ตอนที่ 126 คำขอโทษจากเป็ดชิงเหอกับกระแสบัตรสมาชิก

เช้าวันอังคาร สิ่งแรกที่หัวหน้าแผนกโจวทำเมื่อมาถึงที่ทำงานก็ยังคงเป็นการชงชาอ่านหนังสือพิมพ์เหมือนเคย เขาคลี่เหรินหมินรื่อเป้าออก ดูข่าวใหญ่ต่างประเทศในวันนี้ก่อน นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ปี 1979 บนหน้าหนังสือพิมพ์ก็มีความเปลี่ยนแปลงทุกวี่ทุกวัน มีข่าวสารสารพัดผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน เริ่มจากเยาวชนลงชนบทจากยูนนานเดินทางเข้าเมืองหลวง ต่อมาเบื้องบนก็ออกนโยบายใหม่ ทยอยอนุญาตให้เยาวชนลงชนบทกลับเข้าเมืองได้ จากนั้นพอเข้าสู่เดือนกุมภาพันธ์ก็เกิดสงครามสั่งสอนเวียดนามเพื่อป้องกันตนเองขึ้นมาอีก ไม่รู้ว่าศึกครั้งนี้จะยุติลงเมื่อไหร่

พออ่านเหรินหมินรื่อเป้าจบ เขาก็เปิดหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล ไล่อ่านพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งทีละคอลัมน์เพื่อดูว่าภายในประเทศมีข่าวอะไรบ้าง ครั้นพลิกไปถึงหน้าที่สาม ตรงมุมขวาล่างขนาดเท่าครึ่งฝ่ามือ เขาก็เห็นชื่อที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือเป็ดชิงเหอ

ช่วงนี้ชื่อนี้ถูกพูดถึงบ่อยเป็นพิเศษ โดยเฉพาะในบ้านของเขา เพราะหลังจากเกิดสงครามสั่งสอนเวียดนามเพื่อป้องกันตนเองได้ไม่นาน เขาก็รีบวิ่งไปซื้อเสื้อขนเป็ดชิงเหอมาตัวหนึ่ง

ทว่าผ่านไปไม่ถึงสัปดาห์ บ้านของเหล่าหลี่ที่อยู่ชั้นล่างก็ไปซื้อเสื้อขนเป็ดแบบและสีอื่นมาเหมือนกัน อีกฝ่ายจ่ายเงินน้อยกว่าเขาไปตั้งแปดหยวน ภรรยาของเหล่าหลี่กับภรรยาของเขาไม่ค่อยลงรอยกันอยู่แล้ว พอรู้เรื่องนี้เข้าก็เอาเรื่องนี้มาค่อนแคะกระแนะกระแหนภรรยาเขาไม่หยุด

พลอยทำให้ภรรยาบ่นว่าเขาทั้งวัน มีอะไรให้ซื้อไม่ซื้อ ดันแจ้นไปซื้อเสื้อขนเป็ดชิงเหอราคาแพงหูฉี่นี่ พอกว้านซื้อกลับบ้านราคาก็ดันลดฮวบ แค่ไม่กี่วันก็จ่ายแพงกว่าคนอื่นไปตั้งหลายหยวน การต้องทนฟังภรรยาบ่นกรอกหูทั้งวันทำให้หัวหน้าแผนกโจวอัดอั้นตันใจจนไฟสุมทรวง คิดในใจว่าคราวหน้าคราวหลังจะไม่ยอมซื้อไอ้เป็ดชิงเหออะไรนี่อีกเด็ดขาด