ตอนที่ 86 ติงซุ่นเปิดแผนโปรโมตเป็ดชิงเหอบนรถไฟ

กึกกัก กึกกัก...

รถไฟค่อยๆ แล่นออกจากสถานี ผู้โดยสารที่เพิ่งขึ้นมาใหม่ต่างหอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรังรีบหาที่นั่งของตัวเอง

ติงซุ่นปาดเหงื่อบนหน้าผาก เบียดเสียดผ่านฝูงชนจนในที่สุดก็หาที่นั่งของตนเองพบ เขาตรวจดูตั๋วรถไฟรอบหนึ่ง เมื่อไม่มีปัญหาจึงกอดกระเป๋าลงนั่งอย่างระมัดระวัง

หญิงชราฝั่งตรงข้ามเห็นเขาหน้าแดงก่ำเพราะความร้อน จึงเอ่ยด้วยความหวังดี "พ่อหนุ่ม เอากระเป๋าไปวางไว้ใต้เบาะสิ กอดไว้กับอกแบบนั้นร้อนจะ

ติงซุ่นยิ้มให้เธออย่างเกรงใจ "ยายครับ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะกินอะไรหน่อย เพื่อมาต่อคิวขึ้นรถไฟ ผมยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ท้องร้องจ๊อกๆ แล้วครับ"

พูดพลางเปิดกระเป๋า จงใจเปิดถุงใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยเป็ดชิงเหอให้คนรอบข้างเห็นเต็มตา

ทุกคนมองดู ปัดโถ่เอ๊ย ถุงเบ้อเริ่ม ทั้งหมดเป็นของที่ใส่ซองพลาสติกขนาดเล็ก ล้วนเป็นของกินทั้งนั้น

หญิงชราเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง "พ่อหนุ่ม พกอะไรมาน่ะ ล้วนเป็นของกินเรอะ? เยอะขนาดนี้ กินหมดหรือไงกัน?"

ติงซุ่นฉีกซองพลาสติก หยิบน่องเป็ดชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย เคี้ยวไปพลางพูดไปพลาง "ใช่ครับ ล้วนเป็นของกินทั้งนั้น เคยได้ยินชื่อเป็ดชิงเหอไหมครับ? ของที่โรงงานเขาทำเก็บได้หลายเดือนเลยนะ ผมมีเพื่อนทำงานอยู่ที่โรงงานนั้นพอดี เลยฝากเขาซื้อมาเพียบ กะจะกินระหว่างทางสักหน่อย ที่เหลือก็เอาไปให้คนที่บ้านลองชิมของอร่อยครับ"

รถไฟขบวนนี้แค่วิ่งผ่านเมืองเอกของมณฑล ทั้งสถานีต้นทางและปลายทางไม่ได้อยู่ในมณฑลนี้ แม้ช่วงไม่กี่เดือนมานี้เป็ดชิงเหอจะสร้างชื่อเสียงอย่างมากในมณฑล แต่ภายนอกมณฑลกลับยังไม่ค่อยมีใครรู้จัก ผู้โดยสารที่นั่งอยู่รอบๆ ติงซุ่นล้วนเดินทางมาจากมณฑลอื่น จึงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยสักนิด

ทว่าทนเห็นติงซุ่นกินอย่างเอร็ดอร่อยไม่ได้จริงๆ ทุกคนต่างนั่งรถไฟมาวันสองวันแล้ว กัดกินแต่แป้งทอดกับหมั่นโถวจนลิ้นจืดชืดไร้รสชาติไปหมด อีกทั้งแป้งทอดกับหมั่นโถวพอวางทิ้งไว้ข้ามวันก็แข็งโป๊ก รสชาติแย่ลงกว่าเดิม ยิ่งทำให้ไม่อยากอาหาร บางทียังต้องแช่น้ำร้อนถึงจะฝืนกลืนลงคอได้ ตอนนี้มาเห็นติงซุ่นกินเนื้อจะไม่ให้น้ำลายสอได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น พอติงซุ่นแทะน่องเป็ดหมด ก็ควักคอเป็ดออกมาอีกหนึ่งซองจากกระเป๋า แทะกินเสียงดังกรุบกรอบ เลาะเนื้อติดกระดูกจนสะอาดเกลี้ยงเกลา จากนั้นจึงคายกระดูกใส่ลงในซองพลาสติกเปล่าที่เคยใส่น่องเป็ด แล้วกัดคอเป็ดชิ้นต่อไป ชั่วพริบตานั้นทั่วบริเวณจึงมีเพียงเสียงเขาเคี้ยวแทะของกินไม่หยุดอยู่คนเดียว

เด็กน้อยขี้ตะกละเห็นเขากินเอร็ดอร่อยปานนั้นก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เลียริมฝีปาก สายตาจ้องเขม็งไปยังเขาด้วยความอยากกิน

ชายที่พาเด็กมาเห็นเข้าก็รู้สึกกระดากใจ จึงดึงตัวเด็กไว้ แล้วหยิบบิสกิตออกมาจากกระเป๋าพลางพูดว่า "กินบิสกิตที่ลูกชอบสิ"

เด็กน้อยเบะปาก เขาชอบกินบิสกิตก็จริง แต่ต่อให้อร่อยแค่ไหนก็ทนกินทุกวันไม่ไหวหรอก ตลอดทั้งวันที่ผ่านมาเขากินแต่บิสกิตจนในปากหวานเลี่ยนไปหมด ไม่อยากกินอีกแล้ว เด็กน้อยจึงดึงแขนเสื้อของชายคนนั้น "พ่อ ผมอยากกินเนื้อ"

ชายคนนั้นยังไม่ทันคิดออกว่าจะตอบอย่างไร จู่ๆ น่องเป็ดชิ้นหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้าเขา

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ สบเข้ากับใบหน้าเปื้อนยิ้มของติงซุ่นพอดี

"อันนี้ให้เขากินเถอะครับ"

ชายคนนั้นรู้สึกเกรงใจมาก "นี่... จะดีได้ยังไงกัน นี่ของคุณเป็นเนื้อทั้งนั้น น่องเป็ดชิ้นเบ้อเริ่มแบบนี้ แพงน่าดูเลยใช่ไหม?"

ติงซุ่นยกมุมปากยิ้ม "ไม่แพงหรอกครับ แค่ห้าเหมาต่อชิ้น ยังไงก็ไม่ได้กินทุกวันอยู่แล้ว นานๆ เดินทางไกลทีถึงจะได้กินสักหนสองหน ไม่ได้เปลืองเงินเท่าไหร่หรอกครับ"

เขารับน่องเป็ดมาแล้วพูดว่า "ขอบคุณนะ ฉันคิดเงินให้คุณดีกว่า คุณก็เสียเงินซื้อมา จะให้กินฟรีๆ ได้ยังไง"

ติงซุ่นยักไหล่ เปิดกระเป๋าให้กว้างขึ้นอีก แล้วถามชายคนนั้น "คุณอยากลองชิมไหมครับ ซองละห้าเหมาเหมือนกันหมดเลย ตรงข้ามสถานีรถไฟมีร้านหนึ่งขายของพวกนี้โดยเฉพาะ อ้อ ไข่เค็มถูกกว่าหน่อย แค่ฟองละหนึ่งเหมา คุณซื้อน่องเป็ดแล้ว ผมแถมไข่เค็มให้คุณลองชิมฟองหนึ่งแล้วกันนะ ไข่เค็มบ้านเราอร่อยเด็ดมากเลย ไข่แดงเยิ้มมันสุดๆ"

ชายสวมชุดจงซานปฏิเสธไม่ลงจริงๆ จึงควักเงินหนึ่งหยวนออกมา เลือกน่องเป็ดให้ตัวเองหนึ่งชิ้น ฉีกซองแล้วแทะกินตาม จะว่าไปรสชาติดีไม่เลวเลย เผ็ดนิดๆ แต่ไม่ถึงกับเผ็ดจัด น่าจะเป็นพวกต้มพะโล้ เนื้อหอมมาก หอมกว่ากินหมั่นโถวตั้งเยอะ มิน่าเล่าเจ้าหนุ่มนี่ถึงแทะได้เอร็ดอร่อยเบอร์นี้

"พ่อ ผมยังอยากกินอีก" พอกินน่องเป็ดหมด เด็กน้อยก็เงยหน้าขึ้น มองชายคนนั้นตาละห้อย

ชายคนนั้นรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง รู้อย่างนี้เขาไม่กินน่องเป็ดนี่เสียก็ดี จะได้เก็บไว้ให้ลูก แต่ก็แทบจะกินหมดไปแล้ว ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายเกินไป เขาจึงควักเงินอีกห้าเหมาส่งให้ติงซุ่น "สหาย แบ่งน่องเป็ดให้ฉันอีกอันสิ เด็กมันกินจุไปหน่อย"

"พ่อ ผมไม่เอาน่องเป็ด ผมจะเอาแบบที่พี่ชายกินเมื่อกี้นี้ คอเป็ดน่ะ" เด็กน้อยไม่ยอม

ติงซุ่นยิ้มพลางอธิบาย "คอเป็ดก็ราคาเดียวกันครับ ของพวกนี้ราคาเท่ากันหมด มีแค่ไข่เค็มที่ฟองละหนึ่งเหมา"

ชายคนนั้นตัดรำคาญ ยอมตามใจ "งั้นก็เอาคอเป็ดให้เขาสักซองเถอะ"

ติงซุ่นหยิบคอเป็ดหนึ่งซองส่งให้เด็กชาย

สองพ่อลูกนั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อย พอดีกับที่เป็นเวลาอาหารเที่ยง จึงไปสะกิดต่อมหิวของคนอื่นๆ เข้า

คนอื่นเขากินเนื้อ ส่วนตัวเองต้องมานั่งกลืนน้ำเปล่ากับหมั่นโถวแห้งๆ อยู่ตรงนี้ ช่างไร้รสชาติสิ้นดี ชายท่าทางเหมือนพนักงานรัฐคนหนึ่งที่ถือกระเป๋าเอกสารวางหมั่นโถวแข็งเป๊กไว้บนฝาแก้วเคลือบ เขาล้วงเงินหนึ่งหยวนออกจากกระเป๋าแล้วเอ่ยว่า "พ่อหนุ่ม ของเธอนี่เรียกว่าอะไรนะ... เป็ดชิงเหอใช่ไหม ยังมีอีกหรือเปล่า แบ่งให้ฉันสักสองซองสิ นั่งรถไฟมาสามสิบกว่าชั่วโมงแล้ว ไม่มีกะจิตกะใจจะกินอะไรเลย อยากหาอะไรที่มีรสมีชาติติดปากบ้าง"

ติงซุ่นแตะกระเป๋าตัวเอง "มีครับ คนเราได้มาเจอกันก็นับเป็นวาสนา ในนี้ยังมีเหลืออยู่พอดี พี่ชายอยากได้อะไรล่ะครับ น่องเป็ด โครงเป็ด คอเป็ด..."

"เอาน่องเป็ดสองอันแล้วกัน" ชายคนนั้นเลือกแบบปลอดภัยไว้ก่อน โดยเลือกสินค้าที่สองพ่อลูกคู่นั้นเพิ่งกินไปแล้วผลตอบรับออกมาดี

ติงซุ่นหยิบน่องเป็ดสองชิ้นส่งให้เขา

ทุกอย่างเริ่มต้นยากเสมอ ทว่าพอมีป้ายโฆษณาเคลื่อนที่ถึงสามคนแบบนี้ คนที่พอมีเงินติดกระเป๋าอยู่บ้างก็เริ่มใจแกว่ง พากันเอ่ยถามติงซุ่น "สหาย เธอยังมีเหลืออีกตั้งเยอะไม่ใช่หรือ แบ่งให้พวกเราบ้างสิ"

"นั่นน่ะสิ นั่งรถไฟนี่แทบไม่มีอะไรให้กินเลย ทรมานชะมัด" หญิงคนหนึ่งลุกขึ้นยืนพลางทุบขาตัวเองแล้วเอ่ยขึ้น

ติงซุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดกระเป๋าออกแล้วพูดว่า "ไอ้หยา จริงด้วยครับ นั่งรถไฟหลายสิบชั่วโมง กินไม่ดีนอนไม่หลับ ต่อให้เป็นคนเหล็กก็ทนไม่ไหวหรอก พวกคุณอยากได้อะไรก็เลือกเอาเองเลย เดี๋ยวค่อยให้เพื่อนส่งตามไปให้อีกทีก็สิ้นเรื่อง!"

ในเมื่อเขาใจกว้างขนาดนี้ คนที่ไม่ขัดสนเรื่องเงินและอยากตามใจปากจึงรีบควักกระเป๋าซื้อทันที แต่ก็มีพวกที่เสียดายเงินและคิดมาก เริ่มส่งเสียงแคลงใจขึ้นมา

"ของซองเล็กแค่นี้ตั้งห้าเหมา ถ้าไปซื้อที่ร้านคงแค่สองสามเหมาล่ะมั้ง"

นี่เป็นการเหน็บแนมว่าติงซุ่นขายแพงเกินจริง ตั้งใจฟันกำไรส่วนต่างจากทุกคน

พอได้ยินเข้า ติงซุ่นก็ชักไม่สบอารมณ์ "พี่ชายครับ คุณลองไปสุ่มถามใครในรถไฟขบวนนี้ดูก็ได้ว่าเป็ดชิงเหอราคาเท่านี้จริงไหม ในร้านค้าสหกรณ์ หรือที่วางขายในห้างสรรพสินค้าก็ราคานี้ทั้งนั้น สองสามเหมาอาจดูไม่ถูก แต่ว่านี่มันเนื้อล้วนๆ นะคุณ เนื้อกับแป้งมันจะไปราคาเท่ากันได้ยังไง"

"เป็ดชิงหงชิงเหออะไรกัน แบรนด์เล็กๆ โผล่มาจากซอกไหนก็ไม่รู้ ใครจะไปรู้จักกันล่ะ" ชายคนนั้นพูดอย่างดูแคลน

ติงซุ่นของขึ้น ลุกพรวดขึ้นยืน ยกมือขึ้นตะโกนเสียงดัง "ในตู้โดยสารนี้มีคนจากเมืองเอกของมณฑลบ้างไหมครับ มีใครเคยได้ยินชื่อเป็ดชิงเหอบ้าง มีไหม ช่วยลุกขึ้นมาพูดทีสิว่าเป็ดชิงเหอของเราเป็นแบรนด์เล็กๆ หรือเปล่า"

อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย มีผู้หญิงคนหนึ่งลุกพรวดขึ้นมาจริงๆ ถามด้วยความไม่พอใจว่า "พ่อหนุ่ม ใครมันมาพูดจาให้ร้ายเป็ดชิงเหอของเรา ฉันจะบอกให้นะ โรงงานนี้ดีจะตายไป เมื่อปีก่อนมีคนกินเจอก้นบุหรี่ในนั้นชิ้นเดียว พวกเขาก็สั่งทำลายสินค้ารุ่นนั้นทิ้งไปหมด คิดเป็นเงินตั้งหมื่นกว่าหยวนเชียวนะ ลองไปดูโรงงานอื่นสิว่าจะกล้าทำไหม วันก่อนฉันไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ เจอเส้นผมในจาน พนักงานบริการไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน แถมยังพูดหน้าตาเฉยว่าคนทำอาหารทำเส้นผมร่วงลงไปในกับข้าวสักเส้นมันจะแปลกตรงไหน ทีเธอทำกับข้าวยังไม่เคยทำผมร่วงเลยหรือไง พวกคุณว่ามันน่าโมโหไหมล่ะ"

เรื่องนี้จุดประกายความรู้สึกร่วมของทุกคนขึ้นมาทันที เวลานี้อาหารอยู่ในภาวะตลาดของผู้ขาย สินค้ามีไม่พอกับความต้องการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาโรงงานและหน่วยงานใหญ่โตล้วนเป็นของรัฐทั้งสิ้น ผลิตและจัดจำหน่ายตามแผนงาน จ่ายตามคูปอง ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก ดังนั้นเวลาเจอลูกค้า ท่าทีส่วนใหญ่จึงหยิ่งยโส วางก้ามสูงส่ง หากสินค้ามีปัญหาเรื่องคุณภาพ ก็มักจะไม่มีบริการหลังการขายหรือความรับผิดชอบใดๆ ลูกค้าได้แต่ยอมรับกรรมไปเอง

"จริงที่สุด ครั้งหนึ่งลูกที่บ้านฉันกินบิสกิตแล้วเจอก้อนหิน ก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับไป เรื่องก็เงียบหายไปเฉยๆ โรงงานนี้ยอมตัดใจทำลายของทิ้งตั้งหมื่นกว่าหยวน ถือว่าดีเยี่ยมจริงๆ กินของบ้านพวกเขาจะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะมีปัญหา"

ติงซุ่นส่งเสียงฮึในลำคอ "ไม่ใช่แค่ดีเยี่ยมธรรมดาหรอกครับ โรงงานนี้ได้ออกวิทยุลงหนังสือพิมพ์มาตั้งหลายรอบแล้ว เมื่อปลายปีที่แล้วมณฑลเราตรวจสอบพบคดีสวมสิทธิ์การสอบเข้ามหาวิทยาลัยตั้งยี่สิบกว่าคดี พวกคุณเคยได้ยินกันบ้างไหมล่ะครับ"

เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ แม้จะอยู่ต่างมณฑล แต่คนที่เป็นเจ้าหน้าที่เหล่านี้ก็พอได้ยินมาบ้าง พอได้ยินคนในพื้นที่พูดถึง จึงอดที่จะกระตือรือร้นขึ้นมาไม่ได้ "ทำไมล่ะ หรือมันมีอะไรเกี่ยวพันกับเป็ดชิงเหอที่คุณขายนี่ด้วยงั้นหรือ"

ติงซุ่นเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "มีแน่นอนสิครับ คดีสวมสิทธิ์รายแรกที่มณฑลเราเปิดโปงได้ ก็คือพนักงานของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอนี่แหละ ตามที่หนังสือพิมพ์ลงไว้ ตอนนั้นผู้จัดการของโรงงานนี้ติดต่อให้อาจารย์ของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลช่วยตรวจดูว่าผู้เข้าสอบได้รับการตอบรับเข้าเรียนหรือไม่ จากนั้นก็ไปหาสำนักการศึกษา พอไม่ได้เรื่อง เธอก็ไปหาหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเพื่อแฉเรื่องนี้ออกมาเลยครับ แถมหลังจากนั้นยังประกาศออกเงินพิมพ์รายชื่อผู้สอบผ่านแนบส่งไปพร้อมกับหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลไปทั่วทุกหนทุกแห่ง เพื่อให้ผู้เข้าสอบทุกคนได้รู้ว่าตัวเองสอบติดหรือไม่ติด!"

ในบรรดาคนเหล่านั้นมีคนจากตัวเมืองมณฑลอยู่ด้วย ซึ่งยังจำเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อนได้แม่นยำ จึงรีบแสดงตัวช่วยพูดเสริมติงซุ่น "ไม่ใช่แค่นั้นนะ พวกเขายังบอกอีกว่า หลังการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในทุกๆ ปีต่อจากนี้ จะส่งรายชื่อผู้สอบผ่านไปให้ทุกคอมมูนทุกหน่วยงาน ให้ทุกคนได้เห็นกันถ้วนหน้า แบบนี้ผู้เข้าสอบในมณฑลเราก็ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนใครสวมสิทธิ์อีกแล้ว"

คำพูดนี้ทำให้หลายคนพากันอิจฉา

"ดีขนาดนี้เชียวหรือ เช่นนั้นโรงงานนี้ก็ยอดเยี่ยมจริงๆ ทำเรื่องดีงามใหญ่โตเลยนะเนี่ย!"

"นั่นน่ะสิ ถ้ามณฑลเราประกาศรายชื่อผู้สอบผ่านทั้งหมดสู่ภายนอกแบบนั้นบ้าง ให้ทุกคนได้รู้ว่าใครสอบติดใครสอบไม่ติด จะยังมีใครกล้าเล่นตุกติกอีกหรือ"

"ตีพิมพ์รายชื่อผู้สอบผ่านตั้งหลายหมื่นฉบับ แถมยังต้องส่งไปทั่วทั้งมณฑล คงต้องหมดเงินไปไม่น้อยเลยสินะ"

"อย่างน้อยๆ ก็คงต้องมีหลายพันหรือเป็นหมื่นหยวนกระมัง ฉันเคยเห็นรายชื่อผู้สอบผ่านนั่น แผ่นใหญ่เท่าหน้าหนังสือพิมพ์ หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลมีแค่ใบเดียว แต่ของพวกเขาต้องใช้ตั้งหลายใบ น่าจะเปลืองเงินไปมากโข ไว้ฉันกลับไปก็ว่าจะไปซื้อเป็ดชิงเหอนี่บ้าง ถือเสียว่าช่วยสมทบทุนให้ฉบับพิเศษของหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลไปในตัว"

"โรงงานนี้ใจถึงจริงๆ ทำไมมณฑลเราถึงไม่มีโรงงานแบบนี้บ้างนะ! ถ้ามีล่ะก็ฉันก็สนับสนุนด้วยเหมือนกัน"

"นั่นน่ะสิ ลูกคนที่สองบ้านฉันปีหน้าก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกัน พวกคุณพูดแบบนี้ทำเอาฉันใจคอไม่ดีเลยนะเนี่ย เกิดเธอสอบติดขึ้นมา แล้วถูกคนขโมยใบแจ้งผลการสอบคัดเลือกไปจะทำยังไงล่ะ พวกเรายิ่งไม่รู้จักศาสตราจารย์ที่ไหนที่จะช่วยตรวจคะแนนให้ได้เสียด้วย!"

"นี่มันจะไปยากอะไรล่ะครับพี่สาว ให้ลูกที่บ้านพี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยในมณฑลพวกเราสิครับ เดี๋ยวเขาก็ประกาศออกมาหมดอยู่แล้ว ขอแค่พี่รู้จักคนในมณฑลเรา ให้พวกเขาช่วยดูในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลให้ก็รู้เรื่องแล้วไม่ใช่หรือ"

"จริงด้วยสิ นี่เป็นวิธีที่ดีมากเลยนะ ถึงตอนนั้นสอบติดหรือไม่ติดพวกเราก็จะได้รู้เรื่อง ไม่ต้องมากังวลว่าจะมีใครมาฮุบเอาใบแจ้งผลการสอบคัดเลือกของเราไป!"

ติงซุ่นคาดไม่ถึงเลยว่าคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจเพียงประโยคเดียวของตน สุดท้ายจะดึงดูดผู้เข้าสอบจากต่างมณฑลมายังมหาวิทยาลัยในมณฑลตนเองได้มากมายขนาดนี้

เพราะมีเรื่องแทรกตรงนี้ เป็ดชิงเหอร้อยซองเล็กที่ติงซุ่นนำติดตัวมาจึงขายดีเป็นพิเศษ ไม่นานก็ถูกผู้โดยสารในตู้รถไฟสามตู้แย่งกันซื้อจนเกลี้ยง พอถึงสถานีถัดไป เขาก็รีบลงจากรถไฟและซื้อตั๋วเที่ยวขากลับเมืองมณฑลทันที ตอนกลับถึงเมืองมณฑลก็เพิ่งจะสี่โมงกว่าๆ คำนวณดูแล้วสบายกว่าไปทำงานเสียอีก

ความราบรื่นเกินคาดในวันแรกทำให้เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม จากนั้นติงซุ่นก็ทำงานด้วยความกระตือรือร้นอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น จากการเร่ขายครั้งแล้วครั้งเล่า ประสบการณ์ของเขาก็พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ บ่อยครั้งที่การขายเป็ดชิงเหอร้อยซองเล็กใช้เวลาเพียงชั่วโมงหรือสองชั่วโมงเท่านั้น เวลาที่เหลือล้วนหมดไปกับการนั่งรถไฟ

ครึ่งเดือนต่อมา ในวันหยุดสุดสัปดาห์ อวี๋ซือหยาไม่ต้องไปเรียน จึงนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานชั้นสองของร้านสาขา เวลาบ่ายสองโมงกว่า เสียงเคาะประตูดังขึ้นนอกห้องทำงาน

เธอวางปากกาลง เงยหน้าขึ้นนวดคอแล้วเอ่ยว่า "เข้ามาค่ะ"

ติงซุ่นผลักประตูเดินเข้ามาในห้องทำงาน ยิ้มพลางกล่าวว่า "ผู้จัดการอวี๋ ผมได้ยินว่าวันนี้คุณมา ก็เลยเข้ามาพบเพื่อรายงานความคืบหน้าของงานครับ"

แม้อวี๋ซือหยาจะไม่ได้มาที่ร้านสาขาทุกวัน แต่เธอก็รับรู้สภาพการทำงานของติงซุ่นในช่วงนี้เป็นอย่างดี ติงซุ่นเป็นเด็กหนุ่มที่หัวไวและขยันขันแข็งมาก แม้ช่วงนี้จะทำงานเสร็จแต่เช้าและเลิกงานได้ตั้งแต่บ่ายสองบ่ายสามทุกวัน แต่เขาก็ไม่เคยชิ่งกลับบ้านก่อนเวลาเลย พอออกจากสถานีรถไฟได้ก็รีบวิ่งกลับมาทำงานต่อที่ร้านสาขา กระทั่งเยี่ยเหมยยังเอ่ยปากชมติงซุ่นต่อหน้าอวี๋ซือหยาตั้งสองครั้ง

อันที่จริง ต่อให้เขาออกจากสถานีรถไฟแล้วตรงกลับบ้านไปพักผ่อนเลยก็ไม่มีใครรู้ แต่เขากลับไม่ทำเช่นนั้น ช่างแตกต่างจากค่านิยมการทำงานแบบอู้งานเช้าชามเย็นชามในยุคนี้โดยสิ้นเชิง

แม้ว่าต่อให้เขาไม่กลับมาทำงานต่อ อวี๋ซือหยาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่คนเป็นผู้นำย่อมชอบพนักงานที่ขยันและมีความกระตือรือร้นก้าวหน้ามากกว่าอย่างแน่นอน

อวี๋ซือหยายิ้มพยักหน้า ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน "นั่งสิคะ พอดีวันนี้ฉันมีเวลา นำสมุดบันทึกการทำงานมาด้วยไหม เอามาให้ฉันดูหน่อย"

"นำมาครับ ผมพกติดตัวตลอดเลย" ติงซุ่นหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้อวี๋ซือหยา

อวี๋ซือหยาเปิดดูทีละหน้า ติงซุ่นบันทึกไว้อย่างละเอียด เหตุการณ์ในแต่ละครั้งล้วนระบุไว้อย่างชัดเจน ตอนท้ายยังมีการเขียนสรุปประสบการณ์ใหม่ๆ เพิ่มเติมเอาไว้ด้วย

"ลองเล่าซิว่าเธอมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง" อวี๋ซือหยาปิดสมุดบันทึกพลางยิ้มถามติงซุ่น

ติงซุ่นเป็นฝ่ายมาหาเองเพื่อต้องการแสดงฝีมือ ในใจย่อมมีความคิดเตรียมไว้บ้างแล้ว เมื่อโอกาสมาถึง เขาจึงเอ่ยข้อเสนอที่ตระเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมาทันที "ผู้จัดการอวี๋ครับ ผมสังเกตเห็นว่าผู้โดยสารบนรถไฟมีความต้องการเป็ดชิงเหอของเราสูงมาก โดยเฉพาะคนที่นั่งรถไฟทางไกล คนกลุ่มนี้ต้องนั่งรถไฟกันทีละสองสามวัน ทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย ในปากก็จืดชืดไม่มีรสชาติ บางครั้งก็อยากกินเนื้อสัตว์ อยากกินอะไรที่มีรสจัดขึ้นมาหน่อย เป็ดชิงเหอของเราพกพาสะดวก ราคาไม่แพง แค่ห้าเหมาก็ได้เปลี่ยนรสชาติอาหาร หลายคนจึงเต็มใจที่จะลองซื้อกินดูครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้าอย่างชื่นชม "เข้าท่าดีนี่ แล้วมีความคิดเห็นอะไรอีกไหม"

ติงซุ่นรู้สึกเหมือนอวี๋ซือหยากำลังทดสอบตนเอง จึงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ผู้จัดการอวี๋ครับ ที่จริงถ้ามีหน้าม้าคอยรับส่งลูกคู่ ของจะยิ่งขายได้เร็วขึ้นอีกครับ หากเราจะขายของบนรถไฟ เราสามารถหาคนมาจับคู่กับผม ให้ผมอยู่เบื้องหน้า อีกคนแฝงตัวอยู่เบื้องหลัง ร่วมมือกันสองคน วันหนึ่งขายได้เป็นพันซองก็ไม่ใช่ปัญหาเลยครับ"

ให้ตายสิ คิดไปถึงขั้นจะใช้หน้าม้าเลยเชียวหรือ ต้องยอมรับจริงๆ หรือเปล่าเนี่ยว่าสติปัญญาของมวลชนนั้นไร้ขีดจำกัดขนาดนี้

แต่อย่างไรการมีความคิดริเริ่มย่อมเป็นเรื่องดี อวี๋ซือหยาจึงไม่ทำลายความกระตือรือร้นของเขา และเอ่ยชมว่า "ความคิดนี้เข้าทีดีเหมือนกัน"

การที่ติงซุ่นมาพบอวี๋ซือหยาใช่ว่าจะไม่มีจุดประสงค์อื่น เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ได้คัดค้าน เขาจึงใจกล้าเสนอต่อว่า "ถ้าอย่างนั้นผู้จัดการอวี๋ครับ จะเป็นไปได้ไหมถ้าจะเพิ่มของให้ผมในแต่ละวัน แล้วจัดคนมาช่วยผมอีกสักคน ผมรับรองได้เลยว่ายอดขายจะต้องพุ่งขึ้นอีกหลายเท่าตัวแน่นอนครับ"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยความทั้งขันทั้งระอา "นี่เธอคิดจะขายของบนรถไฟไปตลอดเลยหรือไง งานนี้มันลำบากกว่าทำงานในร้านสาขาตั้งเยอะเลยนะ"

ทั้งต้องเดินทางไปโน่นมานี่ รถไฟก็แออัด ทุกวันต้องคอยวิ่งไล่กวดขึ้นรถไฟ ทำติดต่อกันนานๆ ไป ร่างกายจะเหนื่อยล้าสาหัสมาก

ติงซุ่นชะงักไปทันที ช่วงนี้เขาขายของเพลินจนเครื่องติด จนแทบจะลืมไปเลยว่าตัวเองยังต้องกลับไปทำงานที่ร้านสาขา

ทว่าธุรกิจบนรถไฟก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าที่ร้านสาขาเลยแม้แต่น้อย หากเขาสามารถทำได้สำเร็จและเปิดช่องทางการขายใหม่ให้กับฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดได้ ตำแหน่งแห่งที่ของเขาในโรงงานก็ย่อมจะขยับสูงขึ้นตามไปด้วย เรื่องนี้น่าดึงดูดใจมากกว่าการต้องมานั่งรอสะสมอายุงานเพื่อไต่เต้าไปเป็นผู้จัดการร้านเสียอีก

ให้ตายสิ ไฟในการทำงานช่างแรงดีเหลือเกิน อวี๋ซือหยาค่อนข้างชื่นชมเขา แต่การที่เธอส่งเขาไปขายของบนรถไฟไม่ใช่เพื่อจะให้เขาไปเป็นพ่อค้าหาบเร่เสียหน่อย

อวี๋ซือหยาโบกมือ "ยังไงนี่ก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาวหรอก"

คนที่จะขายของบนรถไฟได้ ถ้าไม่ใช่พนักงานขายประจำสถานีรถไฟ ก็ต้องเป็นพนักงานขายตรงที่จ่ายค่าธรรมเนียมการบริหารจัดการ ซึ่งแน่นอนว่าในยุคนี้ยังไม่มีอย่างหลัง แต่การที่ติงซุ่นขึ้นไปเร่ขายของบนรถไฟย่อมไม่ใช่เรื่องที่ถูกระเบียบมาแต่แรก เหตุผลที่เธอให้ติงซุ่นไปทำงานนี้นอกจากเพราะเขาหัวไวแล้ว ยังมีอีกสาเหตุสำคัญคือ ครอบครัวของเขามีเส้นสายในระบบรถไฟลึกซึ้ง ต่อให้ถูกจับได้ อย่างมากที่สุดก็แค่ถูกตักเตือนลับหลังเป็นการส่วนตัวแล้วก็จบกันไป

ติงซุ่นยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่อวี๋ซือหยาโบกมือห้ามไว้เสียก่อน "ถ้าเธอคิดว่าหนึ่งร้อยชุดมันน้อยไป ก็เพิ่มจำนวนได้ เดี๋ยวพี่จะไปบอกเยี่ยเหมยให้ ขายไม่หมดก็เอากลับมา ไม่ต้องฝืน แล้วบอกพี่มาซิ ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่ขึ้นไปขายของบนรถไฟ เธอเคยเจอพนักงานบนรถไฟหรือเจ้าหน้าที่การรถไฟคนอื่นบ้างไหม แล้วพอเขาเห็นเธอ เขามีท่าทียังไงบ้าง"

ติงซุ่นแตะจมูกแก้เก้อ "ถูกจับได้สองรอบครับ พวกเขาถามว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ จากนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ"

"พวกเขารู้จักเธอหมดเลยใช่ไหมล่ะ" อวี๋ซือหยาถามอย่างรู้ทัน

ติงซุ่นพยักหน้า "คนหนึ่งเป็นเพื่อนสนิทของน้าชายผม ส่วนอีกคนเป็นเพื่อนร่วมงานของแม่ผมครับ"

มิน่าเล่าเขาถึงไม่โดนเล่นงาน แต่ถ้าลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นดูสิ? อีกอย่างนี่มันก็แค่การหาเงินเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้โจ่งแจ้งเตะตาอะไรมาก ทุกคนจึงยอมหลับตาข้างลืมตาข้างปล่อยผ่านไปได้ แต่ถ้าจะให้จัดทีมขายขึ้นไปประจำบนรถไฟอย่างที่ติงซุ่นว่าจริงๆ ฝ่ายการรถไฟไม่มีทางนั่งดูอยู่เฉยๆ แน่

"เอาล่ะ ช่วงครึ่งเดือนต่อจากนี้ เธออยากลองขายเท่าไหร่ก็ลุยได้เต็มที่ ขายได้มากเท่าไหร่ก็ขายไปเลย ถ้าเมื่อไหร่ที่พวกเขาบอกให้เธอหยุดขาย เธอก็ค่อยกลับมาที่ร้าน แล้วสรุปตัวเลขสถิติทำเป็นรายงานฉบับหนึ่งมาส่งพี่" อวี๋ซือหยาสั่งการเขา

ติงซุ่นพยักหน้า "ได้ครับ"

เมื่อได้รับความเห็นชอบจากอวี๋ซือหยา ตั้งแต่วันรุ่งขึ้น ติงซุ่นก็เริ่มกระหน่ำเพิ่มปริมาณสินค้าอย่างบ้าคลั่ง จากสองร้อยถุงเป็นสามร้อยถุง และท้ายที่สุดก็เพิ่มเป็นห้าร้อยถุง เวลาที่ใช้ก็เริ่มยืดเยื้อยาวนานขึ้น บ่อยครั้งที่กว่าจะได้กลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปตอนค่ำ

การทำงานหนักหน่วงถึงระดับนี้ ผนวกกับบนรถไฟก็กินอยู่ไม่สะดวก เพียงแค่สัปดาห์เดียว ติงซุ่นก็ผอมซูบลงไปอย่างเห็นได้ชัด คนในครอบครัวเห็นแล้วต่างก็ปวดใจ พากันเกลี้ยกล่อมให้เขาเลิกขาย แต่ติงซุ่นไม่ยอม ยังคงดึงดันจะทำงานนี้ต่อไปให้ได้

คนในบ้านห้ามไม่อยู่ เห็นแล้วทั้งสงสารทั้งโมโห ทั้งยังรู้สึกผิดบาปในใจยิ่งขึ้นไปอีก หากไม่ใช่เพราะพวกตนไร้ความสามารถ ไม่อาจหางานประจำในระบบให้ลูกได้ เด็กคนนี้คงไม่ต้องมาทุ่มเทเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ เพียงเพื่อจะได้อยู่ในเมืองเอกและได้อยู่บ้านเกิดต่อไป

พอย่างเข้าสู่ปลายเดือนเมษายน ติงซุ่นขายของบนรถไฟมาได้ยี่สิบกว่าวัน ครอบครัวของเขาก็ทนดูต่อไปไม่ไหวอีก จึงเป็นฝ่ายบุกมาหาอวี๋ซือหยาเองถึงที่

เที่ยงวันนี้ อวี๋ซือหยาเลิกเรียนแล้วเดินไปโรงอาหารเพื่อกินข้าวพร้อมกับชุยเหมย เดินไปได้ครึ่งทางก็เห็นโหยวลี่หัวกำลังพาชายหญิงคู่หนึ่งที่แต่งกายภูมิฐานเรียบร้อยเดินตรงเข้ามาหา

ทันทีที่เห็นเธอ โหยวลี่หัวก็ขยิบตาให้เป็นสัญญาณ "ซือหยา สหายสองท่านนี้มาหาเธอน่ะ พอดีฉันเดินกลับไปเจออยู่ใต้หอพักพอดี"

อวี๋ซือหยามองดูชายหญิงแปลกหน้าคู่นี้ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เธอเอ่ยขอบคุณโหยวลี่หัว จากนั้นจึงถามขึ้นว่า "ฉันคืออวี๋ซือหยาค่ะ ไม่ทราบว่าพวกคุณคือ...?"

สีหน้าของชายหญิงวัยกลางคนดูไม่ค่อยสู้ดีนัก ชายคนนั้นเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ สวัสดีครับ ผมเป็นน้าชายของติงซุ่นชื่อฉินเฉาหัว ส่วนข้างๆ นี้คือแม่ของติงซุ่น ฉินอี๋หัว น้องสาวของผมเอง พวกเราขอคุยกันตามลำพังหน่อยได้ไหมครับ"

"ได้แน่นอนค่ะ" อวี๋ซือหยายิ้มรับพลางพยักหน้า แล้วหันไปบอกชุยเหมย "มื้อเที่ยงนี้เธอไปกินคนเดียวเถอะนะ ถ้าช่วงบ่ายฉันเข้าเรียนไม่ทัน ฝากเธอช่วยลาหยุดครึ่งวันให้ด้วย"

ชุยเหมยมองสองพี่น้องตระกูลฉินที่ดูท่าทางไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจนด้วยความเป็นห่วง แล้วกระซิบบอก "เธอระวังตัวด้วยล่ะ"

อวี๋ซือหยาตบไหล่เธอเบาๆ "ไม่มีอะไรหรอก"

พอเพื่อนร่วมชั้นเดินจากไป เธอก็ถามฉินเฉาหัวด้วยท่าทีสุขุมนิ่งสงบ "หัวหน้าขบวนฉินคะ ตรงโน้นมีศาลาพักผ่อนอยู่หลังหนึ่ง พวกเราไปคุยกันตรงนั้นดีไหมคะ"

ฉินเฉาหัวไม่มีข้อขัดข้อง "ได้ครับ"

ทั้งสามคนเดินมาถึงริมศาลาพักผ่อน บริเวณข้างๆ มีทะเลสาบธรรมชาติขนาดสิบกว่าไร่อยู่แห่งหนึ่ง ซึ่งนับเป็นจุดชมทัศนียภาพแห่งหนึ่งของมหาวิทยาลัยประจำมณฑล ปกติแล้วมักจะมีคนมานั่งอ่านหนังสือตอนเช้ากันไม่น้อย แต่เวลานี้ทุกคนต่างเลิกเรียนไปกินมื้อเที่ยงกันหมด รอบด้านจึงไม่มีใครเลย เหมาะแก่การพูดคุยเป็นอย่างยิ่ง

อวี๋ซือหยายิ้มพลางเป็นฝ่ายเอ่ยถาม "สหายทั้งสองท่านมีเรื่องอะไรอยากจะคุยกับฉันหรือคะ"

ฉินอี๋หัวยกมือป้องจมูกแล้วร้องไห้ออกมา "ผู้จัดการอวี๋ คุณช่วยหน่อยเถอะค่ะ เรียกติงซุ่นบ้านเรากลับมาได้ไหมคะ พวกคุณตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าจะให้เขากลับมาเป็นพนักงานขาย แล้วทำไมถึงให้เขาไปเป็นพ่อค้าเร่บนรถไฟล่ะคะ" เรื่องขายหน้าก็เรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญคือลูกชายผอมลงไปตั้งเยอะในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน

อวี๋ซือหยามองพวกเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ "ติงซุ่นไม่ได้บอกพวกคุณหรือคะ ฉันให้เขาไปทำแค่เดือนเดียว ตอนนี้เหลืออีกแค่ห้าวัน พอครบห้าวันเขาก็จะกลับไปทำงานที่หน้าร้านแล้วค่ะ"

"หา"

สองพี่น้องตระกูลฉินถึงกับอึ้งไป

ฉินเฉาหัวขมวดคิ้วอธิบาย "ผู้จัดการอวี๋ เขาไม่ได้บอกพวกเราเลยครับ ช่วงนี้เขาออกจากบ้านแต่เช้ากลับค่ำมืดทุกวัน ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็ออกไปแล้ว สามทุ่มสี่ทุ่มถึงจะกลับบ้าน แบกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นรถไฟทุกวัน กินข้าวไม่เป็นเวลา พอยุ่งเข้าหน่อยก็ไม่ได้กินข้าว ไม่ถึงสิบวันก็ผอมฮวบไปเลย คนเป็นพ่อแม่ผู้ปกครองก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ต้องขออภัยที่มารบกวนผู้จัดการอวี๋ด้วยครับ"

เมื่อเข้าใจกระจ่างแล้วว่าติงซุ่นไม่ได้ถูกอวี๋ซือหยาผลักไสให้ไปเป็นพ่อค้าเร่ตลอดไป ท่าทีของฉินเฉาหัวก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรเสียหลานชายก็ยังต้องพึ่งพาทำมาหากินอยู่ใต้บังคับบัญชาของอีกฝ่าย การไปล่วงเกินหัวหน้าของเขาไม่มีผลดีอะไรเลย

อวี๋ซือหยาพูดจาประนีประนอมอย่างยิ่ง "เข้าใจผิดกันทั้งนั้นค่ะ ฉันเข้าใจดี พวกคุณเองก็เป็นห่วงลูกหลาน ทางติงซุ่นนั้นงานที่ฉันมอบหมายให้เขาคือขายให้ได้วันละหนึ่งร้อยห่อเล็กก็พอแล้ว สบายมากเลยนะคะ แต่เขาเป็นคนขยันและใฝ่ดีมาก เป็นฝ่ายเสนอตัวขอเพิ่มจำนวนเองค่ะ"

ฉินอี๋หัวเช็ดน้ำตาอย่างเก้อเขินพลางเอ่ยว่า "เด็กคนนี้ดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก หัวแข็งไม่ยอมฟังใคร ตอนนั้นเดิมทีพวกเราบอกว่าจะให้พี่สาวเขาลงชนบท เพราะอย่างไรพี่สาวเขาก็โตกว่า ผลคือเขาแอบไปลงชื่อ สะพายกระเป๋า หยิบเสื้อผ้าสองตัวแล้วก็ลงชนบทไปเลย ปีนั้นเขาเพิ่งจะอายุสิบห้าปีเอง ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้ ไม่ฟังคำทัดทานเลยสักนิด"

อวี๋ซือหยาไม่คิดว่าจะมีเรื่องราวเช่นนี้ด้วย ถ้าอย่างนั้น ติงซุ่นก็นับเป็นคนหนุ่มที่มีความรับผิดชอบไม่น้อย ที่ยอมเสียสละให้พี่สาวในเรื่องสำคัญเช่นนี้

อวี๋ซือหยาเอ่ยว่า "พวกคุณเองก็เป็นห่วงติงซุ่น เดี๋ยวฉันจะไปบอกทางหน้าร้านไว้ให้ ต่อไปจะให้สินค้าติงซุ่นแค่วันละสองร้อยห่อพอค่ะ"

"ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ต้องหรอก หัวหน้าจัดแจงแบบนี้ย่อมต้องมีเหตุผลของหัวหน้า ผู้จัดการอวี๋ คิดเสียว่าวันนี้พวกเราไม่ได้มาก็แล้วกันครับ คุณทำงานของคุณไปเถอะ ให้ติงซุ่นทำไปเถอะครับ เขาเป็นคนหนุ่ม แรงเยอะ ไม่เป็นไรหรอกครับ" ฉินเฉาหัวรีบปฏิเสธ อย่างไรก็เหลือแค่ห้าวัน เหนื่อยหน่อยก็ช่างเถอะ การสร้างความประทับใจที่ดีในใจของหัวหน้าสำคัญกว่า

อวี๋ซือหยาเองก็ต้องการตัวเลขข้อมูลนี้อยู่พอดี จึงไม่ได้คัดค้าน "ตกลงค่ะ เอาแบบนี้แล้วกัน รอให้ติงซุ่นทำครบห้าวันนี้ ฉันจะให้เขาหยุดพักผ่อนสองวัน ให้เขาได้พักผ่อนอยู่ที่บ้านให้เต็มที่ค่ะ"

ฉินอี๋หัวรีบกล่าวว่า "ขอบคุณค่ะผู้จัดการอวี๋ ติงซุ่นบ้านเราได้มาเจอหัวหน้าที่เอาใจใส่แบบคุณ ถือเป็นวาสนาของเขาแท้ๆ ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว" อวี๋ซือหยายิ้มบนใบหน้า ทำทีเหมือนเอ่ยขึ้นมาลอยๆ "จริงสิคะ หัวหน้าขบวนฉิน มีเรื่องหนึ่งอยากจะถามพวกคุณหน่อยค่ะ พวกคุณรู้จักผู้อำนวยการสำนักการรถไฟประจำเมืองเอกไหมคะ"

ฉินเฉาหัวเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "เคยพบอยู่สองสามครั้งครับ ผู้จัดการอวี๋อยากจะรู้จักผู้อำนวยการถังหรือครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางเอ่ย "ใช่ค่ะ ฉันมีธุระอยากจะคุยกับผู้อำนวยการถังหน่อย ไม่ทราบว่าสหายฉินพอจะสะดวกช่วยแนะนำให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ"

หลานชายของตัวเองยังต้องทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของคนอื่น ฉินเฉาหัวย่อมต้องพยายามช่วยเต็มที่

"ผู้จัดการอวี๋ เรื่องนี้ผมก็ไม่กล้ารับปากเป็นมั่นเหมาะนะครับ เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะวานคนช่วยถามให้ แบบนี้ดีไหมครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณหัวหน้าขบวนฉินมากนะคะ เวลานัดขอให้กำหนดช้าหน่อยจะดีที่สุดค่ะ รอให้ติงซุ่นกลับมาก่อน ฉันอยากจะพาเขาไปพบผู้อำนวยการถังพร้อมกับฉันด้วย"

สองพี่น้องตระกูลฉินสบตากัน มองไม่ออกว่าอวี๋ซือหยาต้องการจะทำอะไร แต่การพาติงซุ่นบ้านพวกเขาไปพบผู้อำนวยการก็เป็นเรื่องดี หากสร้างความประทับใจที่ดีได้ ภายหน้าหากมีตำแหน่งงานอะไรว่างลง ไม่แน่อาจจะนึกถึงติงซุ่นบ้านพวกเขาก่อนก็เป็นได้

ส่วนเรื่องงานในฟาร์มเพาะเลี้ยง คนบ้านตระกูลฉินที่ทำงานบนสายรถไฟกันทั้งบ้านออกจะมองข้ามอยู่สักหน่อย อย่างไรเสียเป็ดชิงเหอก็เป็นแค่วิสาหกิจระดับหมู่บ้าน เทียบกับการรถไฟแห่งใหญ่ของพวกเขาไม่ได้เลย หากเข้าการรถไฟได้ ในสายตาคนตระกูลฉินย่อมดีกว่าจมปลักอยู่ที่ฟาร์มนั่นเป็นไหนๆ

"ตกลงครับ รอเวลากำหนดแน่นอนแล้วจะแจ้งผู้จัดการโรงงานอวี๋อีกที"

อวี๋ซือหยาพูดอย่างซาบซึ้ง "ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนหัวหน้าขบวนฉินด้วยนะคะ"

เรื่องนี้ยืดเยื้อไปจนกระทั่งล่วงเข้าเดือนพฤษภาคม

ในช่วงพลบค่ำของวันที่ 6 พฤษภาคม หลังเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ อวี๋ซือหยาที่สะพายกระเป๋าเดินพ้นประตูมหาวิทยาลัยก็เหลือบไปเห็นติงซุ่นเข้าพอดี

"กลับมาแล้วเหรอ สองวันนี้ได้พักผ่อนสบายดีไหม" อวี๋ซือหยาเห็นเขาก็ยิ้มพลางเอ่ยถาม

ติงซุ่นเกรงใจจนแทบมุดแผ่นดินหนี "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ครับ ขอโทษจริงๆ ได้ยินว่าช่วงก่อนแม่กับลุงผมมาหาคุณ สร้างความลำบากให้คุณแล้ว พวกเขาชอบคิดกังวลไปเรื่อย คุณอย่าเก็บคำพูดพวกเขามาใส่ใจเลยนะครับ"

อวี๋ซือหยาพูดด้วยท่าทีเรียบเฉย "ลุงกับแม่ของเธอล้วนเป็นคนมีเหตุผล เราคุยกันถูกคอดีมาก เธออย่าไปโทษพวกเขาเลย พวกเขาก็แค่เป็นห่วงเธอ เรื่องนั้นช่างเถอะ แล้วตารางสถิติข้อมูลที่ฉันให้เธอทำล่ะ ถ้าเสร็จแล้วก็เอามาให้ฉัน"

ติงซุ่น...

เมื่อเห็นว่าอวี๋ซือหยาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจจริงๆ ติงซุ่นก็โล่งอกขึ้นมาบ้าง เขาหยิบตารางข้อมูลกับบันทึกการทำงานออกมา "อยู่นี่หมดแล้วครับ"

ช่วงไม่กี่วันนี้เขาเหนื่อยแทบขาดใจ ลำพังขายของทุกวันก็เหนื่อยแย่แล้ว นี่ยังต้องมานั่งเขียนบันทึกการทำงานและทำตารางสถิติข้อมูลอีก

อวี๋ซือหยาเปิดดูรอบหนึ่ง จากนั้นก็ปิดลงแล้วเก็บใส่กระเป๋าตัวเอง "ทำได้ดีมาก ฝากไว้ที่ฉันก่อน กลับไปฉันจะดูอย่างละเอียดอีกที ลุงของเธอบอกว่าจะช่วยนัดผู้อำนวยการถังแห่งการรถไฟประจำเมืองมณฑลให้ฉัน มีข่าวคราวบ้างหรือยัง"

"มีแล้วครับ เช้าวันเสาร์นี้ คุณสะดวกไหมครับ" ติงซุ่นแวะมาคราวนี้ จุดประสงค์หลักก็เพื่อมาแจ้งเรื่องนี้นั่นเอง

ต่อให้ไม่ว่างก็ต้องหาเวลาว่างให้ได้อยู่แล้ว อวี๋ซือหยายิ้มตอบ "ว่างสิ วันนั้นเธอก็เตรียมตัวหน่อยนะ ไปด้วยกันกับฉัน"

แม้ติงซุ่นจะได้ยินจากปากแม่มาก่อนแล้วว่าอวี๋ซือหยาจะพาเขาไปพบผู้อำนวยการ แต่พอได้ยินการยืนยันชัดเจนจากปากเธอตอนนี้จริงๆ ก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ "ผมต้องไปด้วยเหรอครับ"

"แน่นอนสิ เธอเป็นคนที่รู้สถานการณ์ดีที่สุดนี่" อวี๋ซือหยายิ้มให้เขา "พวกเรานัดเจอกันที่หน้าร้านสาขาตอนแปดโมงเช้าวันนั้นก็แล้วกันนะ"

เช้าวันเสาร์นั้นแสงแดดอบอุ่นสดใส อากาศปลอดโปร่ง ไร้เมฆหมอกหมองมัว มองดูก็รู้ว่าเป็นฤกษ์งามยามดี

แปดโมงเช้า อวี๋ซือหยาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพร้อมสะพายกระเป๋า ปรากฏตัวที่หน้าร้านสาขาสองตรงเวลาพอดี

ติงซุ่นกับฉินเฉาหัวผู้เป็นลุงก็อยู่ที่นั่นด้วย

ติงซุ่นกำลังขนของขึ้นวางบนชั้นวางสินค้า ฉินเฉาหัวเห็นอวี๋ซือหยาก็เอ่ยทัก "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ ร้านค้าของพวกคุณนี่กว้างขวางดีทีเดียวเชียวนะครับ"

"ใช่ค่ะ ที่นี่เคยเป็นที่ตั้งโรงภาพยนตร์เก่า พอมันทิ้งร้างไปก็เลยขอซื้อมาสร้างเป็นหน้าร้านสาขา ให้หัวหน้าขบวนฉินต้องรอนานแล้วนะคะ" อวี๋ซือหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

ฉินเฉาหัวส่ายหน้ายิ้มๆ "ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมหยุดพอดี ถือโอกาสแวะมาดูสภาพแวดล้อมการทำงานของติงซุ่นด้วย"

อวี๋ซือหยาหันไปร้องเรียกติงซุ่น "ไม่ต้องยกแล้ว ไปกันเถอะ"

ทั้งสามคนออกเดินทางจากหน้าร้าน มุ่งหน้าตรงไปยังสำนักงานการรถไฟ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟเท่าไรนัก เดินเพียงสิบกว่านาทีก็ถึง

พวกเขาไปค่อนข้างเช้า ผู้อำนวยการถังกำลังติดธุระอยู่ รอจนถึงเก้าโมงเช้า เลขานุการจึงพาพวกเขาเดินเข้าไปข้างใน

"ผู้อำนวยการถังครับ รบกวนเวลาแล้ว!" ฉินเฉาหัวก้าวพ้นประตูเข้าไปก็เอ่ยทักทายก่อน จากนั้นจึงแนะนำตัว "นี่คือผู้จัดการโรงงานอวี๋แห่งฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอที่ผมเคยเรียนให้ทราบไว้ก่อนหน้านี้ครับ ส่วนคนด้านหลังนี้คือหลานชายผม ทำงานอยู่ที่หน้าร้านสาขาของฟาร์มเป็ดชิงเหอ หน้าร้านตั้งอยู่ตรงข้ามสถานีรถไฟนี่เองครับ"

ต่อตึกใหม่หลังนั้นที่ผุดขึ้นตรงข้ามสถานีรถไฟ ผู้อำนวยการถังยังจำฝังใจได้ดี "ที่แท้นี่ก็คือผู้จัดการโรงงานอวี๋ ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ!"

อวี๋ซือหยายื่นมือไปจับกับเขาพลางยิ้ม "ผู้อำนวยการถังเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ วันนี้บุ่มบ่ามมารบกวน ต้องขออภัยด้วยนะคะ ที่ฉันมาพบผู้อำนวยการถังในวันนี้ ก็เพราะมีธุรกิจอย่างหนึ่งอยากจะปรึกษาหารือด้วยค่ะ"

ผู้อำนวยการถังคงไม่ค่อยเคยเจอคนที่พูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้ จึงชะงักไปชั่วขณะ "อ้อ ไม่ทราบว่าผู้จัดการโรงงานอวี๋มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมหรือครับ สำนักงานการรถไฟของเรากับฟาร์มเพาะเลี้ยงของพวกคุณ ดูเหมือนจะไม่มีงานส่วนไหนที่เกี่ยวข้องกันได้เลยนี่ครับ"

ประตูมิติ: อันดับนิยายยอดนิยม | แนวยุคสมัย อ่านเอาสะใจ ย้อนเวลาเกิดใหม่ความรัก หงเยี่ยซื่อหั่ว

เอ๊ะ?

ติงซุ่นเริ่มมึนงงไปหมดแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับผู้นำระดับสูงอย่างผู้อำนวยการถัง ในใจจึงประหม่าจนแทบแย่ พอเห็นอวี๋ซือหยาส่งสายตาให้กำลังใจมาให้ เขาจึงพยายามสะกดอารมณ์ตื่นเต้นลง เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ท่านผู้อำนวยการถังครับ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ผู้จัดการโรงงานอวี๋ให้ผมขึ้นไปเร่ขายเป็ดชิงเหอบนรถไฟ แผ่นตารางข้อมูลนี้คือผลงานการขายเป็ดชิงเหอของผมตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แถวซ้ายสุดคือวันที่ แถวที่สองคือจำนวนที่ขายได้ และแถวที่สามคือเวลาที่ใช้ไปครับ"

ผู้อำนวยการถังหยิบแผ่นข้อมูลที่แจกแจงอย่างชัดเจนนั้นขึ้นมา กวาดสายตามองรอบหนึ่ง ครึ่งเดือนแรกยอดค่อนข้างคงที่ ขายเป็ดชิงเหอได้วันละหนึ่งร้อยห่อเล็ก ทว่าเวลาที่ใช้นั้นสั้นลงเรื่อยๆ พอเข้าสู่ครึ่งเดือนหลัง ตัวเลขยอดขายก็เริ่มพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว จากหนึ่งร้อยเพิ่มเป็นสองร้อย และท้ายที่สุดก็หยุดอยู่ที่หนึ่งพันห่อ

ต้องรู้ด้วยว่า นี่เป็นผลงานของติงซุ่นเพียงคนเดียวเท่านั้น แถมทุกวันเขายังต้องเดินทางไปกลับ เท่ากับว่ายังต้องเสียเวลาอยู่บนทางไปไม่น้อย หากเอาเวลาส่วนนี้มาเร่ขายด้วย ผลงานคงยิ่งน่าทึ่งกว่านี้

ทว่า เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับสำนักงานการรถไฟของพวกเขากันล่ะ

ผู้อำนวยการถังวางตารางข้อมูลลง แล้วเอ่ยชมอย่างเรียบเฉย "พ่อหนุ่ม เก่งไม่เบานี่"

มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ได้ใส่ใจ อวี๋ซือหยาก็เข้าใจได้ เพราะยังไงเสีย สิ่งที่ผู้อำนวยการถังให้ความสำคัญมากกว่าก็คือปัญหาเรื่องการขนส่งทางรถไฟ ขอแค่การขนส่งไม่ผิดพลาดนั่นสำคัญที่สุด เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องรองทั้งนั้น

อวี๋ซือหยาจึงจำต้องพูดเปิดประเด็นให้ชัดเจน "ท่านผู้อำนวยการถังคะ นี่เป็นเพียงผลงานของติงซุ่นคนเดียวเท่านั้น หากทางการรถไฟเปิดให้จำหน่ายเป็ดชิงเหอของพวกเราได้อย่างเปิดเผย ฉันเชื่อว่าตัวเลขนี้จะยิ่งน่าประทับใจกว่านี้อีกค่ะ"

ผู้อำนวยการถังขมวดคิ้ว "คุณอยากให้สำนักงานการรถไฟอนุญาตให้พนักงานขายเป็ดชิงเหอของพวกคุณขึ้นไปบนรถไฟงั้นหรือ"

ติงซุ่นกับฉินเฉาหัวก็หันมองมาเช่นกัน รู้สึกว่าอวี๋ซือหยาช่างกล้าหาญจริงๆ ถึงกับกล้าเอ่ยปากขอเรื่องแบบนี้กับท่านผู้อำนวยการ

ใครจะรู้ว่าอวี๋ซือหยากลับส่ายหน้า "ย่อมไม่ใช่แบบนั้นแน่นอนค่ะ ความปลอดภัยของการรถไฟสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด หากพนักงานขายของพวกเราขึ้นไปเร่ขายของบนรถ เกิดทำให้คนเบียดเสียด เกิดอุบัติเหตุเหยียบกัน หรือเกิดปัญหาเรื่องความปลอดภัยของอาหารขึ้นมา นั่นไม่ใช่การสร้างความเดือดร้อนให้สหายในสำนักงานการรถไฟหรอกหรือคะ"

สีหน้าของผู้อำนวยการถังผ่อนคลายลงเล็กน้อย พยักหน้ารับอย่างสงวนท่าที "ผู้จัดการโรงงานอวี๋มีความตระหนักรู้สูงมากทีเดียว" เรื่องที่จะยอมเปิดทางให้น่ะ ย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านผู้อำนวยการถังคะ ผู้โดยสารมีความต้องการอาหารที่เก็บรักษาได้นานค่อนข้างสูง สำนักงานการรถไฟรับใช้ประชาชนมาโดยตลอด ฉันเชื่อว่าย่อมอยากตอบสนองความต้องการของผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นท่านผู้อำนวยการถังคะ ฉันมีข้อเสนอแนะข้อหนึ่ง นั่นคือบรรจุผลิตภัณฑ์เป็ดชิงเหอเข้าเป็นหนึ่งในอาหารที่จัดจำหน่ายบนรถไฟ เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดร่วมกันทั้งสามฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นสำนักงานการรถไฟ ผู้โดยสาร และเป็ดชิงเหอของพวกเราค่ะ!"

ปัง!

ติงซุ่นตกใจจนข้อศอกไถลไปชนเข้ากับเก้าอี้

เขานึกว่าตัวเองใจกล้ามากพอแล้วเสียอีก แต่พอเทียบกับผู้จัดการโรงงานแล้ว นั่นมันเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด!