ตอนที่ 137 การเปิดทางในสหกรณ์จำหน่าย

ทั่วทั้งมณฑลซีมีเพียงเป็ดชิงเหอแห่งเดียวที่เป็นโรงงานแปรรูปอาหารประเภทเป็ดโดยเฉพาะ ปัจจุบันในสหกรณ์จำหน่ายก็ยังว่างเว้นสินค้าหมวดนี้อยู่ ดังนั้นการบรรจุอาหารของเป็ดชิงเหอเข้าสู่รายชื่อการจัดซื้อของสหกรณ์จำหน่ายจึงไม่มีอุปสรรคใดๆ

หัวหน้ากองหูหาเหตุผลที่เหมาะสมมาปฏิเสธไม่ได้ อีกทั้งยังถูกความคิดที่กระโดดข้ามขั้นอย่างรวดเร็วของอวี๋ซือหยาเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน ประกอบกับมีความตั้งใจจะผูกมิตรกับอวี๋ซือหยาอยู่แล้ว จึงตอบตกลง "เอาละ ถ้าผมไม่ตกลง สหายเสี่ยวอวี๋อย่างคุณคงไม่ยอมกลับไปง่ายๆ แน่ในวันนี้ เฮ้อ กลัวใจพวกสหายรุ่นเยาว์อย่างพวกคุณจริงๆ ทำงานกันได้กระตือรือร้นเหลือเกิน!"

คำพูดนี้แฝงความสนิทสนมอยู่ไม่น้อย แม้อวี๋ซือหยาจะประหลาดใจว่าทำไมท่าทีของหัวหน้ากองหูถึงดูแปลกไปเช่นนี้ แต่การได้ผูกมิตรกับหัวหน้ากองหูก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

เธอจึงแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า "หัวหน้ากองหูชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันเองก็หมดหนทางไม่ใช่หรือคะ คนงานตั้งหลายพันคนต่างฝากปากท้องไว้กับโรงงาน ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่บากหน้ามาขอร้องหัวหน้ากองหูหรอกค่ะ"

บากหน้ามาจริงๆ นั่นแหละ หญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ดั้นด้นมาหาถึงที่ ถูกไล่ ถูกปฏิเสธ ใบหน้าก็ยังคงเปื้อนยิ้ม ดูเหมือนไม่มีความขุ่นเคืองใจแม้แต่น้อย ลำพังแค่ความสุขุมและจิตใจที่กว้างขวางระดับนี้ คนหนุ่มสาวทั่วไปก็เทียบไม่ติดแล้ว หากคนอย่างเธอไม่ประสบความสำเร็จ แล้วใครจะทำได้กัน