไม่ให้คำตอบที่แน่ชัดอยู่ดี

สิ่งที่ควรพูดอวี๋ซือหยาก็พูดไปหมดแล้ว ทำอะไรมากเกินไปย่อมส่งผลเสีย หากบีบคั้นผู้อำนวยการถังจนเกินไปจะทำให้เขาเกิดความรังเกียจ ซึ่งจะไม่เป็นผลดี

อวี๋ซือหยาจึงลุกขึ้นอย่างรู้กาลเทศะ "ขอบคุณผู้อำนวยการถังที่สนับสนุนการทำงานของพวกเรานะคะ ฉันไม่รบกวนเวลาทำงานของคุณแล้วค่ะ"

"ได้ครับ เลขาฯ ซ่ง คุณช่วยไปส่งผู้จัดการอวี๋กับคณะแทนผมทีนะ" ผู้อำนวยการถังกล่าวตามมารยาท

อวี๋ซือหยารีบโบกมือ "ไม่ต้องหรอกค่ะ ไม่ต้องหรอก พวกคุณยังมีงานต้องทำ มีนายตรวจรถไฟฉินนำทางอยู่แล้ว อย่าได้รบกวนเลขาฯ ซ่งเลยค่ะ"

ผู้อำนวยการถังจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป "ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวผมมีประชุมต่อ คงไม่อยู่ส่งผู้จัดการอวี๋นะครับ"

หลังจากกล่าวลาตามมารยาทและส่งอวี๋ซือหยาออกไปแล้ว ผู้อำนวยการถังก็รีบหันไปสั่งเลขาฯ ทันที "เสี่ยวซ่ง โทรไปถามทางกรมธัญญาหารหน่อยว่า เมื่อไม่นานมานี้ท่านนายกเทศมนตรีเกาได้อนุมัติเสบียงห้าร้อยตันให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเป็นกรณีพิเศษจริงหรือเปล่า"

ครู่ต่อมา เลขาฯ ซ่งโทรศัพท์เสร็จก็เดินกลับมารายงาน "ผู้อำนวยการถังครับ เมื่อกี้ผมสอบถามดูแล้ว มีเรื่องนี้จริง ๆ ครับ สหายทางกรมธัญญาหารบอกว่า ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอถือใบสั่งที่นายกเทศมนตรีเกาลงนามไปเบิกเสบียงมาจริง ๆ ทั้งหมดเป็นธัญพืชหยาบกับพวกกากเมล็ดพืชน้ำมัน รำข้าวสาลี รำข้าวสาร อะไรทำนองนี้ครับ แล้วผมก็ลองเลียบเคียงถามเพื่อนที่คุ้นเคยในศาลาว่าการเมืองดู ทราบมาว่าผู้จัดการอวี๋คนเมื่อกี้นี้เป็นคนไปหานายกเทศมนตรีเกาด้วยตัวเอง ส่วนรายละเอียดว่าคุยอะไรกันบ้างนั้นสืบไม่ได้ครับ เพราะดูเหมือนผู้จัดการอวี๋จะไปเข้าพบถึงที่บ้านของท่านนายกเทศมนตรีเลยครับ"

ผู้อำนวยการถังขมวดคิ้วพึมพำ "ถึงขั้นไปหาที่บ้านท่านนายกเทศมนตรีเชียวหรือ..."

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งเลขาฯ ซ่ง "เสี่ยวซ่ง คุณช่วยสรุปเรื่องที่ผู้จัดการอวี๋พูดวันนี้เอาไว้หน่อย อีกสองสามวันทางหน่วยงานเราจะเปิดประชุมเพื่อหารือเรื่องนี้กัน"

เลขาฯ ซ่งเข้าใจทันทีว่าผู้อำนวยการถังเห็นชอบด้วยแล้ว จึงรีบพยักหน้ารับ "ได้ครับ"

ทางด้านนี้ ฉินเฉาหัวกับติงซุ่นเดินตามอวี๋ซือหยาออกจากสำนักงานการรถไฟด้วยความงุนงงสับสน พอตั้งสติได้ ฉินเฉาหัวก็เอ่ยถามอวี๋ซือหยา "นายกเทศมนตรีเกาชื่นชมเป็ดชิงเหอของพวกเธอขนาดนั้นจริง ๆ หรือ"

เขานึกว่าเป็นแค่โรงงานเล็ก ๆ ในชนบทที่ไม่มีภูมิหลังอะไรเสียอีก

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "เรื่องนี้ติงซุ่นน่าจะเคยได้ยินมาบ้าง อำเภอของเราสร้างฟาร์มเพาะเลี้ยงขึ้นมาตั้งยี่สิบกว่าแห่ง จึงขาดแคลนอาหารสัตว์ ฉันก็เลยไปหานายกเทศมนตรีเกา ท่านนายกเทศมนตรีเป็นคนดีมากค่ะ ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอันเร่งด่วนนี้ให้พวกเรา"

ฉินเฉาหัวนิ่งเงียบ คนดีแล้วจะยอมให้เสบียงตั้งหลายร้อยตันเนี่ยนะ ล้อเล่นน่า ในโลกนี้มีคนที่น่าสงสารตั้งมากมาย ทำไมไม่เห็นเอาเสบียงไปแจกจ่ายให้คนอื่นบ้างล่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่หนูคนนี้ใช้ไม้ไหนไปเกลี้ยกล่อมนายกเทศมนตรีเกามาได้

เฮ้อ วัยรุ่นเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมเด็กบ้านตัวเองถึงได้ห่างชั้นกับเด็กบ้านอื่นขนาดนี้นะ

อวี๋ซือหยาไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดอะไรอยู่ในใจ เธอยิ้มแล้วกล่าว "วันนี้ขอบคุณนายตรวจรถไฟฉินมากนะคะ ฉันยังมีธุระอื่นต้องไปทำ ขอตัวก่อนค่ะ ติงซุ่น วันนี้นายไม่ต้องไปทำงานหรอกนะ ฉันให้หยุดครึ่งวัน"

ติงซุ่นรีบส่ายหน้า "ทำแบบนั้นได้ยังไงกันครับผู้จัดการอวี๋ ก่อนหน้านี้ผมก็หยุดไปตั้งสองวันแล้ว เดี๋ยวผมจะรีบไปทำงานครับ"

อวี๋ซือหยาปล่อยให้เขาตัดสินใจตามใจชอบ ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เธอโบกมือลาแล้วก้าวขึ้นรถเมล์ไป

รอจนเธอลับสายตาไปแล้ว ฉินเฉาหัวก็ดึงตัวหลานชายเข้ามาแล้วพูดด้วยความตื่นเต้น "เสี่ยวซุ่น เมื่อกี้แกได้ยินที่ผู้จัดการอวี๋ของแกพูดใช่ไหม ถ้าผู้อำนวยการถังตกลง ทางการรถไฟของเราจะมีตำแหน่งงานเพิ่มขึ้นมาเป็นร้อยตำแหน่งเลยนะ แกชอบขายเป็ดชิงเหอบนรถไฟไม่ใช่เรอะ พวกเรากลับไปปรึกษาพ่อแม่แกกันเถอะ รีบไปหาหัวหน้าฉีที่ดูแลฝ่ายบุคคลแต่เนิ่น ๆ ให้เขาเก็บโควตาไว้ให้แกสักที่หนึ่ง เรื่องนี้น่ะแกถือว่ามีความชอบไม่น้อยเลยนะ"

ติงซุ่นฟังแล้วพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "น้าครับ ตอนแรกพวกน้ายังคัดค้านไม่ให้ผมไปขายเป็ดชิงเหอบนรถไฟอยู่เลยไม่ใช่เหรอ บอกว่าลำบากเกินไปน่ะ"

ฉินเฉาหัวถลึงตาใส่เขา "มันจะเหมือนกันได้ยังไง ฟาร์มเพาะเลี้ยงส่งแกไปเร่ขายของบนรถไฟ นั่นมันพวกไร้สังกัด เป็นงานลำบากที่ไม่มีหลักประกันอะไรเลย แต่งานพนักงานประจำของการรถไฟมันคนละเรื่องกัน แล้วต่อไปพวกเรายังหาทางย้ายแกไปตำแหน่งที่ดีกว่านี้ได้ ไม่ต้องไปขายของบนรถไฟแล้ว"

ติงซุ่นไม่สบอารมณ์ ตอนแรกคิดจะคัดค้าน แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่าเรื่องนี้ยังไม่มีอะไรแน่นอนเลย หากเขาบอกว่ายืนกรานไม่ไป แล้วน้าของเขาปล่อยมือไม่สนใจจะทำยังไง จึงพูดว่า "น้าครับ ผู้อำนวยการถังยังไม่ได้พยักหน้าตกลงเลย ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้มันเร็วเกินไป เกิดไม่สำเร็จขึ้นมาล่ะครับ"

ฉินเฉาหัวกดศีรษะเขาอย่างแรงทีหนึ่ง "ทำไมจะไม่สำเร็จ ต้องสำเร็จแน่นอนอยู่แล้ว พี่สาวแกยังทำงานชั่วคราวอยู่เลย ลูกพี่ลูกน้องแกก็ยังตกระกำลำบากอยู่บ้านนอก เรื่องนี้ไม่สำเร็จก็ต้องสำเร็จ"

ติงซุ่นฟังแล้วก็เข้าใจทันที ยิ้มแหะ ๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้ "น้าจะทำอะไรเหรอครับ ผมช่วยนะ"

"ไปทำงานไป เรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่ต้องมายุ่ง" ฉินเฉาหัวผลักหัวเขาออกแล้วเดินจากไป

ติงซุ่นเบ้ปาก ไม่ต้องบอกเขาก็รู้ คนพวกนี้น่ะยึดติดกับการให้ลูกหลานได้กลับเข้าเมืองเป็นพิเศษ ตอนนี้มีโอกาสแบบนี้มาถึงมือ มีหรือจะยอมปล่อยให้หลุดลอยไป

เป็นไปตามคาด ตกค่ำตอนที่ติงซุ่นกลับถึงบ้าน ในลานบ้านพักคนงาน ทุกคนกินข้าวเสร็จก็พากันมารวมกลุ่มคุยกันอยู่ข้างนอก พอเห็นติงซุ่น ป้าคนหนึ่งก็รีบดึงเขาเข้าไปหา "เสี่ยวซุ่น ได้ยินว่าหน่วยงานของเธอจะเปิดรับตำแหน่งบนรถไฟ มีเรื่องแบบนี้จริงไหม แล้วเธออย่าลืมเสี่ยวตงบ้านเรานะ พวกเธอโตมาด้วยกันแท้ ๆ"

"นั่นน่ะสิ เสี่ยวซุ่น ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน พี่เจวียนจื่อของเธอก็อย่าลืมล่ะ เธอดูสิ พี่เขาลงชนบทไปตั้งเจ็ดแปดปีแล้ว จนแทบจะกลายเป็นสาวทึนทึกอยู่รอมร่อ เธอต้องช่วยพี่เขาหน่อยนะ!"

"เสี่ยวซุ่น เธอยังไม่มีแฟนใช่ไหม ชอบแบบไหนล่ะ เดี๋ยวป้าช่วยทาบทามคนสวย ๆ ให้"

ติงซุ่นเพิ่งเคยเผชิญกับความกระตือรือร้นของพวกป้า ๆ เป็นครั้งแรกจนรู้สึกขนลุกซู่ "อาสะใภ้สาม ป้าหลี่...พวกป้าไปฟังใครพูดเลอะเทอะมาครับ ผู้จัดการโรงงานพวกเราแค่ไปคุยกับผู้อำนวยการถังเรื่องขายเป็ดชิงเหอบนรถไฟ เรื่องของการรถไฟ ฟาร์มเพาะเลี้ยงอย่างพวกเราจะไปเปิดรับพนักงานขายอะไรกันได้ยังไง"

"อ้าว เป็นงั้นหรอกเหรอ แล้วตกลงจะมีตำแหน่งงานไหมล่ะ" อาสะใภ้สามซักไซ้ไม่หยุด นี่มันเกี่ยวพันถึงเรื่องที่ว่าตงจื่อบ้านเธอจะได้กลับมาหรือเปล่าเชียวนะ

ติงซุ่นถอนหายใจ "เรื่องนี้ต้องดูว่าทางสำนักจะจัดสรรยังไงครับ ทุกคนรอฟังข่าวเถอะ ผมเชื่อว่าทางสำนักต้องคิดเผื่อทุกคนอยู่แล้ว"

พูดจบเขาก็ใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บกลับบ้านทันที

ฉินอี๋หัวเห็นลูกชายคนเล็กกลับมาก็รีบพูดว่า "ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้ ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม เดี๋ยวแม่ยกมาให้นะ"

ติงซุ่นวิ่งไปล้างมือในครัว "แม่ ข้างนอกไปลือกันได้ยังไงว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเราจะเปิดรับตำแหน่งพนักงานขาย นี่มันเหลวไหลสิ้นดีไม่ใช่เหรอครับ"

ฉินอี๋หัวเหลือบมองเขา "ถ้าน้าแกไม่พูดแบบนั้น มันก็โจ่งแจ้งเกินไปน่ะสิ ผู้อำนวยการถังคงรู้กันพอดีว่าพวกเราเป็นคนปล่อยข่าวนี้ออกไป"

ติงซุ่นเบ้ปาก ทำพูดเหมือนทำแบบนี้แล้วผู้อำนวยการถังจะเดาไม่ออกว่าเป็นพวกเขางั้นแหละ ตอนนั้นมีคนอยู่ในเหตุการณ์แค่ไม่กี่คน คนที่จะเอาเรื่องนี้มาเล่าในลานบ้านพักคนงานได้ก็มีแค่น้าหลานคู่นี้เท่านั้นแหละ

ช่างเถอะ ยังไงเขาก็จัดการอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ปล่อยให้ลือกันไปตามใจชอบก็แล้วกัน

ตกค่ำพอผู้อำนวยการถังกลับถึงบ้าน ก็มีญาติ ๆ มาหาถึงหน้าประตูบ้าน ล้วนมาถามเรื่องการเพิ่มตำแหน่งพนักงานขายบนรถไฟทั้งนั้น แม้ในใจผู้อำนวยการถังจะเห็นชอบแล้ว แต่การถูกคนบุกมาหาถึงบ้านเพื่อขอพึ่งเส้นสายแบบนี้ ย่อมทำให้ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง พอล่ำลาส่งญาติกลับไปแล้ว เขาก็แค่นเสียงฮึ "อวี๋ซือหยาคนนี้ อายุแค่นี้ แต่เล่ห์เหลี่ยมกลับไม่น้อยเลยทีเดียว"

ภรรยาของเขาเหลือบมองเขา "เหล่าถัง คุณจะดื้อรั้นไปทำไม มีตำแหน่งงานเพิ่มขึ้นมันไม่ดีตรงไหน ดูสิว่าทุกปีตอนส่งเด็กลงชนบท บ้านไหนบ้างที่ไม่กลัดกลุ้มจนหน้าดำคร่ำเครียด หากได้ตำแหน่งงานมากมายขนาดนี้มาในคราวเดียว ลูกหลานพนักงานการรถไฟของเราก็จะมีงานทำ ได้กลับเข้าเมืองอย่างราบรื่น นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ ต่อไปทุกคนก็ต้องซาบซึ้งในตัวคุณ พอเอ่ยถึงเหล่าถังอย่างคุณ ใครบ้างจะไม่เอ่ยปากชมเปาะ"

ผู้อำนวยการถังมองเธออย่างจนใจ "ตกลงนี่คุณเข้าข้างใครกันแน่เนี่ย"

ภรรยาเขาวางชามลง "ใครมีเหตุผลฉันก็เข้าข้างคนนั้นแหละ"

"เอาละ เอาละ ผมรู้แล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไงก็ต้องเปิดประชุมกันก่อน ผมให้เสี่ยวซ่งไปเตรียมการแล้ว เดี๋ยวทางสำนักก็จะเปิดประชุมกำหนดระเบียบการกัน"

บทสนทนาทำนองนี้ยังเกิดขึ้นในอีกหลายครอบครัวในเขตบ้านพักพนักงานการรถไฟ

เรื่องพวกนี้อวี๋ซือหยาไม่อาจล่วงรู้ได้ วันเสาร์ยังมีเรียน เธอขอลาออกมา พอทำธุระเสร็จก็กลับไปเรียนต่อ

วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ อวี๋ซือหยาจึงไปที่หน้าร้านตรงสถานีรถไฟ

พอติงซุ่นเห็นเธอก็รีบนำข่าวนี้มาบอกทันที "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ครับ เมื่อวานผมเลิกงานกลับไป ที่เขตบ้านพักพนักงานการรถไฟพูดถึงเรื่องนี้กันเพียบเลย สำเร็จแน่ ๆ ครับ"

อวี๋ซือหยาขมวดคิ้ว "น้าชายเธอเป็นคนพูดออกไปเหรอ"

ติงซุ่นหัวเราะแหะ ๆ "ใช่ครับ ลูกพี่ลูกน้องของผมยังอยู่ชนบท น้าผมอยากพากลับมา ทำไมเหรอครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

"ระวังจะทำให้ผู้อำนวยการถังโมโหจนเรื่องนี้ล่มไม่เป็นท่านะ" อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างเป็นกังวล ผู้อำนวยการถังไม่ใช่เจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าอย่างในโรงภาพยนตร์ ตำแหน่งต่างกัน นิสัยใจคอก็ไม่เหมือนกัน จะมาใช้ลูกไม้เอะอะโวยวายบีบบังคับคงไม่ได้ผลหรอก

ติงซุ่นอึ้งไป "แต่เรื่องมันแพร่ออกไปแล้ว จะทำยังไงดีล่ะครับ"

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว อวี๋ซือหยาก็ยิ้ม "เป็นแบบนี้ไปแล้วจะทำอะไรได้อีกล่ะ รอดูผลที่จะตามมาก็แล้วกัน"

เธอเคยพบผู้อำนวยการถังแค่ครั้งเดียว ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรลึกซึ้ง ใครจะไปรู้ว่าเขาจะคิดอย่างไร

ติงซุ่นกลัดกลุ้มขึ้นมา "ขอโทษครับผู้จัดการโรงงานอวี๋ พวกเราคิดไม่รอบคอบเอง"

อวี๋ซือหยาปฏิเสธ "ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้น่าจะไม่กระทบต่อการตัดสินใจของผู้อำนวยการถังหรอก แต่ต่อไปเขาอาจจะมีอคติกับฉันนิดหน่อย"

คาดว่าผู้อำนวยการถังคงคิดว่าเธอเป็นคนยุยงด้วยซ้ำ

ทว่าตราบใดที่ไม่กระทบความร่วมมือก็พอแล้ว ผู้อำนวยการถังจะมองเธออย่างไร อวี๋ซือหยาไม่ได้ใส่ใจนัก หากเขาจะมองว่าเธอเจ้าเล่ห์เพทุบายลึกซึ้งก็อาจไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป เพราะด้วยอายุและเพศสภาพ พวกเจ้าหน้าที่อาวุโสเหล่านี้มักไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวเธอเท่าไรอยู่แล้ว

ติงซุ่นเห็นเธอท่าทีสงบนิ่งก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง เอ่ยถามว่า "งั้น... ผู้จัดการโรงงานอวี๋คิดว่าพวกเราควรทำอะไรเพิ่มเติมไหมครับ"

อวี๋ซือหยาโบกมือ "พวกเธอจะทำยังไงเป็นเรื่องของพนักงานการรถไฟ ไม่ต้องมาถามฉันหรอก ฉันต้องไปทำงานแล้ว ถ้านักบัญชีฉู่มาถึง ให้เขาไปหาฉันที่ห้องทำงานนะ"

"อ๋อ ได้ครับ" ติงซุ่นรีบพยักหน้า

อวี๋ซือหยาเดินไปที่ห้องทำงาน หยิบสมุดจดเบอร์โทรศัพท์ออกมา แล้วเริ่มโทรออก

ช่วงนี้มีเรื่องเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน ทำให้เรื่องซื้อรถยังไม่ได้ข้อสรุปเสียที พอช่วงนี้มีเวลาว่าง อวี๋ซือหยาจึงอยากสะสางเรื่องนี้ให้เรียบร้อย

เธอไล่โทรหาโรงงานต่าง ๆ ตามรายชื่อทีละแห่งเพื่อสอบถามสภาพรถและราคา

น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ไม่ค่อยน่าพอใจ โทรไปสามสายติดกัน รถของโรงงานเหล่านั้นล้วนใช้งานมาหลายปีแล้ว ในจำนวนนั้นมีโรงงานหนึ่งที่อยากปล่อยรถ เป็นโรงงานโม่หิน รถของพวกเขาใช้ขนหินมาตลอด ใช้งานมาตั้งเจ็ดแปดปี สภาพการสึกหรอไม่ต้องจินตนาการเลย แถมยังเรียกราคาตั้งสองหมื่นหยวน ช่างมองเธอเป็นหมูในอวยชัด ๆ

เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ทุกคนที่โทรมาจะหวังดี บางคนถึงขั้นกะจะมาเอาเปรียบเพื่อหลอกฟันเงินเธอด้วยซ้ำ

อวี๋ซือหยาไม่ได้ฉะกับอีกฝ่ายในสาย ยังคงพูดจาสุภาพว่าจะขอนำไปพิจารณาดู แต่พอวางสายปุ๊บก็ขีดชื่อโรงงานแห่งนั้นออกจากรายชื่อตัวเลือกทันที

โทรติดต่อกันสี่สาย ผลลัพธ์ก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจ รถพวกนี้ถ้าไม่ขับมานานหลายปี ก็เรียกราคาแพงเกินไป

จนกระทั่งฉู่ยวี่เทามาถึง อวี๋ซือหยาก็ยังหารถที่พอใช้ได้สักคันไม่เจอ

"ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณยังมีธุระด่วนไหมครับ ถ้างั้นเดี๋ยวผมค่อยมาใหม่" ฉู่ยวี่เทาเห็นเธอยังถือหูโทรศัพท์อยู่จึงเอ่ยขึ้น

อวี๋ซือหยาโทรศัพท์วางลงบนแท่น "ไม่ต้องหรอก แค่โทรไปถามดูว่ามีรถที่พอดีไหม เรื่องนี้ไม่รีบ เธอเข้ามาเถอะ เอาสมุดบัญชีมาด้วยหรือเปล่า"

"เอามาครับ" ฉู่ยวี่เทาวางสมุดบัญชีสองเล่มลงบนโต๊ะทำงาน แล้วรายงานสถานการณ์คร่าว ๆ "ถึงแม้หน้าร้านสาขาสองเพิ่งจะเปิดเมื่อเดือนก่อน แต่ยอดขายของเดือนที่แล้วก็แซงหน้าสาขาหนึ่งไปแล้วครับ"

หน้าร้านทั้งสองแห่งต่างซื้อขาดมา เป็นสินทรัพย์ถาวรของโรงงาน จึงไม่มีค่าเช่า เปิดร้านแล้วก็เหลือแค่ต้นทุนแรงงาน อวี๋ซือหยาปรับเงินเดือนของพวกเขาขึ้นเป็นเดือนละสามสิบหยวน โบนัสปลายปีคิดแยกต่างหาก ดังนั้นในตอนนี้ เมื่อมองภาพรวมแล้วต้นทุนของทั้งสองร้านจึงต่างกันแค่หกสิบหยวน ทว่ายอดขายกลับต่างกันถึงหลักหมื่น

อวี๋ซือหยารับสมุดบัญชีมาเปิดดู พลางตรวจดูพลางกล่าวว่า "เป็นเรื่องปกติค่ะ ทางสถานีรถไฟมีคนพลุกพล่านกว่า กำลังซื้อก็สูงกว่าด้วย"

เธอชำเลืองดูตัวเลขในสมุดบัญชี หลังจากหักต้นทุนแรงงานและต้นทุนวัตถุดิบออกแล้ว เดือนเมษายนทั้งสองร้านมีเงินส่วนเกินกว่าเจ็ดหมื่นหยวน ถือเป็นกำไรสุทธิ ตัวเลขระดับนี้สำหรับโรงงานเล็ก ๆ ที่มีคนแค่ไม่กี่ร้อยคนอย่างพวกเขานับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

"ดีมาก เงินส่วนเกินของเดือนที่แล้ว เก็บสำรองไว้ห้าหมื่นหยวน ส่วนที่เหลือให้โอนเข้าบัญชีโรงงาน ใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนของโรงงาน" อวี๋ซือหยาจัดสรรเงินอย่างรวดเร็ว

ฉู่ยวี่เทาพยักหน้า แล้วเอ่ยถามอวี๋ซือหยาว่า "ผมได้ยินจากนักบัญชีหยางว่า ทางคุณเพิ่งเบิกเงินจากโรงงานไปห้าหมื่นหยวนเหมือนกัน โรงงานเรากำลังจะมีแผนการใหม่อะไรหรือเปล่าครับ ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ ผมไม่ได้คิดจะก้าวก่ายนะครับ แค่อยากรู้ว่ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยทำได้บ้าง ถ้าไม่สะดวกจะบอกก็คิดเสียว่าผมไม่ได้ถามแล้วกันครับ"

ฉู่ยวี่เทาไม่ใช่คนพูดมาก สาเหตุหลักเป็นเพราะตอนนี้เขาอยู่ในเมืองเอก ข่าวสารจึงส่งกลับไปถึงคอมมูนไม่ง่ายนัก อวี๋ซือหยาจึงไม่ได้ปิดบังเขา "ไม่มีอะไรที่ไม่สะดวกจะบอกหรอก ฉันรับปากนายกเทศมนตรีเกาไว้ว่าจะสร้างโรงงานสาขาในเมืองเอก เงินก้อนนั้นเป็นเงินทุนตั้งต้นสำหรับสร้างโรงงานสาขาน่ะ"

เธอจะเบี้ยวใครก็เบี้ยวได้ แต่จะเบี้ยวนายกเทศมนตรีเกาไม่ได้เด็ดขาด

"หา?" ฉู่ยวี่เทาตกใจ "นี่... โรงงานเรา คิดจะย้ายมาที่เมืองเอกอย่างนั้นเหรอครับ นี่ มันกะทันหันเกินไปแล้ว!"

อวี๋ซือหยากล่าวเรียบ ๆ "เรื่องนี้เลขาฯ เหมยก็รู้ พวกผู้นำไม่มีใครคัดค้านสักคน" ดังนั้นพวกเธอก็อย่าได้พูดมากไปเลย

เอาเถอะ ฉู่ยวี่เทาหมดคำจะพูดแล้ว "แบบนั้นก็ดีครับ ผมแค่ตกใจเกินไปหน่อย เลือกสถานที่ได้แล้วหรือยังครับ"

อวี๋ซือหยาขยับศีรษะปฏิเสธ "ยังเลย อีกสองสามวันฉันจะไปขอที่ดินจากนายกเทศมนตรีเกา"

ฉู่ยวี่เทามองสีหน้าสงบนิ่งของเธอแล้วก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอช่างกล้าพูดเหลือเกิน และแน่นอนว่ายิ่งกล้าลงมือทำมากกว่า

"จะให้ผมไปด้วยไหมครับ"

"ได้ครับ พอดีวันนี้วันอาทิตย์มีเวลาว่าง ช่วงบ่ายผมจะไปหาสหายเสี่ยวหยวนเลย" ฉู่ยวี่เทาก็เป็นพวกคิดเร็วทำเร็วเช่นกัน ปกติเขาต้องไปเรียนหนังสือ งานหลาย ๆ อย่างจึงต้องหาเวลาว่างช่วงสุดสัปดาห์มาจัดการเท่านั้น

อวี๋ซือหยาพยักหน้า ส่งสมุดบัญชีคืนให้เขา แล้วหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาโทรต่อ

เธอต่อสายไปอีกแปดสาย ติดต่อไปยังทุกหน่วยงานที่ก่อนหน้านี้มีทีท่าอยากจะขายรถให้จนครบถ้วน ในที่สุดอวี๋ซือหยาก็คัดเลือกไว้เบื้องต้นได้สองแห่ง

ทว่าทั้งสองหน่วยงานนี้ไม่ได้อยู่ในเมืองเอก แต่อยู่ตามอำเภอใต้สังกัดของเมืองเอก หากจะเดินทางไปสักเที่ยวอย่างน้อยต้องใช้เวลาสองวัน ซึ่งเธอไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นจริง ๆ

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋ซือหยาก็ตัดสินใจไปหาสหายอู่ฉางอัน

อวี๋ซือหยาค่อนข้างโชคดี พอไปถึงบริษัทขนส่งประจำมณฑล อู่ฉางอันไม่ได้ออกรถไปข้างนอกพอดี เขากำลังง่วนอยู่กับการซ่อมรถของตัวเองอยู่ในทีมขนส่ง

"ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ คุณมาได้ยังไงครับเนี่ย" เขาปีนออกมาจากใต้ท้องรถพลางปัดมือไปมา พอเห็นว่ามือเปื้อนแต่น้ำมันเครื่อง ปัดเท่าไรก็ไม่ออก ก็พลันรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที "ข้างนอกแดดแรง คุณเข้าไปนั่งพักข้างในก่อนสักครู่ รอผมล้างมือก่อนดีไหมครับ"

อวี๋ซือหยาเห็นสภาพเขาก็รู้ว่ายังซ่อมรถไม่เสร็จ จึงเอ่ยว่า "ไม่ต้องหรอกค่ะ อีกเดี๋ยวคุณก็ต้องซ่อมรถต่อไม่ใช่เหรอ พวกเรายืนคุยกันใต้ร่มไม้นี่ก็พอแล้ว"

อู่ฉางอันคุ้นเคยกับเธอดี รู้อยู่แล้วว่าผู้อำนวยการโรงงานอวี๋คนนี้เน้นทำงานจริง ไม่ถือตัว จึงเออออตามน้ำอย่างว่าง่าย "ได้ครับ งั้นไปใต้ต้นการบูรตรงนั้นกันเถอะ วันนี้ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋มาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

อวี๋ซือหยาเดินตามไป ยิ้มพลางกล่าวว่า "มีเรื่องต้องรบกวนคุณจริง ๆ นั่นแหละค่ะ สหายอู่ ฉันจำได้ว่าบริษัทของคุณต้องวิ่งรถเส้นทางซื่อซินอยู่บ่อย ๆ ใช่ไหม ถ้าช่วงนี้คุณได้ไปทางนั้น พอจะแวะไปช่วยฉันดูรถบรรทุกของโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรอำเภอซื่อซินหน่อยได้ไหมคะ พวกเขามีความตั้งใจจะขาย แต่ฉันยังไม่เคยเห็นกับตาตัวเอง เลยไม่รู้ว่าสภาพเป็นยังไงบ้าง"

เส้นทางสายนั้นพวกอู่ฉางอันวิ่งอยู่เป็นประจำ เขาจึงตอบตกลงอย่างกระตือรือร้นทันที "ได้สิ เดี๋ยวผมไปสลับกะกับคนในทีมดู สัปดาห์หน้าจะแวะไปให้ แล้วค่อยส่งข่าวนะครับ"

"งั้นต้องรบกวนสหายอู่ด้วยนะคะ" อวี๋ซือหยาพูดอย่างดีใจ

จัดการไปได้หนึ่งแห่ง ยังเหลืออีกแห่งหนึ่ง อวี๋ซือหยาจึงโทรศัพท์ไปบอกให้พานหย่งคังแวะไปดู ขณะเดียวกันก็โทรหาเสี่ยวหลี่ กำชับให้เขารับสมัครคนหนุ่มในโรงงานเพิ่มอีกสองคนเพื่อส่งตัวไปอบรมสอบใบขับขี่ที่อำเภอ

เมื่อจัดแจงเรื่องเหล่านี้เรียบร้อย วันอาทิตย์ก็ผ่านพ้นไปอีกหนึ่งสัปดาห์ อวี๋ซือหยายังคงง่วนอยู่กับการเรียนในตอนกลางวัน และสะสางเรื่องงานในตอนกลางคืน

เมื่อเทียบกับความสบายอกสบายใจของอวี๋ซือหยาแล้ว ชีวิตฝั่งผู้อำนวยการถังกลับเริ่มไม่ค่อยราบรื่นเท่าไรนัก

บรรดาญาติสนิทมิตรสหายและพวกญาติห่าง ๆ ที่ไม่รู้ไปขุดมาจากไหน ต่างพากันแวะเวียนมาหาถึงบ้านวันเว้นวันเพื่อถามไถ่ว่าเมื่อไรจะจัดสรรงานให้ได้เสียที แม้กระทั่งภรรยาของเขาก็เร่งเร้าอยู่เรื่อย ๆ เขาเฝ้ารอให้อวี๋ซือหยามาหาอีกรอบ ทว่าผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ

ช่างน่าประหลาดแท้ ๆ หล่อนอุตส่าห์จัดแจงให้เจ้าเด็กตระกูลติงไปตระเวนขายของบนรถไฟตั้งเดือนหนึ่งแล้ว ไม่ใช่ว่าควรจะร้อนใจหรอกหรือ ไฉนทิ้งแผนงานหยาบ ๆ ไว้ฉบับเดียวแล้วก็หายหน้าไปเลย คนหนุ่มสาวสมัยนี้นี่ไม่รับผิดชอบเอาเสียเลย

ผู้อำนวยการถังไม่ยอมรับความจริงว่า ตนเองถูกพวกป้า ๆ น้า ๆ ในบ้านพักเจ้าหน้าที่กดดันจนอึดอัดขัดข้องใจ เลยกะจะดัดนิสัยลดความทะนงตนของอวี๋ซือหยาลงเสียหน่อย และอยากให้เธอกระวนกระวายใจตามไปด้วย

ทว่ารอแล้วรอเล่า คนจากฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอก็ยังไม่โผล่มาเสียที

ผู้อำนวยการถังปวดหัวตึบ จนต้องเอ่ยปากเปรยกับเลขาฯ อ้อม ๆ "เสี่ยวโจว มีเบอร์โทรศัพท์ของทางเป็ดชิงเหอใช่ไหม ลองถามดูทีสิว่าผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ของพวกเขากำลังยุ่งอะไรอยู่"

เสี่ยวโจวถึงกับพูดไม่ออก...

ผู้อำนวยการโรงงานของเขาเพิ่งจะเป็นนักศึกษา ย่อมต้องกำลังเรียนหนังสืออยู่น่ะสิ ทว่าคำนี้พูดออกไปไม่ได้ เมื่อเจ้านายส่งสัญญาณมา ผู้เป็นเลขาฯ ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมย่อมต้องรู้ความนัย เลขาฯ โจวจึงรีบรับคำทันที "ผมจะติดต่อผู้อำนวยการโรงงานอวี๋เดี๋ยวนี้ครับ"

ครั้นหันหลังกลับ เขาก็ตรงดิ่งไปหาฉินเฉาหัวทันที "หัวหน้าขบวนรถฉิน ทางเป็ดชิงเหออยากร่วมมือกับสำนักการรถไฟเราไม่ใช่หรือ ทำไมแผนงานถึงยังไม่ออกมาอีก พวกเขาเปลี่ยนใจแล้วหรือเปล่า"

ฉินเฉาหัวจะไปรู้เรื่องเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงพวกนี้ได้อย่างไร จึงตอบไปอย่างไม่คิดอะไรมาก "เดี๋ยวฉันช่วยถามให้นะ"

เลขาฯ โจวจึงได้แต่สำทับไปว่า "คุณต้องรีบหน่อยนะ ทางสำนักเปิดประชุมกันไปแล้ว ถ้าทางเป็ดชิงเหอยังไม่ยอมส่งแผนงานมาสักที เรื่องนี้อาจจะล่มเอาก็ได้"

ฉินเฉาหัวเริ่มรู้สึกถึงความกดดันขึ้นมาทันที "เดี๋ยวฉันจะให้เสี่ยวซุ่นบ้านเราไปหาผู้อำนวยการโรงงานอวี๋เดี๋ยวนี้แหละ"

ด้วยเหตุนี้ พออวี๋ซือหยาเลิกเรียนก้าวลงมาใต้ตึก จึงได้เห็นติงซุ่นยืนรออยู่

"ทำไมถึงมาได้ล่ะ ร้านจำหน่ายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" อวี๋ซือหยาเดินเข้าไปถาม

ติงซุ่นรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ใช่ครับ ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ แผนงานที่เราจะร่วมมือกับทางสถานีรถไฟล่ะครับ ทางสำนักการรถไฟเขาประชุมเห็นชอบที่จะร่วมมือกับเราแล้ว คุณต้องรีบส่งแผนงานไปให้เขานะครับ"

แผนงานอะไรกัน เรื่องพรรค์นี้จำเป็นต้องมีแผนงานด้วยหรือ แค่ร่างสัญญาจัดซื้อขึ้นมาฉบับเดียวก็จบเรื่องแล้ว ท้ายที่สุดแล้วการที่สำนักการรถไฟจะรับสมัครคนงานอย่างไร หรือจะแบ่งโควตาเหล่านั้นให้ใคร มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฟาร์มเพาะเลี้ยงเลยแม้แต่น้อย

อวี๋ซือหยาจึงถามเขา "ใครบอกให้เธอมาหาฉัน"

แม้ติงซุ่นจะฉลาด ทว่าประสบการณ์ชีวิตยังน้อยนัก จึงไม่ทันเข้าใจเล่ห์เหลี่ยมในแวดวงข้าราชการ เลยตอบไปตามตรง "น้าผมเองครับ เลขาฯ โจวไปตามเขาทวงแผนงานน่ะครับ"

อวี๋ซือหยาเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที "เธอกลับไปบอกให้น้าของเธอไปถามเลขาฯ โจวดูว่า พรุ่งนี้สะดวกไหม ฉันจะไปเข้าพบผู้อำนวยการถังตอนเก้าโมงเช้าวันพรุ่งนี้ เพื่อตกลงเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้น"

"ได้ครับ" ติงซุ่นตอบรับปากอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น อวี๋ซือหยาเดินทางมายังสำนักการรถไฟด้วยความคุ้นเคย กระทั่งเลยเก้าโมงเช้าไปเล็กน้อย เลขาฯ โจวถึงได้เดินออกมาต้อนรับ

"ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ เมื่อครู่ผู้อำนวยการถังติดประชุมอยู่ ทำให้คุณต้องรอนานเลย"

อวี๋ซือหยาลุกขึ้นยืนพลางยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้นั่งอยู่เฉย ๆ เสียหน่อย"

เธอยกตำราเรียนในมือขึ้นมาให้ดู

เมื่อเลขาฯ โจวเห็นตำราเรียนระดับมหาวิทยาลัย เขาก็ยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเองแก้เก้อแล้วพูดอย่างกระอักกระอ่วน "ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ใช้เวลาได้คุ้มค่าจริง ๆ เชิญตามผมมาครับ"

เมื่ออวี๋ซือหยาเดินเข้ามาในห้องทำงาน ก็หยิบเอาแผนงานที่เพิ่งจัดทำขึ้นลวก ๆ เมื่อคืนออกมา แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ "ผู้อำนวยการถัง ฉันมารบกวนคุณอีกแล้วค่ะ นี่เป็นแผนงานที่ฉันทุ่มเทเวลาทำอยู่ทั้งสัปดาห์ แก้ไขไปตั้งสี่ห้ารอบกว่าจะได้ออกมา ลองดูหน่อยนะคะว่าใช้ได้ไหม"

ผู้อำนวยการถังเปิดอ่าน เอกสารหนาสามหน้ากระดาษเต็ม ๆ ล้วนพูดถึงความหมายและบทบาทของการบรรจุ "เป็ดชิงเหอ" เข้าสู่รายชื่อสินค้าจำหน่าย เนื้อหาโดยรวมไม่ต่างจากที่คุยกันครั้งแรกเท่าไรนัก จนถึงหน้าสุดท้ายเป็นร่างสัญญา ทั้งสองฝ่ายตกลงกันว่าจะจัดซื้อผลิตภัณฑ์อาหารเป็ดชิงเหอในราคาขายส่งภายนอก โดยเป็ดชิงเหอจะพยายามจัดส่งสินค้าให้เพียงพอกับยอดสั่งซื้อของสำนักการรถไฟประจำเมืองเอกให้ได้มากที่สุด

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าว "ผู้อำนวยการถังคะ ปัจจุบันราคาขายส่งหน้าโรงงานของเป็ดชิงเหอเราเป็นราคาเดียวกันทั้งหมด ฉันเองก็ส่งสินค้าให้พวกคุณในราคาเดียวกับห้างสรรพสินค้าแห่งที่สองประจำมณฑล สินค้าทุกรายการคิดราคาขายส่งลดจากราคาปลีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนเรื่องจำนวน หากผู้อำนวยการถังอยากกำหนดให้แน่นอน ฉันก็ไม่มีปัญหาค่ะ"

หากทางสถานีรถไฟกำหนดจำนวนตายตัวล่วงหน้าได้ ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกเธอย่อมทำงานง่ายขึ้น ทว่าใครจะรู้ว่ายอดขายบนขบวนรถไฟจะเป็นเท่าไรกันแน่ กรณีของติงซุ่นไม่อาจเป็นตัวแทนของทุกคนได้ คาดว่าคงต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะประเมินกรอบยอดขายในแต่ละเดือนได้อย่างคร่าว ๆ

ผู้อำนวยการถังเองก็เข้าใจข้อนี้ดี เขาวางสัญญาลงโดยไม่เอ่ยถึงเรื่องเมื่อครู่ "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ทำข้อตกลงเบื้องต้นกันก่อนดีไหม แต่ถ้าเกิดเป็ดชิงเหอขายไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ พวกเยาวชนลงชนบทกลับมาแล้ว เราคงหันไปบอกว่าไม่มีตำแหน่งงานแล้วไล่พวกเขากลับไปไม่ได้หรอกนะ"

นี่ก็คือเหตุผลสำคัญที่ทำให้ผู้อำนวยการถังยังลังเลใจ หากขบวนรถไฟที่ออกจากสถานีรถไฟประจำเมืองเอกต้องจัดพนักงานขายสองถึงสามคนประจำทุกขบวน นั่นหมายถึงตำแหน่งงานของคนหลายสิบหรือนับร้อยคน หากสินค้าขายไม่ออก ถึงตอนนั้นปัญหาคาราคาซังนี้ก็ต้องเป็นเขาที่ตามล้างตามเช็ด เชิญพระมาง่ายส่งพระกลับยาก การจะจัดสรรที่ทางให้เยาวชนลงชนบทเหล่านี้จะกลายเป็นปัญหาขึ้นมาอีก

อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม "ความกังวลของผู้อำนวยการถังมีเหตุผลค่ะ เอาแบบนี้ดีไหมคะ เรามาเริ่มทดลองทำในขบวนรถไฟสองขบวนก่อน ครั้งแรกสามารถยืมตัวสหายจากหน้าร้านของเราสองคนไปช่วยพนักงานขายก่อนได้ ลองดูสักหนึ่งเดือนเพื่อดูว่าผลตอบรับเป็นอย่างไร แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะขยายผลต่อไปหรือไม่ ผู้อำนวยการถังคิดว่าอย่างไรคะ"

ผู้อำนวยการถังคิดดูแล้วเห็นว่าเข้าท่า "ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ ไม่มีอะไรทำให้เธอจนปัญญาได้เลยใช่ไหมเนี่ย เธอนึกหาทางออกได้ตลอดเลยจริง ๆ"

อวี๋ซือหยายิ้มแล้วกล่าว "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เป็นเพราะผู้อำนวยการถังไว้ใจฉันต่างหาก ความไว้วางใจเป็นรากฐานของความร่วมมือระหว่างพวกเรานี่คะ เป้าหมายของพวกเราเหมือนกันทั้งคู่ ฉันอยากขยายฟาร์มเพาะเลี้ยงของเราให้ใหญ่ขึ้น สร้างตำแหน่งงานมากขึ้น เพื่อให้ทุกคนได้มีชีวิตที่ดี ผู้อำนวยการถังเองก็เช่นกัน ย่อมอยากสร้างสวัสดิการให้แก่พนักงาน การที่พวกเราคิดพิจารณาอย่างรอบคอบขนาดนี้ ก็เพื่อทำให้หน่วยงานของพวกเราดียิ่งขึ้นไม่ใช่หรือคะ"

เดิมทีในใจผู้อำนวยการถังยังมีตะกอนขุ่นเคืองอวี๋ซือหยาอยู่บ้าง แต่พอได้ยินน้ำเสียงเปิดกว้างและมองการณ์ไกลของเธอเช่นนี้ก็พลันหัวเราะออกมา "สหายรุ่นเยาว์มีอุดมการณ์ไม่เลวเลยนี่ ตกลง เอาตามที่เธอว่าก็แล้วกัน เริ่มทดลองทำสักสองเส้นทางก่อน"

อวี๋ซือหยารู้ดีว่าผู้อำนวยการถังอยู่ในตำแหน่งนี้ ทำอะไรหลายอย่างไม่คล่องตัวเท่าเธอ และยังมีข้อจำกัดคอยขัดแข้งขัดขามากกว่า เธอจึงเสนอแนะอีกความคิดหนึ่งให้เขา "ผู้อำนวยการถังคะ ในเมื่อเป็นการทดลอง สุดท้ายจะต้องรับพนักงานขายเพิ่มเป็นพิเศษหรือไม่ยังบอกไม่ได้แน่ชัด ช่วงทดลองนี้พวกเราอย่าเพิ่งเปิดรับสมัครคนใหม่เลยค่ะ คัดเลือกสหายคนหนุ่มสาวจากคนภายในสักสี่คนไปขายของก่อน หากประสบความสำเร็จค่อยขยายผลต่อไป แล้วค่อยดำเนินการตามแผนการเดิมของพวกเรา คุณคิดว่าดีไหมคะ"

ผู้อำนวยการถังเข้าใจความหมายของเธอในทันที "ผู้อำนวยการโรงงานอวี๋ วิธีนี้ของเธอดีจริง ๆ เสี่ยวโจวจดไว้ ทำตามนี้แหละ"

ทำแบบนี้ก็ไม่ต้องปวดหัวเรื่องเลือกว่าจะให้เยาวชนลงชนบทคนไหนสี่คนกลับมาแล้ว