ตอนที่ 85 แผนสร้างโรงงานใหม่และความคืบหน้าเสื้อขนเป็ด

"ผู้จัดการอวี๋ คุณกลับมาแล้ว!" เสี่ยวหลี่เห็นอวี๋ซือหยาจู่ๆ ก็กลับมาก็ดีใจมาก

อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "ใช่ พอดีกลับมาทำธุระเลยแวะมาที่โรงงานน่ะ ปลายเดือนถ้าไม่มีเรื่องอะไรฉันคงไม่กลับมาแล้ว"

เสี่ยวหลี่รีบเปิดสมุดบันทึกการทำงาน แล้วรายงานผลงานของโรงงานในช่วงเวลานี้รอบหนึ่ง

อวี๋ซือหยาฟังแล้วรู้สึกว่าไม่มีปัญหาใหญ่ จึงพยักหน้า "ดีมาก คุณดูแลโรงงานได้ดีทีเดียว ฉันเบาใจมาก ไปตามนักบัญชีหยางมาที ฉันอยากดูบัญชีของฟาร์มช่วงนี้หน่อย"

เสี่ยวหลี่รีบออกไปตามนักบัญชีหยางมา

อวี๋ซือหยารับสมุดบัญชีมา ตรวจดูรายรับรายจ่ายหลักๆ ตรวจสอบตัวเลข เมื่อเห็นว่าตรงกันทั้งหมดจึงคืนสมุดบัญชีให้นักบัญชีหยาง ยิ้มกล่าวว่า "ลำบากคุณแล้ว นักบัญชีหยาง ไว้ทางเมืองเอกฉู่ยวี่เทานำสมุดบัญชีของร้านสาขากลับมา คุณค่อยทำบัญชีสรุปยอดรวมเก็บไว้ในห้องเอกสาร เพื่อเตรียมไว้ตรวจสอบในอนาคต อีกอย่าง เบิกเงินจากบัญชีให้ฉันห้าหมื่นหยวน ฉันจะเอาตอนจะไป เงินก้อนนี้จะใช้เป็นเงินทุนเริ่มต้นสร้างอาคารโรงงาน"

นักบัญชีหยางประหลาดใจมาก อดถามเพิ่มไม่ได้ "ผู้จัดการอวี๋ พวกเราจะสร้างโรงงานอีกแล้วหรือครับ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้พูดมากความ "มีแผนการนี้อยู่"

โรงงานแห่งใหม่จะสร้างที่เมืองเอก ข่าวนี้พอแพร่ออกไป คนกลุ่มแรกที่จะฮือฮาย่อมเป็นพวกเยาวชนลงชนบททั่วทั้งคอมมูน โดยเฉพาะพวกที่เข้าฟาร์มเพาะเลี้ยงไม่ได้ และสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด ทำได้เพียงก้มหน้าทำนาต่อไป พอเห็นแสงสว่างที่จะได้กลับเมือง คนพวกนี้คงต้องสรรหาสารพัดวิธีมาแน่

อวี๋ซือหยาไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายขึ้นอีก ครึ่งปีหลังก็จะมีเยาวชนลงชนบทเขียนจดหมายถึงส่วนกลาง จากนั้นก็จะเป็นจุดเริ่มต้นของคลื่นกระแสเยาวชนลงชนบทกลับเข้าเมืองครั้งใหญ่ การกลับเมืองที่คนเหล่านี้โหยหามานานใกล้จะกลายเป็นจริงแล้ว

แม้ว่าในคอมมูนจะมีเยาวชนลงชนบทที่เป็นคนในมณฑลเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีไม่น้อยที่มาจากต่างมณฑล เมื่อมีทางเลือกที่ดีกว่า ได้กลับบ้านเกิด ได้กลับไปอยู่กับครอบครัว ถึงตอนนั้นเกรงว่าหลายคนคงมองไม่เห็นหัวงานที่ทั้งสกปรกทั้งเหนื่อย แถมสวัสดิการก็ธรรมดาๆ ของฟาร์มเพาะเลี้ยงแล้ว

สู้รับคนมาก่อนแล้วถึงเวลาคนเหล่านี้ต้องจากไป กลายเป็นการเพิ่มภาระงาน เคลียร์ขั้นตอนนี้ออกไปตั้งแต่แรก รอประกาศคำตอบให้ช้าลงหน่อยจะดีกว่า รอให้มีประกาศเรื่องเยาวชนลงชนบทกลับบ้านเกิดออกมาก่อน ค่อยประกาศเรื่องสร้างโรงงานสาขา ถึงเวลานั้นหากยังมีเยาวชนลงชนบทที่เต็มใจมาทำงานในโรงงาน ขอแค่ขยันขันแข็ง นิสัยใจคอใช้ได้ ก็รับเข้ามาได้ทั้งหมด

นักบัญชีหยางดูท่าทางของอวี๋ซือหยาแล้ว ไม่เหมือนแค่มีแผนการเฉยๆ แต่เขาไม่ใช่ทีมงานสายตรงชุดก่อตั้งดั้งเดิมของอวี๋ซือหยา จึงไม่กล้าพูดจาเป็นกันเองต่อหน้าเธอเหมือนพวกเสี่ยวหลี่ คิดแล้วก็เอ่ยอย่างยินดีว่า "นั่นเป็นเรื่องดีมากจริงๆ ครับ"

"ใช่ค่ะ รบกวนนักบัญชีหยางช่วยตามหม่าตงอวิ๋นมาให้หน่อย ฉันมีเรื่องจะถามเธอสักหน่อย" อวี๋ซือหยายิ้มกล่าว

นักบัญชีหยางจึงเดินจากไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ผ่านไปไม่นาน หม่าตงอวิ๋นก็เดินเข้ามา เธอมองอวี๋ซือหยาอย่างยิ้มแย้ม "ผู้จัดการอวี๋ ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที พอคุณไม่อยู่ พวกเราก็รู้สึกเหมือนโรงงานขาดอะไรไปสักอย่าง พอคุณกลับมา พวกเราก็อุ่นใจขึ้นเยอะเลยค่ะ"

อวี๋ซือหยาชำเลืองมองเธอทีหนึ่ง "อย่ามาปากหวานเลย ถามเรื่องงานหน่อย เสื้อขนเป็ดคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว"

ประตูมิติ: อันดับนิยายยอดนิยม | แนวยุคสมัย อ่านเอาสะใจ ทะลุมิติเกิดใหม่โรแมนติก หงเยี่ยซื่อหั่ว

พอพูดถึงเรื่องนี้ หม่าตงอวิ๋นก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา ผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้ว เสื้อขนเป็ดที่ตัดเย็บออกมาก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจ

"ค่อนข้างหนาและหนักค่ะ ที่สำคัญที่สุดคือขนเป็ดมันเล็ดลอดทะลุเนื้อผ้าออกมาได้ ตอนนี้ตัดเย็บเป็นตัวเสร็จออกมาสองสามตัวแล้ว แต่ฉันรู้สึกว่าถ้าใส่ไป ไม่เกินสองวันคงมีขนเป็ดติดเต็มตัวแน่ค่ะ"

อวี๋ซือหยาไม่ได้ท้อถอย "มีตัวสำเร็จแล้วสินะ ดีมาก ฉันจะไปดูหน่อย"

เมื่อไปถึงตึกข้างๆ อวี๋ซือหยาก็ได้เห็นเสื้อขนเป็ดที่หม่าตงอวิ๋นพูดถึง ทั้งหมดมีสี่ตัว แขวนอยู่บนราว ตั้งแต่สีแดงเข้มไปจนถึงสีน้ำตาลอ่อน ใช้ผ้าหลายสีทีเดียว แต่ผลลัพธ์กลับไม่น่าพอใจนัก ยิ่งไปกว่านั้น จุดสำคัญคือเสื้อขนเป็ดพวกนี้ไม่ได้เบาสบายเหมือนยุคหลัง แต่กลับเทอะทะอุ้ยอ้ายมาก

เสื้อขนเป็ดแบบนี้ อวี๋ซือหยารู้สึกว่าตนเองคงไม่ซื้อแน่นอน ใส่แล้วจะต่างอะไรกับการเอาผ้ามาพันตัวเป็นก้อนกลมๆ อย่างนั้นสู้ซื้อเสื้อนวมสำลียังดีกว่า เสื้อนวมราคาถูกกว่าด้วยซ้ำ

ช่างจ้าวเห็นอวี๋ซือหยาเอาแต่จ้องเสื้อขนเป็ดนิ่งไม่พูดจา ในใจก็เริ่มกระวนกระวาย ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยครับผู้จัดการอวี๋ ตาแก่อย่างผมไม่มีฝีมือเอง ทำเสื้อขนเป็ดแบบที่คุณบอกไม่ได้ หรือว่าจะช่างมันเถอะครับ!"

"ของใหม่ๆ มันจะทำสำเร็จง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไงกันคะ" อวี๋ซือหยาไม่ได้ท้อแท้เลยแม้แต่น้อย พลางเอ่ยถาม "เสื้อขนเป็ดสองสามตัวที่คราวก่อนฉันเอามาด้วย เลาะออกดูหมดแล้วใช่ไหมคะ"

ช่างจ้าวบอก "เลาะดูแล้วครับ เนื้อผ้าชั้นนอกแบบนั้นผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แล้วการเดินฝีเข็มก็ยิ่งซับซ้อนเข้าไปอีก"

อวี๋ซือหยาไม่เชื่อหรอก มณฑลของพวกเขาไม่มี แล้วที่อื่นในประเทศจะไม่มีด้วยหรืออย่างไร

"ช่างจ้าว คุณเตรียมตัวหน่อยนะคะ เดินทางไปดูงานที่เซี่ยงไฮ้ ค่าใช้จ่ายในการเดินทางทั้งหมดโรงงานจะเป็นคนออกเอง งานของคุณมีอย่างเดียว ไปหาเนื้อผ้าที่เหมาะสม ซื้อกลับมา แล้วลองทำใหม่ ทำตามรอยตะเข็บฝีเข็มของเขาทีละขั้นตอนจนกว่าจะสำเร็จค่ะ"

"หา?" ช่างจ้าวอึ้งไปเล็กน้อย "นี่... ผะ...ผม ผู้จัดการอวี๋ ผมจะทำได้หรือครับ ทั้งชีวิตนี้ผมเคยไปอำเภอแค่สองครั้งเองนะ"

เมื่อเห็นท่าทางกระสับกระส่ายของช่างจ้าว อวี๋ซือหยาก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "เอาแบบนี้แล้วกัน หม่าตงอวิ๋น เธอไปถามดูทีซิว่าฟาร์มเพาะเลี้ยงของเรามีเยาวชนลงชนบทที่มาจากเซี่ยงไฮ้บ้างไหม ถ้าที่ฟาร์มไม่มีก็ไปหาในคอมมูน ถ้าในคอมมูนไม่มีก็หาในคอมมูนข้างเคียง ถึงตอนนั้นให้หัวหน้าหลี่ช่วยประสานงาน ขอลาหยุดกับทางคอมมูน ให้ออกหนังสือรับรอง แล้วหาเยาวชนลงชนบทที่ชำนาญทางไปเซี่ยงไฮ้เป็นเพื่อนช่างจ้าวสักคน"

ทำแบบนี้ เยาวชนลงชนบทก็จะได้ถือโอกาสกลับบ้านไปเยี่ยมญาติด้วย อีกทั้งเขาเป็นคนท้องถิ่น ญาติพี่น้องเยอะ และรู้จักคนไม่น้อย หากเกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรขึ้นมาจะได้จัดการได้ ย่อมสะดวกกว่าการส่งคนจากโรงงานสองคนไปเซี่ยงไฮ้โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่มากนัก

เมื่อได้ยินว่าโรงงานยังจัดคนไปเป็นเพื่อนด้วย ช่างจ้าวก็ดีใจยกใหญ่ "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาครับ ผู้จัดการอวี๋คิดได้รอบคอบจริงๆ"

หม่าตงอวิ๋นรู้เรื่องราวในโรงงานเป็นอย่างดี จึงนึกขึ้นได้ทันที "ในสายการผลิตของโรงงานเรามีไอ้หนุ่มคนหนึ่งชื่อถันตงหยาง บ้านเขาอยู่เซี่ยงไฮ้ค่ะ ฉันจะไปเรียกเขามาเดี๋ยวนี้"

"ได้จ้ะ" อวี๋ซือหยาคิดว่าถ้าหาผ้าเจอ ดูจากท่าทางของช่างจ้าวแล้ว ถึงตอนนั้นเธออาจจะต้องเดินทางไปเจรจากับโรงงานที่เซี่ยงไฮ้ด้วยตัวเอง คงต้องพึ่งพาเจ้าถิ่นคนนี้นำทางอยู่ดี จึงเตรียมจะพบถันตงหยางก่อน

ถันตงหยางเป็นเยาวชนลงชนบทวัยยี่สิบต้นๆ ผิวคล้ำ ลงชนบทมาสี่ห้าปีแล้ว เพิ่งมาทำงานที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเมื่อปีกลาย แม้อายุจะมากกว่าอวี๋ซือหยา แต่พอยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขากลับเกร็งจนทำตัวไม่ถูก สองมือประสานกันแน่น "ผู้จัดการอวี๋ คุณเรียกผมหรือครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ใช่จ้ะ หม่าตงอวิ๋นคงเล่าเรื่องให้เธอฟังแล้วใช่ไหม เธอไปเซี่ยงไฮ้เป็นเพื่อนช่างจ้าวสักเที่ยวนะ ค่าเดินทางทั้งหมดฟาร์มเพาะเลี้ยงจะเบิกจ่ายให้ หน้าที่หลักคือพาช่างจ้าวไปหาผ้าที่เหมาะสม ช่างจ้าวเพิ่งเคยไปเซี่ยงไฮ้เป็นครั้งแรก รบกวนเธอช่วยดูแลเขาให้ดีด้วย เวลาว่างเธอจะกลับบ้านไปเยี่ยมญาติก็ได้ แต่ต้องไม่ทำให้งานหลักเสียนะ"

ถันตงหยางรีบตอบรับทันที "ได้ครับ ผู้จัดการอวี๋ วางใจได้เลยครับ ผมจะจัดการเรื่องที่โรงงานมอบหมายให้อย่างดีแน่นอน"

"อืม งั้นเธอไปทำความคุ้นเคยกับช่างจ้าว แล้วตกลงเวลากันให้เรียบร้อย ค่อยไปรายงานตัวกับหัวหน้าหลี่ เขาจะได้ไปขอหนังสือรับรองจากคอมมูนให้พวกเธอ" อวี๋ซือหยากำชับสั้นๆ สองสามประโยค

ถันตงหยางดีใจมาก รีบไปปรึกษาเรื่องเดินทางไปเซี่ยงไฮ้กับช่างจ้าว

จัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จสิ้น อวี๋ซือหยายังคงเป็นห่วงศาสตราจารย์เหยียน จึงเดินไปดูเขาที่ห้องทดลอง

ปรากฏว่าศาสตราจารย์เหยียนกำลังยุ่งจนมือเป็นระวิง ได้ยินเสียงเธอ เขาก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ทั้งยังไม่ส่งเสียงตอบรับเลยสักคำ

เมื่อเห็นว่าเขายุ่งมากจริงๆ อวี๋ซือหยาจึงไม่อยากรบกวน ยืนอยู่ไม่กี่นาทีก็เดินกลับออกมา

ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว เสี่ยวหลี่เห็นเธอเข้าจึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ผู้จัดการอวี๋ ที่บ้านคุณไม่มีคนอยู่ คืนนี้พักที่โรงงานไหมครับ"

"ที่โรงงานยังมีห้องว่างอยู่เหรอคะ" อวี๋ซือหยาถาม ที่บ้านไม่มีคนอยู่มาเป็นเดือนแล้ว คาดว่าคงเต็มไปด้วยฝุ่น หากเธอกลับไปตอนนี้ก็ต้องเสียเวลาทำความสะอาด พักแค่คืนเดียวพรุ่งนี้ก็ต้องไปอีก สู้ไม่ทำเลยจะดีกว่า

เสี่ยวหลี่ยิ้มตอบ "มีครับ แต่ว่าเป็นหอพักห้องละสี่คน คุณพักได้ไหมครับ"

อวี๋ซือหยาพยักหน้า "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยยังอยู่ห้องละแปดคนเลย"

"งั้นคุณไปกินมื้อเย็นที่โรงอาหารก่อนเถอะครับ" เสี่ยวหลี่ชวนอวี๋ซือหยาเดินไปด้วยกัน เขาอยู่ตัวคนเดียว เลิกงานแล้วก็ขี้เกียจกลับไปทำกับข้าวที่บ้าน มักจะฝากท้องไว้ที่โรงอาหารตลอด

ทั้งสองไปตักข้าวกับกับข้าวที่โรงอาหาร แล้วนั่งลงกินข้าวไปพลางคุยเรื่องงานไปพลาง

อวี๋ซือหยาถามเขา "ศาสตราจารย์เหยียนกับพวก ปรับตัวได้ดีไหมคะ"

ความจริงเสี่ยวหลี่อยากคุยกับเธอเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว "ปรับตัวได้ดีครับ นอกจากเรื่องการทดลองแล้ว ศาสตราจารย์เหยียนก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องอื่นเท่าไร แต่นักศึกษาของเขาสองสามคนมีความคิดบางอย่าง พวกเขาอยากจะรับภรรยากับลูกมาอยู่ที่นี่ แล้วยังถามว่าโรงงานของเราพอจะจัดหางานให้คนรักของพวกเขาได้ไหม ตอนนั้นผมไม่ได้ตกลง ได้แต่บอกว่าจะต้องขอความเห็นจากคุณก่อน"

เพราะก่อนหน้านี้การรับสมัครงานล้วนประกาศต่อภายนอกและเปิดรับอย่างเปิดเผย คำขอนี้ของพวกเขาเห็นได้ชัดว่าละเมิดกฎของโรงงานไปบ้าง หากเปิดช่องทางนี้ขึ้นมา วันข้างหน้าคงมีคนมาขอใช้เส้นสายกันไม่น้อยแน่

อวี๋ซือหยาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "สามีภรรยาได้อยู่พร้อมหน้า พ่อลูกได้อยู่พร้อมหน้า นับเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ จุดนี้พวกเราไม่ควรขัดขวาง หากครอบครัวของพวกเขาอยากมาใช้ชีวิตที่ฟาร์ม เราก็ยินดีต้อนรับ ส่วนเรื่องงาน บอกพวกเขาไปแบบนี้ว่า ครึ่งปีหลังยังมีการรับคนเพิ่ม ครอบครัวพวกเขาก็มาสมัครได้เหมือนกัน จะคัดเลือกคนที่เหมาะสมที่สุด เธอจดบันทึกผลงานการทำงานของพวกเขาในช่วงนี้เอาไว้ด้วย เดี๋ยวฉันจะกลับมาดู"

"ตกลงครับ ทำแบบนี้ก็ไม่ถือว่าเปิดช่องให้เส้นสายแล้ว" เสี่ยวหลี่ดีใจมาก ก่อนจะถามต่อ "ผู้จัดการอวี๋ ครั้งนี้คุณกลับมาตั้งใจจะอยู่กี่วันครับ"

อวี๋ซือหยากล่าว "ฟาร์มเพาะเลี้ยงทุกอย่างราบรื่นดี ฉันตั้งใจว่าพรุ่งนี้ก็จะกลับเมืองเอกแล้วค่ะ"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ คุณเพิ่งกลับมานอนแค่คืนเดียวเองนะ" เสี่ยวหลี่ประหลาดใจ

อวี๋ซือหยาเหลือบมองเขา "เร็วที่ไหนกัน ฉันกลับมาตั้งสามสี่วันแล้ว เธอควรจะรู้อยู่แล้วนี่"

เสี่ยวหลี่เบะปาก "เรื่องใหญ่ขนาดนั้น วันก่อนผมเจอเลขาฯ หวังที่คอมมูน เขาก็เล่าให้ผมฟังแล้วครับ คอมมูนพวกนี้นี่จริงๆ เลย เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ยังทำไม่ได้ เป็ดมีอยู่แค่กี่ตัวกันเชียว ธัญญาหารก็หมดเสียแล้ว ตอนนั้นพวกเราก็ไม่ได้ก้าวผ่านมันมาเหมือนกันหรอกเหรอครับ"

"นั่นไม่เหมือนกัน ตอนนั้นพวกเราอยู่ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง เป็นช่วงเก็บเกี่ยวพอดี อาหารมีเยอะ อีกทั้งทั่วทั้งอำเภอก็มีแค่ฟาร์มเราแห่งเดียว จำนวนเป็ดก็น้อย สุ่มคิดหาวิธีสักอย่างก็เลี้ยงเป็ดจนโตได้แล้ว สภาพของพวกเขาตอนนี้ไม่เหมือนกับพวกเราในตอนนั้น" อวี๋ซือหยากล่าวเรียบๆ

เสี่ยวหลี่คิดดูแล้วก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่จะให้มีเรื่องอะไรก็มาสร้างความลำบากให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของพวกเขาตลอดไม่ได้หรอก คอมมูนพวกนี้กะจะรอนับเงินอย่างเดียวเลยหรือยังไง แล้วจะมีพวกเขาไว้ทำไมกัน

"แล้วถ้าอย่างนั้น ผู้จัดการอวี๋ พอให้อาหารรุ่นนี้หมดแล้วจะทำยังไงล่ะครับ จะไม่มาตามหาคุณอีกเหรอ เป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางแก้ปัญหานะครับ" เสี่ยวหลี่บ่น

อวี๋ซือหยาเห็นพ้อง "นั่นสิคะ พึ่งคนอื่นหรือจะสู้พึ่งตัวเอง เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ใช่แผนระยะยาวจริงๆ"

ความคิดนั้นเธอเสนอให้เลขาฯ เหมยไปแล้ว ก็ขึ้นอยู่กับว่าเลขาฯ เหมยจะกล้าก้าวเดินก้าวนี้หรือไม่

เลขาฯ เหมยวิตกกังวลจนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน พลิกตัวไปมา ในหัวมีแต่คำพูดที่อวี๋ซือหยาบอก นำระบบรางวัลมาปรับใช้ กระตุ้นความกระตือรือร้นของชาวบ้าน ขณะเดียวกันก็แก้ปัญหาธัญญาหารของฟาร์มเพาะเลี้ยง วันข้างหน้าก็ไม่ต้องตระเวนไปขอร้องใครเพื่อซื้อธัญญาหารอีกแล้ว

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว ทั้งเพิ่มความกระตือรือร้นในการผลิตของชนบท ทั้งเพิ่มรายได้ให้ชาวบ้าน ขณะเดียวกันยังแก้ปัญหาอาหารสัตว์ของฟาร์มเพาะเลี้ยง และยังช่วยยกระดับตัวเลขทางเศรษฐกิจของอำเภอได้อีก

ความคิดน่ะเป็นความคิดที่ดี สิ่งเดียวที่เขากังวลก็คือ หากไม่ราบรื่น ประสิทธิภาพไม่เพิ่มขึ้น เงินรางวัลหลายหมื่นหยวนนั่นใครจะเป็นคนจ่าย แล้วพวกหัวหน้าเจี่ยงจะคัดค้านจนไปฟ้องร้องเบื้องบนหรือไม่

ปัญหาคาราคาซังนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ตำแหน่งเลขาฯ ของเขาก็คงไม่ต้องเป็นต่อแล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงยังตัดสินใจไม่ตกเสียที

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนเข้าทำงาน เลขาฯ เหมยก็ยังคงพะวงเรื่องนี้อยู่ จึงเอ่ยกับเลขาฯ หูว่า "เสี่ยวหู เธอโทรศัพท์ไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอที ให้ผู้จัดการอวี๋มาพบสักรอบ ฉันอยากจะคุยกับเธออีกสักหน่อย อีกอย่าง นายอำเภอหงมาทำงานหรือยัง ฉันมีเรื่องจะไปหาเขาสักหน่อย"

"มาทำงานแล้วครับ ตอนที่ผมไปส่งเอกสารเมื่อครู่ได้ยินว่าเขามาถึงแล้ว" เลขาฯ หูตอบ

เลขาฯ เหมยพยักหน้า "ได้ งั้นเธอโทรหาผู้จัดการอวี๋ก่อน"

ไม่กี่นาทีต่อมา เลขาฯ หูก็วางหูโทรศัพท์ "เลขาฯ เหมยครับ ทางฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดบอกว่า ผู้จัดการอวี๋ขึ้นรถออกไปแล้ว เธอตั้งใจจะกลับเมืองเอกวันนี้ครับ"

"ทำไมถึงเร็วขนาดนี้ รถน่าจะยังไปไม่ถึงสถานีขนส่ง เธอรีบไปดักรอที่สถานีขนส่ง ต้องพาตัวเธอมาที่ห้องทำงานฉันให้ได้ ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ" เลขาฯ เหมยรีบสั่งการ

เลขาฯ หูรับคำสั่งแล้วรีบออกจากห้อง ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งทันที

โชคดีที่ยุคนี้มีรถน้อย วิ่งไปพลางหยุดรับคนไปพลาง ความเร็วจึงค่อนข้างช้า ตอนที่เขาไปถึง รถโดยสารยังมาไม่ถึงสถานีขนส่ง เขายืนรออยู่สิบกว่านาทีรถถึงเข้ามาเทียบท่า เลขาฯ หูกวาดสายตามองปราดเดียวก็เห็นอวี๋ซือหยาอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขารีบวิ่งเข้าไปหา "ผู้จัดการอวี๋ครับ ผู้จัดการอวี๋..."

อวี๋ซือหยาหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นเขาก็ประหลาดใจเล็กน้อย "เลขาฯ หู คุณมาทำอะไรที่นี่คะ"

เลขาฯ หูดึงแขนเสื้อเธอให้เดินออกมา "ผมตั้งใจมารอคุณครับ เลขาฯ เหมยกำลังรอคุณอยู่ ไปกับผมเถอะครับ"

"อ้อ ได้ค่ะ" อวี๋ซือหยาเดาได้เลาๆ ว่าเลขาฯ เหมยคงยังสับสนลังเลอยู่ ช่างเถอะ เลื่อนเวลากลับเมืองเอกไปอีกหน่อย จัดการเรื่องนี้ให้จบๆ ไป จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาแบบนี้

พอมาถึงห้องทำงานของเลขาฯ เหมย นอกจากเขาแล้ว นายอำเภอหงก็อยู่ด้วย

อวี๋ซือหยารีบเอ่ยทักทายพวกเขาทั้งสองคน

เลขาฯ เหมยชี้ไปที่เก้าอี้ "ผู้จัดการอวี๋ ไม่มีคนนอกหรอก นั่งลงคุยกันเถอะ"

อวี๋ซือหยานั่งลง มองทั้งสองคนด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้

เลขาฯ เหมยจิบน้ำคำหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "ผู้จัดการอวี๋ ฉันเอาข้อเสนอของคุณไปคุยกับนายอำเภอหงแล้ว พวกเรามาหารือกันสักหน่อย"

อวี๋ซือหยาทำท่าทางสนใจ "อ้อ แล้วนายอำเภอหงมีความเห็นว่ายังไงบ้างคะ"

เธอไม่ได้รู้จักนายอำเภอหงมากนัก รู้เพียงว่านายอำเภอท่านนี้อายุห้าสิบกว่าแล้ว อีกไม่นานก็จะเกษียณ ตอนนี้จึงไม่ค่อยเข้ามายุ่งเรื่องงาน ตัวตนค่อนข้างเลือนราง เวลาประชุมอวี๋ซือหยาเคยเจอเขาอยู่สองครั้ง ทุกครั้งเขาแทบไม่พูดอะไร แม้จะเอ่ยปากก็พูดบ่ายเบี่ยงแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น ไม่ยอมล่วงเกินใคร ถือเป็นคนประนีประนอมตามแบบฉบับอย่างแท้จริง

เส้นทางข้าราชการมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว จะดิ้นรนไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร คาดว่านายอำเภอหงคงแค่อยากเกษียณอย่างราบรื่นปลอดภัย เลขาฯ เหมยคิดจะขอแรงสนับสนุนจากเขา คงเป็นเรื่องยากอยู่บ้าง

แต่ผิดจากที่อวี๋ซือหยาคาดไว้ นายอำเภอหงกลับเอ่ยขึ้นว่า "ข้อเสนอนี้ดีมากเลยนะ คอมมูนทำนารวมกัน แบ่งข้าวแบ่งเงินตามแต้มแรงงาน แต่บางคนทำงานแต่ไม่ออกแรง กลับได้ส่วนแบ่งเท่าเดิม นี่มันไม่เป็นธรรมกับคนที่ก้มหน้าก้มตาทำงานจริงๆ แต่การเอาหน่วยผลิตย่อยเป็นเกณฑ์ คนก็ยังเยอะไปหน่อย ถ้าในหน่วยมีคนขี้เกียจสักสองสามคน คนอื่นในใจจะไม่บ่นแย่หรือ"

ดังนั้นการจัดสรรผลผลิตถึงระดับครัวเรือน ใครทำมากได้มากถึงจะยุติธรรมที่สุด

แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา อวี๋ซือหยายิ้มพลางกล่าวว่า "มีปัญหานี้อยู่จริงๆ ค่ะ แต่ถ้าพวกคนขี้เกียจพวกอู้ฟันหลอมาถ่วงแข้งถ่วงขาหน่วยผลิตย่อย สหายคนอื่นในหน่วยคงเกลียดพวกเขาจะตาย ฉันคิดว่าถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ไม่อยากเป็นศัตรูกับเพื่อนบ้านข้างเคียงก็คงไม่ทำแบบนั้นแน่ แต่ถ้ามีคนหน้าหนาไม่แคร์ใครแบบนั้นจริงๆ ทุกคนก็คงทำได้แค่จำใจยอมรับสภาพไป"

แต่หลังจากนั้นจะไปเอาสอบคลุมหัวแล้วรุมทุบตีสักยก นั่นก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียหน่อย และนั่นก็เป็นเรื่องภายในของหมู่บ้านเองแล้ว

นายอำเภอหงทอดถอนใจยาว "เฮ้อ นั่นสินะ"

ความจริงในใจพวกเขารู้ดีว่าวิธีแก้ปัญหาที่ต้นตอคืออะไร แต่ตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าก้าวขาข้ามเส้นนี้

อวี๋ซือหยาประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง คาดไม่ถึงเลยว่านายอำเภอหงจะเอาเรื่องนี้มารับไว้คนเดียว

เลขาฯ เหมยส่ายหน้าปฏิเสธ "ทำแบบนั้นได้ยังไงกันครับ นายอำเภอหง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมเสนอขึ้นมา และเป็นผมที่ตัดสินใจ ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรผมรับผิดชอบเอง ขอแค่คุณไม่คัดค้านก็พอ เสี่ยวหู เธอโทรศัพท์ไปแจ้งเลขาธิการของทุกคอมมูน ให้มาร่วมประชุมที่อำเภอในวันพรุ่งนี้"

หลังจากคิดตกแล้ว เลขาฯ เหมยก็จัดการเรื่องราวอย่างเด็ดขาดฉับไว ตัดสินใจที่จะเคาะเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นภายในวันนั้น ข้าวโพดเริ่มหยอดเมล็ดแล้ว แต่ข้าวยังไม่ได้ปลูก ยังถือว่าทันเวลา

พอนายอำเภอหงกลับไปแล้ว อวี๋ซือหยาก็ถามด้วยความสงสัย "เลขาฯ เหมยคะ ทำไมนายอำเภอหงถึงได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ขนาดนี้ล่ะคะ"

เลขาฯ เหมยส่ายหน้าทอดถอนใจ "บ้านเดิมของนายอำเภอหงเมื่อสิบกว่าปีก่อนอดตายไปตั้งเท่าไหร่ แม้ครอบครัวเขาจะได้เขาคอยจุนเจือจนไม่มีใครตาย แต่พวกญาติๆ ก็ตายไปหลายคน หนึ่งในนั้นยังเป็นผู้อาวุโสที่เคยดูแลครอบครัวเขาเป็นอย่างดี นายอำเภอหงรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาตลอด อยากจะทำอะไรสักอย่าง เขาถึงได้อยากเปลี่ยนสภาพการณ์ในตอนนี้ยิ่งกว่าพวกเรา อยากให้ชาวนากินอิ่มท้อง ที่บ้านมีเสบียงเหลือ ไม่ต้องอดอยากจนเกิดโศกนาฏกรรมเหมือนแต่ก่อนอีก"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ อวี๋ซือหยาพยักหน้ารับรู้ มิน่าเล่านายอำเภอหงที่ทำตัวปล่อยวางมาตลอดถึงได้ยอมออกหน้ารับเรื่องนี้เอง สำหรับเรื่องนี้เธอเองก็พูดอะไรมากไม่ได้ ได้แต่ยิ้มแล้วปล่อยผ่านไป

เลขาฯ เหมยไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ต่อ แต่เอ่ยถึงเรื่องงานขึ้นมา "ผู้จัดการอวี๋ เรื่องนี้คุณเป็นคนเสนอ คุณรู้เรื่องดีที่สุด ผมร่างคร่าวๆ ไว้ฉบับหนึ่ง คุณลองดูสิว่ายังมีอะไรต้องเพิ่มเติมอีกไหม"

อวี๋ซือหยารับร่างนั้นมาดู แล้วส่งคืนให้เลขาฯ เหมย "ดีมากเลยค่ะ เลขาฯ เหมย คุณพูดถึงได้ครอบคลุมทุกด้านแล้ว ฉันมีข้อเสนอแนะแค่ข้อเดียว เรื่องขายเสบียงให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงอย่าเพิ่งพูดถึงเลยค่ะ หัวหน้าเจี่ยงไม่พอใจอยู่แล้วที่เราตั้งฟาร์มเพาะเลี้ยงกันข้างล่างโดยข้ามหน้าคณะกรรมการวางแผน ถ้าเขารู้ว่าเป้าหมายหนึ่งของเราคือการกักตุนเสบียงให้ฟาร์มเพาะเลี้ยง จะต้องไม่พอใจแน่ ดีไม่ดีอาจจะหาเรื่องแกล้งเราอีก เรื่องนี้ปิดไว้ก่อนดีกว่า ในหมู่บ้านแบ่งเสบียงตามแต้มแรงงานอยู่แล้ว ส่วนที่ต้องส่งมอบให้สถานีรับซื้อธัญญาหารเบื้องบนก็มีข้อกำหนดไว้ เราเอาส่วนที่เกินมาขายให้ฟาร์มเพาะเลี้ยงโดยตรง เงินก้อนนี้คอมมูนเก็บไว้แล้วแจกจ่ายให้สมาชิกคอมมูน พอพวกเขามีผลประโยชน์ตกถึงท้อง ต่อให้รู้ว่าเสบียงส่งไปไหนก็ไม่มีทางคัดค้านแน่นอนค่ะ"

"ไม่อย่างนั้นถ้าพูดออกไป แล้วมีคนคอยเสี้ยมปล่อยข่าวลือทำนองว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อหาอาหารสัตว์ให้ฟาร์มเพาะเลี้ยง มันจะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่ รอจนพวกเขาได้ผลประโยชน์เป็นกอบเป็นกำ ต่อให้มีข่าวโคมลอย สมาชิกคอมมูนก็ไม่มีทางเชื่อ จะยุแหย่พวกเขาก็ยากแล้ว ถึงตอนนั้น ต่อให้หัวหน้าเจี่ยงไปฟ้องทางเมือง แต่ตราบใดที่ปีนี้ผลผลิตเสบียงของอำเภอเราเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด มีผลงานเป็นที่ประจักษ์ เบื้องบนก็คงไม่ว่าอะไรมากหรอกค่ะ"

หัวใจสำคัญคือต้องทำให้สำเร็จ เหมือนอย่างหมู่บ้านเสี่ยวถัง หลังจากที่พวกเขาสร้างผลงานได้ นอกจากจะไม่ถูกตำหนิแล้ว ยังถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์อย่างยิ่งใหญ่ ซ้ำยังขยายรูปแบบนี้ไปทั่วประเทศอย่างรวดเร็ว ดังนั้นขอแค่ทำได้สำเร็จ ความเสี่ยงของเรื่องนี้ก็ไม่ได้สูงอะไรเลย

เลขาฯ เหมยพยักหน้าชื่นชม "เธอคิดได้รอบคอบจริงๆ พรุ่งนี้ประชุมเธอจะเข้าร่วมด้วยไหม"

ศูนย์กลางของโรงงานกำลังจะย้ายแล้ว อวี๋ซือหยาไม่อยากพัวพันกับเรื่องการเมืองในอำเภอมากเกินไป จึงปฏิเสธเลขาฯ เหมยอย่างสุภาพ "ฉันลาหยุดมาหลายวันแล้วค่ะ ถ้าไม่รีบกลับไปเข้าเรียน เดี๋ยวจะเรียนไม่ทันเพื่อน ถ้าเกิดต้องซ้ำชั้นขึ้นมา คงขายหน้าแย่เลยค่ะ"

เลขาฯ เหมยหลุดขำกับคำพูดของเธอ "เอาเถอะ งั้นผมก็ไม่รั้งเธอไว้แล้วล่ะ ผู้จัดการอวี๋ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอเป็นโรงงานที่ถือกำเนิดขึ้นในอำเภอเฉินซานของเรา ช่วยสร้างงานสร้างอาชีพ ยกระดับความเป็นอยู่ของคนในท้องถิ่น ทางอำเภอเราสนับสนุนโรงงานแบบนี้อย่างเต็มที่มาตลอด วันข้างหน้าถ้ามีปัญหาติดขัดอะไร เธอบอกได้เต็มที่เลยนะ อะไรที่ทางอำเภอช่วยแก้ปัญหาได้ จะช่วยจัดการให้อย่างแน่นอน"

อวี๋ซือหยารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเลขาฯ เหมยพูดจาเกรงใจเธอมากกว่าเดิม ไม่ได้มองเธอเป็นแค่ผู้จัดการโรงงานระดับหมู่บ้านอีกต่อไปแล้ว ของที่มีคนแย่งกันถึงจะดูมีค่างั้นสินะ ไปเมืองเอกมาแค่เที่ยวเดียว สถานะของเป็ดชิงเหอก็พลอยสูงขึ้นตามไปด้วยเลย

"ขอบคุณค่ะเลขาฯ เหมย ทั้งคอมมูนและทางอำเภอให้การสนับสนุนโรงงานเราเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ในฐานะผู้จัดการ ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมากค่ะ รากเหง้าของฟาร์มเพาะเลี้ยงเป็ดชิงเหอของเราอยู่ที่อำเภอเฉินซาน วันข้างหน้าคงต้องรบกวนเลขาฯ เหมยช่วยชี้แนะการทำงานของพวกเราด้วยนะคะ" เธอพูดจาตอบรับอย่างไพเราะสละสลวย และยังย้ำจุดยืนอีกครั้งว่าจะไม่ย้ายโรงงานทั้งหมดไปเมืองเอก

เลขาฯ เหมยพอใจกับท่าทีนี้มาก จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่ถึงกับชี้แนะหรอก เราต่างก็ทำเพื่อหน้าที่การงานทั้งนั้น ผู้จัดการอวี๋ นี่ก็ไม่เช้าแล้ว ผมไม่รบกวนเวลาเธอแล้วล่ะ ให้เสี่ยวหูไปส่งเธอที่สถานีเถอะ น่าจะยังทันรถโดยสารเที่ยวนี้"

อวี๋ซือหยาก้มดูเวลา เหลืออีกแค่ครึ่งชั่วโมงรถก็จะออกแล้ว จึงไม่ได้ปฏิเสธ หลังจากขอบคุณเลขาฯ เหมยแล้ว เธอก็นั่งซ้อนท้ายจักรยานของเลขาฯ หูไปสถานีขนส่ง ขึ้นรถโดยสาร และกลับถึงบ้านในตอนพลบค่ำของวันนั้น

ในบ้านว่างเปล่า มองดูท้องฟ้าที่ใกล้จะมืดสนิท เสิ่นเจี้ยนตงก็ยังไม่กลับมา อวี๋ซือหยาเดินไปดูในครัว ที่บ้านไม่มีกับข้าวสดเหลืออยู่เลย มีเพียงมันฝรั่งสองหัวเท่านั้น

เธอจึงหยิบกล่องข้าวสองใบเดินไปซื้อข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ

พอกลับมาถึงบ้านหลังจากซื้อข้าวเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววของเสิ่นเจี้ยนตง อวี๋ซือหยาเริ่มนั่งไม่ติด ดึกขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า

อวี๋ซือหยาเดินเข้าห้องไปหยิบไฟฉาย เตรียมจะออกไปตามหาแถวหน้าโรงหนัง ทว่าพอเปิดประตูออกไป ก็เห็นเสิ่นเจี้ยนตงยืนเหงื่อท่วมตัวอยู่ตรงหน้าประตู บนใบหน้ายังมีรอยถลอก

"พี่สะใภ้ พี่...พี่กลับมาแล้วเหรอครับ" เสิ่นเจี้ยนตงมองเธอด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นปิดหน้าตามสัญชาตญาณ ทว่ารอยแผลบนหลังมือกลับเผยออกมาให้เห็นทันที

อวี๋ซือหยาเบี่ยงตัวให้เขาเดินเข้าบ้าน จากนั้นก็ตีหน้าขรึม กวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าบนตัวเขาเปรอะเปื้อนฝุ่นไปหมด บนหน้าและบนมือมีคราบเลือดติดอยู่ ดูสะบักสะบอมอย่างยิ่ง

"เกิดอะไรขึ้น" อวี๋ซือหยาชี้ไปที่เก้าอี้ สั่งให้เขานั่งลงเล่า

เสิ่นเจี้ยนตงเห็นเธอปั้นหน้าบึ้งก็เริ่มรู้สึกผิด หดคอลงแล้วตอบเสียงเบา "กะ...ไม่มีอะไรหรอกครับ กะ...ก็แค่เจออันธพาลสองคนมาไถเงิน ผมไม่ยอมให้ก็เลยชกต่อยกัน"

ได้ยินเช่นนั้น อวี๋ซือหยาก็โมโหจนแทบควันออกหู "เก่งจริงนะ

เสิ่นเจี้ยนตงบีบนิ้วมือแน่น "แจ้งตำรวจไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวผมจะโดนวิจารณ์สั่งสอนเอา ถึงพวกนั้นคนจะเยอะ แต่ก็สู้ผมไม่ได้หรอก"

เวลานี้แม้เรื่องการตั้งแผงลอยจะเริ่มทยอยผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ แล้ว แต่ท้ายที่สุดก็ยังไม่ได้ปลดล็อกข้อห้ามอย่างสมบูรณ์ ถ้าจับไม่ได้ก็แล้วไป แต่ถ้าโดนจับได้ย่อมต้องถูกเรียกไปวิจารณ์อบรมแน่ การที่เสิ่นเจี้ยนตงมีความกังวลจึงเป็นเรื่องธรรมดา

"ต่อไปเธอรีบกลับบ้านให้เร็วหน่อย พยายามเดินในที่ที่มีคนเยอะ ๆ พวกนั้นจะได้ไม่กล้าลงมือ อย่ามัวแต่ลากยาวจนดึกดื่นเพื่อจะขายเพิ่มให้ได้อีกไม่กี่หยวน จนเปิดโอกาสให้พวกมัน ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เธอก็วิ่งไปสถานีตำรวจเลย โดนวิจารณ์ก็ช่างปะไร อย่างไรเธอก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ โดนสั่งสอนสักยกเขาก็ปล่อยกลับบ้านแล้ว ยังดีกว่าโดนรุมซ้อมตั้งเยอะ" อวี๋ซือหยาเดินเข้าห้องไปหาก้อนสำลี บอกให้เขาไปล้างทำความสะอาดแผล แล้วค่อยเอาเหล้าขาวมาชะล้างฆ่าเชื้อ เวลานี้สภาพความเป็นอยู่ยังแร้นแค้น ทำได้เพียงเท่านี้ไปก่อน

ก้อนสำลีชุบเหล้าขาวแตะลงบนปากแผล เจ็บจนเสิ่นเจี้ยนตงต้องแยกเขี้ยวซีดปาก

อวี๋ซือหยาเห็นแล้วทั้งสงสารทั้งโมโห "ตอนนี้มารู้จักเจ็บ ทีตอนไปแลกหมัดกับเขาล่ะทำไมไม่รู้จักเจ็บฮึ? คราวหน้าคราวหลังพยายามเลี่ยงพวกนั้นไว้ ถ้าพวกมันยังมาหาเรื่องเธออีก ให้มาบอกพี่ พี่สะใภ้จะจัดการเรื่องนี้เอง"

เสิ่นเจี้ยนตงสูดจมูกฟุดฟิด "เข้าใจแล้วครับ"

"ฆ่าเชื้อเสร็จแล้วก็มากินข้าวเถอะ สองสามวันนี้มือเธอห้ามโดนน้ำ พวกเราไปกินที่ร้านอาหารของรัฐกันหมดนี่แหละ ไม่ต้องทำกับข้าวแล้ว" อวี๋ซือหยาเอ่ยอย่างใจป้ำ ตอนนี้แม้ร้านอาหารของรัฐจะแพงและบริการไม่ค่อยน่าประทับใจ แต่ปริมาณอาหารนับว่าเยอะสะใจจริง ๆ อีกทั้งไม่มีพวกน้ำมันรีไซเคิลหรือเนื้อหมูตาย วัตถุดิบแท้ ๆ สะอาดถูกสุขอนามัย

ช่วงหลายวันถัดมา เสิ่นเจี้ยนตงกลับบ้านแต่หัววันอย่างว่าง่าย บนตัวไม่มีรอยแผลใหม่เพิ่มขึ้น อวี๋ซือหยาจึงเบาใจลง เธอวุ่นอยู่กับการตามเก็บเนื้อหาการเรียนที่ค้างคาไว้เมื่อหลายวันก่อน ขณะเดียวกันก็คอยจับตาดูความคืบหน้าของร้านจำหน่ายสาขาสถานีรถไฟไปด้วย เพราะการจะสร้างโรงงาน เงินห้าหมื่นหยวนนั้นยังไม่พอ ต้องรีบปั้นร้านจำหน่ายสาขาสถานีรถไฟที่เป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำตัวนี้ให้เสร็จก่อน เพื่อเร่งการดึงกระแสเงินสดกลับคืนมา

ล่วงเข้าสู่ต้นเดือนเมษายน ในที่สุดร้านจำหน่ายก็สร้างเสร็จสมบูรณ์

พออวี๋ซือหยาไปตรวจดูแล้วก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะสหายเสี่ยวหยวนได้เนรมิตอาคารหลังนี้ให้โดดเด่นสะดุดตาจริง ๆ ตัวตึกผนังสีขาวกระเบื้องสีแดง บนหลังคามีรูปปั้นเป็ดชิงเหอท่าทางน่ารักเหมือนมีชีวิตจริง และยังมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร สูงตระหง่านถึงสามสี่เมตร ยืนเด่นเป็นสง่าท่ามกลางตึกรามบ้านช่องสองสามชั้นโดยรอบ จะบอกว่าโดดเด่นเหนือใครก็ไม่เกินเลยไปสักนิด กะดูแล้วภายในสิบปีนี้ อาคารหลังนี้จะต้องเป็นดาวเด่นที่สุดในย่านนี้ เท่สะบัดและสะดุดตาอย่างไม่มีใครเทียบได้

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันหยุดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เรียกได้ว่ายังไม่ทันเปิดร้าน หน้าร้านสาขา 2 ก็เริ่มดึงดูดสายตาของผู้คนเสียแล้ว

อวี๋ซือหยารู้สึกพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก เธอให้ฉู่ยวี่เทาจ่ายเงินเคลียร์บัญชีกับสหายเสี่ยวหยวนอย่างเต็มใจ จากนั้นก็เริ่มเตรียมการเปิดร้าน

ครั้งก่อนที่กลับไปรีบเร่งเกินไป เธอจึงไม่มีเวลาสัมภาษณ์พนักงานขาย สุดท้ายงานนี้จึงมอบหมายให้เสี่ยวหลี่รับผิดชอบ และรับเยาวชนลงชนบทเข้ามาหกคน เป็นหญิงสี่คนและชายสองคน ซึ่งรวมถึงหลินหงฉีด้วย

อย่างไรเสียพนักงานใหม่ก็ยังขาดประสบการณ์ อวี๋ซือหยาจึงย้ายเยี่ยเหมยมาที่นี่ แล้วสลับเอาเยาวชนลงชนบทคนหนึ่งไปอยู่ที่ร้านเดิม ให้เธอคอยนำพนักงานขายเตรียมการเรื่องต่างๆ สำหรับการเปิดร้าน ส่วนอวี๋ซือหยาไม่เข้าไปก้าวก่าย ถือเสียว่าเป็นการทดสอบเยี่ยเหมยไปในตัว

ห้าวันต่อมา หน้าร้านสาขา 2 ของเป็ดชิงเหอที่ตั้งอยู่ตรงข้ามสถานีรถไฟก็เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่!

เพื่อเป็นการสร้างกระแสให้หน้าร้านสาขานี้ และทำให้ผู้คนรู้ว่ามีร้านเปิดใหม่ อวี๋ซือหยาจึงงัดลูกไม้เดิมมาใช้อีกครั้ง เธอหาหญิงชราหลายคนมารำหยางเกออยู่หน้าร้าน ดึงดูดให้ผู้โดยสารที่สัญจรผ่านไปมาหันมองเป็นตาเดียว

แน่นอนว่าร้านใหม่เปิดย่อมมีโปรโมชั่นลดราคาพิเศษสิบเปอร์เซ็นต์ตามเคย และเพื่อสังเกตปริมาณผู้โดยสารที่สถานีรถไฟรวมถึงการยอมรับของลูกค้าที่มีต่อเป็ดชิงเหอ อวี๋ซือหยาจึงจงใจกำหนดวันเปิดร้านเป็นวันอาทิตย์

เธอขลุกอยู่ที่ร้านตลอดทั้งวัน รวมตัวเธอแล้วมีทั้งหมดเจ็ดคน ทุกคนต่างยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่ได้หยุดพัก

พลบค่ำจนฟ้ามืด หลังปิดร้าน ทุกคนช่วยกันตรวจนับยอดขายของวันนี้ ปรากฏว่าสูงถึงหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหยวน ซึ่งทิ้งห่างยอดขายวันเปิดร้านของสาขา 1 ไปไกลลิบ

ผลงานชิ้นนี้ทำให้ทุกคนตาเป็นประกาย เยี่ยเหมยยิ่งทอดถอนใจด้วยความทึ่ง "นึกไม่ถึงเลยค่ะว่าฝั่งสถานีรถไฟจะขายดีขนาดนี้"

อวี๋ซือหยายิ้มโดยไม่พูดอะไร นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว เป็ดชิงเหอไม่ได้ราคาถูก คนที่นั่งรถไฟได้ในยุคนี้กระเป๋าเงินค่อนข้างหนา มีฐานะทางเศรษฐกิจดี จึงยอมควักกระเป๋าจ่าย อีกทั้งพวกเขาต้องนั่งรถไฟ อาหารการกินจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่ขาดไม่ได้

หลายวันต่อมา ยอดขายก็ค่อยๆ ลดลง และทรงตัวอยู่ที่ประมาณวันละห้าพันหยวน ซึ่งนี่ก็นับเป็นตัวเลขที่น่าตกใจแล้ว ตกปีหนึ่งมียอดขายเกือบสองล้านหยวน เหนือกว่าสาขา 1 มากโข

ทุกคนต่างพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก ถึงขั้นตื่นเต้นดีใจ ทว่าอวี๋ซือหยากลับไม่ได้ดีใจอะไรนัก เธอไม่ลืมคำคุยโตที่เคยให้ไว้ต่อหน้านายกเทศมนตรีเกา ผลงานแค่นี้ยังไม่พอเข้าตานายกเทศมนตรีเกาเลยด้วยซ้ำ

แต่ถ้าจะเปิดหน้าร้านเพิ่มอีกแห่ง ปีหนึ่งก็เพิ่มยอดขายได้เต็มที่แค่ล้านสองล้านหยวน ซึ่งไม่เพียงพอเลยสักนิด อีกทั้งตั้งแต่หาทำเลร้าน ไปจนถึงปรับปรุงตกแต่ง แล้วประกาศรับสมัครงานจนเปิดร้านได้ก็ต้องใช้เวลาหลายเดือน

ช้าเกินไป แถมยังยุ่งยากวุ่นวาย อวี๋ซือหยาตัดสินใจเดินหมากอีกก้าวหนึ่งก่อน

วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ หลังจากตรวจดูสถานการณ์ที่หน้าร้านสาขา 2 แล้ว อวี๋ซือหยาก็เรียกติงซุ่นขึ้นไปที่ห้องทำงานชั้นบน

ในบรรดาพนักงานขายทั้งหกคนนี้ ติงซุ่นกับสวีเจียเจียคือคนที่เธอเจาะจงเลือกเก็บไว้ ตอนที่โทรศัพท์กลับไปคราวนั้น เธอบอกกับเสี่ยวหลี่ไว้แล้วว่า ขอแค่ติงซุ่นคนนี้เป็นคนขยันขันแข็ง ไม่มีข้อเสียร้ายแรงอะไร ก็ให้รับไว้ได้เลย

จากการทำงานมาระยะหนึ่ง คนคนนี้ค่อนข้างขยันและเฉลียวฉลาดปราดเปรียว เท่าที่ดูตอนนี้ยังไม่มีข้อเสียใหญ่อะไร พอนึกย้อนไปถึงประวัติการทำงานที่มีความหมายแฝงของเขา ก็มองออกว่าคนคนนี้มีความช่างสังเกต ทั้งยังฉลาดหลักแหลมมาก

ตอนนี้ทางฟาร์มกำลังขาดแคลนคนแบบนี้อยู่พอดี

เมื่อถูกผู้นำเรียกเข้าพบในห้องทำงานตามลำพัง ติงซุ่นจึงประหม่าเล็กน้อย "ผู้จัดการโรงงานอวี๋ คุณเรียกผมมา มีอะไรจะสั่งการเหรอครับ"

อวี๋ซือหยายิ้มพลางชี้ไปที่เก้าอี้ "นั่งสิ เธอมาทำงานนานขนาดนี้แล้ว ฉันยังไม่เคยเรียกเธอมาคุยเลยใช่ไหม"

ติงซุ่นพยักหน้า

อวี๋ซือหยาถามต่อ "เป็นอย่างไรบ้าง ปรับตัวเข้ากับงานได้ไหม"

ติงซุ่นรีบพยักหน้ารับ "ปรับตัวได้ดีมากครับ เพื่อนร่วมงานเข้ากันได้ง่ายทุกคน งานที่หน้าร้านก็มีพลังและมองเห็นอนาคตมากครับ"

พ่อหนุ่มคนนี้ ปากหวานช่างพูดทีเดียว ดูท่าว่าการมอบหมายงานต่อไปให้เขาคงจะเหมาะเจาะอย่างยิ่ง

อวี๋ซือหยาไม่ยอมเสียเวลาอ้อมค้อมอีกต่อไป เธอยิ้มแล้วถามขึ้น "แล้วเธอมีความคิดเห็นต่องานของพวกเราอย่างไรบ้าง มีความสนใจอยากไปทำงานที่มีความหมายมากกว่านี้ไหม"

อวี๋ซือหยาเกือบจะหลุดขำกับท่าทางของเขา "วางใจเถอะ ไม่ได้ให้เธอต้องย้ายไปทำงานนอกเมืองมณฑลหรอก เอาอย่างนี้ ติงซุ่น เธอลองบอกมาซิว่ากลุ่มลูกค้าเป้าหมายของผลิตภัณฑ์เป็ดชิงเหอเรา หรือก็คือกลุ่มคนที่ซื้อบ่อยที่สุดคือคนกลุ่มไหน"

ติงซุ่นโพล่งตอบทันที "เด็กๆ ครับ!"

อวี๋ซือหยาเลิกคิ้ว "ทำไมล่ะ ผู้ใหญ่ไม่ชอบกินเหรอ"

ติงซุ่นเกาหัว "จริงๆ ก็ไม่ใช่หรอกครับ แต่ผู้ใหญ่ส่วนใหญ่มองว่าแพง เสียดายเงิน นานๆ ซื้อกินสักครั้งพอไหว"

"แล้วนอกจากเด็กๆ ล่ะ กลุ่มผู้บริโภคกลุ่มใหญ่ที่สุดคือกลุ่มไหน" อวี๋ซือหยาค่อยๆ ชี้แนะ

ติงซุ่นเกาหัวแกรกๆ จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว โพล่งออกมาว่า "ผู้โดยสารเดินทางครับ คนที่นั่งรถไฟกับรถโดยสารระยะไกล ร้านของเราที่สถานีรถไฟขายดีกว่าร้านฝั่งตรงข้ามห้างสรรพสินค้าเห็นๆ เลย"

"ถูกต้อง" อวี๋ซือหยามองเขาด้วยแววตาชื่นชม "การกินข้าวบนรถไฟต้องใช้คูปองข้าวทั่วประเทศ นอกจากจะแพงแล้วยังหาได้ยากอีก คนนั่งรถไฟส่วนใหญ่เลยพกแป้งทอด หมั่นโถว ไข่ต้ม ผักดองไปกินกันตายเอง หน้าหนาวยังพอว่า หน้าร้อนอากาศอบอ้าว ของพวกนี้เก็บได้ไม่นาน แต่เป็ดชิงเหอของเราไม่เหมือนกัน ก่อนจะฉีกซองบรรจุภัณฑ์ออก เก็บไว้ครึ่งปียังไม่มีปัญหา แก้ปัญหาเรื่องปากท้องระหว่างการเดินทางของผู้โดยสารได้เป็นอย่างดี"

ติงซุ่นพยักหน้าหงึกๆ ทันที "ใช่ครับ เหตุผลนี้เลย มิน่าล่ะของร้านเราที่สถานีรถไฟถึงขายหมดไวขนาดนั้น พวกเขานี่เองที่เป็นลูกค้ารายใหญ่"

อวี๋ซือหยามองเขาด้วยรอยยิ้มแล้วถามขึ้น "เพราะอย่างนั้นฉันถึงมีภารกิจสำคัญจะมอบให้เธอ ในช่วงหนึ่งเดือนข้างหน้า ฉันอยากให้เธอพกเป็ดชิงเหอซองเล็กติดตัวไปครั้งละหนึ่งร้อยซองขึ้นรถไฟ จะไปที่ไหน นั่งไปไกลเท่าไรเธอตัดสินใจเอง แต่ต้องกลับมาให้ทันในวันเดียวกัน สลับเปลี่ยนเส้นทางไปเรื่อยๆ เก็บตั๋วรถไฟไว้แล้วไปเบิกเงินกับฉู่ยวี่เทา พอขึ้นรถไฟก็เปิดกระเป๋าของเธอ ฉีกเป็ดชิงเหอสักซองออกมากิน ถ้ามีคนถามซื้อ เธอก็บอกว่าซื้อกลับไปฝากคนที่บ้าน ถ้าพวกเขาสนใจก็แบ่งขายให้พวกเขาได้บ้าง อย่าลืมจดบันทึกตัวเลขยอดขายในแต่ละวันไว้ด้วย เริ่มขายตั้งแต่กี่โมง ขายหมดกี่โมง จดให้ชัดเจนทั้งหมด มีความรู้สึกหรือข้อคิดอะไรก็จดรวมไว้ด้วยกันได้เลย"

"เอ๋..." ติงซุ่นอ้าปากค้างกว้างจนยัดไข่เป็ดเข้าไปได้ทั้งฟอง "นี่... ผู้จัดการอวี๋ครับ คุณจะให้ผมไปเป็นพ่อค้าเร่บนรถไฟเหรอครับ"

อวี๋ซือหยาปลอบเขา "วางใจเถอะ แค่ชั่วคราวเท่านั้น แค่เดือนเดียว ไม่เกินไปกว่านี้แม้แต่วันเดียว ถ้าเธอทำงานนี้ได้ดี รอเยี่ยเหมยได้เลื่อนตำแหน่งหรือย้ายออกจากหน้าร้านสาขาสอง ตำแหน่งผู้จัดการร้านก็จะเป็นของเธอ"

พอพูดคำนี้จบ อวี๋ซือหยาก็เห็นได้ชัดว่าดวงตาของติงซุ่นเป็นประกายวาววับ ข้างในนั้นเปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยานอันแรงกล้า

การมีความทะเยอทะยานไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร นี่คือแรงขับเคลื่อนสำคัญที่ผลักดันให้คนเรามุ่งมั่นก้าวหน้า

นี่อย่างไรเล่า ติงซุ่นที่เดิมทียังลังเลไม่เต็มใจ พอได้ยินคำนี้ก็รับปากอวี๋ซือหยาเป็นมั่นเหมาะทันที "ผู้จัดการอวี๋วางใจได้เลยครับ ผมจะทำงานที่คุณมอบหมายให้อย่างดีที่สุดแน่นอน"